Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Ενθαδε κειται η ζωη- the mourning of a buried life



Οικτιρω τους καιρους και τα δακρυα.
Ο πονος που μου κοβει την ανασα εδω μεσα
ειναι τοσο αληθινος οσο το αιμα
που τρεχει απο τις φλεβες μου σε χρωμα μαυρο
κοχλαζοντας οργη, λησμονια και θανατο

Μοναξια. Μονος πεθαινεις κοιτωντας τα ονειρα σου να σπαραζονται
και το παιδι μες στην ψυχη σου τρομαγμενο οσο ποτε
κλαιει με λυγμους που αναζητουν τη Μανα
σε σταση εμβρυακη να ξανακλεισει την αθωοτητα του
στην παρηγορη αγκαλια της οπως καποτε

Οικτιρω τους καιρους κι αυτα τα δακρυα
που σαν οξυ παραμορφωνουν της νιοτης μου το δερμα
χαρακωνοντας τα μαγουλα μου καθως κυλουν
στην ιδια καθοδικη πορεια που πηρε πριν χρονια και η ιδια ζωη
- να, κατι τετοια με φτυνουν απ' τον καθρεφτη τα αγρια πρωινα μου-

Σαν ανθρωπος μιλαω και ντρεπομαι.
Οπου στραφω καμενη γης μ' ακολουθαει
κι οι εμπρηστες που πυρπολήσαν τη ζωη μου οσο κοιμομουνα
ξεδιαντροπα πανω απ' το πτωμα μου γελανε δειχνοντας με.
Τους ακουω. Μα νεκρος κειμαι ενθαδε, τι να κανω;

Αθαφτος νεκρος ατιμασμενος
που ξεχασα να παρω μια ανασα οταν γεννηθηκα
που χαρισα το πρωτο κλαμμα της ζωης σε σαπιο κοσμο
που δωρισα το πρωτο μου βλεφαρισμα
ενθυμιο στον φοβο και το ψεμα.

Ενθαδε κειμαι νεκρος λοιπον μου ειπαν
Και λυπαμαι αυτα τα δακρυα που μεσα στους καιρους
απεδειξαν πως ζουσα μα δεν το ξερα, κι ας λεγαν.
Γιατι τους πιστεψα και χαρισα στον διαολο την ψυχη μου;
Λιγο πριν φυγω στ' αληθεια καταλαβα

οτι αρκουσε μοναχα ν' αναπνεω. Μου το απαγορευσαν.
μα φταιω μονο εγω
γιατι υπακουσα.


Έλλη Π.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα