Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Η μαρτυρια μιας "ιδεολογικης" απομιμησης



Διασκορπισμενοι σε 10 σημεια του οριζοντα. Αλλοι υπαρχουν κι αλλοι κακες απομιμησεις ισχυριζονται την υπαρξη τους για να νιωσουν καποιοι. Δεν αγωνιζονται παρα μονο με τα λογια που μεταξυ τους μαχονται και οδηγουν σε αδιεξοδη αδρανεια.

Αλλο ειμαι αλλο λεω αλλο θελω να φανει. Ο διπλανος μου σαν ενας ακομη λογος για να απενοχοποιησω την τρελα μου μ' επιασε χτες απο το χερι και μου ειπε οτι οσα πιστευω ειναι ιερα. Δεν ηξερε. Νομιζε πως μιλαω με τη συνειδηση και τη φλογα της ιδεολογιας. Κι ας μην ξερω τι πιστευω. Φτανει που μοιαζω με ολους οσους γνωριζουν τι θα πουν ολα αυτα που εγω φωναζω χωρις να κατανοω. Φτανει που νομιζω πως μοιαζω. Φτανει που φοραω τα προβλεπομενα ρουχα, που μιλαω με προβλεπομενο τροπο, που φωναζω οταν φωναζουν οι αλλοι σαν κι εμενα, που νιωθω καποιος επιτελους κι εγω. Δε μ' ενοιαξε ποτε να μαθω τιποτε, δεν ειχα εναν στοχο κοινο με τους ανθρωπους. Ξεμυαλιζομουν και ξεφευγα μεσα σε καταχρησεις που ονομαζα μαγκιες και τροπο ζωης αλλιωτικο, δεν εψαχνα τροπους να παλεψω για ενα ιδανικο μα εψαχνα τον εαυτο μου και μονον αυτον γιατι στα μονοπατια της ασημαντοτητας τον ενιωθα μεχρι χτες να σερνεται. Δεν ηθελα να ειμαι αορατος. Ηθελα να ταιριαξω κι αν χρειαστει να μοιασω. Δεν οργανωθηκα ποτε υπερ του διπλανου μου παρα μονο του ομοιου μου και αυτο για να καταφερω να ανηκω καπου. Πιστεψα κι εγω ο ιδιος καποια στιγμη πως κανω εναν αγωνα γιατι θυμιζα αμυδρα μια μειοψηφια οπου καποτε ανηκαν οι διανοουμενοι, οι ανθρωποι του πνευματος που εγω δε γνωρισα ποτε ουτε τα ονοματα τους. Τα ακουγα, τα ελεγα για να παπαγαλισω κι επειτα σωπαινα και τα ξεχνουσα ωσπου να μου ξαναχρειαστουν. Ολοι ηταν εχθροι μου κι ας ηταν αυτο που πιστευα κατι τελειως διαφορετικο με οσα εκανα. Η οργη μου για τον δικο μου μικροκοσμο εγινε οργη για το ολον μα διχως να ξερω που πρεπει να στραφω και με ποιον τροπο. Φωναζα παντα εναντια σε ενα συστημα που ποτε δεν απειληθηκε απο μενα μονο και μονο για να ξορκισω δικες μου ανασφαλειες και δικα μου φαντασματα που ακομα με κυνηγανε. Υπηρξα επιρρεπης στον φανατισμο κι αυτο γιατι οτιδηποτε βιαιο μου εδινε νοημα, μ' εκανε να νιωθω οσο ξεχωριστος δεν ημουν ποτε για κανεναν. Μου εδινε τη δυναμη που στους αλλους καταδικαζα. Δεν εσωζα. Κατεστρεφα και φωναζα "μπραβο μου, παλι τους την εσπασα" την ιδια ωρα που εβλαπτα αυτα για τα οποια οσα καταχραστηκα αγωνιστηκαν σε αιωνες περασμενους με φωνη και με σωμα. Πηρα στον λαιμο μου και τους λιγους ειλικρινεις που ακομα προσπαθουνε, πηρα στον λαιμο μου κι ολους αυτους που δεν επιδεικνυονται γιατι δεν εχουν να αποδειξουν τιποτε και σε κανεναν παραμονο οραματιζονται και παλευουν για εναν στοχο που θα γινει κοινος οχι μονο για ομοιους και παρομοιους μα για ολους τους ανθρωπους, για ολακερη τη φυση. Απογοητευμενοι τωρα πια κοιτωντας με νιωθουν αφοπλισμενοι και προδωμενοι μα ελπιζω οχι για πολυ. Οταν ξυπνησα καταλαβα πως δεν αρκει να βροντοφωναζεις κατι που δεν ισχυει για να το πιστεψουν οι αλλοι. Πρεπει πρωτα να μαθεις για ποιο πραγμα μαχεσαι και ποιος ειναι ο στοχος. Οι φτηνες απομιμησεις οπως εγω καταστρεφουν καθε καλη προθεση και αντι να ενωνουν διαλυουν. Ποσοι να εμειναν ακομη αραγε εκει εξω που δε μιμουνται κατι μονο και μονο για να σωθουν απ' την προσωπικη μιζερια τους;

2 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

σε μια κουβεντα καποτε που ειχα για τα δηθεν γενικα μου ειπε μια φιλη πως οποιος φοβαται να ζησει μιμειται με πολυ επιτυχια οτι ειναι ζωη...
ποσο μου αρεσει να σε διαβαζω...αν και η οργη μαζι με τη φωτια που σε καιει εναλλασονται τοσο γρηγορα που αναρωτιεμαι αν θυμασαι ενδιαμεσα πως δεν εισαι μονη....!κανε σινιαλο οταν χρειαστει! :D

Elli P. είπε...

Το θυμαμαι ξωτικο μου! Κι αυτο κραταει μεσα μου μια ισορροπια ακομη! Να 'σαι καλα! ;)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα