Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

The forbidden 10

There was my life


A forgotten letter in the closet

Μπορουσες να πεις απλως ενα οχι. Κανεις δε θα σου ζητουσε τον λογο, κανεις δε θα σε αναγκαζε. Ειχες πολλες ευκαιριες να πεις εκεινο το οχι που εδειξες να μη σου περναει καν απο το μυαλο. Γιατι λοιπον ειπες ναι αντι γι' αυτο κι επειτα το πηρες πισω με τον χειροτερο τροπο; Ποιος σε αναγκασε να με πληγωσεις; Εχω την υποψια πως ηξερες ηδη ποσο λιγο θα κρατουσε αυτο το ακριβοπληρωμενο σου ναι. Και αυτο ειναι ισως το χειροτερο. Ενιωσα στο πετσι μου τον φοβο σου. Με τσακισε και μ' εκανε κι εμενα ομοια σου. Φοβομουν και τη σκια μου για καμποσα φεγγαρια στο παρελθον ζωντας ζωη δανεικη. Γιατι λοιπον δεν ειπες απλα ενα οχι; Τρια γραμματα αντι για αλλα τρια ισως να ειχαν δωσει αλλη τροπη στην ιστορια. Κι ομως...Δεν ξερω αν τελικα θα προτιμουσα να μην ειχα ζησει καν αυτην την εμπειρια. Οσο περισσοτερο το σκεφτομαι τοσο πιο πολυ νιωθω οτι ενας ανθρωπος εκτος απο ενα ενδιαφερον παρον ειναι καλο να εχει και εξισου ενδιαφερουσες αναμνησεις. Σιγουρα μαζι σου αισθανθηκα στο φουλ τα ακρα. Η τελοσπαντων ολα οσα τοτε θεωρουσα "φουλ" μιας και αποδειχτηκε οτι υπαρχει κι ακομη παραπερα στο συναισθημα (μου). Σου καταλογιζω οτι δε μου αφησες επιλογη και με εβαλες να ζησω με το ζορι τους δικους σου χειροτερους εφιαλτες για να τους ξορκισεις και να φυγουν απο πανω σου. Οταν με προδιδες καθε μερα κι απο λιγο αναρωτιεμαι στιγμες στιγμες αν ταυτοχρονα μετανιωνες εστω και υποσυνειδητα. Αν καταλαβαινες πως προστατευοντας το καλο σου ονομα κατεστρεφες τη ζωη μου. Αν διαισθανθηκες ποτε την τριτη φορα της προδοσιας σου πριν και ο τελευταιος πετεινος της φιλιας μας βγαλει την επιθανατια φωνη του ποσο πονο προκαλουσες γλιστρωντας το μαχαιρι ολο και βαθυτερα μεσα στην καυτη αυλη σαρκα της πελαγωμενης μου ψυχης. Δεχομουν τα χτυπηματα διχως καν να ξερω πια πως να αντιδρασω. Μου καταλογιζω οτι σε προστατεψα και δεν παλεψα καν γι' αυτο που λενε "τιμη των οπλων" αν και θα προτιμουσα καποια αλλη εκφραση. Μα οπως σου ειπα δε μετανιωσα για την ενταση των οσων ενιωσα. Μαζοχιστρια ισως εκ φυσεως πιστευω πως αν μου δηλωναν οτι θα μπορουσα ολα αυτα να τα διαγραψω μονοκονδυλια σα να μην εγιναν ποτε θα απαντουσα κατηγορηματικα οχι. Ξερεις τι θα ηθελα ωστοσο; Να γυριζα λιγο πισω τον χρονο μιας και οι λεπτομερειες της δικης μου συμπεριφορας θα μπορουσαν να ειχαν κανει τη διαφορα αν συνειδητοποιουσα οτι δεν ειχε σημασια υπερανω ολων αυτο που τοτε ονομαζα αγαπη για σενα. Να γυριζα λιγο πισω τον χρονο και να σε εφερνα αντιμετωπη εγω με τον ιδιο σου τον εαυτο. Μην αναρωτιεσαι. Πιστεψε με, μπορουσα να το κανω. Ισως ο τροπος μοναχα να ηταν λιγακι...πιο κοντα σε δικες σου τεχνικες κι αυτο θα το κουβαλουσα μεσα μου. Τωρα πια δεν ξερω καν αν εχεις ποτε ξαναπροφερει απο τοτε τ' ονομα μου. Πιστευω πως οχι. Κι αν ετυχε, δεν ηταν για κανεναν αλλον λογο περα απο τον προφανη: την επαναληψη των κατορθωματων σου οταν ακομη η ηττα μου ηταν νωπη. Παρολαυτα λενε πως το υποσεινηδητο μας λειτουργει ειτε το θελουμε ειτε οχι. Αυτο ειναι που θα ηθελα να γνωρισω σ' εσενα. Το βαθυτερο και αγνωστο αδικημενο εγω σου...Ισως καποια απομειναρια μου εκει να θυμιζουν οτι καποτε υπηρξα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα