Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Don't wait too long there will be no sign...



Το πουλμαν καταπινε τα χιλιομετρα περνωντας απο φωτα απροσδιοριστου ταυτοτητος, προσπερνωντας αυτοκινητα διαφορων ειδων και αφηνοντας πισω την καυτη ασφαλτο που κυλουσε κατω απο τις ροδες του με αρκετα μεγαλη ταχυτητα. Τα ματια μου κολλημενα στο τζαμι κοιτουσαν αφηρημενα τις εικονες εξω απο εμενα ενω επικεντρωνονταν περισσοτερο στις εικονες που υπηρχαν μεσα μου καθως διεκρινα θαμπο και το ειδωλο μου να με κοιταζει ολο μυστηριο αναμεσα απο τα τοπια που εναλασσονταν. Δεν ακουγα παρα τη μουσικη που εμπαινε κατευθειαν απο τα ακουστικα στ' αυτια μου κι απο κει στην πυλη του εγκεφαλου μου που συντονιζει αναμνησεις και συναισθηματα. Ημουν ξαφνικα πισω στην τελευταια ταξη του σχολειου γεματη παρορμητισμο και ερωτα, ημουν στο πρωτο ετος των σπουδων μου σε μια αλλη πολη γεματη προσδοκιες και αυτοπεποιθηση και την αμεσως επομενη στιγμη ημουν μετεωρη στο πουθενα, περικυκλωμενη απο συντριμια παθων και ισως λαθων. Συντριμια που με εκαναν να ψαχνω στις σκονες και κατω απο τις πετρες και τα χωματα τον χαμενο αλλον εμενα, αυτον που με εγκατελειψε σα να ηταν ο χειροτερος εχθρος μου στα δυσκολα. Τρομαξα να καταλαβω, να θυμηθω, ποτε πηρα αποφασεις για τη ζωη μου, ποιος ζουσε για μενα ολα αυτα τα χρονια τελικα...Απωθημενα που μισω οσο τιποτε αλλο ηρθαν να ταραξουν τα νερα της υποκριτικα ησυχης ψυχης μου. Δεν καταλαβα για ποτε ενα δακρυ κυλησε, που λενε και τα μελο μυθιστορηματα, στο μαγουλο μου για να με εκνευρισει, για να με πονεσει και να με λυτρωσει προσωρινα. Μεσα στη μνημη του παλιου μου κινητου υπηρχαν ξεχασμενα τραγουδια απο το τοτε. Ημουν αναγκασμενη να ακουω ουσιαστικα ολη την μεχρι τωρα ζωη μου σε μελωδιες και στιχους. Η ανασα μου βαρυνε. Το επομενο τραγουδι ηταν αυτο που με ειχε σημαδεψει μα που δεν ειχε ακομη οπως φενεται καταφερει να με ταρακουνησει στην πραξη μιας και η πορεια μου μεχρι το προσφατο παρελθον εμοιαζε με βηματα παραξενου χορου (δυο μπροστα-δεκα πισω και παλι απο την αρχη). Ο,τι ειχα κατακτησει το γκρεμισα και ο,τι ειχα κερδισει με κοπο το επεστρεψα σε ανθρωπους που δεν τους ανηκε ποτε. Τον ιδιο μου τον εαυτο κατα καποιον τροπο, ενα μεγαλο κομματι της ψυχικης μου υποστασης. Δικαιολογιες...μου ελεγε το τραγουδι ακυρωνοντας καθε ελαφρυντικο που προσπαθουσα να μου βρω.
"...What does your heart say
What do you fear
Why do you always push it away?
Why these unnecessary tears?
I can see the shine but you're only wasting time
Putting yourself always in question
Denying leberation of your mind..."

και παει λεγοντας. Ρακος  απ' οσα δεν τολμησα να κανω κι απο τα χρονια που σαρωσε η αδρανεια και η ανυπαρξια μου λες και θα επροκειτο να ξαναγυρισουν πισω, εστρεψα το βλεμμα μου ασυναισθητα στο ηλεκτρονικο ρολοι του λεωφορειου. Η ωρα ηταν 20:03... Τραγικη ειρωνια λοιπον... 2003 ηταν η καλυτερη χρονια της μεχρι τωρα ζωης μου και η αρχη του τελους μου. Ισως θα επρεπε να σπασω εκεινο το ρολοι η ισως να επρεπε να μηδενισω το κοντερ των αδειων ημερων που αφηνα να σερνονται πισω μου σαν αδικες καταρες. Με θρεφει ο ερωτας μα το παθος μου μακαρι να διοχετευοταν και στην υπολοιπη ζωη μου τοσο "ολεθριο". Κανεις δεν ξερει το παραμικρο για εκεινο το αδυσωπητο μα τοσο γοητευτικο αυριο. Μα εγω εχοντας φτασει ως εδω πλασμενη απο το χτες μου στεκομαι μπροστα του εντελως γυμνη στην ψυχη και το σωμα. Αοπλη , περηφανη και φοβισμενη* σα μωρο παιδι προσπαθω να κρυψω την τελευταια λεξη* καταφευγοντας στον κυνισμο και τη μελαγχολια...
"...So why don't you do something about baby it don't deny
Would you even try
Break the wall to face it all
What can I do for you to believe me?..."



4 σχόλια:

Graοuzel είπε...

Ισως θα πρεπε να κοιτάξεις το ρολόι του λεωφορίου 9 λεπτά αργότερα οπου θα έγραφε 2012 για να σου θυμίσει πως τίποτα δεν μηδενίστηκε,πως απλά αλλάζει η ώρα.

Elli P. είπε...

Ναι...θα ηταν μια καλη ιδεα νομιζω...! :)

anima είπε...

Άσε το χθές εκεί που του ανήκει
Στο χθές του

Και τόλμησε να αντικρύσεις κατάματα το σήμερα..

Έχει μαγεία κι ενδιαφέρον
Κι ας μην είναι ορατό με την πρώτη ματιά..

Αξίζει όμως να το δοκιμάσεις..

φιλιά πολλά

Elli P. είπε...

Σιγουρα αξιζει anima! Γι' αυτο και προσπαθω ν' ανακτησω τον χαμενο χρονο που θυσιασα στον βωμο της θλιψης και της απραξιας. Το σημερα ειναι ο,τι σημαντικοτερο εχουμε νομιζω...απο χρονικης αποψης το λεω...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα