Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012

Ενα χαμογελο αισιοδοξιας


Λιγο μετα την προηγουμενη αναρτηση μου παραλιγο να με πιασει κριση πανικου. Το εχω παθει πολλες φορες αυτο στο παρελθον και ειδικα οταν ημουν παιδι που αδυνατουσα να το ελεγξω και να το διαχειριστω με τρομαζε πολυ. Τωρα πια στις περισσοτερες περιπτωσης καταφερνω να βρισκω καποια δικλειδα σωτηριας που λεει και ο πατερας μου προκειμενου να μη φτασω στα ακρα. Δυστυχως ειναι πολλα αυτα που με ωθουν στο να αγγιζω την αλλη πλευρα του ψυχισμου μου, τη σκοτεινη, θλιβερη και τρομακτικη. Μα οταν συμβαινει αυτο προσπαθω να κρατηθω απο την αγαπη και την ιδια τη ζωη. Απ' ολα οσα αξιζουν για να σε κανουν να παλευεις και να ξανασηκωνεσαι. Θα σταματησω τα κλισε.



Ειχα αναγκη να αλλαξω λιγακι τη διαθεση μου οχι γιατι εθελοτυφλω αλλα γιατι λυγισμενος ποτε κανεις δεν παλεψε επαρκως. Ετσι καμια φορα προκειμενου ν' αντεξει καποιος μεσα σε μια ασχημη κατασταση ψαχνει να βρει τον ηλιο, να τον κοιταξει καταματα, να νιωσει τη ζεστασια του και να ανασυγκροτηθει.



Πριν λιγο με πηρε τηλεφωνο ενας φιλος, ειναι σε διακοπες. "Σε ζηλευω", του ειπα και το εννοουσα. Πριν μια βδομαδα, οταν ημουν κι εγω διπλα στο κυμα και ταξιδευα στα περατα της γης και των αισθησεων τολμησα για λιγες μερες να ξεχαστω. Οχι να ξεχασω. Να ξεχαστω και να φορτισω τις μπαταριες μου με ομορφες εικονες, ηρεμια, αγκαλιες, χαμογελα, βουτιες, παιχνιδια, χαλαρωση και στιγμες απενοχοποιημενες απο τα πρεπει της καθημερινοτητας. Ειπα στον εαυτο μου, για μια εβδομαδα θα χτισεις ενα παραλληλο συμπαν και θα ζησεις εκει. (Καλα, οχι οτι δυσκολευομαι συνηθως να το κανω...) Ουτε τηλεοραση, ουτε τιποτε βλαβερο και ανθυιγιεινο δε συνοδευε τις μερες μου. Καλα καλα ουτε σημα στο κινητο μου δεν ειχα. Ευτυχως υπηρχε τροπος να επικοινωνω με τους αγαπημενους μου ανθρωπους αλλα ως εκει. Επεστρεψα αναζωογονημενη. Και μη φανταστειτε οτι πηγα καπου μακρυα η σε κανενα εξεζητημενο μερος. Εξαλλου δε χρειαζονται "μεγαλεια" οταν κανεις εχει καλη παρεα...



Ξεκινησα να γραφω αυτην την αναρτηση γιατι προσπαθωντας να επανελθω απο την επερχομενη κριση πανικου σκεφτομουν διαφορες εικονες που μου προκαλουν ενα αισθημα αισιοδοξιας. Ηρθαν στο μυαλο μου αρκετες καταστασεις και αλλες τοσες εικονες λοιπον. Ξεπηδηξε ομως και μια εικονα απροσκλητη που με εξεπληξε. Μια εικονα τοσο απλη και υπερανω πασης υποψιας που επιβεβαιωνει τον παραμελημενο κανονα ο οποιος θελει τα απλα πραγματα στη ζωη και τη φυση να ειναι αυτα που αν τα προσεξει κανεις μπορουν να του χαρισουν ομορφες σκεψεις η τουλαχιστον να ομορφυνουν εστω και λιγο το περιβαλλον μεσα στο οποιο εχουμε παγιδευτει. Η εικονα αυτη λοιπον δεν ειναι αλλη απο μια αυλη γεματη ηλιοτροπια που ειδα μια μερα καθως γυρνουσαμε απο το απογευματινο μας μπανιο στις διακοπες μας. Απο τοτε καθε απογευμα περνουσαμε απο κει και γω εβγαζα συνεχεια φωτογραφιες τα λαμπερα αγερωχα και χαρουμενα εκεινα λουλουδια που εξεπεμπαν ελπιδα και αισιοδοξια θαρρεις απο τη φυση τους.



Το ηλιοτροπιο απο παλια ειναι ενα απο τα αγαπημενα μου λουλουδια. Καποτε ως παιδι το φανταζομουν μ' ενα χαρωπο προσωπακι στη μεση κι ενα πλατυ χαμογελο να λεει καλημερα στους περαστικους. Μεταξυ μας ακομη αυτη η σκεψη δε μ' εχει εγκαταλειψει. Ευτυχως βρηκα εναν ανθρωπο να με καταλαβαινει. τη φιλη μου, με την οποια οπου δουμε ηλιοτροπιο σπευδουμε να το απαθανατισουμε.



Αυτη η απλη λοιπον εικονα ενος ταπεινου μα τοσο περηφανου ταυτοχρονα λουλουδιου ηρθε απο μονη της στο μυαλο μου την ωρα που αναζητουσα ενα συμβολο αισιοδοξιας. Μπορει να μην ηταν ικανη απο μονη της να με κανει να συνελθω αλλα συνεβαλε στο να ξαναθυμηθω τις ομορφιες που θεωρουμε δεδομενες γυρω μας. Μ' εκεινο το μεγαλο του χαμογελο αυτο το λουλουδι φωτισε για λιγο την ψυχη μου για να μπορεσει να δει οσα ωραια πραγματα ειχε για λιγο ξεχασει μεσα στο σκοταδι...



Κι επειτα θυμηθηκα και τα γελια, τις πλακες μας, τους ερωτες μας, τα μπορω που μας ξεσηκωναν και  τις προσπαθειες που μας δικαιωσαν καποτε. Κι ετσι τελικα χαμογελασα για ενα δευτερολεπτο. Οσο χρειαζοταν για να αποφυγω εκεινη τη δυσαρεστη αισθηση που νιωθεις οταν δε σου φτανει η ανασα και χανεις τον κοσμο γυρω σου. Ανοιξα το παραθυρο κι ακουσα τους ηχους της πολης. Η ζωη συνεχιζεται κι αξιζει να συνεχιζει κανεις για οσους και με οσους συνεχιζουν.



Ενα παιδακι απεναντι φωναζε με τοση επιμονη που καταφερε να υπερκαληψει τον θορυβο του σκουπιδιαρικου που περασε καποια στιγμη απο κατω. Το ακουσα να λεει οτι ο ηλιος ακομη δεν ειχε κρυφτει. Προφανως κατι απαντουσε στη μητερα του που καθοταν ακριβως απο πισω του στο μπαλκονι. Κοιταξα τον ουρανο. Οντως ο ηλιος ακομη δεν ειχε κρυφτει. Ασε που ως τωρα παντα ξαναβγαινει στο τελος...


2 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

Η ζωή συνεχίζεται κι αξίζει να συνεχίζει κανείς για όσους και με όσους συνεχίζουν.
άνοιξα αγκαλιά για να σφίξω μέσα μου την σκοτεινιά σου.να την κάνω και κομμάτι μου για να μην κάνει τόσο θόρυβο όταν φοβάται.
σου χαρίζω ένα χαμόγελο γιατί μπορείς και κοιτάς τον ήλιο κατάματα!
καλή εβδομάδα χωρίς φόβους μόνο με φεγγαρένιες αγκαλιές και χαμόγελα :)

Elli P. είπε...

Ευχαριστω Ξωτικο μου που εισαι εδω και καθε φορα περνωντας αφηνεις την παραμυθενια σου αυρα στο μπλογκοσπιτο μου για να με ανεβαζει. Με κανεις και χαμογελαω... :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα