Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

The forbidden- 12


Επικίνδυνα παιχνίδια
Ξημερώματα. Το αδειανό μου σαρκίο σωριασμένο σ' ένα πέτρινο πεζούλι, στον γνωστό πεζόδρομο, δίπλα σε άτομα που δε γνώριζα και ανθρώπους που νόμιζα πως ήξερα, αγόταν και φερόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Το αλκοόλ στο αίμα μου είχε καταπιεί και τα τελευταία νηφάλια κύτταρα κάνοντας το βλέμμα μου να θολώνει επικίνδυνα. Γνωστοί και άγνωστοι με κοίταζαν με μισό μάτι περιμένοντας σαν ύαινες μπροστά στο κουρασμένο θήραμα την επόμενη κίνησή μου. Εκείνος μόνο, ο ψυχωτικός μου θαυμαστής, με τις απειλές και τα "ακράδαντα" επιχειρήματά του είχε βρει την ώρα να μου πουλήσει προστασία έχοντας κερδίσει νωρίτερα "με το σπαθί" του μια μεθυσμένη, απελπισμένη και πληγωμένη παράδοση του αδειανού μου σαρκίου που κρατούσε αγκαλιά σε όλον τον δρόμο για να μη χάσω την ισορροπία μου. Μια ισορροπία που είχα χάσει έτσι κι αλλιώς τις τελευταίες μέρες. Καταλάβαινα πιο πολλά απ' όσα έδειχνα. Μια καλή πρώην φίλη δίπλα μου προσπαθούσε να καταλάβει τι κάνω και τι μου συνέβαινε υποκρινόμενη πως είχε κατέβει μόλις από έναν άλλον πλανήτη. Μια κίνηση- ματ στη δική τους σκακιέρα θα ήταν ό,τι έπρεπε, σκέφτηκα. Μια κίνηση ματ που έκανα με μεγάλη επιτυχία κρατώντας όμως δικό τους πιόνι. Ήταν φανερό πλέον πως οι ένορκοι, ο εισαγγελέας, ο δικαστής, σύσσωμη η κοινή γνώμη είχαν όλοι τους βγάλει το επισφαλές  συμπέρασμα: "Ένοχη κύριοι! Η κατηγορουμένη είναι αναμφισβήτητα ένοχη." Η ποινή μου δεν καθορίστηκε αμέσως. Στα λόγια ήταν διαφορετική από αυτή που μου απέδωσαν, ή καλύτερα μου αποδώστε, τελικά εμπράκτως. Εσύ καθόσουν δυο άτομα πιο πέρα. Παρεμβαλλόταν ανάμεσά μας ο "προστάτης" μου κι ένα ανθρωποειδές μαντρόσκυλο μάλλον γένους θηλυκού που έμοιαζε να έχει αναλάβει τη δική σου προστασία απέναντι στον μεγαλύτερο κίνδυνο που είχες να αντιμετωπίσεις ως τότε. Δηλαδή εμένα. Στάθηκα για λίγο όρθια και με λέξεις μπερδεμένες προσπάθησα να καταλάβω γιατί άραγε εσύ είχες παραδοθεί σε μια ελπιδοφόρα για μένα θλίψη εδώ και ώρα. Το θηλυκό μαντρόσκυλο γάβγισε δείχνοντας τα δόντια του απειλητικά. Η υποχώρησή μου αργότερα θα με ντρόπιαζε μα έτσι που στεκόμουν ασταθής, σχεδόν αξιολύπητη, αποφάσισα να μην τα βάλω με τη διπλάσια σε μέγεθος μάζα που στεκόταν μπροστά σου για να με εμποδίσει να σου απευθύνω τον λόγο. Κάποιες μέρες μετά σκεφτόμουν τι θα έλεγα και τι θα έκανα εκείνη τη στιγμή αν δεν ήμουν μεθυσμένη για να νιώσω για λίγο την ευχαρίστηση της φανταστικής μου αντεπίθεσης. Η παράξενη σουρεαλιστική  μου παρέα σηκώθηκε λίγο αργότερα με προορισμό το σπίτι σας. Δεν έπρεπε να έρθω. Ήμουν όμως μόνη, σε κακό χάλι κι ακόμη ήταν σκοτεινά. (Μόνη και κατατρεγμένη, που λένε  και κάπου εδώ κλαίμε ομαδικώς...) Ήρθα. Το λίγο υπόλοιπο της παράξενης εκείνης εφιαλτικής νύχτας πέρασε εξίσου σουρεαλιστικά, όπως είχε αρχίσει. Με εξομολογήσεις χωρίς κανένα νόημα που είχαν αιτία τους το πείσμα. Με αγκαλιές ψυχαναγκαστικές σε ξένα σεντόνια. Με ξεπούλημα ψυχής που έγινε βορά στο στόμα των λυκανθρώπων γνωστών σου την ίδια κιόλας μέρα. Με την ανακάλυψη πως ο μόνος άνθρωπος που με είχε αγαπήσει πραγματικά ως τότε, με είχε δει νωρίτερα στην αγκαλιά του διπρόσωπου παλαβιάρη που μου είχατε πλασάρει σαν καλό παιδί πριν κάποιες μέρες και είχε χειροκροτήσει την κατάντια μου ειρωνικά χωρίς ποτέ εγώ να δω κατάταματα την πληγωμένη του αλήθεια. Εσύ στεκόσουν σαν άκακος αμνός μπροστά στον "Εωσφόρο" που τόλμησε να νιώσει κάτι για σένα μα προτίμησες να μην πεις πουθενά όσα είχες νιώσει εσύ γι' αυτόν. Μια αθώα περιστερά με νύχια αρπακτικού...Το πρωί ταξιδέψαμε μαζί. Έτσι ήταν να γίνει και έτσι έγινε. Αμίλητοι και  σκυθρωποί με ύφος γεμάτο ενοχές και ανείπωτες σκέψεις ο καθένας για δικούς του λόγους. Δεν ήθελες να ξέρεις τίποτα. Και δεν ήθελες να ξέρω τίποτε ούτε εγώ. Ήδη όμως ξέραμε πάρα πολλά και οι δυο. Οπότε κάποιος από τους δυο μας έπρεπε να "πεθάνει". Ας μαντέψει κανείς ποιος σκότωσε ποιόν... Τις επόμενες μέρες δεν άκουσα τίποτε για σένα. Δεν άκουσα τίποτε από σένα. Μέχρι που έκανα την επόμενη λάθος κίνησή μου...

4 σχόλια:

Graοuzel είπε...

πρεπει να καταλαβεις οτι αυτη η ιστορια σε εχει κανει να χασεις την αυτοκυριαρχια σου.για αυτο κανεις λαθος κινησης,πεφτεις στην αγκαλια του αλκοολ,νιωθεις αδυναμη ωστε να τα βαλεις με τις μαζες και σε παρασερνουν.τι ζητας απο το ατομο του;αγαπη;μισος;ερωτα;την καταστροφη σου;την καθαρση σου;τον πονο;την εκδικηση;τον οικτο;εξελιξη;να συντριψει την μοναξια σου;την επιβεβαιωση;ασφαλεια;...;...;...;...;

http://www.youtube.com/watch?v=ZE2t6HWmquc

Elli P. είπε...

Ναι...είναι μεγάλη αλήθεια οτι η αυτοκυριαρχία είχε χαθεί. Αυτο που ζητούσα ήταν κάτι που δεν μπορούσα να έχω τελικά. Ήμουν απλώς ερωτευμένη χωρίς ελπίδα αρχικά. Μόνο που μου δώθηκε ελπίδα ενώ δεν την περίμενα για να μου αφαιρεθεί ξανά με τον πιο βάναυσο τρόπο. Ευτυχώς τώρα πια όλα αυτά είναι ιστορίες για να θυμάται κανείς. Σίγουρα έχουν διαμορφώσει κάποια πράγματα του τότε τις συμπεριφορές του τώρα σε κάποιους τομείς αλλά σε καμιά περίπτωση δε συμβαίνει αυτό με τόσο καθοριστικό πλέον τρόπο...Βρίσκω απλώς πράγματα που είχα γράψει κατα καιρούς με βάση τα συναισθήματα μου εκείνον τον καιρό κι έτσι προκύπτουν αυτά τα κείμενα...

Graοuzel είπε...

α νομιζα πως ηταν προσφατο συμβαν.βαλε και εσυ κανενα διακριτικο ωστε να καταλαβενουμε τον χρονο :P

Elli P. είπε...

Χαχα! Θα το φροντισω την επομενη φορα! ;)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα