Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Παραλληλισμοί και παραληρήματα




"Ετσι είναι παιδί μου. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Τι μπορείς να κάνεις;"

Κι έτσι με έναν άστοχο παραλληλισμό που μας έκανε βλακωδώς να αναγάγουμε την οικονομική- κοινωνική-ταξική αδικία σε νομοτελειακή αλήθεια της φύσης πορευόμαστε αιώνες τώρα. Συγκρίνοντας την τροφική αλυσίδα των ζώων όπου το μέγεθος και η σωματοδομή πολλές φορές είναι πλεονέκτημα στην εξασφάλιση τροφής με την τσεπική αλυσίδα που ειναι ξεκάθαρα εφεύρεση ανθρώπινη, βαυκαλιζόμαστε πως κι αν μας εκμεταλλεύονται δεν είναι επειδή δεν αντιδρούμε αλλα επειδή έτσι είναι τα πράγματα απο τη φύση τους κι εμείς δεν μπορούμε να τ' αλλάξουμε. Φταίω εγώ μετα όταν λέω πως η βλακεία πολλών δεν έχει όρια; Αγαπητέ μου άνθρωπε, εσύ που τόσο μειλίχια σκεπτόμενος αποφάσισες να πιστέψεις πως η ανθρώπινα κατασκευασμένη αδικία αυτής της μορφής είναι έργο της φύσης ίσως σοκαριστείς όταν μάθεις πως τη στιγμή που βλέπουμε το πρώτο φως δεν είμαστε ούτε πλούσιοι εκ φύσεως, ούτε ισχυροί εκ φύσεως, ούτε ανίσχυροι εκ φύσεως, ούτε εκμεταλλευτές ή εκμεταλλευόμενοι εκ φύσεως με βάση την εξουσία που προσφέρει το χρήμα. Είμαστε ή θα γίνουμε κάτι από τα παραπάνω λόγω των συνθηκών. Συνθηκών που σε τεράστιο βαθμό είναι έργα ανθρώπων. Πράγματα που εφόσον φτιάχτηκαν απο ανθρώπους, άνθρωποι μπορούν και οφείλουν να τα ανατρέψουν. Δεν έχει προκαθοριστεί απο τη φύση όπως για τον καρχαρία που τρώει ό,τι κινείται μέσα στη θάλασσα (μικρότερο ή λιγότερο δυνατο) πως κάποιοι από εμάς θα έχουν εκατομμύρια στις τσέπες τους ενώ κάποιοι άλλοι θα πεινάνε. Από πότε η πασιφανώς οργανωμένη απο εμάς τους ανθρώπους τοιουτοτρόπως, οικονομία μπορεί να συγκριθεί έστω και στο ελάχιστο με την τροφική αλυσίδα των ζώων; Μόνο κάποιος αφελής για να μην πω χαζός θα μπορούσε να πειστει με τέτοιου είδους παρομοιώσεις πως μια ανώτερη δύναμη τον προόριζε για φτωχό ή πλούσιο "ψάρι". Μια ανόητη και άκρως μίζερη φράση που ανεξαρτήτως του ποιος και γιατί την πρωτοείπε, μυρίζει καταναγκαστικό συμβιβασμό έχει μετατραπεί σε αδιαμφησβήτητη πραγματικότητα. Πως να συγκρίνει κανείς τον καρχαρία που θα φάει το μικρότερο ψάρι με τον μεγαλο επιχειρηματία άνθρωπο που θα πατήσει κάτω εναν εργάτη ανθρωπο, όχι για να επιβιώσει αλλα για να ικανοποιήσει την όλο και πιο αχαλίνωτη απληστία του για χρήμα, χρήμα, χρήμα...;;; Αν τα συγκρίνει θα τα συγκρίνει χρησιμοποιώντας τον συμβολισμό για να δείξει πως καταντήσαμε να "τρώμε" ο ένας τον άλλον και όχι για να αποδείξει πως η αδικία που συμβαίνει σ' εμας τους ανθρώπους είναι αναπόφευκτη και φυσική!! Όχι, γιατι το άκουσα και αυτο αρκετές φορες απο τους γύρω μου... να προσπαθούν να με πείσουν πως αφού το μεγάλο ψάρι στη φύση τρώει το μίκρο είναι φυσικό και ο πλούσιος να αδικεί τον φτωχό! Τι απο το δεύτερο σκέλος της πρότασης σου φαίνεται φυσικό άνθρωπε; Η μια κατάσταση έχει να κάνει με το πώς επιβιώνει ένα ζώο και η άλλη κατάσταση έχει να κάνει με το πώς εκμεταλλεύεται ο ένας άνθρωπος τον άλλον με βάση την ποσότητα του χρήματος την οποία έτυχε να κατέχει. Το οποίο χρήμα, ξαναλέω, είναι κάτι το οποίο εμείς εφήυραμε κι εμείς το διαχειριζόμαστε. Δεν είδα παρόλαυτα, αν θέλεις να μιλήσω με το σκεπτικό σου άνθρωπε, κανένα ζώο στη φύση να κάνει συλλογή πτωμάτων μέσα στη σπηλιά του θέλοντας κάνει επίδειξη στα υπολοιπα ζώα αφήνοντας τα να πεθάνουν της πείνας αφού έχει μαζέψει το ίδιο ό,τι κινούνταν πεινούσε δεν πεινούσε! Έλεος πια με τις χαζομάρες.

Και πάμε πάλι το ίδιο τροπάρι ετσι, για να σας κουράσω λίγο ακόμη: Κι ας μην ξεχνάμε επιτέλους τόσο επιδεικτικά ότι έχουμε και μια άλλη πλευρά, την πνευματικονοητική την οποία ποτέ δεν αναπτύξαμε αρκετά και η οποία θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια...Ας παραδεχτούμε καλύτερα πως φοβόμαστε να δράσουμε γιατι θα έπρεπε να αναλάβουμε ο καθένας μας πολλές ευθύνες κι ας αφήσουμε τα παιδιάστικα επιχειρήματα. Ο φόβος μας φαίνεται και απο την ερώτηση μας κάθε φορα που ακούγεται κάποια αντιεξουσιαστική άποψη: "Τι;;; Χωρίς εξουσία;;; Και ποιος θα αναλάβει αυτό; Και ποιος θα κάνει εκείνο; Και ποιος θα φροντίσει για το άλλο; κλπ κλπ κλπ" Η απάντηση; ΕΣΥ ΡΕ Μ@ΛΚ@ ανθρωπε! ΕΣΥ! Απο πότε η υπευθυνότητα, η οργάνωση, η ανάληψη καθηκόντων κλπ χρειάζεται να συμβαδίσει με την εξουσία; Δεν είναι ταυτόσημες έννοιες! Εκτός κι αν με πείσεις πως χωρίς μπαμπούλα πάνω απο το κεφάλι σου δε θα έκανες τίποτε στη ζωή σου. Η ότι μόνο αν γινόσουν εσύ ο μπαμπούλας για κάποιον άλλον θα μπορούσες να αναλάβεις καθήκοντα. Τότε ψαξου. Ψάξου γιατι χανόμαστε!


Υ.Γ. Ζητώ συγγνώμη για τις ύβρεις. Καμια φορά βγαίνω κι εγώ εκτός εαυτού.

Διαβάστε περισσότερα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα