Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Διδασκομενη...



 Ευτυχία Παπαγιαννοπουλου- Νενα Μεντη
Μια παρασταση που κανεις δεν επρεπε να χασει

Χτες το απογευμα πηγα επιτελους να δω την παρασταση "Ευτυχια Παπαγιαννοπουλου" στην οποια η Νενα Μεντη ενσαρκωνει στην κυριολεξια τη στιχουργο. Και οταν λεω στην κυριολεξια εννοω οτι η ηθοποιος καταφερνει να δωσει σαρκα και οστα στη γυναικα που υποδυεται. Γινεται η ιδια Ευτυχια Παπαγιαννοπουλου μπροστα στα εκπληκτα ματια των θεατων καθε βραδυ. Θα μου πει κανεις μα η δουλεια του ηθοποιου αυτη δεν ειναι; Θα απαντησω πως ναι. Αυτη πρεπει να ειναι. Δε σημαινει ομως πως παντα επιτυγχανεται αυτο. Χτες εζησα μια μοναδικη εμπειρια. Η Νενα Μεντη διδαξε θεατρο σ' εμενα σαν εκκολαπτομενη ηθοποιο για την οποια αποτελει ονειρο τρελο να φτασει σε τετοια επιπεδα καποια στιγμη στη ζωη της, και σε ολους μας ξυπνησε δυνατα συναισθηματα συγκινησης, συμπαθειας και ταυτισης τοσο με την ηθοποιο οσο και με τον χαρακτηρα της Ευτυχιας Παπαγιαννοπουλου. Στο τελος της παραστασης ολος ο κοσμος σηκωθηκε ορθιος και χειροκροτουσε για καμποση ωρα. Η Νενα Μεντη ανταπεδιδε το χειροκροτημα εμφανως συγκινημενη μιας και οσες φορες πιστευω κι αν το ζησει κανεις αυτο ποτε δε συνηθιζεται...Δεν ηξερα τελικα με τι να πρωτοσυγκινηθω βλεποντας αυτην την καταπληκτικη παρασταση. Με την ηθοποιο που εδωσε την ψυχη της πανω στο σανιδι κοβοντας μας την ανασα παρολο που ηταν μονη της για περιπου μιαμιση ωρα; Με τη ζωη της στιχουργου που ηταν λες και βλεπαμε την ιδια να ζωντανευει μαζι με τα φαντασματα της και να μας εξιστορει ολα οσα βιωσε, λυπες και χαρες, με ολη τη δυναμη της καρδιας της; Ακομη και στις κωμικες στιγμες του εργου το δακρυ δε φανταζε περιττο. Γελουσες και συνεπασχες μαζι, μη μπορωντας παρα να παραδεχτεις αυτη τη γυναικα. Την Ευτυχια; Τη Νενα; Μα για μιαμιση ωρα ηταν ενα και το αυτο! Να συγκινηθω επισης με το ενθουσιωδες χειροκροτημα του κοσμου στο τελος που αποτελει τη μεγαλυτερη αναγνωριση για εναν ανθρωπο που τα δινει ολα εκτεθιμενος μπροστα στα ματια σου ψυχη τε και σωματι; Να συγκινηθω τολμωντας να βαλω με τη φαντασια μου για λιγο τον εαυτο μου στη θεση της Μεντη εστω κι αν διαπραττω κατα καποιον τροπο υβρη; Ειχα πολλους λογους λοιπον για να συγκινηθω χτες βραδυ και το εκανα. Πραγμα που δε διστασα να πω ουτε εγω ουτε οι φιλοι μου και στην ιδια οταν περασαμε απο το καμαρινι να της πουμε συγχαρητηρια με ολη μας την ψυχη. Της ειπα οτι διδαξε. Και το εννοουσα.

1 σχόλιο:

La lluvia είπε...

Νομίζω πως στην τελευταία φράση ήταν όλο το νόημα......

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα