Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Razzle dazzle them...



Ξερεις τι καταλαβα; Πως σε αυτον τον κοσμο για να πετυχει κανεις πρεπει εκτος των αλλων να ξερει να δειχνεται. Να πλασσαρεται ρε παιδι μου, πως το λενε; Οταν αγαπας κατι πολυ για να καταλαβουν οι αλλοι τι σου συμβαινει και να σεβαστουν το παθος σου δεν αρκει μοναχα η δουλεια και η προσπαθεια. Δεν αρκει να εισαι συνεπης και να χεις θεληση. Πρεπει να ξερεις ολα τα παραπανω να τα δειχνεις με τετοιον τροπο που να κανουν μπαμ απο χιλιομετρα ακομη και στον πιο αδιαφορο ανθρωπο. Να τα μεγεθυνεις σε τετοια υπερβολη που να καταντανε γκροτεσκα και αυτα κι εσυ μαζι. Πρεπει να παψεις να εκφραζεσαι και να θελεις να ζεις σαν ανθρωπος, πρεπει να παψεις να λες πως οσα αγαπας δε θελεις να σε παγιδεψουν αλλα να συνοδευουν την υπολοιπη σου ζωη η οποια για σενα ειναι εξισου σημαντικη και γεματη ομορφες εμπειριες που θα σε κανουν καλυτερο. Πρεπει να παψεις να λες πως ενας ανθρωπος χρειαζεται ποικιλια, πως δεν ειναι μονοδιαστατος και πως καλο ειναι να δινει λιγο χρονο και σε αλλες πτυχες της φυσης του και της προσωπικοτητας του προκειμενου να μην εξελιχθει μονοπατα. Οχι φιλε μου. Ολα αυτα για να πετυχεις σημερα δεν πρεπει να τα εκφραζεις ποσω μαλλον να τα εφαρμοζεις. Η ουσια παει χερι χερι με την υπερβολη σε αυτον τον κοσμο. Πολλες φορες δε χρειαζεται καν ουσια. Η υπερβολη αρκει. Δεν αρκει να δουλευεις και να δινεις ενα κομματι σου σε αυτο που θελεις να ακολουθησεις. Ειναι πλεον πιο σημαντικο να το διατυμπανιζεις, να το προβαλεις με καθε τροπο οσο περισσοτερο μπορεις, να μη σταματας να ασχολεισαι μαζι του οπου σταθεις και οπου βρεθεις σα να μην εχεις απολυτως τιποτε αλλο να κανεις. Λες και ολη η υπολοιπη ζωη σου ειναι κενη, ανουσια, ανυπαρκτη. Πρεπει πρωτα να αποδεικνυεις συνεχως στους αλλους οτι το θες και οτι αξιζεις μεχρι να σιχαθουν να το βλεπουν και να το ακουν κι ετσι με το πες πες να το πιστεψουν κιολας ισχυει δεν ισχυει. Δε θελει ανθρωπους πολυδιαστατους και ζωντανους, θελει μηχανες που εχουν μπερδεψει την πειθαρχια της συνεπειας με την πειθαρχια του "σηκω-σηκω, κατσε-κατσε". Δε θελει να ψαχνεσαι, θελει να αφιερωνεσαι ολοκληρωτικα τοσο που αν δε σου ρουφηξει αυτο με το οποιο επελεξες να ασχοληθεις μεχρι και την τελευταια ρανιδα του αιματος σου να μη σταματησεις. Τοσο που αν δε σε στεγνωσει απο ζωη να μην ησυχασεις. Μονο που αυτο δεν σημαινει για μενα πως αφιερωνομαι σε κατι. Σημαινει πως χαντακωνομαι εξαιτιας του. Κι αν αφησω αυτο που αγαπω να με χαντακωσει καποια στιγμη θα παψω να το αγαπω. Και αυτο το οποιο θελω το αγαπω παρα πολυ για να το αφησω να εξελιχθει ετσι. Δυστυχως με αυτα τα μυαλα που κουβαλαω, που δε δειχνομαι, που δεν πεταω καθε τοσο λατρευτικες κορωνες και που θελω να ζησω οσο περισσοτερα πραγματα μπορω, ειναι σχεδον σιγουρο οπως βλεπω οτι θα μεινω πισω να κυνηγαω τους γκροτεσκ λατρευτες των ονειρων. Ως γνωστον καθε τι ελευθερο πληρωνει τα σπασμενα στον κοσμο τουτο. Ακομη και οσα αγαπαμε τα κατανταμε φυλακες επειδη αυτο που μας νοιαζει δεν ειναι τιποτε αλλο παρα μονο το φαινεσθαι, η φιγουρα, οι εντυπωσεις. Για μενα καθετι που καταληγει να σου ρουφαει το αιμα και τις στιγμες σου και να σε στραγγιζει δεν ειναι παρα ενας αποτυχημενος τροπος να δειχτεις και να αποδειξεις παντα κατι στους αλλους. Οχι να δημιουργησεις, να δειχτεις. Δε ζεις ομως για τους αλλους. Ζεις με τους αλλους. Το θεμα ειναι πως αυτο το "με" δεν αργησε να γινει "για" κι ετσι ο τροπος αυτος, των εντυπωσεων φανταζει αν και αποτυχημενος ο μονος που οδηγει στην επιτυχια...Η ουσια πλεον δεν αρκει. Αν δεν μπορεις να τους πεισεις μπερδεψε τους λενε...οι πολλες φανφαρες ακριβως εκει οδηγουν. Τους θαμπωνεις, τους μπερδευεις και πετυχαινεις. Γιατι ας μην ξεχναμε πως σε πολλες περιπτωσεις λογω εκεινου του "για" που λεγαμε παραπανω εξαρτιεσαι απο αλλους. Απο αυτους που οι γκροτεσκ φιλοι σου εχουν ηδη πεισει και σε εχουν αφησει πισω να αναρωτιεσαι τι πηγε στραβα με σενα...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα