Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

Wake up and live!



Τι ειναι; Αδιαφορια; Μηπως καποιου ειδους αποφασιστικοτητα η πεισμα; Ειναι εθελοτυφλια η θαρρος; Επιμονη η αναμονη; Πολλα απο αυτα που θελω εχουν ξαπλωσει νωχελικα πανω στο μελλον και μου γνεφουν που και που για να μην τα ξεχασω. "Στο μελλον θα..." εχω πει πολλες φορες. Εχω παραφορτωσει αυτο το μελλον με χιλιαδυο πραγματα και σα να μην εφτανε αυτο του κλεβω κι ανασες για να διατηρω την ελπιδα. Του ρουφαω το αιμα για να παιρνω ζωη. Κι ολο και το φορτωνω, κι ολο και του ταζω, κι ολο και το καλοπιανω για να μου ορκιστει πως θα τα καταφερω...Το σημερα τι ρολο παιζει στη ζωη μου; Ειναι η κινητηρια δυναμη και ο στοχος. Η αφετηρια και το τελος μαζι. Κι ομως...Ετσι θα επρεπε να ειναι. Αλλα ειναι;

Ειναι αραγε ενας τροπος να δειξω ποσο σας βαρεθηκα αυτο το βλεμμα και το περπατημα εκεινο με τα βηματα που σερνονται καπως αλητικα απο δωματιο σε δωματιο και απο δρομο σε δρομο; Ειναι μηπως ενας τροπος να σας πω οτι δε με νοιαζει τι λετε; Εχουν περασει 27 χειμωνες και αλλα τοσα καλοκαιρια απο την πρωτη φορα που αντικρυσα τον κοσμο σας. Ειμαι και γω κομματι του αλλα δεν του ανηκω. Στα πρωτα μου χρονια σας φοβομουν πολυ. Δε σας κατλαβαινα και με τρομαζατε. Κλεινομουν στο μικροσκοπικο καβουκι μου και σας ακουγα απ' εξω να γελατε. Αργοτερα σας γυρισα την πλατη και νομιζα οτι κι εσεις κανατε το ιδιο. Εμαθα βεβαια αργοτερα οτι εσεις ακομη ασχολιοσασταν με το τι κανω αλλα δε μ' ενοιαζε. Περνωντας κι αλλο ο καιρος σας εφτυσα καταμουτρα και μου ειπατε κι ευχαριστω. Δεν το κρυβω οτι μου αρεσε αυτο, οχι απο κακια αλλα επειδη δεν ειμαι καμια αγια, εχω κι εγω στοιχεια αυταρεσκειας. Παρολαυτα δεν ηθελα να σας πληγωσω κι ετσι ηρθαν οι ενοχες και η εποχη που βρηκα αυτο που λεμε "τον δασκαλο μου" οποτε επεστρεψα στα πρωτα μου βηματακια. Ξεκινησα και παλι απο το σημειο οπου δε σας καταλαβαινα και με τρομαζατε. Αυτη τη φορα ενιωθα χειροτερα απο πριν γιατι δεν ημουν παιδι και με ειχαν περικυκλωσει ενα σωρο πρεπει απαραιτητα για την επιβιωση μου μαζι με ολα τ' αλλα. Δεν τα δεχτηκα. Εφαγα τα μουτρα μου πολλες φορες, αγνωριστη εγινα. Θυμαμαι μια μερα με κοιταξα στον καθρεφτη και δε με γνωρισα ουτε εγω. Πονεσα πολυ. Δεν ηθελα να με βλεπω ετσι. Δεν ηθελα κανεις να με βλεπει ετσι. Γι' αυτο εμεινα μονη μου. Μα η μοναξια με οδηγησε στο απολυτο κενο. Στα ορια της τρελας, στην ψυχολογικη κλειστοφοβια, στο αδιεξοδο. Δεν μπορουσα να παραπονεθω. Το ειχα επιλεξει.

Χαμενη σε εναν φαυλο κυκλο που εχτισα με τα χερακια μου χρησιμοποιωντας σαν πρωτη υλη την προδοσια και την απογνωση παγιδευτηκα μεσα στην απραξια και την απελπισια. Βουλιαζα ολο και πιο βαθια. Χρονια ολοκληρα βουλιαζα. Ξαφνικα καποιος απεφανθη πως επρεπε να φαω ενα χαστουκι για να ξυπνησω την ιδια ωρα που εγω ευχομουν να μου συμβει κατι καλο. Το χαστουκι ηρθε και νομιζα πως μαζι του ηρθε και το τελος μου. Οταν διαπιστωσα πως ειχα αποφυγει το δευτερο αγριεψα πολυ απεναντι στον εαυτο μου. Τα εβαλα μαζι του και με τις απειροελαχιστες ακομη ρυτιδες που ειχα αφησει να εμφανιστουν στο προσωπο μου πριν αποφασισω να ξαναζησω. Απο τοτε δεν αφηνω τιποτε επανω μου που να μην του πηγαινω κοντρα. Ψεματα. Προσπαθω αλλα εχω ακομη μελλον μπροστα μου. Ουπς! Να παλι το μελλον μεσα στα ποδια μου.

"Τωρα ειναι η στιγμη ρε! ΞΥΠΝΑ! ΤΩΡΑ!" Κατι τετοιο ακουσα καποια στιγμη μεσα στ' αφτι μου. Ψιθυρος ηταν αρχικα μα εγινε κραυγη. Απ' εξω ερχοταν, απο μεσα μου, τι να σας πω...δεν ξερω. Αλλα το ακουσα. Το ακουσα καθαρα να μου λεει αυτη τη λεξη που φοβαμαι πιο πολυ: ΤΩΡΑ. Αυτο με ξεμπροστιαζει ακομα...

2 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

αύριο κι αυτό το αύριο πόσο μη καθορισμένο είναι...
θα... κι άλλα θα πάνω σε θα...
δεν ξέρω ώρες ώρες αν είσαι υπαρκτό πρόσωπο ή αν ο εαυτός μου βρήκε τρόπο για να μου μιλήσει...

Elli P. είπε...

Χαχα...Αυτη τη στιγμη κουνησα συγκαταβατικα το κεφαλι μου τελειωνοντας το σχολιο σου. Ιδια σκεψη εχω κανει διαβαζοντας κι εγω εσενα...πολλες φορες.

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα