Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Αντιο...



Τον τελευταιο καιρο καθε λιγες αναρτησεις παρεμβαλλεται κι ενα αντιο. Ενα αντιο σε καποιον καλλιτεχνη που καθως φευγει τα κενα πληθαινουν πισω του... Αυτην τη φορα το αντιο απευθυνεται στον Θυμιο Καρακατσανη...Τον ανθρωπο συμβολο για το θεατρο γενικα αλλα και για την αριστοφανικη κωμωδια ειδικα η οποια ζωντανευε στο σημερα μεσα απο τη μοναδικη του παρουσια με τον πιο επικαιρο τροπο...Αντιο μεγαλε Θυμιο Καρακατσανη...
Διαβάστε περισσότερα...

Βολταροντας στο διαδικτυο και βρισκοντας ιδεες...

Διαβάστε περισσότερα...

15ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Paramnesia



Στη φενακη της ιστοριας
προπορευομαστε των γεγονοτων
Οσοι εχουν αποθεματα ζωης
μουρμουριζουν γραφικοτητες ακομα
Ο αντιλαλος των καλων προθεσεων
σκεπαζει τις πραξεις τους
Σαν ακατεργαστο μεταξι ξεδιπλωνονται ποιητικα οι εμμονες
δημιουργωντας κραδασμους
μεταξυ των αποφασεων που πρεπει να παρθουν
μα μενουν ανερμηνευτες απ' τους πολλους
Σανιδα σωτηριας μια παραβιασμενη σιγουρια
που αναπνεει  πεισματα
Αμαγαλμα λεξεων πλασμενων με ραγισμενες αληθειες
κλεινει τις τρυπες του κοσμου
για να μη μπαζει ψεματα
Οι αληθειες διαπραγματευονται μ' εναν αναλγητο ρεαλισμο
για το ποιος θα επικρατησει
στο καταναγκαστικο παιχνιδι του απολυτου
Ακομη τιποτε.
Αβυσσαλεα αναμονη καταπινει τις υπομονες μας
κι εμεις με σπασμωδικες ψυχικες χειρονομιες εκφραζουμε
αυτα που μας πνιγουν, ακους;
Αυτα που μας πνιγουν...
Παραπονεμενα οραματα αυτοκτονουν
φωναζοντας "ζητω το κατι" ειρωνικα
και κοιτωντας καταματα, πριν φυγουν
την κίβδηλη συμπονοια του αλλου
Μηδενισμος.
Το απολυτο μηδεν του υπαρχω
που αντιστεκεται απεναντι στο ζω
Καθυποτασσοντας επιθυμιες ξεχνας
μια απο τις δυο βασικες υποστασεις σου
Συμφερεις ετσι τους παλιομοδιτες πια μεγαλους και τρανους
που σαν ρετρο φωτογραφιες με αλλοιωμενα χαμογελα
το 'σκασαν απο τα βαθη παρελθοντων εφιαλτων
και μας κυνηγανε ακομα.
Σε δουλεια να βρισκομαστε.
Λογω αρνησης του πραγματικου
βιωνουμε την εθιστικη σαγηνη της εξουσιας
λες και μας τραβαει πανω της το δεος του αποκρουστικου.
Γλυκια καταρα η διαφορετικοτητα
σταθηκε η μονη επιλογη μου εκ γενετης
Τις αλλες δεν τις ειδα καν, δε μιλησαν μεσα μου.


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Έμμα Γκόλντμαν: Μια Νέα Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας





Μετάφραση Έλενα Πατρικίου.
Όταν, στην πορεία της ανθρώπινης εξέλιξης, οι υπάρχοντες θεσμοί αποδεικνύονται ασύμβατοι με τις ανάγκες του ανθρώπου, όταν χρησιμεύουν μόνον στην υποδούλωση, την καταλήστευση και την καταπίεση της ανθρωπότητας, ο λαός έχει το αιώνιο δικαίωμα να εξεγερθεί εναντίον τους και να τους ανατρέψει.

Το γεγονός ότι αυτές οι δυνάμεις -εχθρικές προς τη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας- νομιμοποιούνται από συνταγματικούς νόμους, καθαγιάζονται από το Θείο Δίκαιο και ενδυναμώνονται από την πολιτική εξουσία, δεν δικαιολογεί επ’ ουδενί τη διατήρησή τους.


Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: Θεωρούμε αυταπόδεικτο ότι όλα τα ανθρώπινα πλάσματα,... ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος ή φύλου, γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στην από κοινού μοιρασιά των αγαθών της ζωής· θεωρούμε αυταπόδεικτο ότι, προκειμένου να εξασφαλιστεί αυτό το δικαίωμα, πρέπει να εγκαθιδρυθεί ανάμεσα στους ανθρώπους η οικονομική, πολιτική και κοινωνική ελευθερία· και θεωρούμε επιπλέον ότι οι κυβερνήσεις υπάρχουν μόνον για να διατηρούν τα ειδικά προνόμια και τα δικαιώματα της ιδιοκτησίας· και ότι εξαναγκάζουν τον άνθρωπο στην υποταγή, κλέβοντάς του την αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό και τη ζωή.

Η ιστορία του κεφαλαίου και της εξουσίας είναι η ιστορία επαναλαμβανόμενων εγκλημάτων, αδικιών, καταχρήσεων και προσβολών που στοχεύουν στην καταπίεση των ατομικών ελευθεριών και την εκμετάλλευση του λαού. Άσπλαχνοι πλουτοκράτες, ασυνείδητοι νομοθέτες και διεφθαρμένοι πολιτικοί κρατούν την ανθρωπότητα στη σκλαβιά, διαιωνίζουν τη φτώχεια και τις αρρώστιες, συντηρούν το έγκλημα και τη διαφθορά. Αλυσσοδένουν το πνεύμα της ελευθερίας, πνίγουν τη φωνή της δικαιοσύνης, εξευτελίζουν και καταπιέζουν την ανθρωπότητα. Έχουν κηρύξει ένα συνεχή πόλεμο, μία συνεχή ανθρωποσφαγή, που καταστρέφει τις καλύτερες και υψηλότερες αρετές του ανθρώπου· τρέφουν την δεισιδαιμονία και την αμάθεια, σπέρνουν τις προκαταλήψεις και τη διχόνοια.
Εμείς, οι άντρες και οι γυναίκες που αγαπάμε την ελευθερία, διακηρύσσουμε ειλικρινά και αποφασιστικά ότι κάθε πρόσωπο είναι και πρέπει να είναι ελεύθερο να κατέχει τον εαυτό του και να απολαμβάνει τους καρπούς της εργασίας του· ότι ο άνθρωπος είναι απαλλαγμένος από κάθε υποτέλεια στους άρχοντες της εξουσίας και του κεφαλαίου· ότι ο άνθρωπος πρέπει να έχει ελεύθερη πρόσβαση στη γη και σε όλα τα μέσα παραγωγής, όπως και απόλυτη ελευθερία στην διάθεση των καρπών του μόχθου του· ότι κάθε πρόσωπο έχει το αναντίρρητο και αναλλοίωτο δικαίωμα της ελεύθερης σύνδεσης με άλλους ανθρώπους για οποιονδήποτε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό ή άλλο σκοπό· και ότι ο άνθρωπος πρέπει να χειραφετηθεί από την ιερότητα της ιδιοκτησίας, το σεβασμό για τους ανθρώπινους νόμους, το φόβο της Εκκλησίας, τη δειλία της κοινής γνώμης, την ηλίθια αλαζονεία της εθνικής, φυλετικής, θρησκευτικής ή αντρικής υπεροχής και από τις στενές πουριτανικές αντιλήψεις για την ανθρώπινη ζωή.
Για την επικράτηση αυτής της Διακήρυξης, εμείς οι εραστές της ελευθερίας, αφιερώνουμε με χαρά την ασυμβίβαστη αφοσίωσή μας, την ενέργεια, την διάνοια, την αλληλεγγύη μας και τη ζωή μας.

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων


Πηγη:
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012



Σκεφτομαι να κανω μια αυτοκριτικη δημοσιως στο blog. Ετσι, για να κανω τη διαφορα. Μιας και τα παραπονα ειναι πια της μοδας στα social media (δε βγαζω την ουρα μου απ' εξω)...Λοιπον...για να δουμε...Eχω ενα σωρο φοβιες και ανασφαλειες, ειμαι αλαζονας αλλα δεν το επιδιωκω, ειμαι ειρων, ειμαι καμια φορα κυνικη, ειμαι πολυ ντροπαλη και κλειστος ανθρωπος, εχω ενα σωρο καταλοιπα, ειμαι υπερβολικα αναβλητικη με κινδυνο να χαρακτηριστω τεμπελα, παραταω ευκολα κατι αν δε μου αρεσει, ειμαι απροσαρμοστη και για να ωραιοποιησω την κατασταση με ονομαζω ασυμβιβαστη μπας και με πιστεψει κανεις, δεν μπορω να μεινω για πολυ μονη μου γιατι δεν εχω ξεπερασει ακομη πληρως το αγχος του αποχωρισμου που ειχα μικρη, ειμαι ψωναρα κι ας ακουγεται αυτο αντιφατικο σε σχεση με τα παραπανω, ειμαι ονειροπαρμενη μεχρι απελπισιας, ειμαι απιστευτα ανοργανωτη και ατακτη, πνιγομαι σε μια κουταλια νερο συχνα, μεχρι πρoτινως δεν επαιρνα  πρωτοβουλιες για τη ζωη μου σε καποιους τομεις, σε πολλα πραγματα εχω μεινει ακομη στα λογια, ειμαι υπεραναλυτικη και  ισως για πολλους κουραστικη, εχω αρρωστοφοβια αλλα αυτο πηγαινει με τις φοβιες, ειμαι εκνευριστικα αγχωδης, με κυριευει αμηχανια οταν μιλαω στο τηλεφωνο με αποτελεσμα να μη θελω να μιλησω σε κανεναν παρα μονο σε τρια ατομα, δυστυχως αν κατι με πληγωσει δεν το ξεπερναω ευκολα με αποτελεσμα να εγκλωβιζομαι σε αυτο και να παραλυω, επειδη παλιοτερα δενομουν πολυ με τους ανθρωπους και πληγωνομουν τωρα δε δενομαι σχεδον με κανεναν, αλλα αυτο με απομονωνει, καταβαθος με πληγωνει κι ας μην το παραδεχομαι και ισως υψωνω τοιχους αθελα μου αφηνοντας εξω καποιους που αξιζουν...

Αν θυμηθω κι αλλα εδω ειμαστε...Τωρα θα μου πειτε, ποιον αφορουν ολα αυτα; Ξερω 'γω; Αν αφορουν καποιον τα προσωπικα παραπονα μας οταν εκφραζονται δημοσια τοτε καποιον θα αφορα και η αυτοκριτικη μας...αν οχι μολις χασατε κατι λιγο απο τον χρονο σας διαβαζοντας αυτο το κειμενο. :)
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

The forbidden 8



Φτασαμε στο μερος οπου θα γινοταν η συναυλια λιγο νωριτερα απο εσας. Πιασαμε τεσσερις απο τις λιγες θεσεις που ειχαν απομεινει κενες πισω πισω και βλεπαμε τα παντα απο το ψηλοτερο σημειο του αμφιθεατρου. Ενιωθα ηδη ζαλισμενη. Ειναι αρκετα κουραστικο να ψαχνεις αναμεσα σε τοσα κινουμενα κεφαλακια να βρεις ενα και μοναδικο απελπισμενα. Τα ματια μου πηγαιναν περα δωθε, πανω κατω γρηγοροτερα απο την ταχυτητα του ηχου, για να μην πω του φωτος, αλλα εσυ πουθενα. Βουιζαν τα παντα γυρω μου σα μαζα που ανεπνεε και παλλοταν, σαν ανακετεμενες τεμπερες σε σχημα δύνης. Περασαν καποια λεπτα που οπως εχουμε συνηθισει να λεμε, μου φανηκαν αιωνες ωσπου να σε ξεχωρισω μεσα στην αδιαφορη πολυκοσμια. Μας ειδες κι εσυ καθως φροντισα να σου τραβηξω την προσοχη με καθε τροπο και πλησιασες μ' ενα πλατυ χαμογελο. Αγκαλιαστηκαμε λες και ειχαμε να βρεθουμε χρονια ενω ημασταν μαζι μολις δυο μερες πριν κι αλητευαμε στο πουθενα ως συνηθως. Δεν ηθελα να σ' αφησω να με αφησεις αλλα σε αφησα. Κοιταξες τριγυρω για να διαπιστωσεις οτι δεν ειχε χωρο για αλλους τεσσερις. Εκνευρισμενη με τους υπολοιπους που δεν ειχαν φροντισει να απομακρυνουν τον κοσμο απο διπλα μας μεχρι να ερθεις και να βρεις οσο χωρο θες, αρχισα να ψαχνω απεγνωσμενα καποιο σημειο που θα μας χωρουσε ολους. Δε βρηκα. Απομακρυνθηκες προς αναζητηση θεσεων για να μην παρεμποδιζεις τους γυρω μας κι εγω εχοντας εμφανως ξενερωσει απο την εξελιξη εψαχνα απεγνωσμενα καποιον διατεθιμενο ν' ακουσει τα παραπονα μου χωρις να ζητησει εξηγησεις για τιποτε. Τον βρηκα στο προσωπο της Ε. χωρις να τη ρωτησω καν, ωσπου εκεινη θαρρεις και ειχε καταλαβει τα παντα με βουτηξε και μ' εφερε διπλα σου. Στριμωχτηκαμε για λιγο οπως οπως, χαρηκες που με ειδες, τραγουδισαμε αγκαλια λιγα τραγουδια κι ενω ημουν σε εκσταση αναμεσα σε καπνους, ιδρωμενα κορμια, φωνες, νοτες, ουρλιαχτα, σφυριγματα και καρδιες που σφυροκοπουσαν, μου αφησες το χερι. Σε κοιταξα ερωτηματικα. "Θα παμε λιγο πιο κατω" φωναξες για να βεβαιωθεις οτι σε ακουσα. Μου εκλεισες το ματι σα να μου ελεγες να σε ακολουθησω αλλα δεν το εκανα. Ενιωθα ενα βιαιο συναισθημα να με κατακλυζει και δακρυα να κρεμονται στα βλεφαρα μου. Δεν ηθελα να με δεις ξανα σε ενα απο μεγαλειωδη μου ξεσπασματα γιατι δεν ησουν μακρυα απο το να πιστεψεις οτι εχω τρελαθει. Ισχυε. Αλλα θα ζητουσες και παλι να μαθεις γιατι. Αυτο το γιατι δεν επροκειτο ποτε να το μαθεις. Γι' αυτο σε ειδα ν' απομακρυνεσαι και απομονωθηκα στη σκοτεινη γωνια του μυαλου μου που ειχα μολις πριν λιγους μηνες ανακαλυψει για να σε σκεφτομαι με την ησυχια μου γεματη απελπισια και απαιτησεις. Τα χερια μου σκουπιζαν συνεχως τα ματια μου μην τυχον και προλαβαινε κανενα δακρυ να βρεξει το μαγουλο μου και γυαλισει. Μην τυχον και με δει κανεις. Σιγοτραγουδουσα τις μπαλαντες με λαιμο που εκαιγε και πονουσε απο τον κομπο του παγιδευμενου λυγμου. Το τι δεν επλασε το μυαλο μου εκεινη τη νυχτα. Η προηγουμενη που εβρεξε και η συναυλια ειχε ακυρωθει ηταν πιο ομορφη. Παρολο που σε ειχα δει για μιση μονο ωρα, την περασαμε σχεδον ολοκληρη αγκαλια...
Διαβάστε περισσότερα...



Μια ανασα, μια γουλια, μια κουταλια
ζωη, ερωτας, υπαρξη
περισσεψαν ακομη
και πρεπει να τα διαχειριστω τοσο καλα
που να μην τα ξοδεψω πριν το ξημερωμα
Δε θα φυγω απο δω αν δε δω
την ανατολη
Αν δε δω αυτον τον ηλιο που ξεχαστηκε
να βγαινει πισω απ' τα εκατομμυρια ματια
των ελπιδοφορων
Αν δε δω τα μαυρα χερια τους να τον σηκωνουν αγκαλια
στοχευοντας καταμεσης τ' ουρανου
με τις αστειρευτες δυναμεις της θελησης
Κρατα με λιγο ακομη ξυπνια, εδω
Δικη μου αφελεια εισαι κι εσυ
με ξερεις σχεδον καλα
Κρατα με ν' αντεξω να μην πιω
μονορουφι τη ζωη με κλειστη τη μυτη
σα φαρμακι
πριν τη δω ν' αλλαζει οψη
απ' το πεισμα μας να πιστευουμε σ' αυτην.
Δικη μου αφελεια εισαι κι εσυ, ελπιδα...
Διαβάστε περισσότερα...

Long time ago a bit pathetic and some residues...



Σημερα, μια απο τις μερες που δεν μπορω να ξεγελασω τον εαυτο μου και σε σκεφτομαι, βρηκα σ' ενα συρταρι κατι σκισμενα χαρτια τετραδιου ξεχασμενα εκει μεσα εδω και 7 χρονια. Μαντεψε: Τα γραφομενα του τοτε ηταν μια κραυγη απελπισιας προς εσενα. Τι συμπτωση εαυτε μου ε;  Σημερα που αδυνατω να παψω να σε σκεφτομαι βρηκα μπροστα μου τις σκεψεις του νωπου τοτε. Λιγο υπερβολικη στην εκφραση ισως. Λιγο μελο μπορει. Αρκετα κλισε αν θελεις και υπερσυναισθηματικη. Ετσι ενιωθα ομως πριν 6-7 χρονια οταν η πληγη ειχε μολις κρυωσει και πονουσε οσο τιποτε. Επουλωθηκε σε πολυ μεγαλο βαθμο, αλλοιμονο αν ακομη ημουν οπως τοτε. Δεν εκλεισε ομως εντελως. Και αποδειξη αποτελουν κατι μερες σαν τη σημερινη...

2005

Τι θες να παραδεχτω; Οτι μου λειπεις;
Μαλλον το ξερεις ηδη πριν σου το πω εγω.
Τι θες να πω; Οτι πεθαινω;
Δε θα το πω γιατι πιστευω πως θ' αρχισω και παλι να ζω καποτε.
Μη με ρωτησεις ποτε. Αν το ηξερα θα ημουν καλα.
Μη με ρωτησεις τιποτε, δεν ξερω ν' απαντησω. Και σταματα πια να με κοιτας μ' αυτο το χαμογελο!
Τι θες να πετυχεις; Το ξερω πως ειμαι αυτη! Δεν το ξεχασα! Δε σε ξεχασα! Γι' αυτο ποναω. Οσοι σε αγαπησαν εχουν φυγει. Οσοι σε γνωρισαν σε πηραν μαζι τους...γιατι πηγες μ' αυτους, μου λες; Γιατι γαμωτο, γιατι;; Γιατι πηγες μαζι τους αφου σε πληγωσαν τοσο; Κι εγω; Δε σ' ενοιαξα ποτε; Δε σ' εδιωξα εγω! Εγω παντα σε ψαχνω! Ψεματα λες! Ψεματα! Εγω σε ψαχνω ακομη. Εσυ εφυγες...εσυ! Αφησες μονο αυτο που μισω. Μ' αφησες να ειμαι αυτο που μισω. Κατι που δε γνωριζω. Δεν ξερω ποιανου ζωη ζω. Δεν ξερω...Γυρνα πισω μ' ακους; Γυρνα πισω σε ικετευω. Σ' αγαπησα τοσο πολυ...γιατι εφυγες; Ακομη ποναω που βγηκες ετσι βιαια απο μεσα μου. Ποναω γαμωτο, δεν το αντεχω...μου πηρες τη ζωη μου ρε συ! Γιατι; Γυρνα! Μη γελας. Πως μπορεις εσυ και γελας, πως; Πες μου που ζεις; Ζεις εκει; Εκει εισαι; Εκει ειμαι ακομη εγω, ετσι δεν ειναι; Οι αλλοι; Πες μου, πως ειναι οι αλλοι; Ξερεις αν... θα ξαναγυρισουν; Γιατι δε μιλας; Μονο θα γελας; Γελα...αφου δεν μπορω εγω γελα εσυ... Μου θυμιζεις κατι, το ξερεις; Αμυδρα. Πολυ αμυδρα. Ισως κατι σαν αυτο που βλεπω στον καθρεφτη...η μπορει και οχι, δεν ξερω...Τι μου θυμιζεις; Τι λες; Εμενα;; Ναι, καλα! Και που ειμαι; Εφυγες και με πηρες μαζι σου...γυρνα. Γυρνα. Γυρνα!


2006

Καμια φορα εισαι αναγκασμενος να επιβιωνεις και να παραμυθιαζεσαι οτι ζεις. Εκει που ολες οι αντοχες σου εχουν δοκιμαστει στο επακρο λες και καποιος ψυχασθενης βιτσιοζος σου βαζει "τρικλοποδιες" για να δει πως θ' αντιδρασεις ως πειραματοζωο κι εκεινες τελικα εχουν προ πολλου σπασει, εσυ διαπιστωνεις προς μεγαλη σου εκπληξη πως ακομη εισαι εδω. Εχεις ξεπερασει τα ορια σου και τα ορια καθε ανθρωπινης ισως υπομονης και σα να το κανεις επιτηδες για να μη σε πιστευουν οταν τους λες πως δεν αντεχεις αλλο με ολη τη σημασια της φρασης, συνεχιζεις να υπαρχεις. Γιατι, απο τι, πως, με τι, ολα αυτα δεν εχουν σημασια θαρρεις! Απλα υπαρχεις. Ετσι, απο την καλη σου την καρδια. Νιωθεις πως δεν εχεις τιποτε πια να πεις ουτε σα διαμαρτυρια γιατι τα εχεις πει ολα. Εχεις πει "δεν αντεχω", εχουν πει "σε καταλαβαινω", εχεις πει "δε ζω", εχουν πει "παλεψε", εχεις πει "ποσο ακομη θα παλευω νεκρη;", εχουν πει, εχουν πει, εχουν πει, λενε, λενε,λενε...κι εσυ υπαρχεις. Και αποσβολωμενη τους κοιτας που λενε. Εχεις πει πως ειναι κριμα στα 20 σου που ενω εχεις ολη τη ζωη στα ποδια σου εσυ τετοια που ειναι πρεπει να την "ξεχνας" ωστε να εισαι ορθιος. Να εισαι κλειδωμενος απεναντι στην ιδια σου τη ζωη στα 20 σου χρονια! Εχεις πει πως ειναι τραγικο. Εισαι ολο ζωντανια! Ολο ονειρα, ολο δυναμη, ενταση, ζωηραδα, ικανοτητες, επιθυμιες...Ζωη! Και τωρα που εχεις ολα τα παραπανω, τωρα που μπορεις να τα αξιοποιησεις, να σου ειναι απλα αχρηστα...οχι μονο αχρηστα! Τα σνομπαρεις κιολας και δεν τα σκεφτεσαι για να μην κανεις καμια τρελα οταν καταλαβαινεις ποσο στραφι πανε. Ποσο χαμενα...ΠΟΣΟ ΧΑΜΕΝΑ!!! Γιατι; Γιατι; Για ποσο; Εχεις πει πως η ανασα σου μεσα στη μερα κοβεται και η καρδια σου ωρες ωρες εχεις πει οτι σταματαει...Ξερεις γι' αυτους που σε βλεπουν ορθια ομως τι σημαινουν αυτα που λες; Γκρινια! Παραπονα! Μπλα μπλα! Λες κι επειδη ειναι ορθιο το σωμα σου εισαι κι εσυ. Δεν μπορεις πια ουτε τις φωτογραφιες σου να κοιταξεις. Βλεπεις τον εαυτο σου να χαμογελαει και νομιζεις πως σε κοροιδευει για την καταντια σου ενω ταυτοχρονα επιδεικνυει τη θεση του. Σαν ενας τριτος. Θες να ουρλιαξεις. Να ουρλιαξεις οσο δεν ουρλιαξε ποτε κανεις και μαζι με τη φωνη σου ν' ακουστει ο λυγμος που τον κρατας φυλαγμενο για να μην κουραζεις αλλο τους γυρω σου. Ενας λιγμος φριχτος. Τετοιος που θα εβγαζε καποιος πριν ξεψυχησει με τον πιο βαναυσο, βιαιο, βασανιστικο τροπο. Γιατι; Κοιτας μεσα στα ματια σου. Σ' εναν καθρεφτη που και η εικονα σου αλλοιωμενη σε κοιταει με ματια που καποτε ελαμπαν. Καποτε...και τωρα τοπιο σκοτεινο, θλιβερο τοπιο ειναι τα ματια σου. Που πηγε η λαχταρα σου για ζωη; Που πηγε το γελιο σου, ε; Εκεινο που οταν το ακουγαν ελεγαν πως γελας χωρις λογο και πως εισαι "χαζοχαρουμενο". Τα ονειρα σου που πηγαν; Γαμωτο! Που πηγαν; Ησουν παιδι. Ενα παιδι που το σκοτωσαν μια μερα...κατα λαθος! Ενα παιδι που ακομη κι οταν πονουσε γελαγε και ονειρευοταν σαν τρελο. Ενα παιδι που η ελπιδα ηταν τροφη του. Ενα παιδι! Σου πηρε εναμιση χρονο να γερασεις. Εναμιση χρονο να μαραθεις...να χαθει η φωνη σου και ν' αρχισεις να νιωθεις αορατη εκει οπου οταν περνουσες καποτε ειχαν ολοι κατι να πουν για σενα. Εκει οπου ανθρωποι σε ηθελαν, ανθρωποι σ' αγαπουσαν, θεωρουσαν πως για σενα αξιζει να κανουν τα παντα, ανθρωποι που σε αποζητουσαν, ανθρωποι που ησουν γι' αυτους απαραιτητη. Ακομη και ανθρωποι που σε αντιπαθουσαν η σε ζηλευαν. Ειναι κι αυτο ενα αισθημα, μια ενδειξη ζωης...Θυμασαι τοτε τι λεγανε για το χαμογελο σου; Ησουν τοσο...γελουσες, θυμασαι; Και ησουν ο εαυτος σου! Τοτε σε προσεχαν, σε επεδιωκαν, ησουν ΑΥΤΗ...που τωρα δεν εισαι, αυτη που σε κοροιδευει απο τις φωτογραφιες, αυτη που τοτε ολοι την ηθελαν διπλα τους, αυτη που τωρα δεν εχει κανεναν! Ουτε...την ιδια. Εσβησες ετσι; Ποιος να σε πιστεψει αληθεια; Αστειο ειναι...γελοιο!  Ο ιδιος ανθρωπος της φωτογραφιας εισαι. Μονο που τοτε ησουν ηλιος και τωρα τιποτε. Κριμα, θες να ουρλιαξεις. Να ουρλιαξεις! Τοτε δε θα τολμουσαν.Δε θα τολμουσαν και ψαχναν ευκαιρια. Τωρα σε πατανε. Τι ευκολο! Αφου εισαι ηδη κατω. Σε πατανε. Και δε μιλας. Ουτε να κλαψεις πια δε θες. Τους κοιτας που σε πατανε. Τους κοιτας. Στα ματια. Τους κοιτας. Και θυμασαι παντα εσενα...αυτη που "εφυγε" νωρις και τοσο αδικα...


Κοιτωντας πια αποστασιοποιημενα τα παραπανω "γραμματα στον εαυτο μου" εκανα κατι σαν αυτοψυχαναληση γι' ακομη μια φορα. Βρισκω παντα οτι πιο ενοχος απ' ολους για καποια καταλοιπα απο το παρελθον ειναι ο ιδιος μου ο εαυτος και νομιζω οτι αυτο κανει τη μαχη πιο δυσκολη... Παρολαυτα ισως τωρα να ξαναεγραφα τα παραπανω γραμματα αρκετα διαφορετικα... Αχαριστη δεν ειμαι απεναντι στο δωρο της ζωης. Συναισθηματικα υπερφορτισμενη ημουν κι αυτο ισως αιτιολογει τα ξεσπασματα μου...
Τωρα απλως αναρωτιεμαι αν σαπισα, αν ωριμασα, η αν ακομη  παλευω να βγαλω απο μεσα μου οσα σαρακια απεμειναν. Δεν εχω δικιο που νιωθω ετσι μα εκνευριζομαι οταν οι γυρω μου βλεπουν κατι εντελως διαφορετικο απο αυτο που πραγματικα ειμαι. Λεω πως δεν εχω δικιο γιατι βλεπουν ο,τι  εγω δειχνω. Αρα δε θα επρεπε να εκνευριζομαι μαζι τους αλλα μ' εμενα που εχω καταπιει το εγω μου και κανω γαργαρες τα θελω μου κοιτωντας τ' αστρα...Πισωγυρισματα...για λιγο μονο.


Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012



Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άλλαξε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη τ' άλλαξε, μήτε την κεφαλή του.
Ασχετο(;)
Καλοριζικη η "νεα" σας κυβερνηση! Με το καλο το (οχι αλλο!) σωσιμο, οι αλλαγες (των φωτων) και οι περαιτερω ελαφρυνσεις (των πορτοφολιων που τωρα σας βαραινουν). Τοσες καινοτομιες να δω πως θα τις αντεξει η χωρα...Αυτην την επαναστατικη τροπη των πραγματων ουτε εγω δεν τολμουσα να την ονειρευτω!
Διαβάστε περισσότερα...

Με λες τυψη;



Διπλα σ' εναν τοιχο που μιλαει γι' αλληλεγγυη
-εκει, στη γωνια του σπιτιου μου,
με θεα εναν καδο σκουπιδιων-
εχει καμπουριασει η δυστυχια ολης της γης
Μονος οριζοντας το τσιμεντο του πεζοδρομιου
Μονη προοπτικη η καλοσυνη των ξενων
Δηλαδη
τωρα
καμια προοπτικη
πια.
Ζυμωθηκε η γενια σου με βιους παραλληλους
ακαταλληλους
εστιες μολυνσης
Νοσος, να δεις πως λεγεται, εγωισμος!
Πες το οπως θες
το κουβαλας κι εσυ θες δε θες
Με τρωει κι εμενα σα σαρακι
Εγωισμος κυριοι!
Πες το ρε, μη ντρεπεσαι.
Ε-γω-ι-σμος!
Μην προδιδεις τη μονη σου υπερ-αξια.
Aφου εισαι μαγκας φωναξε το:
Ειμαι εγωιστης!
Φιλοτομαριστης!
Παρτακιας ντε. Ετσι σου λεει κατι;
Ξαφνικα στρεφονται τα βλεμματα αλλου
Τι ψευτρες ενοχες, τι κροκοδειλια δακρυα
Το χειροτερο απ' ολα
πως το διδασκεις στα παιδια σου σαν αληθεια
Κι αν σε βαλω με το ζορι "φιλανθρωπε"
ν' ανταλλαξεις δυο κουβεντες
με τη δυστυχια που σβηνει εκει, στη γωνια,
με μονη θεα εναν καδο σκουπιδιων,
θ' αλλαξεις δρομο βλαστημωντας
την ωρα και τη στιγμη που επεσες πανω μου.

Με λες τυψη;
Η απλως σ' ενοχλω;

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κατερίνα Γώγου - Υπερασπίζομαι την Αναρχία



Εχω ηδη αναρτησει παλιοτερα το ποιημα. Με συγκινησε ομως αυτου του ειδους ο συνδυασμος με τη μουσικη...Μιας και ειναι παντα επικαιρο, "χαστε"  2 λεπτα απο τον χρονο σας να το διαβασετε οσοι δεν το ξερετε ηδη...Αν εχεις ψυχη ανοιχτη, σε αγγιζει ως τα καταβαθα!
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012





Δεν ξερω απο μετρα και σταθμα σαν ποιητης
Απλως αφηνω την ψυχη μου να μιλαει...
Διαβάστε περισσότερα...



Θα θελα να χα χρωμα κι αλλο
να το φορουσα οταν θα βολταρα
μπροστα στα μισοβλεμματα των ξυρισμενων κεφαλιων
Να 'βλεπα τις τεστοστερονες τους να γυαλιζουν
στη θεα του δερματος μου
Να 'βλεπα τ' ατσαλια τους να ξυραφιζουν
τα βηματα μου τα αγερωχα
Θα θελα να χα χρωμα αλλο
Περηφανα ν' ατενιζα τη διαφορετικοτητα
των κατωτερων διανοητικα
και στερημενων μισ-ανθρωπων
την ωρα που θα με στριμωχναν
πολλοι μαζι οι "αντρες"
σε μια γωνια του δρομου...


Κανιβαλισμος.




Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012



Παντου ενιωθα προσωρινη.
Εδω, εκει...
Ουδεν μονιμοτερον του προσωρινου
κι ομως συνεχεια εφευγα
Τωρα η μετα η αργοτερα.
Δεν ειχε και τοση σημασια.
Παντως εφευγα.
Τελικα.
Αλλα οχι τελευταια.
Μπορει να ηταν που ηθελα καποτε
να ριζωσω
Και μου πηγε κοντρα ο καιρος
μπας και καταλαβω τιποτε απο ζωη
Ζω; Ζωη...σε κυνηγαω συνεχεια.
Μου μαθανε τι ψαχνω
και δε μου δειξαν πως να το βρω
Αλλα κι εγω...
απαραδεκτη.
Τα θελω ολα στο πιατο
και οχι.
Δε μου ταιριαζει αυτο.
Λοιπον σα φυγας της ζωης
η σα ζωντανος στη φυγη μου
θα ζω.
Καπως ετσι εδω μισοτελειωνω
για τωρα.
Τα ανεσωτα φιλια τους
με ανασαινουνε.
Και ερωτας
μεσα σε ολα...


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Καμια φορα ποναω



Καποιοι θα πουνε "παλι τα ιδια;". Μα εγω θελω να βρω τι χαλαει το μεσα μου. Εσεις δε φταιτε σε τιποτε αλλα με βοηθαει στις αναζητησεις μου η εκφραση. Σας συμπεριελαβα στα ταξιδια μου χωρις να σας ρωτησω, μα εδω αν και προκειται για κομματι της ψυχης μου εκτεθιμενο με δικη μου επιλογη, μπορει να μεινει οποιος θελει αν νιωθει ανετα. Και να φυγει οποιος νιωθει αμηχανια. Ολα ειναι ελευθερα εδω...Καπου ομως δεν ειναι ελευθερα ολα. Καπου εδω μεσα μου; Καπου εκει εξω; Μηπως η ματια μου διαστρεβλωνει τα μπορω και τα δεν μπορω της προσωπικης μου ζωης και των προσωπικων μου επιδιωξεων; Πισω απο κατι επιθυμιες μου, η καλυτερα πισω απο την πραγματοποιηση τους, κρυβονται εμποδια πεζα, ρηχα εως και χυδαια. Θελω να κανω πολλα πραγματα στη ζωη μου μα εχουν συνδεθει ακομη και τα ομορφα με ασχημιες κατασκευασμενες απο ακαθαρτα χερια. Σας μιλαω "ποιητικα" γιατι δε θελω να μιλησω π.χ. για λεφτα και επειδη δεν ξερω αν μπορω τελικα να εξηγησω τι συμβαινει στη ζωη μου. Νιωθω ετοιμη να κανω τα παντα και την ιδια στιγμη δεν κανω τιποτε. Νιωθω ικανη να προσπαθησω για ονειρα και την ιδια στιγμη βεβαιωνομαι οτι δεν ειναι, λεει, στο χερι μου. Και ποιος το λεει; Κατι φωτογραφιες παλιων αξιολογων και μη φιλων και γνωστων αποτελουν αποδειξεις για μενα ονειρων που πηραν σαρκα και οστα απο ατομα που με τον εναν η τον αλλον τροπο μου μοιαζουν καπου, καπως... Εγω; Εγω ειμαι ενα εγω μεσα στο εγω που ψαχνει το εμεις και χανεται σε ανεπαρκεις εξηγησεις. Μα δεν μπορεις ολα να τα εξηγησεις. Θα χανω χρονο λοιπον ψαχνοντας συνεχεια τα παρακατω και τα παραπισω και τα πιο περα ενω στο εδω ενα σωμα καθεται απραγο οταν το μυαλο εχει ηδη φυγει. Το σωμα μου βλεπετε. Το σωμα μου μεταφερει ενα μυαλο που αν δεν ακουστει θα εκραγει. Μα το σωμα μου, εκει, πεισματικα ακινητο με προδιδει. Αλλα του λεω αλλα καταλαβαινει μα φταιω εγω κι αυτο ποναει πιο πολυ. Πως να του εξηγησω τη λεξη κανε; Οταν την ιδια στιγμη η χυδαιοτητα παρερμηνευει τ' αποτελεσματα...Καμια φορα ποναω. Τι με δενει; Δε θελω να το πω. Ακομα. Δεν ειμαι ετοιμη.  Δειλια...



Κατω απ' τον χρονο ξαπλωμενη αγκαλιαζω ενα σεντουκι ενοχες
κι οπως οι δεικτες μ' ενοχλουνε σκεφτομαι τι ν' αλλαξω
Σα να παραγινε στο σημερα η υπαρξη του χτες και με πειραζει
Πανω σε ακαρπες προσπαθειες αφηνω την ευαισθητη ζωη μου
Χυδαιες αποφασεις για ενα μελλον αφηρημενο και βουβο
Τα γραναζια του κοσμου εξω απ' το παραθυρο τρυπαν τη βουληση μου
Σκουριαζω μαζι τους προπαθωντας ν' ανιχνευσω τις αιτιες τους
Μα την αληθεια αν μου ζητας...να τα χαλασω θελω να τελειωνω πια μαζι τους.
Να πεταξω.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012



Οπως ηταν αναμενομενο μια μερα σαν τη σημερινη το fecebook βριθει σχολιων και δηλωσεων περι εκλογων και ο,τι αυτες συνεπαγονται. Μιας και τις εκλογες τις σχολιασα χτες με εναν δικο μου τροπο, θα εκφρασω σημερα καποιες σκεψεις μου σχετικα με το facebook μιας και το blog εχει για μενα αυτον ακριβως τον σκοπο, την εκφραση. Το blog λοιπον επελεξα να το δημιουργησω για να μπορω και να εκφραζομαι εκτος των αλλων και ο στοχος ηταν αυτος εξαρχης. Καλως η κακως ειναι κι αυτος ενας τροπος εκφρασης και γι' αυτο οσα λεω παρακατω εχουν ισως σχεση και με το ιστολογιο. Το θεμα παρακατω, λοιπον, εχει να κανει με αυτο ακριβως: Το facebook ως μεσω εκφρασης.

Στην περιπτωση του facebook σκεφτομαι ισως με αντιφατικο τροπο. Απο τη μια θεωρω οτι προκειται για εκουσιο αυτοφακελωμα, μετα σκεφτομαι πως αν δε θες να δειξεις η να πεις κατι δεν το κανεις. Απο τη μια σκεφτομαι οτι βγαινει ο καθενας και λεει το μακρυ του και το κοντο του, οπως κι εγω εξαλλου, χωρις απαραιτητως να μετατρεπει αυτα που λεει και την οποια αγανακτηση που δηλωνει σε πραξεις, οποτε στεκομαστε στον εντυπωσιασμο και αφηνουμε κατα μερος την ουσια. Απο την αλλη ομως απανταω στον εαυτο μου οτι δεν ειναι απαραιτητα κακο να μπορεις να χρησιμοποιεις ενα μεσον αν δε σε χρησιμοποιει εκεινο, προκειμενου να ακουγεται η φωνη σου. Αρκει να μη μενεις εκει. Το θεμα ειναι ποσοι απο εμας που κραζουμε μεσα απο το facebook προχωραμε και λιγο παραπερα; Απο τη μια θεωρω οτι ολα εκει μεσα ειναι εικονικα κι εμεις τα μετατρεπουμε σε πραγματικοτητα ξεχνοντας να ζησουμε στ' αληθεια. Απο την αλλη λεω οτι ειναι πολλα αυτα που μας εχουν αποξενωσει, πραγμα για το οποιο φταιμε πρωτα εμεις, αλλα πλεον δεν ξερουμε που ν' απευθυνθουμε και πώς οποτε ψαχνουμε διεξοδους εκφρασης με καθε τροπο. Ακομη και μεσα απο το facebook. Ειναι λυπηρο μεν αλλα εχει μια αιτια. Οχι δικαιολογια. Αιτια. Οποτε ας ψαξουμε να τη βρουμε, να την καταπολεμησουμε μηπως τελικα ερθουμε πιο κοντα και στην πραγματικοτητα. Το συμπερασμα μου ειναι πως αν κατι το χρησιμοποιεις σωστα και δε σε χρησιμοποιει εκεινο, ισως να μπορεσεις να κανεις και κατι καλο ακομη κι αν προκειται για κατι τοσο εικονικο, για να μην πω fake και γινω αφοριστικη, οσο το facebook. Δεν ειναι παντα κακο να εκφραζεται κανεις αρκει να μη μενει μονο σε αυτο,  οσο μπορει, και αρκει να μην το κανει εκ του ασφαλους περιμενοντας απλως ενα like για να νιωσει περηφανος. Αλλιως θα εγκλωβιστουμε ολοι σε εναν αγωνα μεσω post στις αρχικες σελιδες και οποιος εχει τα πιο πολλα like θα θεωρειται φιλοσοφος απλα και μονο λογω εντυπωσιασμου. Οσο για να ξεκουνηθουμε ομως η να βαλουμε το μυαλο μας να δουλεψει, ουτε λογος. Ισως λοιπον ειναι το πως χρησιμοποιεις κατι καμια φορα που κανει τη διαφορα...
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Fight to the light και μερικα υστερογραφα



Οταν κυβερναει η βλακεια το χρεος των υπολοιπων, οσοι κι αν απεμειναν, ειναι να συνεχισουν να ελπιζουν, ωστε να εχουν κινητρο να μαχονται εναντιον της παντα. Η ελπιδα μου απο πεισμα δε θα πεθανει. Εναντια στη βλακεια μεχρι την υστατη στιγμη. Μετα τον πατο, λενε, θες δε θες ανεβαινεις. Ανεβαινεις μονο με μαχη συμπληρωνω εγω. Παραδεχομαι οτι τωρα πια ο πατος δεν ξερω καν που ειναι και θα προτιμουσα να μη μαθω. Ομως: Χωρις ελπιδα, δημιουργικο πεισμα, πιστη και αγνους στοχους εστω και μεσα απο το βοθρο, ξεχνα κανεις την επιφανεια. Πως θα στοχευσεις σε κατι που δε βλεπεις λοιπον; Συγγνωμη λοιπον εκ των πρωτερων αλλα... κουφαλες δεν ξοφλησαμε!!!! Και ο νοων νοειτω!




Υ.Γ1 Οταν ανοιξουν οι Δουρειοι ιπποι που τωρα σας χαιδευουν τ' αφτια και γουσταρετε που εξυψωνουν τα μισαλλοδοξα φρονηματα σας θα ειναι αργα για κλαψες. Εσεις βεβαια και τοτε ακομη θα περνατε καλα...Λυπαμαι μονο οσους ανοητους απο εσας απλως στραβωθηκαν γιατι το ξεστραβωμα θα ειναι επωδυνο. Για εμας δε λυπαμαι. Θα τη βρουμε την ακρη! Οσο για τα σημερινα θα προσθεσω τον γνωστο στιχο: "Στο ιδιο εργο θεατες..." Η λεξη που πρεπει να προσεξουμε ιδιαιτερως: ΘΕΑΤΕΣ... Και παλι ο νοων νοειτω.


Υ.Γ2 Και μετα απο ολα αυτα ακουσα το γνωστο "η Ελλαδα ανηκει στους Ελληνες" οπως επισης και την ερωτηση "που πηγαν οι Ελληνες;". Στην ερωτηση απανταω με ερωτηση: "Που πηγαν οι ανθρωποι; Εκει θα βρεις και τους Ελληνες για τους οποιους κοπτεσαι προφανως περισσοτερο μιας και βαζεις την ελληνικοτητα πανω απο την ανθρωπια. Στο συμπερασμα θα απαντησω πως αφου αυτη η Ελλαδα ανηκει μονο σε αυτους τους Ελληνες τοτε εγω δε θελω να μου ανηκει τιποτε και δηλωνω οτι κατεβηκα απο τον πλανητη Κρονο.


Υ.Γ3 Μην ανησυχειτε! Σε λιγες μερες παλι θα ανυψωθει ο εγωισμος σας και το σουπεργιγαντιο εθνικο σας φρονημα με μια νικη στο ποδοσφαιρο η οποια θα δειχνει, οχι οτι κλωτσαμε καλα μια μπαλα η οτι σταθηκαμε πιο τυχεροι στο κλωτσημα μιας μπαλας, αλλα φυσικα το ποσο υπερπαλληκαρια ειμαστε και για να μην ξεχνιομαστε το οτι ο ελληνισμος εχει διαδωσει τα φωτα του στην υπολοιποη υφηλιο. Ασχετως που μετα τα εσβησε για τον ιδιο. Αυτα λοιπον θα ειναι τα συμπερασματα μιας νικης στην μπαλα. Ο εθνικος υμνος θα ηχησει ξανα στις γειτονιες και θα ξεχαστειτε βρε λιγακι. Οποτε οσοι σημερα για καποιον λογο ειναι δυσαρεστημενοι ας μην ανησυχουν. Βεβαια σε περιπτωση που χασουμε στο ποδοσφαιρο θ' αρχισουν οι κλαψες. Και ισως ακουστει και το ποσο μας πολεμανε "οι εξω".


Α! Και κατι τελευταιο. Μην ακουσω κανεναν να παραπονιεται! Ολα εγιναν με τις δημοκρατικοτες διαδικασιες του πολιτευματος που οι περισσοτεροι απο εσας υπερασπιζετσε (ειπαμε, οποτε θυμαστε), βγηκε αυτος που ψηφισε η πλειοψηφιουλα σας, οποτε παρακαλω προσκυνηστε τους θεσμους της "Δημοκρατιας" σας και τελος. Αλλιως αλλαξτε τους. Διαφορετικα οφειλω να πω οτι προκειται περι ανισορροπιας και οχι περι αγανακτησης. Βαρεθηκα ν' ακουω "αμα ξεσηκωθει ο λαος" και "αμα ξεσηκωθει ο λαος". Κι αμα η γιαγια μου αποκτησει καρουλια θα γινει τρολει. Οταν το ΑΜΑ γινει πραγματικοτητα τα ξαναλεμε.
(Σε οσους σημερα ειναι απολυτα ευχαριστημενοι δεν αναφερομαι καν, γιατι κατα τη γνωμη μου εκεινοι δεν κοιμουνται απλως, εχουν πεθανει πνευματικα και δεν το ξερουν)


Και τωρα καλη σας νυχτα...!
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Τα παθογονα μικροανθρωποβια



Μπροστα στην απεραντοσυνη του συμπαντος, μπροστα στο απειρο, ο ανθρωπος δεν ειναι παρα ενας κοκκος αμμου, ισως και πολυ μικροτερος. Μπορει αυτη τη στιγμη το αγρυπνο ματι ενος"τρελου" επιστημονα να κοιταζει την ανθρωποτητα μεσα απο το υπερεξεληγμενο μικροσκοπιο του, προσπαθωντας να καταλαβει τις αντιδρασεις της και τις αλληλεπιδρασεις των ατομων της. Καποιοι απο τους ανθρωπους καταληγουν να δρουν σαν αυτοανοσοι μικροοργανισμοι, μετατρεπονται σε καρκινωματα κι επιτιθενται στο συνολο του οργανισμου μερος του οποιου ειναι και οι ιδιοι. Που οφειλεται αυτη η συμπεριφορα, αναρωτιεται ο επιστημονας θελοντας να θεραπευσει τον μικροοργανισμο της γης απο καποια αυτοανοσα ανθρωπηματα και να σωσει αυτο που για τους ανθρωπους ειναι το απειρο. Τα μικροανθρωποβια που νοσουν, βλεπουν τα υπολοιπα μικροανθρωποβια σαν εχθρους, στρεφονται εναντιον τους, πολεμανε μεταξυ τους, αλληλοσκοτωνονται, χαρακωνουν με νοητα ορια τον μικροοργανισμο της γης και θετουν τον οργανισμο του απειρου σε κινδυνο μιας και παρα το απειροελαχιστο μεγεθος τους, μπορουν να αποβουν πολυ καταστροφικα οταν μετατρεπονται σε παθογονα. Κανουν επικινδυνες μεταστασεις με οπλα πυρινους λογους πιανοντας στον υπνο οσα μικροανθρωποβια δεν εχουν οπλισει αρκετα το πνευματικο τους ανοσοποιητικο συστημα κι ετσι εξαπλωνονται. Τι ανοητα που φανταζουν ολα αυτα στα ματια οσων μικροανθρωποβιων ακομη μπορουν και βλεπουν μερος της αληθειας...Σπαταλουν πολυτιμες ωρες ευθρυθμης λειτουργιας του συνολου σε ασκοπες αμυντικες κινησεις απεναντι στα παθογονα μικροανθρωποβια που εχουν χασει τον προσανατολισμο τους κι εχουν γινει πιο επιθετικα απο ποτε. Χαραμιζουν ωρες αλληλοβοηθειας και αναπτυξης του συνολου ασχολουμενα με καποιες μαζες ανθρωπομικροβιων που εχουν χασει τα λογικα τους προσπαθωντας να βρουν τροπους αποτελεσματικοτερης αντιμετωπισης, την ιδια ωρα που ο μικροοργανισμος της γης αρχιζει και πνεει τα λοισθια. Ειναι χρεος τους να προστατεψουν το συνολο μα δεν κατανοουν την κατασταση στη οποια αθελα τους εχουν βρεθει. Καλουνται να διαλεξουν τροπους ωστε ν' αντιταχθουν στα ολο και πιο αδιστακτα παραστρατημενα μικροανθρωποβια και φοβουνται οτι στο τελος θα χρειαστει να τους μοιασουν ωστε να καταφερουν να τα παταξουν. Μονο που με τον τροπο αυτο ο μικροοργανισμος της γης ειναι και παλι σχεδον σιγουρο πως θα καταστραφει μιας και πανω στο σωμα της θα πολεμουν αδιστακτα νοσογονα μικροανθρωποβια με αδιστακτα υγιη μικροανθρωποβια που θα εχουν παρει πια το τελευταιο ρισκο να πολεμησουν την παρανοια με παρανοια...Ματαια ο επιστημονας ψαχνει να βρει το αντιδοτο των ανεξηγητων συμπεριφορων καποιοων μικροανθρωποβιων προκειμενου να σωσει ο,τι μπορει. Εμας παλι δε μας αφορουν ολες αυτες οι ιστοριες επιστημονικης φαντασιας...
Διαβάστε περισσότερα...
Διαβάστε περισσότερα...

Εγώ μιλάω για δύναμη~Δήμητρα Γαλάνη



Εγω μιλαω για δυναμη της αγαπης ισοδυναμη...

Συγκλονιστικο μηνυμα ερμηνευμενο απο μια συγκλονιστικη φωνη. Αν μπορουσαμε απλως να αφησουμε αυτα τα απλα λογια να αγγιξουν την ψυχη μας θα ειχαμε ελπιδα. Ακουστε προσεκτικα αυτους τους στιχους...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Δια της ατόπου




-Πως θα συνεχισουμε;

-Δε μου αρεσει η λεξη υπομονη
Αυτο το "υπο" στην αρχη...
Νιωθω οτι δε μου λεει ολη την αληθεια
Νομιζω οτι θελει να μου πει:
"μην κανεις τιποτε"
και απλως μου το φερνει με τροπο
Θελει να μοιασει στη σοφια και τη φρονιμαδα
αλλα ποσο απεχει απο την υποταγη;

-Πως θα συνεχισουμε λοιπον;

-Δε μου αρεσει η λεξη αναμονη
Μου δημιουργει νευρικοτητα
Νιωθω σαν αθλητης στην εγρηγορση της εναρξης
μονο που ποτε δε δινεται το σημα
για να ξεκινησω
Κι εξαλλου τι περιμενουμε;
Δεν απανταει κανεις

-Πως θα συνεχισουμε;

-Δε μου αρεσει η λεξη περισκεψη
Νομιζω οτι η σκεψη αρκει απο μονη της
κι αυτο το "περι" στην αρχη
ξεχειλωνει τα ορια μου
οταν πρεπει να δρασω

-Οποτε πως θα συνεχισουμε;

-Δια της ατοπου
Ποια λεξη σου ερχεται πρωτη στο μυαλο;
- Επανάσταση
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012



Τα "καλοντυμενα" ψεματα ειναι απο τα ελαχιστα πραγματα που χρειαζονται αγονο εδαφος για να ριζωσουν και ν' αναπτυχθουν.
Διαβάστε περισσότερα...

Σε ολους εσας που ελπιζετε σε κατι...ακομη

Τα καταφερα. Συγκινηθηκα παλι!

Διαβάστε περισσότερα...

Μια φραση...




Καπου στο 1998. Τελευταια παρασταση στο δημοτικο θεατρο της πολης μου, στη μικρη σκηνη. No man's land, ο Μπρεχτ στην εξορια. Η πρωτη παρασταση που ελαβε χωρα μπροστα σε κοσμο εκτος γονιων και φιλων για εμας, τη θεατρικη ομαδα του Κεντρου νεοτητας. Ημουν 12 χρονων και ζουσα κατι σαν ονειρο. Οι ηθοποιοι, αλλοι απο Αθηνα και καποιοι απο την πολη μου, ειχαν γινει φιλοι μας. Ετσι νιωθαμε. Ημασταν παιδια αλλα δεν ειχε σημασια, τα διναμε ολα σε αυτο που αγαπουσαμε. Ημουν θυμαμαι αρρωστη, εβηχα συνεχεια αλλα ισχυσε και για μενα τοτε το κλισε "με το που ανοιγε η αυλαια ολα εφευγαν ως δια μαγειας". Εκεινο το τελευταιο βραδυ, οπως και τις τρεις προηγουμενες ημερες που περασαμε στο θεατρο δε θα τις ξεχασω ποτε. Γιατι εκεινες τις μερες ειχα αντικρυσει ενα απειροελαχιστο μερος του θεατρικου κοσμου με παιδικη ματια. Με αθωοτητα. Με ορεξη, με διαθεσιμοτητα, με παιδικο παθος...απογυμνωμενη απο οτιδηποτε ακουω η βλεπω τωρα πια με τα ματια του ενηλικα και παλευω να μην τ' αφησω να δηλητηριασουν τον μεσα μου κοσμο. Εκεινο το τελευταιο βραδυ, πριν αποχαιρετησουμε τους ηθοποιους ζητησαμε να μας γραψουν τις αφιερωσεις τους σ' ενα κομματι χαρτι που αργοτερα πλαστικοποιησα. Ομορφα λογια μιας αλλης πραγματικοτητας. Ενας απο αυτους μου ειχε γραψει λοιπον: "Ολα αυτα που φοβασαι ειναι τα προτερηματα σου, η ομορφια σου". Ή καπως ετσι. Για χρονια προσπαθουσα να ερμηνευσω τη φραση λαμβανοντας υποψη μου και σημεια του χαρακτηρα μου τα οποια με κρατανε πισω. Ολα οσα φοβαμαι...Ειναι αυτα που δεν τολμαω λοιπον εκεινα τα οποια αποτελουν την ομορφη πλευρα μου; Μηπως τελικα θα μπορουσα να κανω πολυ περισσοτερα ομορφα πραγματα αν δε φοβομουν;... Εχοντας μπροστα μου τη σκια του φοβου δε βλεπω τα προτερηματα μου; Η ακομη κι αν τα βλεπω δεν τολμησα ποτε να τ' αγγιξω η να τ' αφησω πληρως ελευθερα; Ακομη σκεφτομαι εκεινη τη φραση καποιες στιγμες στη ζωη μου...Για οποιον λογο κι αν μου ειχε γραψει κατι τετοιο, ακομη και αν ουσιαστικα δεν ειχε κανεναν λογο τελικα, εμενα μου ειπε πολλα ειτε το καταλαβε, ειτε το σκοπευε, ειτε οχι. Ισως εδωσα δικη μου ερμηνεια σε εναν γριφο. Ακομη κι ετσι...μου ειπε πολλα...
Διαβάστε περισσότερα...

Αγαπω υπερβολικα τη χωρα μου για να ειμαι εθνικιστης -Αλμπερ Καμυ


και

Αγαπω υπερβολικα τον κοσμο για να γινω εθνικιστρια...

(Υπαρχει ο λαικισμος, υπαρχουν και οι συναισθηματικα φορτισμενες αληθειες. Οποιος δεν ειναι σε θεση να ξεχωρισει αυτα τα δυο ας μη διαβασει το παρακατω κειμενο...)

Θα γινω και παλι κουραστικη με κινδυνο να φανω ακομη κι εμμονικη με το συγκεκριμενο ζητημα. Μιλαω για τη Χρυση Αυγη. Οχι, δε μου εχει γινει ουτε εμμονη ιδεα, ουτε τοσα χρονια με τα υπολοιπα κομματα την ειχα καταβρει και τωρα ξεβολευτηκα. Μα βγαινω απο τα ρουχα μου οταν ακουω γυρω μου ανθρωπους να επικροτουν συμπεριφορες ξευτιλας, να επιβραβευουν ατομα σαν τον Κασιδιαρη, να τον αποκαλουν παλληκαρι, μιας και εχουμε πλεον χασει καθε εννοια του τι θα πει θαρρος και παλληκαρια, να βλεπω ομαδες μπροστα απο ανθρωποειδη που προαγουν ο,τι πιο βιαιο σε ενστικτο εχουμε μεσα μας, να αλαλαζουν με παθος και φανατισμο και παει λεγοντας. Ποναει η ψυχη μου οταν βλεπω τετοιες συμπεριφορες και τετοια αντιμετωπιση. Τι θελουμε επιτελους; Τι πρεπει να γινει ακομη για να πειστουμε οτι ο χιτλερισμος, εστω κι αν εχει σημειο αναφορας την Ελλαδα και οχι τη Γερμανια, δεν οδηγει πουθενα; Τι θελουμε; Να φαμε ο ενας τον αλλον; Να κοιταζομαστε με μισο ματι ακομα και μεταξυ μας; Να αλληλοσκοτωθουμε; Ακομη και τωρα κοιταμε το δεντρο και χανουμε το δασος. Ακομη και τωρα αφηνουμε τον καθε φανατισμενο ανοητο και ακαλλιεργητο ανθρωπακο να μας καθοδηγει φανταζοντας μπροστα μας γιγαντας. Τι θελουμε; Οδηγο μας το μισος; Γιατι τους αφηνετε να σας οδηγουν σε μονοπατια επικυνδινα; Γιατι στρεφετε ολη σας την αγανακτηση σε λαθος ομαδες και με λαθος τροπους και χανεται η ουσια; Αυτο περιμενατε μεσα στην κριση; Να ερθουν καποιοι νοσταλγοι του Χιτλερ να σας καθοδηγησουν με σημαια τον εθνικισμο, το μισος, τη βια και τα ζωωδη τους ενστικτα; Σας αρεσει να εξυψωνουν την ελληνικη φυση σας την ιδια ωρα που εξαθλιωνουν και αφανιζουν την ανθρωπινη; Ποιος σας ειπε οτι το να εισαι Ελληνας δε σημαινει οτι πανω απο ολα δεν εισαι και ανθρωπος; Ξυπνηστε! Μην καταδεχεστε τα ζωα να σας κανουν σαν τα μουτρα τους. Οι τακτικες τετοιου ειδους τρομοκρατιας ποτε δεν περιοριζονται μονο σε μια ομαδα ανθρωπων. Ξεκιναν απο μεταναστες γιατι ξερουν οτι εκει ειναι το αδυνατο σημειο πολλων Ελληνων και πως η οργη θα κανει τον κοσμο να ερθει με το μερος τους. Αν τους δωσετε τη δυναμη να ανεβουν κι αλλο, θ' αλωνίζουν και δε θα διστασουν να στραφουν εναντιον οποιουδηποτε διαφωνει μαζι τους. Δεν κινδυνολογω αν αυτο σκεφτεστε. Εχουμε δειγματα συμπεριφορας και τροπου σκεψης απο την εν λογω ομαδα ανθρωπων ακομη και τωρα. Εχουμε δειγματα συμπεριφορας τωρα, προεκλογικα, με το 7% να μοιαζει 90%. Τι πιστευετε οτι θα γινει αν ανεβουν κι αλλο; Θυμηθειτε στο παρελθον πού πατησαν τετοιου ειδους καθεστωτα για ν' ανεβουν και θυμηθειτε αργοτερα τις τακτικες τους και γιατι ολος ο κοσμος, εκτος λιγων ανθρωπων που παντα ανεξηγητα "σκεφτονται", επαναστατησε εναντιον τους. Μη μας αναγκασετε να ξαναβιωσουμε τετοιου ειδους εξαθλιωση. Λιγο σεβασμο στη ζωη και την αξιοπρεπεια. Λιγο σεβασμο στα δικαιωματα, λιγο σεβασμο στη "δημοκρατια" σας που την επικαλειστε οποτε θυμαστε. Λιγο σεβασμο στα μυαλα που δε χαθηκαν ακομη. Λιγο σεβασμο στις αξιες που αργοπεθαινουν, ας μην τις αποτελειωσουμε μονοι μας! Διεκδικειστε μια σωστα εφαρμοσμενη δημοκρατια, αγωνιστειτε γι' αυτο, αφου αυτο σας λειπει, παλεψτε! Μη χανετε το στοχο σας και ψαχνετε τη λυση σαν προβατα μεσα στο στομα του λυκου! Καθαρο μυαλο τωρα, στην πιο κρισιμη στιγμη! Αφου φοβαστε τον αμεσο και πιο αποφασιστικο αγωνα, αφου φοβαστε τις συνεπειες κατι πιο δραστικου, ψηφιστε τουλαχιστον με καθαρο μυαλο και περισκεψη. Επιλογες δεν εχετε. Παλι καποιος θα παρει τις τυχες σας στα χερια του. Αφου αυτο θεωρειτε σωστο δε θα σας πω εγω τι να κανετε. Τωρα ειναι αλλο το θεμα μας και οφειλουμε ολοι, ο,τι κι αν πρεσβευουμε, να προστατευτουμε απο αυτο. Μην επιλεξετε τους λυκους να οδηγησουν το κοπαδι, γιατι κοπαδι εχετε επιλεξει να ειστε. Τουλαχιστον αυτο: Μην επιλεξετε τους λυκους...Ειναι θεμα ανθρωπιας, αξιοπρεπειας, τιμης, αν θελετε, σε οσους πολεμησαν εναντια στο τερας του φασισμου, τιμης, αν θελετε, απεναντι σε ολους οσους εχασαν τη ζωη τους εξαιτιας του, ειναι θεμα τιμης στην ανθρωπινη ζωη γενικα...Eχω μια τελευταια ελπιδα οτι θα θυμηθειτε καποιοι, οτι θα καταλαβετε, οτι θα ξυπνησετε απο την απελπισια σας, οτι θα στρεψετε το βλεμμα σας επιτελους στον σωστο στοχο. Σκεφτειτε καλα και μην καταδεχεστε ν' ανηκετε σ' εκεινες τις τυφλωμενες μαζες που αυνανιζονται αυτοαποκαλουμενοι Ελληνες ξεχνοντας καθε αλλη ιδιοτητα και φερομενοι σαν αγελαια ζωα. Μην καταδεχεστε να πιανεστε σαν ποντικια μεσα στη φακα τρεχοντας να φατε με βουλιμια το τυρακι του εθνικισμου και του υπερτατου ελληνισμου. Οσο εσεις τυφλωνεστε απο "αγαπη" για την πατριδα σας τοσο εκεινοι σας γαλουχουν με μισος για οτιδηποτε αλλο. Αυτη ειναι η λυση λοιπον; Δεν μπορειτε να αγαπατε την πατριδα σας σαν ανθρωποι χωρις να τρεφετε καταστροφικο μισος για οτιδηποτε διαφερει απο εσας ειτε σε χρωμα ειτε σε αποψη; Θεωρειτε αγωνα και παλη το "βαρατε στο ψαχνο οποιον βρειτε μπροστα σας αν ειναι ξενος (οποιος κι αν ειναι), η αν διαφωνει μαζι σας;" Αυτο σας αντιπροσωπευει; Επιμενω για οσους ψηφισαν χωρις να παραδεχονται τι ψηφιζουν. Αυτο σας αντιπροσωπευει; Δεν υπαρχει λιγο εθνικισμος και πολυ εθνικισμος, λιγο φασισμος και πολυ φασισμος δεν υπαρχει τιποτε "στο περιπου" σε τετοια πραγματα. Ξεκινανε λεγοντας αυτα που θελει να ακουσει ο κοσμος για να αποκτησουν δυναμη ωστε μετα ν' αρχισουν το ξεσκαρταρισμα. Αν δε σας πειθει ουτε καν η ιστορια, αν δε σας πειθουν τα δειγματα που εχουν δειξει, αν δε σας πειθει τιποτε πια, αναρωτηθειτε τουλαχιστον τι φταιει και δε βλεπετε ουτε πισω σας ουτε καν μπροστα σας. Χτες κοντεψα να τρελαθω ακουγοντας τους "πυρινους" λογους του Παναγιωταρου κι απο κατω κοσμο να φωναζει πορωμενος. Που θα παει αυτο; Ποσες φορες πρεπει ακομη να παθουμε για να μαθουμε; Ειναι δειγμα σοφιας που δεν εχουμε μαθει ακομη τιποτε απο πραγματα που εχουν γινει πολλες φορες στο παρελθον κι εχουν ξεκληρισει τον κοσμο; Πειτε μου, ειναι δειγμα σοφιας; Εστω δειγμα σκεψης! Και επιτελους, γιατι μαζι σας να την πληρωνουν και οσοι ακομη σκεφτονται; Ειμαι πολυ φορτισμενη και πολυ στεναχωρημενη απο την καταντια μας. Ειμαι πολυ στεναχωρημενη και σχεδον απελπισμενη. Νιωθω εντελως κακοποιημενη πνευματικα και λυπαμαι παρα πολυ βλεποντας ανθρωπους με πολτοποιημενα μυαλα να επικρατουν ακριβως επειδη δε δισταζουν να κανουν το οτιδηποτε για να το πετυχουν. Τι πρεπει να γινει λοιπον; Να γινουμε κι εμεις αδιστακτοι για να τους εμποδισουμε; Και καταληγουμε σε καποιου ειδους εμφυλιου που ακουω τωρα τελευταια συνεχεια σαν το πιθανοτερο σεναριο γυρω μου;
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Βαριομουνα και...ιδου τα αποτελεσματα...





Αν τα διαβασετε μαλλον βαριεστε περισσοτερο απο μενα...


1. last beverage = Μπυρα
2. last phone call = Ο πατερας μου
3. last text message = Ειμαστε στο Ταδε, αν θελετε και μπορειτε ελατε
4. last song you listened to = Vinegar and salt
5. last time you cried = εεεε...χτες.  Λιγο. Εβλεπα μια ταινια και...

HAVE YOU EVER:
6. dated someone twice = Αν και το δις εξαμαρτειν δεν εχει και την καλυτερη φημη, το εχω κανει και αυτο
7. been cheated on = Οχι. Και μη με ρωτησετε πως το ξερω.
8. kissed someone & regretted it = Ναι
9. lost someone special = Ε, ναι...
10. been depressed = Και αυτο.
11. been drunk and threw up = Μια φορα. Ωραια εμπειρια...

LIST THREE FAVORITE COLORS:
12. Μπορντο
13. Μπορντω
14. Bordeaux

LAST YEAR (2011), HAVE YOU:
15. Made a new friend = Θελω να πιστευω
16. Fallen out of love = Οχι
17. Laughed until you cried = Οταν γελαω, μονο ετσι γελαω!
18. Met someone who changed you = Σε σημεια θα μπορουσε
19. Found out who your true friends were = Γηρασκω αει διδασκομενη σε αυτον τον τομεα
20. Found out someone was talking about you = Ω ναι!
21. Kissed anyone on your FB friend's list = -Ναι

GENERAL:
22. How many people on your FB friends list do you know in real life = Ξερω γω; Δεν τους εχω μετρησει.
23. Do you have any pets = Οχι
24. Do you want to change your name = Μια χαρα ονομα εχω
25. Do you want to change your middle name? = Μπα!
26. What did you do for your last birthday= Βγηκα με πολυ δικους μου ανθρωπους
27. What time did you wake up today =  9.00
28. What were you doing at midnight last night =  Δε λεω!
29. Name something you CANNOT wait for = Δε λεω!
30. Last time you saw your mother = Πριν...εναν μηνα;
31. What is one thing you wish you could change about your life = Αν ειναι να αλλαξω κατι στη ζωη μου καλυτερα να προσπαθησω να το κανω κι οχι να το πω.
32. What are you listening to right now = Madrugada
33. Have you ever talked to a person named Tom = Οχι
34. What's getting on your nerves right now = Το αυχενικο μου
35. Most visited webpage = Υποθετω το youtube
37. Nickname = Ειχα πολλα μικροτερη. Restless heart ας πουμε...
38. Relationship Status = Επομενη ερωτηση
39. Zodiac sign = Καρκινος
40. Are you a He or a She = She (may be the face I can't forget...)
41. Elementary School = 40 καπου αλλου
42. High School = 20 καπου αλλου
43. College = Α.Π.Θ καποτε
44. Hair color = Καστανόξανθο
45. Long or short hair= Long παντα!
46. Height = Με εχουν μετρησει 1.70 και 1.68. 
47. Do you have a crush on someone = Ναι
49. Piercings? What are they? = Πουθενα
50. Tattoos = Ακομη πουθενα συντομα καπου
51. Righty or lefty = Righty αλλα που θα μου παει...το παλευω και για τα δυο. :Ρ

FIRSTS:
52. First surgery = Μετρανε οι φρονιμιτες; Και οι 4 μαζι.
53. First piercing = Στα αυτιά
54. First best friend = Ηταν 2
55. First sport you joined = Δεν ημουν των σπορ.
56. First vacation = Σκιαθο. Παλιααααα

RIGHT NOW:
59. Eating = Τιποτε
60. Drinking = Τιποτε
61. I'm about to = Eat
62. Listening to = Ειπαμε, Madrugada
63. Waiting for = Delivery boy

YOUR FUTURE:
64. Want kids? = Δικα μου; Nope
65. Get Married? = Συμβατικα παντως οχι
66. Career? = Σε ποια χωρα;

WHICH IS BETTER :
67. Lips or eyes = Αναλογα
68. Hugs or kisses = και τα 2
69. Shorter or taller = Τι να σου πω τωρα; Θ' αναρωτιεσαι κι εσυ...
70. Older or Younger = Συνηθως older
71. Romantic or spontaneous = Καλο θα ηταν και τα 2
72. Nice stomach or nice arms = stomach
73. Sensitive or loud = Μαλλον ειμαι πλεονεκτρα...
74. Hook-up or relationship = Αναλογα τη φαση που ειμαι. Ας πουμε σχεση.
75. Trouble maker or hesitant = Αναλογα την περιπτωση.

HAVE YOU EVER:
76. Kissed a stranger = Οχι
77. Drank hard liquor = Τι εννοεις; Και καπου εδω σφυριζω αδιαφορα.
78. Lost glasses/contacts = Να τα χασω οχι. Να τα σπασω ναι.
79. Sex on first date = Τωρα τι μου θυμισες...
80. Broke someone's heart = Δυστυχως.
81. Had your own heart broken = Εννοειται.
82. Been arrested = Οχι ακομη. Αλλα δε βλεπω να μπορω να κρυβομαι για πολυ ακομη... :Ρ
83. Turned someone down = Ναι
84. Cried when someone died = Nαι
85. Fallen for a friend = Ναι

DO YOU BELIEVE IN:
86. Yourself = Σε πολλα. Οχι σε ολα. Αλλα εχω πεισμα.
87. Miracles = Συμβαινουν κι αυτα. Αλλα καλυτερα να βαζουμε κι εμεις το χερι μας.
88. Love at first sight = Ναι αλλα κι εσεις οι Αγγλοι βρειτε καμια αλλη λεξη για τον ερωτα. Love σημαινει και αγαπη. Και δεν ειναι παντα το ιδιο.
89. Heaven = Σ' εναν δικο μου...
90. Santa Claus =Καλε ναι!
91. Kiss on the first date = Αμα βγει, τι, θα το καταπιεσουμε;


το βρηκα στο: http://sleeplessatnightwriting.blogspot.gr/
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα