Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Mind room



Ειχα χωρισει το δωματιο στα δυο. Ειχα βαψει το μισο με το χρωμα της βιολετας, ανοιχτοχρωμο, φωτεινο, χαρουμενο κι αισιοδοξο. Λιλα το λεει η μανα μου. Το αλλο μισο ειχε βαφτει στο χρωμα του gothic μωβ, αυτο του πενθους για τους πολλους. Καθε πρωι σηκωνόμουν απο την "καλη" μου πλευρα, αυτη με τους βιολετι τοιχους. Το πρωτο πραγμα που αντικρυζα καθως ανακαθιζα στο κρεβατι ηταν ενα ποστερ ασπρομαυρο με μια παρεα στην καροτσα ενος αυτοκινητου που γελουσε κρατωντας μισογεματα μπουκαλια μπυρας στα χερια σε πρωτο πλανο. Για καποιον λογο με εκανε να νιωθω καλα και για εναν αλλο λογο μου θυμιζε εναν τροπο ζωης που παντα με γοητευε. Απο κατω ειχε μια λεζαντα με καλλιγραφικα γραμματα που εγραφε boheme. Ετσι ξεκινουσα τη μερα μου. Γεννιοταν ο ηλιος απο τα σπαργανα της γης και τον υποδεχομουν με bohemικα ονειρα καθε πρωι. Αργα το βραδυ επεφτα να κοιμηθω παντα απο την αλλη πλευρα. Αποχαιρετωντας μια ακομη μερα. Δεν πενθουσα. Παρα την επιλογη της πενθιμης εκεινης αποχρωσης. Οι σκεψεις μου σκοτεινες σαν το βελουδινο μανδυα της νυχτας πιο πολυ μυριζαν αισθησιασμο παρα πενθος. Η goth αποχρωση των μωβ τοιχων αυτης της πλευρας για μενα εκανε τους τοιχους να εκπεμπουν νοσταλγια. Κι οπως μου ειχε πει καποτε ενας φιλος η νοσταλγια πολλες φορες μπορει να θυμισει ερωτα. Συμφωνησα. Γι' αυτο επελεξα ετσι ν' αποχαιρετω τη μερα. Απεναντι μου ενα παραθυρο "απεικονιζε" τον κοσμο. Τον κοσμο που παλλοταν πισω απο τοιχους, κουρτινες και στορια μισανοιχτα. Σε μπαλκονια, ταρατσες και αυλες. Καμια φορα τα καλοκαιρια το αφηνα ανοιχτο και μ' επαιρνε ο υπνος κρυφακουγωντας ξενες ψιθυριστες εξομολογησεις η δημιουργωντας τες με τη φαντασια μου. Αυτο με βοηθουσε να γεννω καινουργιες σκεψεις, ιστοριες ολοκληρες και ιδεες. Κατω απο το μαξιλαρι μου ειχα ενα μπλοκακι κι ενα μικρο ξυλινο μολυβι. Δεν κοιμομουν αμεσως. Ταξιδευα στο βαρυ μωβ της νοσταλγιας μου κι εκανα ενα brain storming ψιθυρων και εικονων. Ο υπνος μ' επαιρνε πολυ αργοτερα....Ειτε εβλεπα ομορφα ονειρα ειτε εφιαλτες σχεδον παντα ειχαν κατι να μου πουν. Μεχρι το επομενο πρωι που θα ενιωθα και παλι τη μυρωδια της φρεσκιας βιολετας να με γαργαλαει απο την αλλη πλευρα του παραξενου δωματιου μου και θα ακουγα τα γελια της μποεμικης παρεας να με καλημεριζουν. Τις περισσοτερες ωρες τις ημερας μεταξυ ανατολης και νυχτας ημουν σχεδον παντα καπου αλλου. Η αρχη και το τελος ομως ηταν παντα συνταξιδωτες της φαντασιας μου σ' εκεινο το δωματιο...


4 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=YhCLwGt-mM4&feature=related
μη ρωτήσεις γιατί αυτό και γιατί εδώ... το δωμάτιο σου με πόνεσε και ξύπνησε πράγματα...μέσα σε όλα αυτά τραγουδούσα αυτό μυστικός κώδικας που κανείς δεν κατάλαβε.μέσα από εσένα πονάω για μένα με αυτήν την ανάρτηση...

Elli P. είπε...

Δε θα ρωτησω γιατι αυτο και γιατι εδω αλλα ετσι κι αλλιως οταν το ακουσα κι εμενα μου ταιριαξε για καποιον λογο... Ελπιζω να μη σου ξυπνησα κατι ανεπανορθωτα δυσαρεστο...

Ξωτικό της πόλης είπε...

όχι δεν μου ξύπνησες κάτι δυσάρεστο,γέμισα με μια μελαγχολία μόνο...καλό είναι να θυμάσαι κι ας σε θλίβει...

Elli P. είπε...

Οντως...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα