Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Ξεσκονιζοντας...συναισθηματα.



Καθως ξεσκονιζα τα ξυλινα επιπλα και τα διακοσμητικα του σπιτιου, ακουγοντας παραλληλα μουσικη που με ταξιδευε στο τοτε, αρχισα σιγα σιγα να συνειδητοποιω κατι που εκανε την ψυχη μου να χαμογελασει. Κρατουσα καθε τοσο στα χερια μου αντικειμενα που μου ειχαν κανει δωρο χρονια πριν τα πιο αγαπημενα μου προσωπα. Ενα γυαλινο μπιμπελο με ενα τριανταφυλλο χαραγμενο μεσα του κατω απο το οποιο ηταν επισης χαραγμενο ενα ειλικρινες I love you. Ενα βελουδινο κοκκινο μικρο κουτακι απ' οπου ξεπεταγόταν μια επισης κατακοκκινη καρδια με φτερα η οποια την ωρα που προβαλε σου εσκαγε ενα ηχηρο σβουριχτο φιλι και σου ελεγε με ναζιαρικη φωνη "I love you!" και με ηχο. Ενα αλλο κουτακι με ασπρες καρδουλες κι ενα αρκουδακι αγκαλιασμενο με μια ακομη βελουδινη καρδια. Ενα χαριτωμενο απαλο σκαντζοχοιρακι με το παιδακι του διπλα, ενα αρκουδακι με τ' ονομα μου στο μπλουζακι του, ενα λουτρινο μικρο ζωακι που ζητουσε την παντοτινη μου φιλια, δυο μπρελοκ γατακι-ποντικακι δεμενα για παντα μεταξυ τους συμβολικα της διαφορετικοτητας μας η οποια ομως μας κανει κι αλληλοσυμπληρωνομαστε, μια φωτογραφια σε λαχανι κορνιζα, μια νεραιδα που κρεμεται απο το φως του καθιστικου και μου χαμογελαει καθως στριβει με χαρη σε καθε ρευμα που μπαινει απο το παραθυρο, μικρα νεραιδακια που κοσμουν το παλιο επιπλο σε στυλ αντικα που ξεμεινε στο σπιτι απο τον ιδιοκτητη, ενα γατακι μεσα στο καλαθακι του που κοιμαται γαληνια συμβολιζοντας το ποσο φιλος του υπνου ειναι το αγαπημενο μου προσωπο που μου το χαρισε, ενα μεγαλο ιπποκαμπακι μ΄ενα μικρο ολοστρογγυλο ψαρακι που θυμιζει γαλαζια φουσκα να του κραταει συντροφια, πολλα βιβλια, μια κλεψυδρα με ροζ αμμο, δυο καρτες με λογια γραμμενα απο καρδιας, ενας καθρεφτης με περιτεχνη μαυρη σιδερενια βαση, τρεις σκαλιστοι ινδιανοι, ενα στρογγυλο κουτι σε χρωμα βαθυκοκκινο ντυμενο με απαλο υφασμα σαν παλια ταπετσαρια μ' ενα τριανταφυλλο στο καπακι του οπου κρατω κρυμμενες κοινες αναμνησεις και αμετρητα ακομη πραγματα μεσα σε αυτο το σπιτι που ξαφνικα συνειδητοποιησα οτι ειναι γεματο αγαπη. Κι υστερα αναρωτηθηκα κοιτωντας τον εαυτο μου στον μεγαλο παλιο καθρεφτη του καθιστικου μου αν υπαρχει πιο σπουδαιο πραγμα απο το να αγαπας και να αγαπιεσαι τοσο στη ζωη σου. Δεν εχει σημασια ποσοι εφυγαν, ποσοι εμειναν, δεν ειναι η ποσοτητα των ατομων που κανει τη διαφορα. Η ποιοτητα της αγαπης τους που την κανει να φαινεται τελικα απεραντη σαν τον ουρανο που αγγιζει το απειρο ειναι που δινει νοημα στην υπαρξη σου τελικα ο,τι μορφη κι αν εχει αυτη. Κι ενιωσα ετσι ευλογημενη ξεσκονιζοντας συναισθηματα που θεωρουσα δεδομενα. Τωρα δεσποζουν κυριαρχα μεσα μου και γυρω μου θυμιζοντας μου πως για καποιους ανθρωπους ειμαι ολος ο κοσμος οπως κι αυτοι για μενα...
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Προς: Εσενα



Θεωρεις οτι για να εισαι αυτο που εισαι χρειαζεται για ολη σου τη ζωη να υπακους σε καποιον εξουσιαστη; Θεωρεις πως μεχρι σημερα ο,τι καλο εχεις κανει το οφειλεις σε καποιον πανω απο εσενα, σε καποιον κυβερνητη; Πιστευεις πως αν καποιος προκειται να κανει κακο θα τον σταματησει η εξουσια; Τον σταματησε ποτε ως τωρα αραγε; Η μηπως η ιδια αυτη ειναι που προσθετει διεφθαρμενους στο σαπιο μας συστημα αντι να τους μειωνει; Θεωρεις οτι η λυση ειναι παντα σε καποιου αλλου τα χερια; Πιστευεις οτι μπορει ενας ανθρωπος με εξουσια στα χερια του να παραμεινει αδεκαστος και να δουλεψει για το καλο των αλλων αλλα θεωρεις εμας ουτοπιστες; Ποσες αληθεια φορες μπορει μεσα στην ιστορια να βρεθει ενας αδεκαστος σωτηρας εξουσιαστης; Κι αν βρεθει ποσο πιθανο ειναι να τον αφησουν οι παρελκομενοι να επιβιωσει στο πολιτικο συστημα που εχεις εσυ και οι ομοιδεατες σου υποστηριξει ως τωρα με νυχια και με δοντια; Θεωρεις οτι ειναι πιο σοφο να αφηνουμε μια ζωη τις μοιρες μας να γινονται βορα στα συμφεροντα τους απο το να εκπαιδευτουμε ετσι ωστε να ειμαστε ικανοι να παρουμε τις δικες μας ζωες στα δικα μας χερια; Πριν αρχισεις τις αντιρρησεις σκεψου τι παιδεια εχεις λαβει και τι παιδεια εχεις δωσει μεχρι τωρα στα παιδια σου και τους γυρω σου. Σκεψου μεσα σε τι καταστασεις μεγαλωσες και τι ερεθισματα πηρες. Σκεψου με τι ερεθισματα και με τι κινητρα μεγαλωνει και η σημερινη γενια, τι ερεθισματα θα παρει και η επομενη. Αν η ψυχολογικη-συναισθηματικη και κοινωνικη παιδεια σου φαινεται πως δεν ειναι αρκετη για να αποτελεσει βαση μιας οσο το δυνατον περισσοτερο υγιους και ολοκληρωμενης προσωπικοτητας τοτε καλα θα κανεις την επομενη φορα που θα πεις τους ανθρωπους ζωα να αναρωτηθεις τι εκανες εσυ και οι ομοιδεατες σου ωστε αντι να γινουμε ζωα να παμε λιγο παρακατω και να εξελιχθουμε σαν ανθρωποι. Δε φταινε παντα μονο οι αλλοι. Ειτε με πραξεις ειτε με αδρανεια ολοι μας εχουμε συμβαλει σε εναν διχως τελος κατηφορο. Η κοινωνια που χτισαμε δεν ειναι κοινωνια με την κυριολεκτικη εννοια της λεξης αλλα μια διαρκης παραγωγη στρατιωτων αλλοι εκ των οποιων εχουν φτιαχτει για να δινουν διαταγες και αλλοι για να υπακουνε. Οσοι ξεφυγαν και ειδαν λιγο παραπερα απο την εικονα αυτη στο τι θα μπορουσε να συμβει αν διναμε μια ευκαιρια και στην αλλη μας πλευρα, την πνευματικη-ψυχολογικη-συναισθηματικη, χαρακτηριστικαν με διαφορα επιθετα και μπηκαν στο περιθωριο ως τρελοι του χωριου η ως δυναμει επικινδυνοι για την "ταξη" και την "ευρυθμη" λειτουργια ενος κοσμου που παει κατα διαολου. Τι τραγικη ειρωνια! Ενω το βλεπουμε οτι δε γινεται αλλο να συνεχισουμε ετσι, αδυνατουμε η δε θελουμε να καταλαβουμε τι κινησεις πρεπει να κανουμε ΕΜΕΙΣ. Για αλλους ειναι ευκολοτερο να παραμενουν προσκολλημενοι σε ενα αποτυχημενο συστημα ελπιζοντας και κανοντας προσευχες μηπως αυτο αλλαξει. Απο μονο του; Και προς ποια κατευθυνση; Αλλοι επιλεγουν να δωσουν πληρως τις ζωες τους σε χερια ξεκαθαρων πλεον δυναστων μιας και υποστηριζουν πως πρεπει να φασιστοποιηθουμε καπως αν θελουμε να δουμε ασπρη μερα. Ξεχνανε φυσικα λογω προσωπικων συμφεροντων και αντιληψεων που εχουν καλλιεργηθει με μισος και μονο μισος οτι και αυτες οι μεθοδοι δοκιμαστηκαν με τραγικα αποτελεσματα στο παρελθον. Αποτελεσματα που γι' αυτους φυσικα δε σημαινουν τιποτε μα εμεις ενω θα επρεπε να αποτελουν κοκκινο πανι τετοιες μεθοδοι για την ανθρωπινη υποσταση μας, καθομαστε σαν υπνωτισμενοι περιμενοντας Κυριος οιδε τι, απεναντι τους. Περιεργως λοιπον η λυση της πραγματικης κοινωνιας ανθρωπων αυτοβουλων και αλληλεγγυων φανταζει πιο απειλητικη για πολλους απο αυτο που ζουμε σημερα. Στο πλαισιο της μη παιδειας μας εχουν δικιο να φοβουνται, κατι τετοιο δε γινεται απο τη μια μερα στην αλλη. Παρολαυτα δεν κανουν τιποτε αν αντιλαμβανονται το δρομο που εχουμε παρει για να αλλαξουν αυτον τον τομεα ετσι ωστε καποια στιγμη σε ενα ευλογα μακρινο η κοντινο (οπως το δει κανεις) μελλον να ειμαστε ετοιμοι να αντιμετωπισουμε μονοι μας τους εαυτους μας και τις ζωες μας. Εκτος κι αν δε συμφερει ουτε αυτη η λυση ακομη κι οσους σημερα διαμαρτυρονται. Αν λοιπον εσυ εκει εξω διαμαρτυρεσαι επειδη οι απο πανω σου σου φερονται αδικα τοτε ξερεις τι πρεπει να κανεις. Αν παλι διαμαρτυρεσαι απλως και μονο επειδη δεν εισαι σαν αυτους για να μπορεις εσυ να φερεσαι αδικα σε αλλους τοτε εισαι αξιος της μοιρας σου και θα μας βρεις απεναντι σου. Μπορει τωρα ο κοσμος να εχει πειστει πως ειμαστε εμεις οι γραφικοι μα η ελπιδα μας θα σβησει τελευταια...Μισος σπερνεις μισος θα λαβεις. Αδικια σπερνεις αδικια θεριζεις. Δυστυχως ανθρωπε μου ετσι πανε αυτα κι οταν το καταλαβεις  εμεις θα ειμαστε εκει για να ενωθουμε μαζι σου.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

And then...



Και μετα μου μιλησες για κοσμους που οι αλλοι δεν τολμουνε καν ν' αγγιξουν με τη σκεψη.
Και μετα μου χαιδεψες απαλα τα μαλλια και ανταρεψε η ψυχη μου. Πλασμενη απ' τον πυρήνα των ανείπωτων αληθειών η υπαρξη σου. Σαλευουν φλογες ανυποτακτες στα ματια σου.
Και μετα τη φωνη σου ακουσα τα μεσα μου να λεει. Ηχος απαλος, στεντόρειος και σιγουρος, ταξιδεψε στη νυχτα και τα περατα του κοσμου ξυπνησε. Αυτη η φωνη που ο φοβος παραμορφωσε καποτε. Αυτη η φωνη που παλευε τοτε με τον ασαλευτο κομπο του λαιμου, εβγαινε αγνωριστη, στριγγια σχεδον παιδιαστικη, με μια ανασα εξαψης τωρα δραπετευσε ελευθερη και παει...Πες τους αποψε οσα τα βραδια γεννιουνται κατω απο το μαξιλαρι σου, πες τους γι' αυτα που η φαντασια τους δε φτανει. Ουτε χλευασμοι ουτε ειρωνιες δε γονατισαν ποτε τη θεληση σου. Με καρδια τσαλακωμενη περπατας μα φτανει λες που στα στηθια σου ακομη δυνατα χτυπαει, ανησυχη.
Μου μαθες: "Ζωη θα πει απλα ζωη, θα πει ζησε, θα πει νιωσε, θα πει αφεσου και ταξιδεψε στα παθη, θα πει μαθε, θα πει παλεψε, θα πει ερωτας, θα πει αγαπη, δραση κι αντιδραση, θα πει εξεγερση και ανυπακοη, θα πει σεβασμος κι αλληλεγγυη, θα πει πως ολοι ειμαστε διαφορετικοι και ολοι ειμαστε ενα, θα πει..."
"Γραφικηηηη!" , ακουστηκε το πληθος πριν αυτοκτονησει. Κυνηγι μαγισσων απο τους καταδικασμενους. Θλιψη. Καθε τοσο σε χανω και με πλακωνει το μαυρο.
Και μετα εσυ το δακρυ μου σκουπισες. Μου φανηκε πως διαβασα τα χειλη σου να λενε: 
"Πεσμενος κανεις δεν πολεμα!"
Και μετα τα ματια σηκωσα και μου πες:
"Τ' ακους καθρεφτη;"
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Αντιστροφη μετρηση- now or never



Ο χρονος μας τελειωνει καπου εδω
χτες ακομη σε παρακαλουσα
για μια δευτερη ευκαιρια στον εαυτο σου
κι επαιρνα τα κριματα ολα επανω μου
μονο για να νιωσω παλι μεσα μου το παθος
εκεινης της πρωτης φορας
που γεννηθηκε προωρο
μες στο σκοταδι του απαγορευεται
στο οποιο δε δωσαμε ποτε μας σημασια
κι ας τρεχαν αιμα οι πληγες σε σαρκες
κακοποιημενες απο πρεπει και δεοντα
Τωρα σε προκαλω οπως δεν τολμησα ποτε
ποτε...
Ποτε δε μου κατσε καλα η καθεστηκυία ταξις
γι' αυτο σ' αγαπησα με ολο μου το ειναι
Θυελλωδεις ερωτες που ληγουν αδοξα
"meant to be" που καταληγουν σε παθιασμενα τελη
τοσο ακραια οσο αρχισαν
θελεις να γινουμε απο αυτους;
θελεις να μοιασεις;
Λεγε!
Κι οταν σου μιλαω στα ματια να κοιταζεις.
Μια punk αγαπη μεγαλωσαμε ως σημερα
κι αυτη γουσταρω καταβαθος πιο πολυ
Ο χρονος μας αντιστροφη μετρηση
οι αποφασεις θηλιες που σφιγγουν καρωτιδες
Μαζι μου θα φυγεις αποψε η στον κοσμο θα ταιριαξεις
Φοβασαι;
Τωρα ειναι η στιγμη να φανε οι φοβοι σου τη σκονη της καρδιας σου
Την εχω ακουσει καποια βραδια να χτυπαει δυνατα
-στο χω πει ποτε;-
τοσο που ελεγα πως θελει να μιλησει
Ο χρονος μας τελειωνει
Αστη να φωναξει κι ελα να φυγουμε
Πνιξε το λυγμο και γελα
να σε περασουν για τρελη, να φοβηθουν
ειναι τιμη αυτος ο κοσμος τρελο να σ' ονομαζει.
Σε 30 λεπτα απο τωρα μια νεα ζωη θα γεννηθει
η θα πεθανει...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

Κι εγω φοβαμαι (Μ' ακους Κατερινα;)



*Εμπνευση απο το ποιημα της Κατερινας Γωγου "Εκεινο που φοβαμαι πιο πολυ"

Εκεινο που φοβαμαι πιο πολυ ειναι μη γινω καλλιτεχνης
Αραγε μ' ακους εκει πανω Κατερινα;
Φοβαμαι μην ταιριαξω με τους διακεκριμενους
μη γινω αλλος ενας επονομαζομενος ταδε με στομα κλειστο
απ' αυτους που βραβευονται και γινονται σπουδαιοι
στα ματια αυτων που πολεμανε την τεχνη (μας)
Φοβαμαι μη γινω δεσμιος των αλυσιδων τους
και προδοσω την ελευθερια που θρεφει χρονια την ψυχη μου
Διαφημισεις, διαφημισεις, απειλες, προπαγανδες, τραπεζες και προσωπα "χαρουμενα"
πεινασμενοι με λεφτα στα χερια να τρεχουν τα σαλια
να σκουπιζονται καταχαμα να ζητιανευουν για να ζησουν
ερπουσα καταντια με βιτρινα,
εικονα και ηχο
κι επειτα κριση
και ξευτιλα
και οργη
..........................................
Κι εγω;
.........................................
Προδοτες στην πραξη μα στην ψυχη ποτε
γινονται ισοι κι ομοιοι με τους "σπουδαιους"
με ψωνια και ψευτοκουλτουριαρηδες
με το "εγω ειμαι ο ταδε που εκανε αυτο"
και ολοι σουζα
...........................................
ποναει, μ' ακους αραγε;
Για ποιον αγωνιζοσουν; Για ποιον ν' αγωνιστω στο σημερα που γεννησε το χτες σου;
Τοτε ενα αλλο προσωπο κλωνοποιουσε το δικο μας παρον
αλλες φατσες ιδια σκατα, ιδια μποχα
λιστες με ονοματα αξιων συνεχιστων
λιστες με ονοματα επιτυχοντων
ειναι να γελας με την κριση των παλιων καλων πλην ανεντιμων υπηρετων της τεχνης
τους ξερεις εσυ καλυτερα, δεν ειν' ετσι; Ειναι η μη συναδερφοι σου
ειχατε κοινη δουλεια και αλλους στοχους.
Υπαρχει ενα καλαμι στη γωνια για ολους
κι αν γυρισεις την πλατη σε αυτο υπαρχει και η αναγκη
για να σε κανει ρουφιανο των ιδανικων και των πιστευω σου
"γιατι αλλιως παιδι μου θα πεινασεις κι απο αγαπη στο λεω.
Ο κοσμος παιδι μου δεν αξιζει τον κοπο για να χαραμιστεις"
Αυτη φοβαμαι, αυτην την ατιμη.
Αναγκη κι εξαναγκασμος.
Τη φυτεψαν στην αυλη μου πριν ακομη γεννηθω
κι οσο μεγαλωνω εγω μεγαλωνει κι η αναγκη
και τα πλαστα πρεπει
και τα πλαστα χρειαζομαι
και οι εκβιασμοι
αλλοι συναισθηματικοι αλλοι ζητημα επιβιωσης κι εγω παρασιτω ακομη
και ποναω.
Αραγε μ' ακους εκει πανω Κατερινα; Για ποιον πονουσες;
για ποιον κοσμο εφυγες και σε τι κοσμο πιστευες μεχρι το μαυρο
να συναντησει την κατακοκκινη καρδια των παιδικων
ορμητικων κι εφηβικων σου ονειρων;
Εκεινο που φοβαμαι πιο πολυ ειναι μη γινω ενας ακομη να θαυμαζουν οι πολλοι
προτου αλλαξουν.
Θελω να τα πω, θελω να φωναξω ως εκει που δε φτανει η φωνη μου.
Δεν μπορω ουτε 'γω να τελειωσω ομως αυτο το γραφτο
Μπορει...ε;...μίαν αλλη μερα...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

The forbidden-11



Η πτωση
Αντι για αιμα μου ανεβηκε στο κεφαλι μια πυρωμενη λιμπιντος. Απεναντι μου εσυ ξετυλιγες βασανιστικα  ολη σου την τεχνη και σκαλιζες επιδεικτικα την πληγη απ' οπου ερεε η ζηλια μου ολο και πιο απροκαληπτα. Γιατι μιλουσες σε ολους τους αλλους κι εμενα δε μου ειχες ριξει ουτε μια ματια απο την αρχη της βραδιας παρα μονο τη στιγμη που ηρθες και μου ειπες απλως ενα γεια. Με εκανες να φανταζομαι τα χειροτερα και να αναρωτιεμαι αν κατι θα αλλαζε στο μελλον αναμεσα μας. Η τουλαχιστον αν κατι θα αλλαζε σε σχεση με αυτο που ειχαμε κι ας μην ηταν αυτο που ηθελα εγω. Ειχα πει πολλα η λιγα; Ειχα τολμησει η φοβηθηκα; Επρεπε να παραιτηθω η δεν το ειχα κυνηγησει αρκετα; Εννοουσες αυτα που ελεγες η καταλαβα λαθος; Μηπως ειχες μετανιωσει η φοβηθηκες; Και ποιοι ηταν τελικα ολοι αυτοι οι αγνωστοι που ξαφνικα αρχισαν να μαζευονται γυρω μου παρεισακτοι και ενοχλητικοι θαρρεις και παλευαν ολοι να σε απομακρυνουν απο μενα; Ποιος ηταν αυτος ο επιμονος τυπος που μετετρεψε το ενδιαφερον του σε αρρωστημενο ανθρωποκυνηγητο ονομαζοντας διεκδικιση το στενο μαρκαρισμα που μου εκανε ενω εγω ειχα ματια μονο για σενα; Και γιατι ο τρελος σε εστρεψε και αυτος εναντιον μου μαζι με ολα τα υπολοιπα δικα μου αγαπημενα προσωπα που αβλεπι σας ακολουθησαν σαν ποντικια πισω απο τη μαγικη φλογερα; Τι ηταν αυτο που δεν ειδα εγκαιρως και εγινα ερμαιο της αδυναμιας μου για σενα; Ηξερα οτι αυτος ο ερωτας ηταν εξ αρχης     σχεδον καταδικασμενος. Μονο στο μυαλο μου ζωντανευε και φυλακισμενος καθως ηταν στις δικες μου εξι αισθησεις ειχε ξεμαθει την ελπιδα και την πιθανοτητα. Κι εσυ να, μου εδωσες για δυο λεπτα αυτα που ποτε δεν πιστεψα οτι θα ειχα αν και εβλεπα οτι το βλεμμα σου ενιοτε θυμιζε το δικο μου οταν επεφτε πανω μου. Για να φτασουμε σε μια τετοια βραδια, για να φτασουμε να μην τολμας ουτε καν να με κοιταξεις...Αραγε πως θα ειναι το αυριο αναμεσα μας; Φταιω για οσα εκανα η για οσα δεν τολμησα να κανω;
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

Το "μας"



Ισως ακομη δε βρηκαμε τον τροπο να διεκδικησουμε τα δικαιωματα μας... Ισως φοβομαστε τον εαυτο που καθρεφτιζεται σε καθε ανθρωπο οταν στεκει απεναντι μας και μας μοιαζει σ' εκεινο το "τουτο" που το λενε ψυχη και διανοηση η σκεψη. Και γινεται πραξη μεσω αυτου η αδικια μας πανω στο ιδιο μας το σωμα. Ισως ο φοβος και η ενοχη να ειναι αυτα που μας δεσμευουν τοσα χρονια μα οταν κατι ξεχειλιζει γινεται εν τελει επικινδυνο, να το θυμασαι εσυ που στεκεις στο απυροβλητο, συνειδησης φονια. Δε θελω να πιστεψω οτι εγινε απατο βαρελι η υπομονη μας, δε θελω να πιστεψω οτι εχουμε τελειως παραδοθεί. Αν κατι μεσα μας κοιμαται ας ξυπνησει προς δικαιωση του αυριο μηπως και παψει αυτο το χτες να δενει χειροποδαρα τα κινητρα μας για περαιτερω δημιουργια. Ξεχασαμε το τωρα και το να. Κοιμομαστε με ενα τοτε στα χειλη και με καθε μας ανασα ξεφυσα η περηφανια μας διχως να εχει πια δικαιολογια ουτε ενδειξη αληθειας για να βγει το σημερα μας ασπροπροσωπο. Κουρασμενη ιστορια χιλιοειπωθηκε απο χειλη προδοτων μα δεν τους εφτυσε ακομα Μηπως αντι να τους μιμουμαστε να γινουμε εμεις οι καταδικες των εθνοπατριωτολαγνων που αν δεν υπηρχαν δε θα ελεγε κανεις εχθρο τον αδερφο του; Μηπως αντι να τους υπακουμε να γινουμε εμεις η αιτια για να καταπιει το σκοταδι τις αμειλικτες διεφθαρμενες εξουσιες των τσοπανων "σωτηρων"  που αν δεν υπηρχαν ισως να βλεπαμε πως προβατα και ανθρωποι καπου (πρεπει να) διαφερουν; Μηπως να γινουμε ο εφιαλτης των πραγματικων λησταρχων αδειαζοντας τα κλοπιμαια απο τις παραφουσκωμενες τσεπες τους που αν δεν υπηρχαν θα πεινουσανε λιγοτεροι με μια ομορφη διαιρεση οσων ονομαζουν εκεινοι "δικα" τους; Ουτε "τους" ουτε "μου" ουτε "σου" ουτε "σας". Μηπως το μας ειναι που πρεπει να βαλουμε επιτελους στη ζωη μας;
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

The forbidden 10

There was my life


A forgotten letter in the closet

Μπορουσες να πεις απλως ενα οχι. Κανεις δε θα σου ζητουσε τον λογο, κανεις δε θα σε αναγκαζε. Ειχες πολλες ευκαιριες να πεις εκεινο το οχι που εδειξες να μη σου περναει καν απο το μυαλο. Γιατι λοιπον ειπες ναι αντι γι' αυτο κι επειτα το πηρες πισω με τον χειροτερο τροπο; Ποιος σε αναγκασε να με πληγωσεις; Εχω την υποψια πως ηξερες ηδη ποσο λιγο θα κρατουσε αυτο το ακριβοπληρωμενο σου ναι. Και αυτο ειναι ισως το χειροτερο. Ενιωσα στο πετσι μου τον φοβο σου. Με τσακισε και μ' εκανε κι εμενα ομοια σου. Φοβομουν και τη σκια μου για καμποσα φεγγαρια στο παρελθον ζωντας ζωη δανεικη. Γιατι λοιπον δεν ειπες απλα ενα οχι; Τρια γραμματα αντι για αλλα τρια ισως να ειχαν δωσει αλλη τροπη στην ιστορια. Κι ομως...Δεν ξερω αν τελικα θα προτιμουσα να μην ειχα ζησει καν αυτην την εμπειρια. Οσο περισσοτερο το σκεφτομαι τοσο πιο πολυ νιωθω οτι ενας ανθρωπος εκτος απο ενα ενδιαφερον παρον ειναι καλο να εχει και εξισου ενδιαφερουσες αναμνησεις. Σιγουρα μαζι σου αισθανθηκα στο φουλ τα ακρα. Η τελοσπαντων ολα οσα τοτε θεωρουσα "φουλ" μιας και αποδειχτηκε οτι υπαρχει κι ακομη παραπερα στο συναισθημα (μου). Σου καταλογιζω οτι δε μου αφησες επιλογη και με εβαλες να ζησω με το ζορι τους δικους σου χειροτερους εφιαλτες για να τους ξορκισεις και να φυγουν απο πανω σου. Οταν με προδιδες καθε μερα κι απο λιγο αναρωτιεμαι στιγμες στιγμες αν ταυτοχρονα μετανιωνες εστω και υποσυνειδητα. Αν καταλαβαινες πως προστατευοντας το καλο σου ονομα κατεστρεφες τη ζωη μου. Αν διαισθανθηκες ποτε την τριτη φορα της προδοσιας σου πριν και ο τελευταιος πετεινος της φιλιας μας βγαλει την επιθανατια φωνη του ποσο πονο προκαλουσες γλιστρωντας το μαχαιρι ολο και βαθυτερα μεσα στην καυτη αυλη σαρκα της πελαγωμενης μου ψυχης. Δεχομουν τα χτυπηματα διχως καν να ξερω πια πως να αντιδρασω. Μου καταλογιζω οτι σε προστατεψα και δεν παλεψα καν γι' αυτο που λενε "τιμη των οπλων" αν και θα προτιμουσα καποια αλλη εκφραση. Μα οπως σου ειπα δε μετανιωσα για την ενταση των οσων ενιωσα. Μαζοχιστρια ισως εκ φυσεως πιστευω πως αν μου δηλωναν οτι θα μπορουσα ολα αυτα να τα διαγραψω μονοκονδυλια σα να μην εγιναν ποτε θα απαντουσα κατηγορηματικα οχι. Ξερεις τι θα ηθελα ωστοσο; Να γυριζα λιγο πισω τον χρονο μιας και οι λεπτομερειες της δικης μου συμπεριφορας θα μπορουσαν να ειχαν κανει τη διαφορα αν συνειδητοποιουσα οτι δεν ειχε σημασια υπερανω ολων αυτο που τοτε ονομαζα αγαπη για σενα. Να γυριζα λιγο πισω τον χρονο και να σε εφερνα αντιμετωπη εγω με τον ιδιο σου τον εαυτο. Μην αναρωτιεσαι. Πιστεψε με, μπορουσα να το κανω. Ισως ο τροπος μοναχα να ηταν λιγακι...πιο κοντα σε δικες σου τεχνικες κι αυτο θα το κουβαλουσα μεσα μου. Τωρα πια δεν ξερω καν αν εχεις ποτε ξαναπροφερει απο τοτε τ' ονομα μου. Πιστευω πως οχι. Κι αν ετυχε, δεν ηταν για κανεναν αλλον λογο περα απο τον προφανη: την επαναληψη των κατορθωματων σου οταν ακομη η ηττα μου ηταν νωπη. Παρολαυτα λενε πως το υποσεινηδητο μας λειτουργει ειτε το θελουμε ειτε οχι. Αυτο ειναι που θα ηθελα να γνωρισω σ' εσενα. Το βαθυτερο και αγνωστο αδικημενο εγω σου...Ισως καποια απομειναρια μου εκει να θυμιζουν οτι καποτε υπηρξα.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012

Stop asking what time is it. It's just NOW. So...LIVE NOW!

Trapped in time...


Ο χρονος οπως τον μετραμε εμεις δεν ειναι τιποτε αλλο παρα η διαδοχη των αλλαγων και της φθορας που αντιλαμβανομαστε οτι συμβαινουν γυρω μας, πανω μας και μεσα μας. Αρκει να κρυφτει και να ξαναβγει ο ηλιος καθως η γη γυριζει και μια ημερα ολοκληρωνεται... Επειδη ειμαστε θνητοι ειναι πολυ πιο ευκολο για εμας να μετραμε τον χρονο. Αραγε τι πραγματικα συμβαινει ομως; Ειναι ο χρονος αυτο που καταλαβαινουμε εμεις καθως βαδιζουμε φθειρόμενοι προς την ολοκληρωση της ζωης μας η ειναι κατι που δεν υπαρχει και το δημιουργησαμε για να μπορουμε εμεις οι ανθρωποι να συνεννοουμαστε καλυτερα; Αν υπαρχει χρονος μηπως τελικα ειναι κατι τελειως διαφορετικο απο αυτο που εχουμε σχηματισει εμεις; Εφοσον ο χρονος μας εξαρταται απο τις αλλαγες και τις φθορες μας τοτε θα μπορουσαμε να τον αντιμετωπισουμε λιγο διαφορετικα...Η ηλικια μας δεν ειναι τιποτε αλλο απο μια πορεια στον δρομο της φθορας προς τη ληξη μας, αναμενομενη λογω γηρατος η αναπαντεχη. Αν λοιπον εμεις νιωθουμε και μοιαζουμε λιγοτερο φθαρμενοι απο αυτο που θα περιμενε κανεις με βαση το "ποσο ειμαστε" η ηλικια μας δεν εχει καμια απολυτως σημασια λαμβανοντας υποψη οτι και ο θανατος ειναι κατι συνηθως που κανεις δεν ξερει ποτε ακριβως θα ερθει. Ποιος μου λεει πως καποιος που ειναι 27 χρονων (οπως εγω) για παραδειγμα και του λενε πως μοιαζει με 19 και νιωθει τοσο θα φυγει νωριτερα απο εναν 19χρονο; Οταν ο ενας θα ειναι 80 και ο αλλος 88 τα παντα θα μπορουσαν να συμβουν... Οποτε καλυτερα να δινετε μεγαλυτερη βαση στο ποσο νιωθετε οτι ειστε  παρα στα στενα πλαισια της "πραγματικης" σας ηλικιας. Ποτε δεν ειναι αργα λοιπον να πραγματοποιησει κανεις ενα απωθημενο...

Γι' αυτο


Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

Super girls just fly...



Οταν ημουν παιδι ηθελα να φυλακισω ενα πουλι για να το κρατησω κοντα μου. Μεγαλωνοντας καταλαβα πως ο καλυτερος τροπος για να εχεις κοντα σου τα πουλια ειναι να πεταξεις κι εσυ οπως εκεινα...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

They cut my wings but fortunately I still have my mind to fly away...



Πολλοι θεωρουν επιτυχια το να ειναι κανεις μεγαλο-δικηγορος, μεγαλο-γιατρος, μεγαλο-επιχειρηματιας, αρχιτεκτονας, πολιτικος μηχανικος (κατα προτιμηση παντα μεγαλο-)...
Θα ηθελα καποτε οσοι με γνωρισαν να μπορουν να λενε για μενα αν το φερει η κουβεντα: "Ειναι ενα ελευθερο πνευμα. Ισως και το πιο ελευθερο πνευμα που γνωρισα ποτε..."
Αυτο θα ηταν εκ μερους μου θεωρω μια τεραστια επιτυχια...

Έλλη Π.


Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

The crawl



Σταματαει τον πονο
δε χρειαζεται πολυ κοπο
Ασε με τωρα να ψαχνω ξαπλωμενη στο πατωμα
για σκορπιες στιγμες και λογια
Πεθαινα για να σε εχω
μα πονουσα που δε μ' εμποδισες απο αγαπη
που δε μου θυμιζες που και που
ν' αναπνεω
Ασε με να ψαχνω ξαπλωμενη στο χωμα
για τη σκονη των ονειρων
που καναμε μαζι
Πεθαινα για σενα
μα πεθαινω που δε με σταματησες
που μ' αφηνες να λιωνω στα χερια σου
που μ' αφηνες να χανω λιγο λιγο
το φως του εαυτου που ερωτευτηκες
που αλλαξα για σενα
που αλλαξα απο σενα
και στο τελος με μισησες γι' αυτο
Ηρθα για να σε παρω μακρυα
σ' ενα ταξιδι προς αυτο που επεδιωξες καποτε
μονο ασε με λιγο να ξαπλωσω στη λασπη μου
να παρω μια ανασα
θα σε ειδοποιησω να φυγουμε μαζι
μονο ασε με να παρω την ανασα
που μου στερησε καποτε η αγαπη σου
ασε με να ξαπλωσω στο ιδρωμενο σεντονι του χτες μου
Οταν επιστρεψω θα με θυμηθεις
Σταματαει τον πονο
δε θελει πολυ κοπο
μονο αγαπη χρειαζοταν
μονο αγαπη...

Έλλη Π.

Διαβάστε περισσότερα...

The forbidden-9




That night

Θυμασαι εκεινη τη νυχτα; Η μηπως ηταν ξημερωματα; Ολοι ειχαν παει για υπνο. Ανυποψιαστοι και κουρασμενοι απο τις μερας τα καμωματα. Για εμας ακομη τιποτε δεν ειχε τελειωσει. Ολα τοτε αρχιζαν. Μεσα στο μικρο δωματιο με την εθνικ διακοσμηση διαδραματιστηκε η προκληση νουμερο2.   Τα φωτα ολα σβηστα. Η τηλεοραση στο mute σε καναλι χωρις συχνοτητα, στο τελος εκλεισε κι αυτη. Απο τη μονοφυλη παλια μπαλκονοπορτα εμπαινε ενα βαθυγαλαζο παραξενο ημιφως. Η κουρτινα το εκανε ακομη πιο εξωπραγματικο. Καθισμενοι πανω στο ραντζο που τελουσε χρεη καναπε μ' ενα στρωμα παλιο και ντυμενο οπως οπως μ' ενα βελουτε κιτρινο σεντονι για "πλατη", ερευνουσαμε ο ενας τον αλλον. Δεν ειχαμε την πολυτελεια της ορασης μιας και ειχαμε διαλεξει το σκοταδι να καλυπτει τους δισταγμους μας. Εσυ στην ακρη να θες και να φοβασαι. Εγω πιο ανετη πετουσα τα βελη μου προς καθε κατευθυνση κι εβρισκα παντα στοχο. Ακομη θυμαμαι πως τα λεγαμε τρωγοντας φρυγανιες, ακουγα τον ηχο τους στο σκοταδι καθως θρυμματιζονταν, γιατι μας ειχε πιασει εκεινη η μεταμεσονυκτια λιγουρα αλλα δε θελαμε να χαλασουμε και τις "σιλουετες" μας. Αντιποιητικο αλλα ειχε την πλακα του. Καλυπτε τους ηχους της ταχυκαρδιας μας. Σου ειπα ξεκαθαρα καποια πραγματα μα νομιζες οτι σε ψαρευα και σωπασες. Ο ερωτισμος σε υψη πυρετου λιγο πριν τον θανατο εκανε την ατμοσφαιρα μεθυστικα αποπνικτικη. Λιγο νωριτερα μια ταινια που κατα διαβολικη συμπτωση μας ταιριαξε απολυτα ειχε ξεσηκωσει τις επιθυμιες μας, μας ειχε δωσει θαρρος για λιγο. Οι αλλοι δε θελησαν να καταλαβουν και τοτε δε μ' ενοιαξε. Τιποτε δε μ' ενοιαζε τοτε. Ειχα τυλιχτει στον μανδυα της αποπλανησης και ησουν το επομενο μου θυμα. Τοσο αθωο μα τελικα επικινδυνο. Νομιζα τοτε πως σε τυλιγα εγω στους αορατους ιστους μου. Μα ακομη αναρωτιεμαι αν μου κανες μαγια και τελικα σ' αγαπησα τοσο. Οχι οτι δεν το αξιζες. Μα δεν ηξερα οτι μπορουσα να το νιωσω...

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2012

Βροχή



Κι εξω βρεχει
Και μοιαζει το παραθυρο με οθονη γεματη "χιονακια". Σαν πορτα χρονοντουλαπου που με καλει ν' ακολουθησω την παρορμηση και να γυρισω 10 χρονια πισω. Οχι πολλα. Μονο 10, μου φτανουν. Και μπαζει δροσια απ' τη χαραμαδα και το δωματιο θυμιζει φωτογραφια με σεπια εφε λουσμενο σ' αυτο το παραξενο υποκιτρινο φως της ξεχασμενης λαμπας που τρεμοσβηνει διπλα μου. Καποτε κοκκινα ηταν ολα εδω μεσα. Και το φως. Παρεξηγισιμα κοκκινο κι εκεινο με προδιδε σε καθε καλεσμενο. Οπως κι εκεινο το σκισμενο στις γωνιες ποστερ με τους δυο αγνους κι αμαρτωλους μου ερωτες που ανταλλαζουν φιλια χωρις να υπολογιζουν κανεναν. Πανω απο το κρεβατι μου. Πανω απο το κρεβατι που περιμενα πως θα 'ταν λιγακι πιο επιπολαιο καποτε και θα μ' εβγαζε κι εκεινο ασπροπροσωπη.
Αυτη ειναι η Ε. Η αιωνια ανεμοδαρμενη σε ψυχες και σωματα, θα ελεγε.
Κι εξω βρεχει.
Το τακ τακ τακ τακ στην ασφαλτο, στις τεντες, στα παραθυρα, σε τσιγκους και παλιοσιδερα μου θυμιζει τα φθινοπωρα εκεινα που μια φημη με ακολουθουσε παντου σαν την πιο γλυκια ευχη και καταρα. Σαν αρωμα γυναικας. Σαν τα βηματα αντρων πισω απ' τα δικα μου, σαν τα βηματα τα δικα μου πισω απο...
Σσσσσ... κι αυτη η σιωπη που σπαει απο γελια καθως φοιτητες τρεχουν στους δρομους για να χωθουν κατω απο υποστεγα και μεσα σε αυλες. Τακ τακ τακ τακ. Καπνος αναδυεται απ' τα χειλη μου και διαλυεται σκορπωντας στα ξεγνοιαστα φρεσκοβρεγμενα σοκακια της νεανικης μου γειτονιας, των εφηβικων μου ονειρων, των ανειπωτων ειπωμενων αμαρτιων του κορμιου και της θελησης μου. Βηματα. Ποια αναμνηση παλι ενοχλει τη μοναξια μου; Ποιος ειναι αυτος εκει εξω που εκανε αντι για μενα οσα ηθελα;
Κι εξω βρεχει.
Μα τιποτε δεν εχει ακομη τελειωσει. Ακομη δεν ειναι αργα...


It's buttleship grey outside...

Διαβάστε περισσότερα...

It hurts...



Δε θα με νικησεις.
Συγγνωμη, ισως θα επρεπε κατι αλλο να σου πω
Οπως ας πουμε το ποσο σε αγαπαω
Μα αυτο το βαρεθηκες
και για την ωρα θελω να σου πω κατι που να ποναει
γιατι ποναω κι εγω πολυ καθως σ' αφηνω να με κυριευεις
χρονια τωρα
Δε θα με νικησεις
Αν αξιζει κατι στη ζωη μου ειναι οσα καταφερα
και κανεις δεν τα ξερει
Με νικησε η πικρα πολλες φορες
θα ηταν αδικο να με νικησει και η αγαπη
Τωρα που βλεπω ονοματα επιτυχοντων σε λιστες και χαρτια
καταλαβαινω πως για να καμαρωσει κι εμενα καποιος
θα πρεπε να γινω αλλος ενας αριθμος μεσα σε αυτους
και δεν το θελησα
Δεν ξερω αν πρεπει να μετανιωσω η να χαρω
μα δε δικαιωθηκα στα ματια κανενος
Γι αυτο σου λεω η αγαπη δε θελω να με νικησει
οπως με νικησε η πικρα κι ο εαυτος μου
Για μενα δε θα χεις τιποτε να πεις χειροπιαστο
Κατι ανεξηγητο θα ειμαι, κατι αυλο
Ισως αν μπει στον κοπο κανεις να σε ρωτησει τι ενιωσες
να μπορεσεις να του μιλησεις τοτε και για μενα
Μπορει το ρημα νιωθω να ειναι αυτο
που θα με σωσει καποια μερα στον κοσμο τουτο
Μεχρι τοτε περηφανια κανεις δε θα νιωσει
ακουγοντας το δικο μου ονομα αναμεσα στις λιστες.
Βλεπεις δεν ειμαι η ταδε επιφανης μεγαλοκατι
σκαλισμενη σε επιχρυση ταμπελα.
Νιωθω ενοχη απεναντι σου
μα οχι
δε θα με νικησεις αγαπη
μπορω τουλαχιστον ν' αγαπω διχως να ποναω
Δεν μπορω;

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

Προσωπικοι προβληματισμοι και τιποτε παραπανω...




Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου ως ενηλικα (18+) το μελλον μου ποτε δεν ηταν βεβαιο. Το ξερω οτι κανενος το μελλον δεν ειναι βεβαιο μα εδω η λεξη βεβαιο χρησιμοποιειται με μια αλλη εννοια. Την εννοια του οργανωμενου η του προδιαγεγραμμενου σε σχεση με την προσπαθεια. Σε σχεση με το προς τα που βαδιζει κανεις ανεξαρτητα απο τα απροοπτα που παντα υπαρχουν. Ακομη και τωρα παρολο που σπουδαζω εστω και αργοπορημενα ηθοποιια ωστε να πλησιασω λιγο το παιδικο μου ονειρο το μελλον μου δεν εχει τιποτε απο αυτα που καποιος θα μπορουσε να ονομασει σταθερα. Ιδιαιτερα σε μια κατασταση οπως αυτη που βιωνουμε τα τελευταια χρονια το να σπουδαζει κανεις κατι δεν του εξασφαλιζει απαραιτητα μια αισια καταληξη προς την κατευθυνση που επελεξε μα σκεφτειτε να ασχολειται κανεις με την τοσο παρεξηγημενη, παραμελημενη και κακοποιημενη ειδικα στη χωρα μας τεχνη. Εχω ξαναμιλησει σε παλιοτερη αναρτηση μου γι' αυτο το θεμα με κινδυνο να χαρακτηριστω κομπλεξικη. Παρολαυτα οι προβληματισμοι μου κοιμουνται στο υποσυνειδητο μου για οσο αντεχω να μην τους σκεφτομαι και ξαναβγαινουν ευκολα στην επιφανεια με το παραμικρο ερεθισμα. Δυστυχως τα ερεθισματα ειναι πολλα. Σκεπτομενη τον εαυτο μου σε μια αρενα μεθαυριο και μαλιστα σε ηλικια που θα χει ξεπερασει κατα αρκετα τον μεσο ορο δραστηριοποιησης ενος ανθρωπου στον χωρο της υποκριτικης μα και της εργασιας γενικοτερα (κατι για το οποιο δεν περηφανευομαι μα συνεβαλλαν πολλοι παραγοντες για να βρισκομαι σε αυτην τη θεση) δεν μπορω παρα να παραδεχτω οτι αν μη τι αλλο ανησυχω πολυ.

Γνωριζω εκ των προτερων για παραδειγμα πως θ' αναγκαστω καποιες φορες να κανω και πραγματα στα οποια ειμαι καθετα αντιθετη προκειμενου να επιβιωσω μιας και η κοινωνια που εχουμε χτισει κανει τα παντα για να διαφθιρει λιγοτερο η περισσοτερο ακομη και οσους προσπαθουν να της ξεφυγουν. Λυπαμαι απο τωρα για ολα αυτα ειτε ειναι στον χωρο της υποκριτικης ειτε σε ο,τι αλλο αναγκαστω η επιλεξω να κανω.

Με βαση ενα αρθρο που διαβασα σημερα στο ενθετο μιας εφημεριδας διαπιστωσα για αλλη μια φορα την καταντια στην οποια εχουν περιελθει πολλοι ηθοποιοι στα ματια του κοσμου. Σιγουρα υπαρχουν αρκετοι εκει εξω που βρισκονται στο επαγγελμα διχως να το αξιζουν (πού δε συμβαινει εξαλλου αυτο;)... Υπαρχουν ομως και ανθρωποι ταλαντουχοι οι οποιοι αναγκαζονται να ριξουν νερο στο κρασι τους περνοντας μερος σε λιγοτερο (η και καθολου) αξιολογες δουλειες προκειμενου να εχουν δουλεια και να επιβιωσουν. Κυριως τωρα πια που η τηλεοραση ειναι απο μονη της μια καταντια ολοκληρη δυστυχως οποιος λαμβανει μερος σε καποιο τηλεοπτικο προγραμμα στιγματιζεται τουλαχιστον ως εμπορικος αν  οχι αταλαντος με αποτελεσμα πολλοι εκει εξω να τον αντιμετωπιζουν δυσπιστα οταν αποφασισει να κανει και κατι αλλο. Τις ταμπελες φυσικα ειναι γνωστο πως τις εχουμε στο τσεπακι μας οταν προκειται για τους αλλους. Ενας ιδιωτικος υπαλληλος πολλες φορες αναγκαζεται να δουλεψει με μισθο της πλακας και ανασφαλιστος μιας και η αμεσως επομενη επιλογη του ειναι η ανεργια. Στην περιπτωση του θα πει κανεις οτι φταινε τα αφεντικα και οι καταστασεις, σπανια θα σκεφτουμε οτι δεν εχει αξια ο ιδιος επειδη δεχτηκε να συμβιβαστει. Και δικαιως. Οι ηθοποιοι γιατι οταν αναγκαζονται να συμβιβαστουν αντιμετωπιζονται με τοση αυστηροτητα απο τους εκαστοτε "ειδημονες" επι του θεματος κριτικους και μη; Νομιζω οτι μπορει καποιος να καταλαβει ποτε ενας καλλιτεχνης δεν αξιζει και ποτε αναγκαζεται να ριξει τα στανταρ του λογω συνθηκων.

Ενα λιγοτερο σοβαροφανες ζητημα που περασε απο το μυαλο μου ειναι η διαφημιση. Λογω ιδεολογιας ειμαι αντιθετη με τη λογικη της διαφημισης. Ξερω πως ισως αναγκαστω να το κανω και αυτο κι ας ειναι για μενα εναντια στις αρχες μου τις οποιες σε καμια περιπτωση δε θα σημαινει πως εχω ξεχασει η προδοσει μεσα μου.

Απο την αλλη θα πει κανεις οτι καλυτερα εκει που φτασαμε να παρακαλαω να εχω μια δουλεια και να αφησω στην ακρη γραφικοτητες και συναισθηματισμους τετοιου ειδους. Δε θα τον αδικησω...Θα σταθω μοναχα στη φραση "εκει που φτασαμε" για αλλη μια φορα...


Απο την αλλη...

Μηπως;

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012

Ενα χαμογελο αισιοδοξιας


Λιγο μετα την προηγουμενη αναρτηση μου παραλιγο να με πιασει κριση πανικου. Το εχω παθει πολλες φορες αυτο στο παρελθον και ειδικα οταν ημουν παιδι που αδυνατουσα να το ελεγξω και να το διαχειριστω με τρομαζε πολυ. Τωρα πια στις περισσοτερες περιπτωσης καταφερνω να βρισκω καποια δικλειδα σωτηριας που λεει και ο πατερας μου προκειμενου να μη φτασω στα ακρα. Δυστυχως ειναι πολλα αυτα που με ωθουν στο να αγγιζω την αλλη πλευρα του ψυχισμου μου, τη σκοτεινη, θλιβερη και τρομακτικη. Μα οταν συμβαινει αυτο προσπαθω να κρατηθω απο την αγαπη και την ιδια τη ζωη. Απ' ολα οσα αξιζουν για να σε κανουν να παλευεις και να ξανασηκωνεσαι. Θα σταματησω τα κλισε.



Ειχα αναγκη να αλλαξω λιγακι τη διαθεση μου οχι γιατι εθελοτυφλω αλλα γιατι λυγισμενος ποτε κανεις δεν παλεψε επαρκως. Ετσι καμια φορα προκειμενου ν' αντεξει καποιος μεσα σε μια ασχημη κατασταση ψαχνει να βρει τον ηλιο, να τον κοιταξει καταματα, να νιωσει τη ζεστασια του και να ανασυγκροτηθει.



Πριν λιγο με πηρε τηλεφωνο ενας φιλος, ειναι σε διακοπες. "Σε ζηλευω", του ειπα και το εννοουσα. Πριν μια βδομαδα, οταν ημουν κι εγω διπλα στο κυμα και ταξιδευα στα περατα της γης και των αισθησεων τολμησα για λιγες μερες να ξεχαστω. Οχι να ξεχασω. Να ξεχαστω και να φορτισω τις μπαταριες μου με ομορφες εικονες, ηρεμια, αγκαλιες, χαμογελα, βουτιες, παιχνιδια, χαλαρωση και στιγμες απενοχοποιημενες απο τα πρεπει της καθημερινοτητας. Ειπα στον εαυτο μου, για μια εβδομαδα θα χτισεις ενα παραλληλο συμπαν και θα ζησεις εκει. (Καλα, οχι οτι δυσκολευομαι συνηθως να το κανω...) Ουτε τηλεοραση, ουτε τιποτε βλαβερο και ανθυιγιεινο δε συνοδευε τις μερες μου. Καλα καλα ουτε σημα στο κινητο μου δεν ειχα. Ευτυχως υπηρχε τροπος να επικοινωνω με τους αγαπημενους μου ανθρωπους αλλα ως εκει. Επεστρεψα αναζωογονημενη. Και μη φανταστειτε οτι πηγα καπου μακρυα η σε κανενα εξεζητημενο μερος. Εξαλλου δε χρειαζονται "μεγαλεια" οταν κανεις εχει καλη παρεα...



Ξεκινησα να γραφω αυτην την αναρτηση γιατι προσπαθωντας να επανελθω απο την επερχομενη κριση πανικου σκεφτομουν διαφορες εικονες που μου προκαλουν ενα αισθημα αισιοδοξιας. Ηρθαν στο μυαλο μου αρκετες καταστασεις και αλλες τοσες εικονες λοιπον. Ξεπηδηξε ομως και μια εικονα απροσκλητη που με εξεπληξε. Μια εικονα τοσο απλη και υπερανω πασης υποψιας που επιβεβαιωνει τον παραμελημενο κανονα ο οποιος θελει τα απλα πραγματα στη ζωη και τη φυση να ειναι αυτα που αν τα προσεξει κανεις μπορουν να του χαρισουν ομορφες σκεψεις η τουλαχιστον να ομορφυνουν εστω και λιγο το περιβαλλον μεσα στο οποιο εχουμε παγιδευτει. Η εικονα αυτη λοιπον δεν ειναι αλλη απο μια αυλη γεματη ηλιοτροπια που ειδα μια μερα καθως γυρνουσαμε απο το απογευματινο μας μπανιο στις διακοπες μας. Απο τοτε καθε απογευμα περνουσαμε απο κει και γω εβγαζα συνεχεια φωτογραφιες τα λαμπερα αγερωχα και χαρουμενα εκεινα λουλουδια που εξεπεμπαν ελπιδα και αισιοδοξια θαρρεις απο τη φυση τους.



Το ηλιοτροπιο απο παλια ειναι ενα απο τα αγαπημενα μου λουλουδια. Καποτε ως παιδι το φανταζομουν μ' ενα χαρωπο προσωπακι στη μεση κι ενα πλατυ χαμογελο να λεει καλημερα στους περαστικους. Μεταξυ μας ακομη αυτη η σκεψη δε μ' εχει εγκαταλειψει. Ευτυχως βρηκα εναν ανθρωπο να με καταλαβαινει. τη φιλη μου, με την οποια οπου δουμε ηλιοτροπιο σπευδουμε να το απαθανατισουμε.



Αυτη η απλη λοιπον εικονα ενος ταπεινου μα τοσο περηφανου ταυτοχρονα λουλουδιου ηρθε απο μονη της στο μυαλο μου την ωρα που αναζητουσα ενα συμβολο αισιοδοξιας. Μπορει να μην ηταν ικανη απο μονη της να με κανει να συνελθω αλλα συνεβαλε στο να ξαναθυμηθω τις ομορφιες που θεωρουμε δεδομενες γυρω μας. Μ' εκεινο το μεγαλο του χαμογελο αυτο το λουλουδι φωτισε για λιγο την ψυχη μου για να μπορεσει να δει οσα ωραια πραγματα ειχε για λιγο ξεχασει μεσα στο σκοταδι...



Κι επειτα θυμηθηκα και τα γελια, τις πλακες μας, τους ερωτες μας, τα μπορω που μας ξεσηκωναν και  τις προσπαθειες που μας δικαιωσαν καποτε. Κι ετσι τελικα χαμογελασα για ενα δευτερολεπτο. Οσο χρειαζοταν για να αποφυγω εκεινη τη δυσαρεστη αισθηση που νιωθεις οταν δε σου φτανει η ανασα και χανεις τον κοσμο γυρω σου. Ανοιξα το παραθυρο κι ακουσα τους ηχους της πολης. Η ζωη συνεχιζεται κι αξιζει να συνεχιζει κανεις για οσους και με οσους συνεχιζουν.



Ενα παιδακι απεναντι φωναζε με τοση επιμονη που καταφερε να υπερκαληψει τον θορυβο του σκουπιδιαρικου που περασε καποια στιγμη απο κατω. Το ακουσα να λεει οτι ο ηλιος ακομη δεν ειχε κρυφτει. Προφανως κατι απαντουσε στη μητερα του που καθοταν ακριβως απο πισω του στο μπαλκονι. Κοιταξα τον ουρανο. Οντως ο ηλιος ακομη δεν ειχε κρυφτει. Ασε που ως τωρα παντα ξαναβγαινει στο τελος...


Διαβάστε περισσότερα...

Ενα δακρυ για καθε ανθρωπο...



Ο ανθρωπος-τερας που βιασε τη 15χρονη κοπελα ετυχε να ειναι Πακιστανος...
Αλληλεγγυη σε ΚΑΘΕ αδικημενο και κακοποιημενο ανθρωπο αυτου του κοσμου!
Αλληλεγγυη στην τραγικη φιγουρα της κοπελας και των γονιων της.

Το θεμα με τους μεταναστες ειναι να γινει κατι για να μην καιγονται και τα χλωρα μαζι με τα ξερα. Δεν ειναι ισως η στιγμη καταλληλη για να πω κατι πανω σε αυτο μα ακουω πολλα. Κανενας λαος δεν εχει μονο αγιους ανθρωπους στους κολπους του. Το να τρομοκρατουμε τους μεταναστες δε σημαινει οτι θα τρομαξουν και οι εγκληματιες που τυχαινει να ειναι μεσα σε αυτους γιατι ενας εγκληματιας ειναι  ετσι κι αλλιως αδιστακτος. Αυτοι που θα τρομοκρατηθουν ειναι οσοι βρισκονται ηδη σε δυσκολη θεση, δεν εχουν στον ηλιο μοιρα και συνηθως ειναι αθωοι. Ποση λυπη να βλεπω ανθρωπους σε αλληλοσπαραγμο. Οποιος αθωος κινδυνευει να προστατευεται. Δε θα φοβηθω να σταθω διπλα στους αθωους μεταναστες οπως δε θα φοβηθω να σταθω διπλα σε οποιον αθωο Ελληνα εχει πεσει θυμα καποιου αλλου Ελληνα η "ξενου". Για μενα ολοι ειμαστε ανθρωποι και εξισου αθωοι η φταιχτες αναλογα με τις πραξεις μας. Δυστυχως στην πραξη τα πραγματα τα εχουμε κανει πολυ πιο περιπλοκα και βιωνουμε καθημερινα τις τραγικες συνεπειες τακτικων που εχουν τις ριζες τους στα βαθη του χρονου...
Ας μην ξεχναμε για το τελος πως το εγκλημα εχει πολλα προσωπα. Αλλες φορες ειναι αμεσο και κτηνωδες αλλες φορες μοιαζει καλοντυμενο, καθωσπρεπει και σε σφαζει με το γαντι. Και ειναι πολλοι οι παραγοντες που θελουν προσοχη και λεπτους χειρισμους στους κοινωνικους τομεις που πασχουν.

Μακαρι η κοπελα να συνελθει και η ψυχη της να ανακαμψει οσο γινεται ωστε να μπορεσει να διεκδικισει ξανα τη ζωη που δικαιωματικα της ανηκει...Οπως και καθε θυμα του κοσμου αυτου.  Τα λογια δε φτανουν για να πει κανεις αυτα που νιωθει κατι τετοιες στιγμες. Ισως και καλυτερα να μη λεγονται γιατι οσοι ειμαστε εξω απο τον χορο πιο πολυ μοιαζουμε με υποκριτες που εκ του ασφαλους μιλανε παρα με συνανθρωπους που στηριζουν εναν συνανθρωπο...Μονο ενα δακρυ που κυλα στο μαγουλο μου μπορει να μαρτυρησει πειστικοτερα οσα (αχρηστα παρολαυτα) συναισθηματα ξεχειλιζουν απο μεσα μου σε αυτες τις περιπτωσεις...
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

Το κουκλοθεατρο του παραλογου



Αποψε θα μπορουσα να γινω σκληρη. Θα μπορουσα να δοκιμασω μπροστα στα διαπλατα παιδικα ματακια των παιδιων σας να παρουσιασω ενα κουκλοθεατρο παραλογου με προταγωνιστες διασημους στο κοινο. Γονεις. Βασισμενο σε πραγματικη ιστορια και ανελεητο. Θα μπορουσα να πω την αληθεια στη γεματη αγνοια και φθαρτη αθωοτητα ψυχη τους για ολα οσα δεν τους λετε μεχρι να μεγαλωσουν. Μεχρι να μεγαλωσουν και να σας βρουν ξανα μπροστα τους με στοματα καλοραμμενα και βουβα. Σκυμμενους και βρωμικους να παρακαλατε η ορθιους και ξεπουλημενους να ποδοπατατε διαφορα αδιαφορα ζωντανα πτωματα διαφορων αδιαφορων μικροαστων αγνωστων. Θα μπορουσα να τους διηγηθω αυτα που τοσο πολυ φοβαστε μεσα απ' το βαρβαρο παραμυθι του ρεαλιστικου σας παρελθοντος που διαιωνιζεται στο παρον και μολυνει το μελλον τους. Θα μπορουσα να τα τρομαξω δειχνοντας τους το αληθινο σας προσωπο, αυτο που χρησιμοποιειτε εκει εξω οταν δεν ειστε ο μπαμπας και η μαμα αλλα το αφεντικο η ο δουλος. Θα μπορουσα να τους κανω να κλαψουν στη θεα του κοσμου που θ' αντικρυσουν μεθαυριο. Να τους πω οτι καποτε θα γινουν κι αυτα σαν εσας με τις ευλογιες σας και να τους εκμυστηρευτω οτι μεταξυ σας που και που ευχεστε η γενια τους ν' αλλαξει τα πραγματα κρατωντας ετσι τα προσχηματα για εναν αγωνα που οραματιζεστε να φορτωσετε στις δικες τους πλατες χωρις ποτε παρολαυτα να τους εχετε πει εστω και μιαν αληθεια. Χωρις ποτε να τους μιλησετε για ολα οσα θα αξιζε κανεις ν' αγωνιστει. Θα μπορουσα μπροστα τους να ξεβρακωσω τις βρωμικες σκεψεις σας και να παρουσιασω με φαντασμαγορικα σκηνικα οσες νυχτες βασανισαν οι τυψεις τους πιο ευαισθητους αναμεσα σας. Να δειξω το προσωπο της Ερινυας στους καθρεφτες τους, να τους εξιστορισω τα εγκληματα που κρυβει η ιστορια σας. Η ιδια εκεινη ιστορια που μεθαυριο θα τη διδαχτουν σαν ενδοξη και που απ' τα λαθη της κανενα δε θα τους δειξετε ποτε πως ν' αποφυγουν. Θα μπορουσα να παρουσιασω αφτιασιδωτη την αχαλινωτη κι αυθορμητη υποκρισια σας με την ελπιδα να σας φτυσουν καταμουτρα και ν' απαρνηθουν τα κριματα σας. Θα μπορουσα να μιλησω για ολα οσα κοροιδευετε μα ειστε υπουλοι. Θα μπορουσα να τους μιλησω για την αγαπη που χλευαζετε μα θα με νικησετε. Γιατι αυτην την ιδια αγαπη επικαλειστε μπροστα τους οταν γινεστε τα βραδια μαμα και μπαμπας. Δε θα με πιστεψουν γιατι σας αγαπουν. Βλεπετε λοιπον ποσο δυνατη ειναι η αγαπη; Ακομη και τα τερατα σε ματια που αγαπουν τα κανει ανθρωπους...
Διαβάστε περισσότερα...

Βαρετες ιστοριες καθημερινοτητας- Το σπιτι



Υπαρχει ενα σπιτι στην παλια γειτονια. Οποτε περνουσα απο μπροστα του ενιωθα ερωτευμενη. Η αυρα του δεν κρατουσε τα προσχηματα. Οι τοιχοι του ειχαν απο καιρο αρχισει να ξεφτιζουν. Τα σκαλια του μαρμαρινα, η αυλη του χορταριασμενη πια ωστοσο αρχοντικα γοητευτικη και τα παραθυρα του ξυλινα, μισανοιχτα, πολλα υποσχομενα. Διπλα στην πορτα εκεινο το σιδερενιο πραγματακι που ποτε δεν εμαθα πως λεγεται εστεκε ετοιμο να δεχτει καποιο λασπωμενο παπουτσι και να το καθαρισει. Στο πεζοδρομιο ειχαν θεριεψει οι νεραντζιες κι εγω θυμομουν παντα τα παλια χρονια, εναν καιρο που συνομηλικοι του πατερα μου μπορει να επαιζαν νεραντζοπολεμο στις γειτονιες. Οταν ημουν παιδι νομιζα οτι ειδα κατι εκει που τελικα δεν εμαθα ποτε αν ηταν φαντασια η πραγματικοτητα. Δε με ενοιαξε ωστοσο και ονομασα το περιστατικο αναμνηση. Ετσι, αυθαιρετα. Θυμαμαι την πορτα του ν' ανοιγει για να υποδεχτει εναν μυστηριωδη ανησυχο νεαρο ο οποιος λιγο πριν μπει φουριοζος στον προθαλαμο εριχνε περιεργα βλεμματα κατα τον δρομο. Ειδα κι ενα χερι να του γνεφει απο ενα παραθυρο κι επειτα να χανεται πισω απ' τα παντζουρια. Μα το σπιτι δεν ηταν ακατοικητο; Παντα αυτη την αισθηση ειχα... Το μυαλο μου παρολαυτα εσπευσε να το μεταμορφωσει σε φωλια για καποιο παρανομο ζευγαρι κυνηγημενο απο κανονες και πρεπει. Ναι, απο μικρη ειχα μια αδυναμια σε τετοιου ειδους ιστοριες, τιποτε δεν ειναι τυχαιο. Ουτε και το οτι με λενε αλαφροισκιωτο ακομη και τωρα, που "μεγαλωσα". Αλλοτε θυμαμαι παιδια να σκαρφαλωνουν στα καγκελα του, να πηδουν στην απεριποιητη αυλη του και μαναδες απο τα γυρω μπαλκονια να φωναζουν.  Η καποια βραδια το θυμαμαι ν' αλλαζει φορεσια κατω απ΄το τεμπελικο φως ενος μισοσπασμενου φαναριου, να ντυνεται με τις σκιες των περαστικων, των δεντρων και της νυχτας, να τυλιγεται στο ημιφως του φεγγαριου και να κορδωνεται σαν χλωμη και ομορφη εφηβη κοπελα του '50 ετοιμη να δεχτει τον αγαπητικο σε καποια σκοτεινη γωνια που ειχε οριστει ως "το γνωστο μερος" για την "γνωστη ωρα" του ραντεβου. Δεν ηταν ομως λιγες και οι φορες που ζευγαρακια ξαναμμενα εκαναν σταση μπροστα του κι ακουμπωντας στους τοιχους του ανταλασσαν φιλια και λογια συμβαλλοντας στη φορτισμενη του ατμοσφαιρα. Και τι δε θα 'χε να πει αυτο το σπιτι αν μιλουσε. Και τι δε θα χε δει, τι δε θα χε ακουσει. Με ποσα αισθηματα να ποτισαν οι τοιχοι του μεσα στα χρονια... Εχω καιρο να περασω απο κει μα ειχα βγαλει την τελευταια φορα φωτογραφια. Η αυρα του δεν αιχμαλωτιστηκε ποτε μα η εικονα του ειναι αρκετη για να αναδευει τις δικες μου αισθησεις.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Mind room



Ειχα χωρισει το δωματιο στα δυο. Ειχα βαψει το μισο με το χρωμα της βιολετας, ανοιχτοχρωμο, φωτεινο, χαρουμενο κι αισιοδοξο. Λιλα το λεει η μανα μου. Το αλλο μισο ειχε βαφτει στο χρωμα του gothic μωβ, αυτο του πενθους για τους πολλους. Καθε πρωι σηκωνόμουν απο την "καλη" μου πλευρα, αυτη με τους βιολετι τοιχους. Το πρωτο πραγμα που αντικρυζα καθως ανακαθιζα στο κρεβατι ηταν ενα ποστερ ασπρομαυρο με μια παρεα στην καροτσα ενος αυτοκινητου που γελουσε κρατωντας μισογεματα μπουκαλια μπυρας στα χερια σε πρωτο πλανο. Για καποιον λογο με εκανε να νιωθω καλα και για εναν αλλο λογο μου θυμιζε εναν τροπο ζωης που παντα με γοητευε. Απο κατω ειχε μια λεζαντα με καλλιγραφικα γραμματα που εγραφε boheme. Ετσι ξεκινουσα τη μερα μου. Γεννιοταν ο ηλιος απο τα σπαργανα της γης και τον υποδεχομουν με bohemικα ονειρα καθε πρωι. Αργα το βραδυ επεφτα να κοιμηθω παντα απο την αλλη πλευρα. Αποχαιρετωντας μια ακομη μερα. Δεν πενθουσα. Παρα την επιλογη της πενθιμης εκεινης αποχρωσης. Οι σκεψεις μου σκοτεινες σαν το βελουδινο μανδυα της νυχτας πιο πολυ μυριζαν αισθησιασμο παρα πενθος. Η goth αποχρωση των μωβ τοιχων αυτης της πλευρας για μενα εκανε τους τοιχους να εκπεμπουν νοσταλγια. Κι οπως μου ειχε πει καποτε ενας φιλος η νοσταλγια πολλες φορες μπορει να θυμισει ερωτα. Συμφωνησα. Γι' αυτο επελεξα ετσι ν' αποχαιρετω τη μερα. Απεναντι μου ενα παραθυρο "απεικονιζε" τον κοσμο. Τον κοσμο που παλλοταν πισω απο τοιχους, κουρτινες και στορια μισανοιχτα. Σε μπαλκονια, ταρατσες και αυλες. Καμια φορα τα καλοκαιρια το αφηνα ανοιχτο και μ' επαιρνε ο υπνος κρυφακουγωντας ξενες ψιθυριστες εξομολογησεις η δημιουργωντας τες με τη φαντασια μου. Αυτο με βοηθουσε να γεννω καινουργιες σκεψεις, ιστοριες ολοκληρες και ιδεες. Κατω απο το μαξιλαρι μου ειχα ενα μπλοκακι κι ενα μικρο ξυλινο μολυβι. Δεν κοιμομουν αμεσως. Ταξιδευα στο βαρυ μωβ της νοσταλγιας μου κι εκανα ενα brain storming ψιθυρων και εικονων. Ο υπνος μ' επαιρνε πολυ αργοτερα....Ειτε εβλεπα ομορφα ονειρα ειτε εφιαλτες σχεδον παντα ειχαν κατι να μου πουν. Μεχρι το επομενο πρωι που θα ενιωθα και παλι τη μυρωδια της φρεσκιας βιολετας να με γαργαλαει απο την αλλη πλευρα του παραξενου δωματιου μου και θα ακουγα τα γελια της μποεμικης παρεας να με καλημεριζουν. Τις περισσοτερες ωρες τις ημερας μεταξυ ανατολης και νυχτας ημουν σχεδον παντα καπου αλλου. Η αρχη και το τελος ομως ηταν παντα συνταξιδωτες της φαντασιας μου σ' εκεινο το δωματιο...


Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

Numb



ΣΕ ΜΙΣΩ αγαπωντας σε. Οχι. ΣΕ ΑΓΑΠΩ μισωντας σε. Η μαλλον... τι σημασια εχει...
Το θεμα ειναι οτι με εμποδιζεις να σε φτασω, μ' ακους;;;; Και η υπομονη μου γινεται επιμονη. Και η επιμονη προσμονη. Και η προσμονη αναμονη. Και η αναμονη οργη. Και η οργη πληγη που αιμορραγει. Γιατι εσυ εισαι ο φαυλος κυκλος μου. Το εμποδιο που γεννησα μια νυχτα απογνωσης. Ενας εφιαλτης κατ' εικονα κι ομοιωση μου. Σε μισω γιατι σ' αγαπω και συ με διωχνεις. "Ο μοναδικος ανθρωπος που στεκεται στον δρομο σου εισαι εσυ.", μου λες. Γι' αυτο σε μισω. Γιατι εισαι εγω. Τ' ακους;;;; Ε γ Σ ω Υ

Διαβάστε περισσότερα...

Wake up and live!



Τι ειναι; Αδιαφορια; Μηπως καποιου ειδους αποφασιστικοτητα η πεισμα; Ειναι εθελοτυφλια η θαρρος; Επιμονη η αναμονη; Πολλα απο αυτα που θελω εχουν ξαπλωσει νωχελικα πανω στο μελλον και μου γνεφουν που και που για να μην τα ξεχασω. "Στο μελλον θα..." εχω πει πολλες φορες. Εχω παραφορτωσει αυτο το μελλον με χιλιαδυο πραγματα και σα να μην εφτανε αυτο του κλεβω κι ανασες για να διατηρω την ελπιδα. Του ρουφαω το αιμα για να παιρνω ζωη. Κι ολο και το φορτωνω, κι ολο και του ταζω, κι ολο και το καλοπιανω για να μου ορκιστει πως θα τα καταφερω...Το σημερα τι ρολο παιζει στη ζωη μου; Ειναι η κινητηρια δυναμη και ο στοχος. Η αφετηρια και το τελος μαζι. Κι ομως...Ετσι θα επρεπε να ειναι. Αλλα ειναι;

Ειναι αραγε ενας τροπος να δειξω ποσο σας βαρεθηκα αυτο το βλεμμα και το περπατημα εκεινο με τα βηματα που σερνονται καπως αλητικα απο δωματιο σε δωματιο και απο δρομο σε δρομο; Ειναι μηπως ενας τροπος να σας πω οτι δε με νοιαζει τι λετε; Εχουν περασει 27 χειμωνες και αλλα τοσα καλοκαιρια απο την πρωτη φορα που αντικρυσα τον κοσμο σας. Ειμαι και γω κομματι του αλλα δεν του ανηκω. Στα πρωτα μου χρονια σας φοβομουν πολυ. Δε σας κατλαβαινα και με τρομαζατε. Κλεινομουν στο μικροσκοπικο καβουκι μου και σας ακουγα απ' εξω να γελατε. Αργοτερα σας γυρισα την πλατη και νομιζα οτι κι εσεις κανατε το ιδιο. Εμαθα βεβαια αργοτερα οτι εσεις ακομη ασχολιοσασταν με το τι κανω αλλα δε μ' ενοιαζε. Περνωντας κι αλλο ο καιρος σας εφτυσα καταμουτρα και μου ειπατε κι ευχαριστω. Δεν το κρυβω οτι μου αρεσε αυτο, οχι απο κακια αλλα επειδη δεν ειμαι καμια αγια, εχω κι εγω στοιχεια αυταρεσκειας. Παρολαυτα δεν ηθελα να σας πληγωσω κι ετσι ηρθαν οι ενοχες και η εποχη που βρηκα αυτο που λεμε "τον δασκαλο μου" οποτε επεστρεψα στα πρωτα μου βηματακια. Ξεκινησα και παλι απο το σημειο οπου δε σας καταλαβαινα και με τρομαζατε. Αυτη τη φορα ενιωθα χειροτερα απο πριν γιατι δεν ημουν παιδι και με ειχαν περικυκλωσει ενα σωρο πρεπει απαραιτητα για την επιβιωση μου μαζι με ολα τ' αλλα. Δεν τα δεχτηκα. Εφαγα τα μουτρα μου πολλες φορες, αγνωριστη εγινα. Θυμαμαι μια μερα με κοιταξα στον καθρεφτη και δε με γνωρισα ουτε εγω. Πονεσα πολυ. Δεν ηθελα να με βλεπω ετσι. Δεν ηθελα κανεις να με βλεπει ετσι. Γι' αυτο εμεινα μονη μου. Μα η μοναξια με οδηγησε στο απολυτο κενο. Στα ορια της τρελας, στην ψυχολογικη κλειστοφοβια, στο αδιεξοδο. Δεν μπορουσα να παραπονεθω. Το ειχα επιλεξει.

Χαμενη σε εναν φαυλο κυκλο που εχτισα με τα χερακια μου χρησιμοποιωντας σαν πρωτη υλη την προδοσια και την απογνωση παγιδευτηκα μεσα στην απραξια και την απελπισια. Βουλιαζα ολο και πιο βαθια. Χρονια ολοκληρα βουλιαζα. Ξαφνικα καποιος απεφανθη πως επρεπε να φαω ενα χαστουκι για να ξυπνησω την ιδια ωρα που εγω ευχομουν να μου συμβει κατι καλο. Το χαστουκι ηρθε και νομιζα πως μαζι του ηρθε και το τελος μου. Οταν διαπιστωσα πως ειχα αποφυγει το δευτερο αγριεψα πολυ απεναντι στον εαυτο μου. Τα εβαλα μαζι του και με τις απειροελαχιστες ακομη ρυτιδες που ειχα αφησει να εμφανιστουν στο προσωπο μου πριν αποφασισω να ξαναζησω. Απο τοτε δεν αφηνω τιποτε επανω μου που να μην του πηγαινω κοντρα. Ψεματα. Προσπαθω αλλα εχω ακομη μελλον μπροστα μου. Ουπς! Να παλι το μελλον μεσα στα ποδια μου.

"Τωρα ειναι η στιγμη ρε! ΞΥΠΝΑ! ΤΩΡΑ!" Κατι τετοιο ακουσα καποια στιγμη μεσα στ' αφτι μου. Ψιθυρος ηταν αρχικα μα εγινε κραυγη. Απ' εξω ερχοταν, απο μεσα μου, τι να σας πω...δεν ξερω. Αλλα το ακουσα. Το ακουσα καθαρα να μου λεει αυτη τη λεξη που φοβαμαι πιο πολυ: ΤΩΡΑ. Αυτο με ξεμπροστιαζει ακομα...

Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα