Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Ο μεσαίωνας των αισθημάτων



Ειμαστε στον μεσαιωνα των ανθρωπινων αισθηματων ειπε. Τον κοιταξα και σκεφτηκα κουνωντας το κεφαλι πως ειχε δικιο.

Τι ειναι αυτο που μας λειπει τελικα; Ειναι τα υλικα αγαθα; Σιγουρα σε πολλους ανθρωπους τωρα πια λειπουν και αυτα. Μα πως φτασαμε στο σημερα; Τι ηταν ολα οσα μεχρι τωρα ειχαμε σε βαθμο υπερθετικο και εις βαρος ποιων αξιων τ' αποκτησαμε; Μηπως αυτο το οποιο βιωναμε ηταν ενας υλικος πλουραλισμος (με την εννοια της υπερβολης απο αποψη ποσοτητας) και μια εντονη επιθυμια για ολα εκεινα που δημιουργησαμε εκ του μηδενος σαν αναγκες αναποσπαστα συνδεδεμενες με την ευτυχια μας; Και το μεσα μας; Ο ανθρωπος εχει πολλα κομματια μεσα του. Και μαλλον σε γενικες γραμμες ειναι ευπλαστος θα ελεγα. Σε οποια πλευρα του δωσεις βαρυτητα αυτη ειναι που θα αναπτυχθει περισσοτερο εναντι των υπολοιπων συνηθως. Αν παλι δε δωσεις βαρυτητα πουθενα (κατι σαν αυτο που συμβαινει στις μερες μας) δε θα ειναι δυσκολο να δημιουργηθει ενας κλασικος ωχαδερφιστης. Ισως και γι' αυτο δε δυσκολευτηκαμε πολυ να γινουμε απο εμψυχα οντα με συν-αισθηματα απλοι καταναλωτες. Κατι ομως υπαρχει στη φυση του ανθρωπου το οποιο τωρα κοιμαται και σιγα σιγα ατροφει. Μια αρχεγονη πλευρα γεματη αισθησεις, ενστικτα, ελευθερια, ενεργεια, αισθηματα. Μια πλευρα που θυσιασαμε στο βωμο του "πολιτισμου" μας και τελικα την ξεχασαμε. Δεν αργησαμε να μετατραπουμε σε μηχανες, γραναζια μιας μεγαλυτερης μηχανης που αντι να μας απελευθερωσει μεσω της προοδου μας φυλακισε. Κι ετσι ο,τι το μυαλο εφευρισκει με το να το αφηνουμε να μας χρησιμοποιει αντι να το χρησιμοποιουμε γινεται φυλακη της ψυχης μας. Δεν πρεπει ομως να ξεχναμε πως εκτος απο μυαλο-λογικη εχουμε και πνευμα-ψυχη. Η αρμονια μας με τη φυση εχει μειωθει στο ελαχιστο, εχει ισως εξαφανιστει σε πολλους απο εμας και δε δισταζουμε να τη θυσιασουμε τελικα και αυτη με την πρωτη ευκαιρια για κατι καινουργιο ακομη πιο συγχρονο που θα καταληξει να μας κανει απο χρηστες εξαρτηματα. Ποιον να εμπιστευτεις; Ποιες αξιες ειναι εκεινες που παρεμειναν ζωντανες μεσα μας; Υπηρχε μια ισορροπια στη φυση που διαταραξαμε και για να μπορουμε πια να συνυπαρξουμε εφηυραμε νομους εκ νεου, δικους μας, στυλιζαρισμενους, σοβαροφανεις και καθωσπρεπει γιατι οι φυσικοι νομοι δε μας εκαναν πια. Δε μας γεμιζαν το ματι βλεπεις εμας, των πολιτισμενων οντων αυτου του πλανητη. Κι ετσι γεμισαμε ψευτικα πρεπει και απαγορευεται, πρωτοκολλα, κανονισμους που κανεις δεν ξερει σε τι χρησιμευουν η ποιος τους πρωτοσκεφτηκε ξεχνωντας τους νομους της φυσης οι οποιοι δεν καταπατουν καμια ελευθερια παραμονο εξυψωνουν την πνευματικη πλευρα ενος ανθρωπου που δε θα χρειαζοταν ουσιαστικα κανεναν ομοιο του και ισο του να του πει τι να κανει αν δεν ειχε διαβρωθει κι αν δεν ειχε μαθει να τον διαταζουν. Τωρα πια αν προτεινεις σε καποιον να ζησει χωρις νομους και κυβερνησεις θα σε κοιταξει πελαγωμενος στην καλυτερη περιπτωση για να καταληξει να σε κοροιδεψει που σκεφτεσαι πραγματα ανεφικτα. Ανεφικτο λοιπον καταντησε το να θελει κανεις να αγγιξει και την αλλη του πλευρα. Γι' αυτο κοιτωντας γυρω σου το μονο που θα δεις ειναι αγχωμενες μηχανες να τρεχουν πανω κατω αλαφιασμενες λεγοντας που και που δυο τρια λογια πιο πολυ απο συνηθεια, επειδη ετσι εχουν προγραμματιστει. Πως λοιπον να μη φτασουμε στην αποξενωση; Πως να μην καταντησουμε ανημποροι κι ανικανοι να εμπιστευτουμε τον διπλανο μας; Πως κι εκεινος να μας εμπνευσει και να μας πεισει πως ειναι αξιος εμπιστοσυνης ωστε να του ανοιχτουμε ουσιαστικα κι οχι για να χτισουμε μια ακομη τυπικη σχεση στα πλαισια της πλαστης καθημερινοτητας; Οι σχεσεις παραμορφωθηκαν, εγιναν διεκπεραιωτικες συνηθειες. Η επαφη χαθηκε, μετατραπηκε σε απολυτη χυδαιοτητα. Το συναισθημα αντικατασταθηκε απο την κενοτητα και τελος εμεις δημιουργησαμε χωρις να το καλοκαταλαβουμε εναν μεσαιωνα αισθηματων. Την πληρη παρακμη της ελευθερης αρχεγονης κι αυθορμητης πλευρας μας. Αυτης που καμια φορα μπορεις ακομη και σημερα να συναντησεις κατα καποιον τροπο σ' ενα παιδι το οποιο βρισκει σε ολα ενα νοημα. Στα ματια ενος παιδιου τα παντα εχουν αξια, ειναι κοσμοι για εξερευνηση και εμπνευση για δημιουργια. Η φαντασια τους οργιαζει κι αυτο γιατι ακομη δεν εχουν προλαβει να μπουνε στα κουτακια στα οποια κι εμεις οι ιδιοι θα τα καθοδηγησουμε σιγα σιγα βασιζομενοι σε ανουσια πρεπει. Πρεπει που δε μας εξασφαλιζουν πως θα "φτιαξουν" εναν σωστο ενηλικα, εναν καλο ανθρωπο, ενα διευρυμενο πνευμα. Αν κοιταξουμε γυρω μας θα δουμε πως αυτα τα πρεπει ουσιαστικα μαλλον εχουν αποτυχει παταγωδως. Μας αρκει ομως που με αυτα τα πρεπει ενα παιδι θα γινει αυριο ενας "καθωσπρεπει" ενηλικας κι ας μην ξερουμε καλα καλα κι εμεις οι ιδιοι τι παει να πει αυτο και τι μας εχει προσφερει ως τωρα. Μας αρκει που δε θα διαφερει απο το συνολο ετσι ωστε να μην προκαλει με βαση ολα οσα καποτε αποφασισαμε να ονομασουμε προκλητικα, ετσι, αυθαιρετα. Μας αρκει που θα σκοτωσει μεσα του τον αυθορμητισμο, τη φαντασια, τον ενθουσιασμο για καθετι που μας περιβαλλει. Μας αρκει που δε θα εκτιμα πια το μεγαλειο της απλοτητας μα θα στοχευει απλα στα μεγαλεια. Κι αν δεν καταφερει να τα φτασει ποτε θα γινει αλλος ενας δυστυχισμενος, καταπιεσμενος ανθρωπος με χιλιαδες απωθημενα και λαθος στοχους. Μας αρκει ενας κοσμος γεματος αχρωμους, αοσμους, αγευστους και α-παθεις ανθρωπους. Χωρις παθος. Αυτο μας αρκει γιατι ετσι μαθαμε να ζουμε. Ο αλλος μεσαιωνας διηρκησε 1000 χρονια. Αραγε τουτος εδω που κουβαλαει καταλοιπα και απο τον παλιο αλλα εχει σε μεγαλυτερο βαθμο στραφει στο μεσα μας ποσο αραγε θα τον αφησουμε να κρατησει;

2 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

αυτες τις μερες λογω υποχρεωσεων περικυκλωθηκα απο πολλους ανθρωπους.δεν ξερω αν ειμαστε στο μεσαιωνα ή στην αποκαθηλωση των συναισθηματων αλλα προσπαθω να μη τρομαξω μεσα μου μια ελπιδα....
δεν συγκαταλεγομαι στους καθωσπρεπει ενηλικες αλλα μου λειπει να βλεπω και την αλητηρια φατσα των πιτσιρικαδων.σαν αποστεωμενος μου φαινεται ωρες ωρες αυτος ο τοπος....

Elli P. είπε...

Αποστεωμενος ο τοπος που αποτελειται απο αποστεωμενες ψυχες. Μα δε θα τους κανουμε ολοι τη χαρη. Αυτο ειναι το μονο σιγουρο.

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα