Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Ε.Π.



Ξερεις τι ξεθαψα πριν λιγο καιρο; Εκεινο το παλιο εφηβικο μου πεισμα. Δεν ξερω που και πως το βρηκα κατω απο αυτα τα συντριμμια. Μα γι' αυτο σου ειπα πως το ξεθαψα. Πρωτα ηταν η προδοσια που το γκρεμισε. Μετα ηρθε η ψυχη μου να το πλακωσει. Επειτα οι φοβοι μου το θαψανε και προσφατως το τερας που θρεφαμε στον κορφο μας, αυτο που αναδιπλωθηκε και επιτεθηκε με τη μορφη της νεας "ταξης" πραγματων το εξαφανισε απο τα ματια μου. Κι ομως ετσι ανεξηγητα εγω το ανακαλυψα και το ανεστησα. Δεν ξερω ποσο θα κρατησει για να ειμαι ειλικρινης. Ο,τι ομως μπορω να κανω για να το διατηρησω ζωντανο θα το κανω, αυτο το ξερω. Θυμαμαι εκεινη τη φραση που ελεγα συχνα καποτε με παιδιαστικη ορμη και πεισμωμενο βλεμμα: "Εγω θα γινω!" Για εκεινο το παιδι οφειλω να παλεψω. Για οσα εκεινο πιστευε και αγαπουσε, για οσα εντυνε ομορφα υπο το πρισμα της παρορμητικης του αθωοτητας, για οσα αν ακομη ζουσαν μεσα μας καθως ενηλικιωνομαστε δε θα ηταν αναγκη να προσποιουμαστε πως βαλαμε μυαλο αντι να παραδεχτουμε πως συμβιβαστηκαμε σε πολλους τομεις της ζωης μας. Οφειλω να του δωσω εστω τη χαρα οτι το προσπαθησα, πως δεν ξεχασα καπου στα μισα της διαδρομης, οτι δεν εγινα κι εγω σαν αυτους που κοιτουσα καταματα προσπαθωντας να τους πεισω για ονειρα οταν η καρδια μου φλεγοταν απο θεληση και παθος.

Χορευα κι αργησα που λεει και το τραγουδι...μα στην πορεια καθε αρχη καταργησα. Ελευθερωθηκα! Ναι...χορεψα στη ζωη μου σε αλλους ρυθμους, σε διαφορα τεμπο, πανω σε ασχετα βηματα απο αυτα που μου διδασκε ο κοσμος. Χορευα μονη μου κατω απο τη βροχη, λουσμενη στον ηλιο που εκαιγε τους ωμους μου, μεσα στις λασπες, χορευα κι εψαχνα τα ωραια. Τα ωραια που δεν εβρισκα κι αναγκαζομουν να τα γεννησω εγω με ο,τι πονο συνεπαγεται η γεννα εστω κι αν εδω μιλαμε για γεννα της ψυχης. Τα ωραια που ισως τυφλωθηκα απο τους αναστεναγμους και δεν μπορεσα να δω εγκαιρως, γιατι συνεβη κι αυτο, καθως περνουσα μπροστα απο χιλιες δυο ζωες στο διαβα μου. Να διαλεξω καποια απο αυτες επρεπε μα δεν ηθελα να περιοριστω σε μια. Δεν ηθελα να παρω μια ζωη απο παζαρι και να τη βαλω σαν κοστουμι πανω μου. Ηθελα πολλες να δοκιμασω. Ηθελα να νιωσω και οχι να ντυθω. Να εκτεθω και οχι να κρυφτω πισω απο τυπους και πρωτοκολλα. Μα ετσι, το παραδεχομαι, εχασα πολλα χειροπιαστα την ωρα που κερδιζα σε άυλα. Την ωρα που γεμιζα αισθηματα, που ξεχειλιζα απο αυτα τα οποια δε βλεπουν οι πολλοι, απο αυτα που δε φαινονται για να τα ονοματισει καποιος κερδος. Σε μια διαδρομη διχως φρενα, μονη μου τα εσπασα οπως και τα μουτρα μου πολλες φορες, καταφερα να δω μεσα απο τον ιλιγγο της ταχυτητας οσα ποτε δεν ειδε ανθρωπου ματι σε μια ολοκληρη ζωη και ολα πεντακαθαρα γιατι το μυαλο μου κινουνταν στη δικη μου φυσιολογικη ταχυτητα, αυτη του φωτος. Δεν ξερω αν ηταν ωραια μα ηταν το ιδιο το παθος.

"Εγω θα γινω!" με συνοδευε η φωνη του εφηβου εαυτου μου καθως εσκαβα με χερια ματωμενα τα χωματα που εριξαν πανω μου οι αποφασεις που υπακουσαν στα θολα μου ενστικτα. Ο σκοτεινος  μου εαυτος ειναι καλυτερος. Αυτον θα ακολουθησω λοιπον γιατι το δικο μου φως ειναι το σκοταδι. Μην τρομαζεις. Αντεστρεψα τις εννοιες ειρωνικα. Ψαξε εσυ να βρεις το γιατι. Αποφασισα να παω κοντρα στην κανονικοτητα. Εκεινο το πεισμα εχει πειθω και ηταν το δευτερο πραγμα που αφησα να με παρασυρει και να με επηρεασει. Γιατι εγω το γεννησα!

Η ελευθερια, ο ερωτας και η ελπιδα ξεκινανε απο Ε οπως και το ονομα μου. Αν τα αθροισεις ολα αυτα θα γεννηθει το παθος που τα γενναει ολα ξανα. Απο Π ξεκιναει το επιθετο μου, για δες...Δεν ειμαι ενα ονομα και πεντε αραδιασμενα γραμματα στη σειρα...ειμαι πολλα και τιποτα. Για να δουμε λοιπον αυτα τα αρχικα γι' αρχη που θα με βγαλουν...


3 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

το παιδικο πεισμα...το ξεθαψες απο τα συντριμια...
κι οπου μας βγαλει.δεν θα μας νοιαξει το για ποσο...για οσο...
παιδιαστικα θα λεμε ξανα...
καληνυχτα αορατο κοινο μου σημειο!μου ελειψε το για οσο μα καποιες στιγμες το ξεθαβω κι εγω...
για οσο... :)

Elli P. είπε...

Οσο κι αν ειναι αυτο το για οσο αξιζει τον κοπο πιστευω! Καληνυχτα μετα απο αρκετες νυχτες αορατο κοινο μου σημειο! :)

Ξωτικό της πόλης είπε...

να μου προσεχεις εεεεεε!
εδω γυρω ειμαι και σε αφουγκραζομαι :)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα