Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

Προσωπικοι προβληματισμοι και τιποτε παραπανω...




Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου ως ενηλικα (18+) το μελλον μου ποτε δεν ηταν βεβαιο. Το ξερω οτι κανενος το μελλον δεν ειναι βεβαιο μα εδω η λεξη βεβαιο χρησιμοποιειται με μια αλλη εννοια. Την εννοια του οργανωμενου η του προδιαγεγραμμενου σε σχεση με την προσπαθεια. Σε σχεση με το προς τα που βαδιζει κανεις ανεξαρτητα απο τα απροοπτα που παντα υπαρχουν. Ακομη και τωρα παρολο που σπουδαζω εστω και αργοπορημενα ηθοποιια ωστε να πλησιασω λιγο το παιδικο μου ονειρο το μελλον μου δεν εχει τιποτε απο αυτα που καποιος θα μπορουσε να ονομασει σταθερα. Ιδιαιτερα σε μια κατασταση οπως αυτη που βιωνουμε τα τελευταια χρονια το να σπουδαζει κανεις κατι δεν του εξασφαλιζει απαραιτητα μια αισια καταληξη προς την κατευθυνση που επελεξε μα σκεφτειτε να ασχολειται κανεις με την τοσο παρεξηγημενη, παραμελημενη και κακοποιημενη ειδικα στη χωρα μας τεχνη. Εχω ξαναμιλησει σε παλιοτερη αναρτηση μου γι' αυτο το θεμα με κινδυνο να χαρακτηριστω κομπλεξικη. Παρολαυτα οι προβληματισμοι μου κοιμουνται στο υποσυνειδητο μου για οσο αντεχω να μην τους σκεφτομαι και ξαναβγαινουν ευκολα στην επιφανεια με το παραμικρο ερεθισμα. Δυστυχως τα ερεθισματα ειναι πολλα. Σκεπτομενη τον εαυτο μου σε μια αρενα μεθαυριο και μαλιστα σε ηλικια που θα χει ξεπερασει κατα αρκετα τον μεσο ορο δραστηριοποιησης ενος ανθρωπου στον χωρο της υποκριτικης μα και της εργασιας γενικοτερα (κατι για το οποιο δεν περηφανευομαι μα συνεβαλλαν πολλοι παραγοντες για να βρισκομαι σε αυτην τη θεση) δεν μπορω παρα να παραδεχτω οτι αν μη τι αλλο ανησυχω πολυ.

Γνωριζω εκ των προτερων για παραδειγμα πως θ' αναγκαστω καποιες φορες να κανω και πραγματα στα οποια ειμαι καθετα αντιθετη προκειμενου να επιβιωσω μιας και η κοινωνια που εχουμε χτισει κανει τα παντα για να διαφθιρει λιγοτερο η περισσοτερο ακομη και οσους προσπαθουν να της ξεφυγουν. Λυπαμαι απο τωρα για ολα αυτα ειτε ειναι στον χωρο της υποκριτικης ειτε σε ο,τι αλλο αναγκαστω η επιλεξω να κανω.

Με βαση ενα αρθρο που διαβασα σημερα στο ενθετο μιας εφημεριδας διαπιστωσα για αλλη μια φορα την καταντια στην οποια εχουν περιελθει πολλοι ηθοποιοι στα ματια του κοσμου. Σιγουρα υπαρχουν αρκετοι εκει εξω που βρισκονται στο επαγγελμα διχως να το αξιζουν (πού δε συμβαινει εξαλλου αυτο;)... Υπαρχουν ομως και ανθρωποι ταλαντουχοι οι οποιοι αναγκαζονται να ριξουν νερο στο κρασι τους περνοντας μερος σε λιγοτερο (η και καθολου) αξιολογες δουλειες προκειμενου να εχουν δουλεια και να επιβιωσουν. Κυριως τωρα πια που η τηλεοραση ειναι απο μονη της μια καταντια ολοκληρη δυστυχως οποιος λαμβανει μερος σε καποιο τηλεοπτικο προγραμμα στιγματιζεται τουλαχιστον ως εμπορικος αν  οχι αταλαντος με αποτελεσμα πολλοι εκει εξω να τον αντιμετωπιζουν δυσπιστα οταν αποφασισει να κανει και κατι αλλο. Τις ταμπελες φυσικα ειναι γνωστο πως τις εχουμε στο τσεπακι μας οταν προκειται για τους αλλους. Ενας ιδιωτικος υπαλληλος πολλες φορες αναγκαζεται να δουλεψει με μισθο της πλακας και ανασφαλιστος μιας και η αμεσως επομενη επιλογη του ειναι η ανεργια. Στην περιπτωση του θα πει κανεις οτι φταινε τα αφεντικα και οι καταστασεις, σπανια θα σκεφτουμε οτι δεν εχει αξια ο ιδιος επειδη δεχτηκε να συμβιβαστει. Και δικαιως. Οι ηθοποιοι γιατι οταν αναγκαζονται να συμβιβαστουν αντιμετωπιζονται με τοση αυστηροτητα απο τους εκαστοτε "ειδημονες" επι του θεματος κριτικους και μη; Νομιζω οτι μπορει καποιος να καταλαβει ποτε ενας καλλιτεχνης δεν αξιζει και ποτε αναγκαζεται να ριξει τα στανταρ του λογω συνθηκων.

Ενα λιγοτερο σοβαροφανες ζητημα που περασε απο το μυαλο μου ειναι η διαφημιση. Λογω ιδεολογιας ειμαι αντιθετη με τη λογικη της διαφημισης. Ξερω πως ισως αναγκαστω να το κανω και αυτο κι ας ειναι για μενα εναντια στις αρχες μου τις οποιες σε καμια περιπτωση δε θα σημαινει πως εχω ξεχασει η προδοσει μεσα μου.

Απο την αλλη θα πει κανεις οτι καλυτερα εκει που φτασαμε να παρακαλαω να εχω μια δουλεια και να αφησω στην ακρη γραφικοτητες και συναισθηματισμους τετοιου ειδους. Δε θα τον αδικησω...Θα σταθω μοναχα στη φραση "εκει που φτασαμε" για αλλη μια φορα...


Απο την αλλη...

Μηπως;

2 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

θα ήθελα να σου πω πως μπορούν να είναι και λίγο διαφορετικά τα πράγματα μα όσο παρακολουθώ ειδήσεις,διαφημίσεις,τον κόσμο γύρω μου αμφιβάλλω όχι για τα πιστεύω μου αλλά για το αν όντως τα βιώνω όλα αυτά.αυτές τις μέρες δε με χωράει ο τόπος,ούτε το βλέμμα των ανθρώπων."εκεί που φτάσαμε"...δεν φτάσαμε...εγώ είμαι σε κάποια άλλη πραγματικότητα.χωρίς δουλειά που να καλύπτει,χωρίς από τα "βασικά".κι όμως ακομα δεν ένιωσα πως έφτασα εκεί.έγινα πολύ κουραστικός με τα υπαρξιακά που με κυνηγάνε αυτές τις μέρες :)
ζήσε και κανε ότι δεν βαραίνει την ψυχή σου όποιο κι αν είναι το τίμημα...καληνύχτα!

Elli P. είπε...

Αχ... αν εγινες εσυ κουραστικος τι να πω κι εγω. Περναω σκαμπανεβασματα οπως βλεπεις αλλα εχοντας το ιδιο "σκεπτικο" μ' εσενα συνηθως ξαναβγαινω στην επιφανεια πιο πεισματαρα. Καληνυχτα Ξωτικο μου! Ομορφη και ταξιδιαρικη! "Σε μια αλλη πραγματικοτητα!"

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα