Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Όταν η έκφραση καλείται να απολογηθεί απένατι στην πράξη.



Γιατι να ισχυει το "ή εκφρασου ή δρασε" και οχι το "εκφρασου και δρασε";

Γνωριζω πολυ καλα πως το να μιλαει κανεις μεσα απο το ιντερνετ σε αλλους ανθρωπους που θελουν να τον ακουσουν, η μαλλον να τον διαβασουν (διοτι δεν αναγκαζουμε κανεναν να διαβασει κατι με το ζορι), δεν ειναι δραση πρακτικη αλλα εκφραση ιδεων και συναισθηματων. Οταν περιοριζεται σε αχαλινωτη γκρινια χωρις ουσιαστικο υποβαθρο και χωρις αναλειψη ευθυνης και στην πραξη οσο γινεται, τοτε σιγουρα δεν ειναι παρα λογια που τα παιρνει ο ανεμος και τιποτε περισσοτερο. Δυστυχως αυτο συμβαινει πολυ συχνα στις μερες μας κι ετσι εχει ενοχοποιηθει γενικα αυτος ο τροπος εκφρασης, μεσω ιντερνετ. Ας μην τσουβαλιαζουμε τα πραγματα ομως. Το οτι καποιος εκφραζεται και μεσα απο το ιντερνετ δε σημαινει απαραιτητως οτι ανηκει σε αυτους που ολη τη μερα κωλοβαρανε μη κανοντας τιποτε αλλο και μη δρωντας εναντιον οσων κατηγορουν. Αλλοι θεωρουν δραση την ψηφο, αλλοι θεωρουν δραστικοτερη την εκφραση σε συνδυασμο με πραξεις στα πλαισια του δυνατου μιας και δεν ειναι ολοι δυστυχως η ευτυχως ικανοι να γινουν ηρωες ωστε να καταφυγουν σε κατι αντιστοιχως ηρωικοτερο που θα το μαθαινε ολος ο κοσμος. Γιατι λοιπον την ιδια ωρα που η ψηφος θεωρειται δραση απο μερικους η εκφραση καταδικαζεται ως μη δραση; Αν καποιος εχει κατι να πει, ουσιαστικο, με επιχειρηματα, διαφορετικο απο τα συνηθισμενα που ισως να μην το ειχαμε σκεφτει και αποτελει τροφη για σκεψη γιατι να το καταδικασουμε εξαρχης σαν ενα απο τα πολλα μπλα μπλα που ακουμε η διαβαζουμε στο ιντερνετ πριν του δωσουμε μια ευκαιρια; Μεσα στα τοσα σκουπιδια που ομολογουμενως κυκλοφορουν, στις κουφιες "διαμαρτυριες" και στην εκτόνωση μισαλλοδοξιας ορισμενων, μεσα στη γενικη μιζερια και παρανοια, εχω βρει καποιες σελιδες των οποιων οι κατοχοι δε μιλανε χωρις να εχουν τιποτε να πουν, δε λενε για να πουνε, αλλα εκφραζουν ιδεες σοβαρες, φαινεται οτι εχει προηγηθει σκεψη και ερευνα πριν καταληξουν να εκφραστουν δημοσιως και απο πολλους ισως κατι να ειχαμε να παρουμε διαβαζοντας τους. Απο κει και περα, εκτος ιντερνετ, το τι κανει ο καθενας δεν μπορουμε να το ξερουμε και δε θα το μαθουμε ποτε. Ουτε ειμαστε υποχρεωμενοι ολοι οσοι εκφραζομαστε και γραπτως να κανουμε διαφημιση των πραξεων μας προκειμενου να μη χαρακτηριστουμε φαφλαταδες που αλλα λενε κι αλλα κανουν. Αν δεν πραττουμε κακο του κεφαλιου μας και των γυρω μας και εξαιτιας μας προφανως καταντησαμε εδω που καταντησαμε. Αν πραττουμε μπραβο μας, μονο που και παλι ποτε δε θα το μαθει κανεις αλλος περα απο τον κυκλο των ανθρωπων που επηρεαζουμε η επηρεασαμε οποτε και παλι μπορει να κατηγορηθουμε απ' οσους δε μας ξερουν. Ποιο το νοημα λοιπον; Ειναι απαραιτητο κατω απο καθε κειμενο που αναρταται να γραφουμε  ως επιλογο "σημερα εκανα αυτο εκτος ιντερνετ" προκειμενου να μη μας κατηγορησουν οτι μενουμε μονο στα λογια; Αν ειναι να κανεις κατι δεν το διατυμπανιζεις. Το κανεις και τελειωσε. Απο κει και περα ο κοσμος ολος μπορει να μην αλλαξει μεσα απο εσενα και ο,τι κανεις να ειναι θεμα συνειδησης. Δεν ειναι καθολου κακο παρολαυτα οι πραξεις να συνοδευονται και με εκφραση. Απεναντιας. Εφοσον οι πραξεις μου ομως μπορει ποτε να μη φτασουν στα ματια και τ΄αφτια σας τα λογια μου για εσας μπορει να ειναι ειτε υποκριτικα ειτε ειλικρινη και να εχουν κατι να σας πουν. Επειδη δε με ξερετε δεν μπορειτε να ειστε σιγουροι για κανενα απο τα δυο. Η επιλογη του τι θα πιστεψετε θα ειναι δικη σας και δεν μπορω να κανω εγω κατι γι' αυτο περα απο το να σας ζητησω να μην καταδικαζετε ακριτα την εκφραση καποιου οπως φυσικα ουτε και να την αποδεχεστε το ιδιο ακριτα. Δε σημαινει οτι τα λογια αναιρουν τις πραξεις η οι πραξεις τα λογια. Αναλυστε με τη δικη σας αντιληψη ο,τι διαβαζετε και αν θεωρειτε οτι κατι εχει να πει σκεφτειτε το. Αν οχι αφηστε το στην ακρη και προχωρειστε παρακατω. Αναλογιστειτε τι κανατε εσεις σημερα και οχι αν και τι εκανε ενας ανθρωπος που ουτε καν γνωριζετε ωστε να εχει δικαιωμα να σας μιλαει. Στο δικο σας μυαλο υποκειται το πως θα αξιοποιεισετε τα ερεθισματα που δεχεστε. Απο 'κει και περα ας ρωτησουμε απο μεσα μας ο καθενας στον εαυτο του εγω "τι εκανα σημερα;" χωρις να ζηταμε πρωτα αποδειξεις απο τους αλλους για να επαναπαυτουμε οτι εμεις ειμαστε σωστοτεροι η πιο ειλικρινεις.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Εγκληματα που παρεγραψε η μνημη

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=476667



Να υποθεσω πως αυτα παραγραφηκαν;;;;; Μαλλον ναι. Οσο για τα σχολια απο κατω ορισμενων που πιστευουν πως αυτο δεν ειναι προβλημα και πως δεν ειναι τιποτε μπροστα σε οσα μας εκαναν, να θυμισω στους ανιδεους, ανιστορητους, ασυνειδητους, αδιαφορους, φασιστες, απολιτικ που ξαφνικα εκφραστηκαν απο τους πυρινους λογους μισους που εκτοξευει ο Μιχαλολιακος σαν αλλος χιτλερισκος και λοιπους φωστηρες που κρατουν το μελλον μου στα χερια τους μαζι με την "πολυτιμη" ψηφο τους, οτι μετα απο μια κριση, μετα απο την εξαθλιωση η μετα απο ασταθειες πολλες φορες εμφανιζονται μορφωματα που το παιζουν σωτηρες και καταληγουν εκει που κατεληξε και ο ναζισμος. Αν αυτο θελετε "κυριοι" μαζευτε τα και φυγετε απο δω μαζι με τους εθνοσωτηρες σας που μπορουν να σας κυβερνανε εις τους αιωνας των αιωνων αμην και να γουσταρετε. Οπως ειπα και σε προηγουμεη αναρτηση μου ομως καποιοι απο εμας που ακομη σκεφτονται δε φταιμε σε τιποτε!! ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ ΣΑΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ αγαπητοι συνανθρωποι πριν ειναι αργα. Δεν εχω και πολλα να πω μπροστα στην αχαλινωτη βλακεια. Ειναι σα να προσπαθω να πεισω εναν τρελο οτι ο γαιδαρος δεν πεταει ενω εκεινος επιμενει πως τον βλεπει να κοβει βολτες πανω απο τα κεφαλια μας. Δεν ξερω ομως πως να προστατεψω τη δικη μου ζωη απ' ολα αυτα. Δεν ξερω αν πρεπει να λυπηθω, να τρομαξω, να εξοργιστω (κι αλλο) και με τι τροπο να παλεψω εναντια σε τοση χαυνωση...Τρεξτε να φωναξετε εναντιον του βλασφημου παστιτσιου που τοσο σας εξαγριωσε μιας και αυτο ειναι οντως πολυ σοβαροτερο απο οσα μας εχουν κανει αυτοι που ψηφιζατε τοσα χρονια και αφηστε τη χρυση αυγη να ονειρευεται φασισμους και να υμνει τους ναζιστες. Στηριξτε τη με την ψηφο σας και χαρειτε για τη μεγαλη αποφαση που πηρατε να "σωσετε" αυτη τη χωρα με το ψηφαλακι σας. Ανοητοι του χειριστου ειδους που τοσα χρονια δεν ξεκουνιοσασταν οι ιδιοι για τιποτε απο αυτα που σας στερουσαν και τωρα αποφασιζετε να εμπιστευτειτε τις ζωες σας στα χερια μπραβων γιατι και παλι εσεις οι ιδιοι στερειστε προσωπικοτητας...Για κλαματα και για γελια ειμαστε κυριοι...για κλαματα και για γελια.
Διαβάστε περισσότερα...

Ξόδεμα



Θελησες καποτε να γινεις
ολα του κοσμου τα δεν πρεπει και τ' απαγορευεται
Αυτοκαταστροφη λεγεται
Δε ρωταγες αγαπη μου πριν παθεις;
Αν και τι λεω η τρελη...
αν ηξερες χειροτερα θα εκανες
Μα χαθηκε να χες τριγυρω λιγους ακομη σαν εσενα;
Χαθηκε να κανες τον κοσμο σαν τα μουτρα σου
για να χουμε μια εφηβη αγαπη να πορευομαστε κι εμεις;
Οχι, δεν εκανες κακο.
Σε κατηγορω μοναχα που δοθηκες τοσο ανωφελα
θελοντας να μιλησεις στους κουφους
και στους τυφλους να δειξεις.

Έλλη Π.
 
Διαβάστε περισσότερα...


Ο ανθρωπος της βροχης
μαζευε σταγονες
σα ρακοσυλλεκτης τ' ουρανου
για να βαφτισει ζωη
το καταντημα
και να ξεπλυνει τα κριματα
απ' το γυμνο κορμι του
Μεχρι να φυγει το σημερα
γινεται χτες το τωρα
κι ο ανθρωπος της βροχης
κενταει τα συννεφα
να κλαψουν λεει για κεινον
να σταξουνε τα ματια τους καθαρσεις
και να γεννησει η γης ελπιδα
απ' την  οργη.

'Ελλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Λέω μήπως...

Λίγα λόγια από τον δημιουργό της σελίδας του Γέροντα Παστίτσιου. Πέρα από προσωπικά πιστεύω και εμπάθειες, πέρα από το αν ο τρόπος του για κάποιους είναι λανθασμένος ή σωστός νομίζω πως κάποια από αυτά που λέει θα ήταν καλό να τα σκεφτούμε λίγο διαφορετικά. Λέξεις κλειδιά τις οποίες θέλει απ' ότι κατάλαβα να σατιρίσει: ευπιστία, εμπορευματοποίηση, φρενίτιδα κλπ...Μήπως αυτά χρειάζονται αναθεώρηση; Λέω μήπως...


Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

I AM NOT ANTISOCIAL. SOCIETY IS ANTI ME.

THE KID INSIDE...








Η ζωη δεν ειναι αδικη στο συνολο της
απλως τις πιο πολλες φορες δεν υπερασπιζεται καλα τον εαυτο της
απεναντι στους ανθρωπους...

ή αν προτιμας

Τις πιο πολλες φορες δεν ειναι αδικη η ζωη
οι ανθρωποι ειναι
απλως τους αρεσει παντα να κατηγορουν καποιον αλλον...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Μια αληθεια κατεβαινει επιπεδο...



...μπας και γινει κατανοητη!

Η δικτατορια της πλειοψηφιας εχει αρχισει να βγαζει απο τα καταβαθα της ψυχης μου εναν πολυ ασχημο εαυτο που δεν τον θελω. Εναν εαυτο που τον πολεμαω με νυχια και με δοντια μα κανουν τα παντα για να με επισκεπτεται συχνα και να στοιχειωνει το παιδι μεσα μου. Λοιπον κυριοι εσεις και η περηφανη, παντα δικαιη δημοκρατια σας μπορειτε επιτελους να παρετε τις ψηφους σας παραμασχαλα, να παρετε και το κομμα που ψηφισατε μαζι με ολους τους παρατρεχαμενους που αποτελουν την κουστωδια του και να πατε ο καθενας απο εκει που ηρθε. Αντι να χωριζομαστε σε ομαδες, εθνη, θρησκειες, φυλες κλπ μαλλον ηρθε η ωρα να χωριστουμε στ' αληθεια συμφωνα με αυτο που ο καθενας επιλεγει να κανει στη ζωη του. Θελεις κυριε μου εσυ που ψηφισες Ν.Δ να σε εξουσιαζει η Ν.Δ; Μαζευτειτε ολοι οι περηφανοι νεοδημοκρατες καπου και ζηστε τη ζωουλα σας με κυβερνηση τη Ν.Δ. Θελεις φιλε Πασοκε να σε κυβερναει το Πασοκ; Παρε τους πρασινους κρυφομπλε αντιπροσωπους σου και τραβατε ολοι μαζι οπου θελετε να κανετε τα κουμανατα σας οπως γουσταρετε. Θελεις χρυσαυγιτη ψηφοφορε εναν κοσμο οπου θα κυβερναει η Χ.Α και οι μεθοδοι της; Παρε τους τραμπουκους εθνσωτηρες σου και καντε ο,τι θελετε στη μερια σας. Και παει λεγοντας. Fair enough! ΕΜΕΙΣ  που δεν επιλεξαμε τιποτε απο ολα αυτα τα σκατα που διαλεγετε επι χρονια αντι για εμας με αποκορυφωμα τη φασιστικη ακροδεξια που καπελωθηκαμε σαν κερασακι στην τουρτα επειδη ενα ποσοστο των συνανθρωπων μας αποφασισε να διαμαρτυρηθει με τον πλεον παρανοικοτερο τροπο η αποφασισε να εκδηλωσει τον φασιστα που εκρυβε μεσα του ΓΙΑΤΙ να υφισταμεθα ολα τα παραπανω στις ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ζωες;;;;; Σεβομαι το ποσοστο σας, εκεινο δε σεβεται εμενα! Ειναι ποσοστο και τιποτε αλλο. Παρτε το λοιπον απο δω και δρομο! Ζηστε ολοι μαζι καπου στον παραδεισο σας ο καθενας με βαση αυτο που επελεξε. Διαλεξτε ο καθενας τη μερια σας, ταμπουρωθειτε, φτιαξτε την ιδανικη πρασινη, μπλε, ροζ, μωβ, μαυρη, κοκκινη κοινωνια σας και ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΗΣΥΧΟΥΣ!!!! ΔΕΝ επιλεξαμε ποτε εμεις να μας καβαλικευουν, να μας κατακλεβουν τοσα χρονια και να κανουμε την παπια η τρωγοντας ολοι μαζι η αλλοιθωριζοντας απο τα στραβα ματια. ΔΕΝ επιλεξαμε ποτε εμεις να σφαζομαστε μεταξυ μας και να λυνουμε τις διαφορες μας με σπασιματα κεφαλιων στους δρομους αυτων που διαφωνουν μαζι μας η δε μας μοιαζουν. ΔΕΝ επιλεξαμε ποτε εμεις ρατσιστικες συμπεριφορες και διακρισεις χειριστου ειδους απέναντι σε μειονοτητες. ΔΕΝ επιλεξαμε ποτε εμεις την αδικια που μας πλασαρετε τοσα χρονια σα δικαιοσυνη απο επαγγελματικη διαστροφη. ΔΕΝ επιλεξαμε ΤΙΠΟΤΕ απο ολα τα παραπανω οπως και πολλα αλλα κι ομως ΤΑ ΠΑΘΑΙΝΟΥΜΕ!!!! Γιατι κυριοι; Ο καθενας κουμαντο στους ψηφοφορους του λοιπον. Οι πρασινοι να κλεβουν τους πρασινους με πρασινο τροπο οι μπλε τους μπλε με μπλε τροπο και οι μαυροι να διαταζουν τους μαυρους και να τους κανουν μαυρους στο ξυλο αν δεν υπακουν. Απο ΕΜΑΣ ΜΑΚΡΙΑ! Καταλαβατε κυριοι; ΜΑ-ΚΡΙ-Α!!! Και μη με πειτε παραλογη κι απολυτη! Δεν ειστε εσεις που τοσα χρονια τραβατε τον παθων σας τον ταραχο απο τις επιλογες μου. Εγω και πολλοι αλλοι ακομη σαν εμενα ειμαστε που εξαιτιας των δικων σας επιλογων βλεπουμε το μελλον μας να εχει γαμ@@@ αναποδα! Σιγουρα κατι μπορουσαμε να κανουμε για να σας εμποδισουμε να μας γ@μησετε εμας που δεν το επιλεξαμε ποτε. Αλλα να δειτε που τοτε θα λεγομασταν και παρανομοι απο πανω με αποτελεσμα και παλι να βρεθουμε και κεραταδες και δαρμενοι! Απο δω και περα λοιπον ο καθενας τα ΣΚ@Τ@ του και στην παραλια του. ΑΡΚΕΤΑ!

Ελπιζω να μη συλληφθω οσονουπω για τη δημοσια εκφραση της αγανακτησης μου απο τη διωξη ηλεκτρονικου εγκληματος ως υπ' αριθμον ενα δημοσιος κινδυνος. Μηπως προσβαλλω τη μνημη των ιερων νεκρων σας συνειδησεων; Μπα...δε νομιζω!
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012



Είναι κάτι μέρες χωρίς όνομα

σαν παραμύθια κολλημένα μεταξύ τους

Τα διαβάζεις και δε βγάζουν πλέον νόημα

με deja vu μοιάζει η αέναη πλοκή τους...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τα στοιχειωδη





Πανω απο Ελληνας, Τουρκος, Αλβανος, Σουηδος, Αγγλος, Πακιστανος ειμαι Ανθρωπος. Πανω απο Χριστιανος, Μουσουλμανος, Αθεος, Βουδιστης, Εβραιος ειμαι Ανθρωπος. Πανω απ' ολα ειμαστε Ανθρωποι κι ενω ολα τα υπολοιπα βρισκουν τροπο να μας χωριζουν χαρη στους επιτηδειους που τα χρησιμοποιουν για να μας κουμανταρουν κατω απο τον λαοπλανο μανδυα της μισαλλοδοξιας, τουλαχιστον αυτο θα μπορουσε να μας ενωσει...Αλλα φευ! Ολοι γυριζουμε γυρω απο τους μικρο-εαυτους μας και δε βλεπουμε περα απο αυτους. Την ιδια στιγμη που μας εκμεταλλευονται οι πασης φυσεως "εθνοσωτηρες" εμεις τρωγομαστε μεταξυ μας σαν καλα παιδια που υπακουν ξενα συμφεροντα...Τυφλοτητα που παει να επιβληθει σαν ξεκαθαρη σκεψη απο μια κοιμισμενη πλειοψηφια! Καληνυχτα στους εχοντες "σωας τας φρενας"! Εγω πατωντας γκαζια θα φυγω με την τρελα μου αγκαλια!
Διαβάστε περισσότερα...

Εγω ο μικρος ο αμνος του Θεου...



Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων:

H Χρυσή Αυγή κάνει επερώτηση για τη σελίδα του Γέροντα Παστίτσιου. Η ΕΛ.ΑΣ μέσα σε δυο μέρες βρίσκει και συλλαμβάνει τον δημιουργό της ιστοσελίδας.

Τα τελευταία 5 χρόνια στο facebook και αλλού υπάρχουν ιστοσελίδες αναρτημένες από νεοναζί που έχουν φωτογραφίες με βαρύ οπλισμό, προτρέπουν σε εθνοκάθαρση, βιασμούς γυναικών και εκτελέσεις πολιτικά αντίθετων με τους χιτλερικούς, χουντικούς και φασίστες. Πότε καμιά τέτοια σελίδα δεν ελέγχθηκε.

Eρωτηση: Είναι η Χρυσή Αυγή αντισυστημική;
Συμπληρωση δικη μου: Το να σατυριζεις την ευκολια με την οποια προβατοποιουνται οι ανθρωποι ποινικοποιηθηκε τελικα! Ο Γεροντας Παισιος, που δεν εχω λογο να αμφιβαλλω παρολαυτα για το οτι ηταν ενας παρα πολυ καλος ανθρωπος, πιστος και αγαθος (με την καλη εννοια), τον τελευταιο καιρο ειδικα, απο τότε που οι προφητειες του βγηκαν ξανα στην επιφανεια εχει χρησιμοποιηθει απ' ολους με τον χειροτερο τροπο ακριβως επειδη προφανως πουλαει. Δε νομιζω φυσικα να του αρεσε και του ιδιου κατι τετοιο. Μονο σε τσιχλες δωρο αυτοκολλητα δεν τον εχω δει ακομα κι αυτο επειδη ο κοσμος εχει γενικα την ταση να προβατοποιειται αν τον αφησεις απαιδευτο και ανεκπαιδευτο. Η συγκεκριμενη σελιδα χωρις να κανω το συνηγορο κανενος προφανως ειχε σκοπο να σατυρησει αυτην την κατασταση η οποια αντι να μας προβληματισει στρεφομαστε ξανα σε λαθος μονοπατια. Θα μου πει βεβαια καποιος οτι κανεις δεν εχει δικαιωμα να προσβαλλει τη  μνημη ενος ανθρωπου ποσω μαλλον οταν αυτος θεωρειται Αγιος απο πολλους. Δε μου φαινεται ομως αυτο αρκετο σαν επιχειρημα ωστε να δικαιολογησει μια συλληψη. Ο καθενας εχει δικαιωμα να πιστευει η να μην πιστευει σε καποια πραγματα και οταν μια κατασταση παρατηρειται στην υπερβολη της ειτε μας αρεσει ειτε οχι καποιοι εχουν δικαιωμα να σατυρισουν αυτην την υπερβολη. Η συγκεκριμενη σελιδα δεν πιεσε κανεναν Ορθοδοξο να την ακολουθησει. Αντιθετως οι πολλοι (υπερ)Ορθοδοξοι εχουν την ταση να πιεζουν τους παντες με τον τροπο τους η να πιστεψουν η να καουν στο πυρ το εξωτερον στιγματιζομενοι ως οι χειροτεροι εχθροι των παντων (και του εθνους μεσα σε ολα που συνδεθηκε αυθαιρετως με την εκκλησια).
Εξαλλου αν υπαρχει τελικα Θεος ας κρινει στο τελος ο ιδιος αυτον που δε σεβεται κατα τους πολλους τα θεια γιατι αυτη τη στιγμη εμεις σαν ανθρωποι δεν ειμαστε σε θεση να περιοριζουμε την ελευθερια καποιων αλλων ανθρωπων να σατυριζουν συμφωνα με το αν προσβαλει η σατυρα τους τα δικα μας πιστευω αν αυτοι δε μας βλαπτουν και δε μας εξαναγκαζουν να τους ακολουθησουμε. Η λεκτικη η γραπτη σατυρα ειναι δυστυχως η ευτυχως κατι το οποιο δεν εχει ξεκαθαρα ορια. Η ψυχολογικη και σωματικη βια απο την αλλη ειναι ξεκαθαρες αν και η πρωτη δεν ειναι τοσο οσο θα επρεπε τελικα. Ο λογος που το λεω αυτο θα φανει παρακατω. Η σατυρα ομως μπορει να αντιμετωπιστει ως κατι υποκειμενικο στο επιπεδο της προσβολης. Για εναν πιστο η συγκεκριμενη σελιδα ειναι προσβολη. Για καποιον αλλον που δεν πιστευει δεν ειναι. Εφοσον η συγκεκριμενη σελιδα απευθυνεται σε αυτους που δεν πιστευουν και δεν εξαναγκαζει κανεναν απο τους πιστους να την ακολουθησει με το ζορι τοτε δε νομιζω η συλληψη να δικαιολογειται στα πλαισια της ελευθεριας του λογου. Απο την αλλη οπως πολυ σωστα επισημαινει το κυριακατικο σχολειο μεταναστων παραπανω, υπαρχουν τοσες ιστοσελιδες στο ιντερνετ χρυσαυγιτων και γενικοτερα ακροδεξιων οι οποιοι δεν περιοριζονται στη σατυρα αλλα σε δηλωσεις που προαγουν αμεσα η εμμεσα τη βια. Πραγμα που ξεφευγει απο τον λογο και περναει στην πραξη οπως εχει αποδειχτει. Γιατι αυτοι παραμενουν στη θεση τους και δεν εχουν συλληφθει; Η πραγματικη προσβολη που δεχονται απο ολους αυτους οι διαφορες μειονοτητες που αποτελει τελικα ωμη λεκτικη βια (και αρα ψυχολογικη βια οταν δεν καταληγει και σε σωματικη) και οχι σατυρα (καλογουστη η κακογουστη, δε σχολιαζω αυτο) γιατι παραμενει ατιμωρητη μεχρι σημερα; Αλλα ξεχασα...τωρα πια ολοι αυτοι εχουν νομιμοποιηθει και οι ιδιοι και η βια τους μεσα απο την ιδια τη βουλη. Οποτε τι να λεμε τωρα...Δεν ισχυριζομαι οτι το ενα γεγονος καλυπτει το αλλο. Νυσαφι ομως πια με την υποκρισια και το μαζικο βελασμα σε αυτην τη χωρα. Αμα θελετε να λεγεστε νομοταγεις τουλαχιστον αποδωστε τα ισα σε ολους οσους το αξιζουν για μια φορα! Και παρεμπιπτοντως κανεναν δεν αφορα το τι πιστευει ο αλλος σε θρησκευτικο επιπεδο! Ας παψουμε να συνδεουμε τα παντα με την Ορθοδοξια. Η πιστη ειναι δικαιωμα οπως και ο αθεισμος. Δεν ειναι υποχρεωση κανενος!
Διαβάστε περισσότερα...

Αντάρτικο



Ημουν κι εγω μια απο αυτες που προσπαθησαν να μοιασουν στα παιδια
Εκεινα τα ποτε που υποσχεθηκα, τα ατιμα, δε μ' εχουν πιασει ακομα
Κυνηγητο παιζουμε αναμεσα σε χρονια και καθημερινοτητες
Κουραστηκε η ψυχη μου να κρυβεται. Δεν ειναι ευκολο.
Μια ζωη φυγας και κλεφτης σε βουνα συνειδησεων και πεδιαδες συναισθηματων
Με ξεμπροστιαζαν στις πλατειες και μ' εδειχνε το πληθος να περναω
χωρις ρουχα απο ασημιζουσες ψευτοκλωστες
Εγω αλητικα ντυμενη ημουνα και κοροιδευα τα ποτε μου
που επιμενουν να μ' εχουν στο κατοπι ακουραστα ακομα
Χτες μαλιστα πασαλειφτηκα με δακτυλομπογιες
κι εβγαζα τη γλωσσα μου στις γυναικουλες
που κουνουσαν το κεφαλι αποδοκιμαστικα για τα καμωματα μου
Αυτη ειν' η σπουδαια μου δουλεια κι αν με ρωτησεις τι κανω
"καλα" θα σου πω μα τιποτε περισσοτερο
και τιποτε λιγοτερο...
Τωρα τελευταια ανοιξα νεο πολεμο και με τα πρεπει
Με κυνηγανε κι αυτα στις πολεις παιζοντας το ανταρτικο μεσα στα τσιμεντα
και κατω απ'τον ηλιο που υπονοειται
πισω απο πολυκατοικιες και κεραιες τηλεορασεων
καθως πυρωνει η ασφαλτος και αλλοιωνεται η εικονα πανω απ' τα παλιοσιδερα
καθως αναβει το φαναρι κοκκινο για να περασω.
Ποτε εδω ποτε εκει καπου θα με βρεις, δεν εχει σημασια
Επελεξα τη ζωη μου κι ας ειναι ετσι που δεν την καταλαβαινεις
Μ' αρεσουν τ' ακατανοητα, τα σουρεαλιστικα, τ' αλλιωτικα,
μ΄αρεσουν τα παιδικα ονειρα, οι καρφωμενες πινακιδες στα συννεφα,
τα βαμμενα μωβ απογευματα και τα κοκκινα βραδια.
Κι ολα αυτα, οπως καταλαβαινεις, δεν ταιριαζουν με τα πρεπει, τα ισως, τα μπορει
Φευγω τωρα, βραδιασε.
Θα πιω δυο τρεις μπυρες στην υγεια σου και θα ερωτευτω ξανα τον ερωτα...


'Ελλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012



Πρόσεξε μόνο μην καταπιείς τον εαυτο σου και πνιγείς.
Μια φωνή μωρέ βάλε! Μια φωνή για όσους ακόμα υπάρχουν...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Και εγένετο ΟΥΤΟΠΙΑ



Μια αλητεία με θ για να 'ναι ολη δικια μας
Αληθεία λοιπον.
Κι ενα ματωμενο πουκαμισο που γινε ο αγωνας πραξη
Στραγγισμενη απο δακρυα η νυχτα
μονο μια νεα αρχη μπορει πια να γεννησει
για μας.
Το φιδι σκοτωθηκε μα ξεμειναν τ' αβγα του
Τα αυριο σαρωστε πριν γινουν χτες και μας εκθεσουν
μπροστα στα εκπληκτα ματια των παιδιων μας.
Οχι αλλα λαθη πατερα. Δε σηκωνει αλλα λαθη το μελλον μας πια.
Ζωη μας χρωστατε οχι χρημα.
Αν και ταυτοσημα γινηκανε κι αυτα.
Γινεται μωρε το ψεμα ταυτοσημο με την αληθεια
Αλητες θα γκρεμισουν τον κοσμο σας
αλητες με αλητικη καρδια.
Κι απο την αληθεία μας μια μερα θα φωναξουμε:
"και εγενετο ΟΥΤΟΠΙΑ"

Έλλη Π.

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Μην τους φοβάσαι



Καμια εξηγηση δεν εχω να σου δωσω παιδι μου
καμια απαντηση δε μοιαζει αρκετη
μπροστα στην απορια των ματιων σου που αφοπλιζει την ψυχη μου
γιατι αντικριζουν το απολυτο τιποτα που σου εδειξα
και σου πα ετσι ειναι η ζωη.
Συντριμμια σου κληροδοτησα μοναχα να θυμασαι
μα μη φοβασαι
Αν δε μοιασεις μπορει εσυ να καταφερεις ν' αλλαξεις
ολα εκεινα που τριγυρω σου ομοιαζουν με θανατο
αν καπως μοιαζει η κολαση τοτε θα μοιαζει με αυτο
που ονομασα κοσμο μου και σ' εφερα στο χαος του
για να σου λεω πως σ' αγαπαω και συ να μη με πιστευεις
γιατι οι πραξεις με διεψευσαν μεσ' απ'την ιστορια
Αναλαμβανω ευθυνες που δεν εχω μοναχος
ομως θελω πριν φυγω να μπορεσω απλα
εστω τουλαχιστον στα ματια να σε δω για μια συγγνωμη
μηπως μπορεσω να λυτρωσω οσους φοβους κουβαλας
απο τοτε που σε ειδα να κοιταζεις σα χαμενος
μια ζωη που δε θυμιζει πλεον δρομο ανοιχτο
μα αδιεξοδο που εχτισα εγω και οι προγονοι σου
και ποναω γι' αυτο.
Μην τους ακους οσους ακομη σε ονομαζουν γραφικο η "ταραξια"
τωρα πια ξερω οτι βλεπεις τη χειροτερη "αληθεια"
που σου εξασφαλισαν αυτοι τους οποιους πολεμας
Μην τους πιστεψεις αν σου πουνε οτι δεν ξερεις τι λες
αν σ' ονομασουν επικινδυνο για την "ασφαλεια του κρατους"
οσο μπορεις παλεψε μεσα σου εσυ να μην τους μοιασεις
κι ισως μια μερα μαζι με αλλους αυτον τον κοσμο τον αλλαξεις
Αν κατι μπορω να κανω εστω και τωρα, που ειναι αργα,
ως ελαχιστο καλο για την ψυχη σου
ειναι δυο λογια να σου πω για να θυμασαι:
Μην τους μοιασεις ποτε και προς Θεου μην τους φοβασαι...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Παραλληλισμοί και παραληρήματα




"Ετσι είναι παιδί μου. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Τι μπορείς να κάνεις;"

Κι έτσι με έναν άστοχο παραλληλισμό που μας έκανε βλακωδώς να αναγάγουμε την οικονομική- κοινωνική-ταξική αδικία σε νομοτελειακή αλήθεια της φύσης πορευόμαστε αιώνες τώρα. Συγκρίνοντας την τροφική αλυσίδα των ζώων όπου το μέγεθος και η σωματοδομή πολλές φορές είναι πλεονέκτημα στην εξασφάλιση τροφής με την τσεπική αλυσίδα που ειναι ξεκάθαρα εφεύρεση ανθρώπινη, βαυκαλιζόμαστε πως κι αν μας εκμεταλλεύονται δεν είναι επειδή δεν αντιδρούμε αλλα επειδή έτσι είναι τα πράγματα απο τη φύση τους κι εμείς δεν μπορούμε να τ' αλλάξουμε. Φταίω εγώ μετα όταν λέω πως η βλακεία πολλών δεν έχει όρια; Αγαπητέ μου άνθρωπε, εσύ που τόσο μειλίχια σκεπτόμενος αποφάσισες να πιστέψεις πως η ανθρώπινα κατασκευασμένη αδικία αυτής της μορφής είναι έργο της φύσης ίσως σοκαριστείς όταν μάθεις πως τη στιγμή που βλέπουμε το πρώτο φως δεν είμαστε ούτε πλούσιοι εκ φύσεως, ούτε ισχυροί εκ φύσεως, ούτε ανίσχυροι εκ φύσεως, ούτε εκμεταλλευτές ή εκμεταλλευόμενοι εκ φύσεως με βάση την εξουσία που προσφέρει το χρήμα. Είμαστε ή θα γίνουμε κάτι από τα παραπάνω λόγω των συνθηκών. Συνθηκών που σε τεράστιο βαθμό είναι έργα ανθρώπων. Πράγματα που εφόσον φτιάχτηκαν απο ανθρώπους, άνθρωποι μπορούν και οφείλουν να τα ανατρέψουν. Δεν έχει προκαθοριστεί απο τη φύση όπως για τον καρχαρία που τρώει ό,τι κινείται μέσα στη θάλασσα (μικρότερο ή λιγότερο δυνατο) πως κάποιοι από εμάς θα έχουν εκατομμύρια στις τσέπες τους ενώ κάποιοι άλλοι θα πεινάνε. Από πότε η πασιφανώς οργανωμένη απο εμάς τους ανθρώπους τοιουτοτρόπως, οικονομία μπορεί να συγκριθεί έστω και στο ελάχιστο με την τροφική αλυσίδα των ζώων; Μόνο κάποιος αφελής για να μην πω χαζός θα μπορούσε να πειστει με τέτοιου είδους παρομοιώσεις πως μια ανώτερη δύναμη τον προόριζε για φτωχό ή πλούσιο "ψάρι". Μια ανόητη και άκρως μίζερη φράση που ανεξαρτήτως του ποιος και γιατί την πρωτοείπε, μυρίζει καταναγκαστικό συμβιβασμό έχει μετατραπεί σε αδιαμφησβήτητη πραγματικότητα. Πως να συγκρίνει κανείς τον καρχαρία που θα φάει το μικρότερο ψάρι με τον μεγαλο επιχειρηματία άνθρωπο που θα πατήσει κάτω εναν εργάτη ανθρωπο, όχι για να επιβιώσει αλλα για να ικανοποιήσει την όλο και πιο αχαλίνωτη απληστία του για χρήμα, χρήμα, χρήμα...;;; Αν τα συγκρίνει θα τα συγκρίνει χρησιμοποιώντας τον συμβολισμό για να δείξει πως καταντήσαμε να "τρώμε" ο ένας τον άλλον και όχι για να αποδείξει πως η αδικία που συμβαίνει σ' εμας τους ανθρώπους είναι αναπόφευκτη και φυσική!! Όχι, γιατι το άκουσα και αυτο αρκετές φορες απο τους γύρω μου... να προσπαθούν να με πείσουν πως αφού το μεγάλο ψάρι στη φύση τρώει το μίκρο είναι φυσικό και ο πλούσιος να αδικεί τον φτωχό! Τι απο το δεύτερο σκέλος της πρότασης σου φαίνεται φυσικό άνθρωπε; Η μια κατάσταση έχει να κάνει με το πώς επιβιώνει ένα ζώο και η άλλη κατάσταση έχει να κάνει με το πώς εκμεταλλεύεται ο ένας άνθρωπος τον άλλον με βάση την ποσότητα του χρήματος την οποία έτυχε να κατέχει. Το οποίο χρήμα, ξαναλέω, είναι κάτι το οποίο εμείς εφήυραμε κι εμείς το διαχειριζόμαστε. Δεν είδα παρόλαυτα, αν θέλεις να μιλήσω με το σκεπτικό σου άνθρωπε, κανένα ζώο στη φύση να κάνει συλλογή πτωμάτων μέσα στη σπηλιά του θέλοντας κάνει επίδειξη στα υπολοιπα ζώα αφήνοντας τα να πεθάνουν της πείνας αφού έχει μαζέψει το ίδιο ό,τι κινούνταν πεινούσε δεν πεινούσε! Έλεος πια με τις χαζομάρες.

Και πάμε πάλι το ίδιο τροπάρι ετσι, για να σας κουράσω λίγο ακόμη: Κι ας μην ξεχνάμε επιτέλους τόσο επιδεικτικά ότι έχουμε και μια άλλη πλευρά, την πνευματικονοητική την οποία ποτέ δεν αναπτύξαμε αρκετά και η οποία θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια...Ας παραδεχτούμε καλύτερα πως φοβόμαστε να δράσουμε γιατι θα έπρεπε να αναλάβουμε ο καθένας μας πολλές ευθύνες κι ας αφήσουμε τα παιδιάστικα επιχειρήματα. Ο φόβος μας φαίνεται και απο την ερώτηση μας κάθε φορα που ακούγεται κάποια αντιεξουσιαστική άποψη: "Τι;;; Χωρίς εξουσία;;; Και ποιος θα αναλάβει αυτό; Και ποιος θα κάνει εκείνο; Και ποιος θα φροντίσει για το άλλο; κλπ κλπ κλπ" Η απάντηση; ΕΣΥ ΡΕ Μ@ΛΚ@ ανθρωπε! ΕΣΥ! Απο πότε η υπευθυνότητα, η οργάνωση, η ανάληψη καθηκόντων κλπ χρειάζεται να συμβαδίσει με την εξουσία; Δεν είναι ταυτόσημες έννοιες! Εκτός κι αν με πείσεις πως χωρίς μπαμπούλα πάνω απο το κεφάλι σου δε θα έκανες τίποτε στη ζωή σου. Η ότι μόνο αν γινόσουν εσύ ο μπαμπούλας για κάποιον άλλον θα μπορούσες να αναλάβεις καθήκοντα. Τότε ψαξου. Ψάξου γιατι χανόμαστε!


Υ.Γ. Ζητώ συγγνώμη για τις ύβρεις. Καμια φορά βγαίνω κι εγώ εκτός εαυτού.

Διαβάστε περισσότερα
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Της ψυχης το Ψ κεφαλαιο


 Φαιδροτητες υπο την επηρεια συναισθηματος
Συμφερον...Τι οδηγει σε αυτο; Το υπερτροφικο εγω μας. Εκεινο που ζηταει ολο και περισσοτερα υλικα αγαθα τα οποια συνηθως δεν εχουμε καμια αναγκη, προκειμενου να νιωσει ανωτερο, να επιδειχθει εναντι των υπολοιπων και να γεμισει αλλου ειδους κενα κυριως ψυχολογικης φυσεως. Δε μαθαμε να ειμαστε πληρεις συναισθηματων γι' αυτο και δε μας αρκουν αυτα. Δε λαβαμε ποτε ζεστασια, αγαπη, ενδιαφερον απο τον διπλανο μας σε τετοιο βαθμο ωστε να συνειδητοποιησουμε οτι πανω και περα απο καθετι αλλο ειναι η συνυπαρξη, η αλληλοστηριξη, ο αλτρουισμος. Δε μαθαμε να εκτιμαμε αυτα που ουσιαστικα ποτε δεν ειχαμε γιατι κανεις δε φροντισε να μας κανει να τα αισθανθουμε. Ζηταμε αλλου την ευχαριστηση που θα νιωθαμε αν νοιαζοταν ο ενας για τον αλλον. Αποξενωση. Η ζωη μας δεν ειναι τιποτε αλλο παρα δημοσιες σχεσεις χωρις νοημα γεματες υποκρισια και ιδιοτελεια. Αποκτηνωθηκαμε γιατι μονο ετσι μπορουμε να επιβιωσουμε μεσα σε ενα περιβαλλον που ξεχασε τι θα πει "νιωθω". Η καλυτερη αμυνα ειναι η επιθεση. Ο διπλανος μας απο δυναμει φιλος μας εγινε σιγουρος εχθρος μας. Το χαμογελο αντικατασταθηκε απο καχυποπτα βλεμματα. Η ζεστες αγκαλιες απο παγωμενες χειραψιες. Τα συναισθηματα εγιναν υλικες δοσοληψιες. Οι σχεσεις μετατραπηκαν σε μπιζνες και οι εξομολογησεις εγιναν οικονομικες συμφωνιες κατω απο τραπεζια. Ο ερωτας εγινε αγοραιος "απο τη φυση του". Η φιλια εγινε ενας ακομη τροπος να περνας την ωρα σου. Ο ρομαντισμος εγινε ωμοτητα, η αλληλοβοηθεια γινεται σπαραγμος. Το ειλικρινες ενδιαφερον μεταλλαχτηκε σε αδιακρισια που κοιταζει μεσα απο κλειδαροτρυπες. Η αναγκη για αυτοβελτιωση εδωσε τη θεση της στο φθονο και τη μισαλλοδοξια. Το θαρρος εγινε θρασυδειλια και η παιδεια περιοριστηκε στη στυγνη εξειδικευση. Η εξυπναδα μεταφραζεται πια σε κουτοπονηρια. Η καλη προθεση σε πονηρια. Η αξια υποκατασταθηκε απο το γλειψιμο. Εκει που χερια ενωνονταν τωρα σχηματιζονται εχθρικα διακειμενες ομαδες χωρις και οι ιδιες να ξερουν τι ειναι αυτο που ουσιαστικα εχουν να χωρισουν μεταξυ τους τα μελη τους. Αφηνουμε μερα με τη μερα τη ζωη να φευγει μεσα απο τα ιδια μας τα χερια. Ενα δωρο που με καποιον τροπο μας δοθηκε απλοχερα το επιστρεψαμε πισω στραπατσαρισμενο, αγνωριστο, προτιμωντας το σκοταδι της πληρους αναισθησιας. Απογυμνωθηκαν οι ψυχες μας κι εμειναν απροστατευτες βορα στα πιο σκιωδη ενστικτα μας. Μοιαζουμε με κακοποιημενα παιδια που σαν ενηλικες γιναμε αυτο που μισουσαμε διοτι αφησαμε τα καταλοιπα να κυριευσουν την ψυχοσυνθεση μας. Απο θυματα γιναμε θυτες ωστε να μην ξαναπεσουμε θυματα. Αν κανεις βγαλει απο πανω μας το πετσι του φοβου και του πανικου, αυτο το πετσι που εχουν και τα πληγωμενα αγριμια ισως σε πολλους απο εμας να διακρινει ενα καποιος φως. Μια ψυχη που ερημην μας κλαιει τα βραδια ζητωντας λυτρωση. Γιατι γιναμε ολα οσα μισουμε; Βαρεθηκα ν' ακουω απο τον καθενα ξεχωριστα σκεψεις που οδηγουν στο συμπερασμα πως υπαρχει ακομη ελπιδα ανθρωπιας μα της μαζας οι πραξεις παντα να διαφερουν απο τις σκεψεις των μελων της. Τι γινεται τελικα; Ειμαστε τοσο υποκριτες, τοσο φοβισμενοι η τοσο πελαγωμενοι...; Εναν ανθρωπο ζητω με κεφαλαιο της ψυχης του το Ψ...Εναν ανθρωπο ζητω που να ξερει τι θα πει νιωθω...Για το μονο που στεναχωριεμαι ειναι πως ενας τετοιος ανθρωπος θα ποναει αναμεσα σε αλλους...


Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

The forbidden- 12


Επικίνδυνα παιχνίδια
Ξημερώματα. Το αδειανό μου σαρκίο σωριασμένο σ' ένα πέτρινο πεζούλι, στον γνωστό πεζόδρομο, δίπλα σε άτομα που δε γνώριζα και ανθρώπους που νόμιζα πως ήξερα, αγόταν και φερόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Το αλκοόλ στο αίμα μου είχε καταπιεί και τα τελευταία νηφάλια κύτταρα κάνοντας το βλέμμα μου να θολώνει επικίνδυνα. Γνωστοί και άγνωστοι με κοίταζαν με μισό μάτι περιμένοντας σαν ύαινες μπροστά στο κουρασμένο θήραμα την επόμενη κίνησή μου. Εκείνος μόνο, ο ψυχωτικός μου θαυμαστής, με τις απειλές και τα "ακράδαντα" επιχειρήματά του είχε βρει την ώρα να μου πουλήσει προστασία έχοντας κερδίσει νωρίτερα "με το σπαθί" του μια μεθυσμένη, απελπισμένη και πληγωμένη παράδοση του αδειανού μου σαρκίου που κρατούσε αγκαλιά σε όλον τον δρόμο για να μη χάσω την ισορροπία μου. Μια ισορροπία που είχα χάσει έτσι κι αλλιώς τις τελευταίες μέρες. Καταλάβαινα πιο πολλά απ' όσα έδειχνα. Μια καλή πρώην φίλη δίπλα μου προσπαθούσε να καταλάβει τι κάνω και τι μου συνέβαινε υποκρινόμενη πως είχε κατέβει μόλις από έναν άλλον πλανήτη. Μια κίνηση- ματ στη δική τους σκακιέρα θα ήταν ό,τι έπρεπε, σκέφτηκα. Μια κίνηση ματ που έκανα με μεγάλη επιτυχία κρατώντας όμως δικό τους πιόνι. Ήταν φανερό πλέον πως οι ένορκοι, ο εισαγγελέας, ο δικαστής, σύσσωμη η κοινή γνώμη είχαν όλοι τους βγάλει το επισφαλές  συμπέρασμα: "Ένοχη κύριοι! Η κατηγορουμένη είναι αναμφισβήτητα ένοχη." Η ποινή μου δεν καθορίστηκε αμέσως. Στα λόγια ήταν διαφορετική από αυτή που μου απέδωσαν, ή καλύτερα μου αποδώστε, τελικά εμπράκτως. Εσύ καθόσουν δυο άτομα πιο πέρα. Παρεμβαλλόταν ανάμεσά μας ο "προστάτης" μου κι ένα ανθρωποειδές μαντρόσκυλο μάλλον γένους θηλυκού που έμοιαζε να έχει αναλάβει τη δική σου προστασία απέναντι στον μεγαλύτερο κίνδυνο που είχες να αντιμετωπίσεις ως τότε. Δηλαδή εμένα. Στάθηκα για λίγο όρθια και με λέξεις μπερδεμένες προσπάθησα να καταλάβω γιατί άραγε εσύ είχες παραδοθεί σε μια ελπιδοφόρα για μένα θλίψη εδώ και ώρα. Το θηλυκό μαντρόσκυλο γάβγισε δείχνοντας τα δόντια του απειλητικά. Η υποχώρησή μου αργότερα θα με ντρόπιαζε μα έτσι που στεκόμουν ασταθής, σχεδόν αξιολύπητη, αποφάσισα να μην τα βάλω με τη διπλάσια σε μέγεθος μάζα που στεκόταν μπροστά σου για να με εμποδίσει να σου απευθύνω τον λόγο. Κάποιες μέρες μετά σκεφτόμουν τι θα έλεγα και τι θα έκανα εκείνη τη στιγμή αν δεν ήμουν μεθυσμένη για να νιώσω για λίγο την ευχαρίστηση της φανταστικής μου αντεπίθεσης. Η παράξενη σουρεαλιστική  μου παρέα σηκώθηκε λίγο αργότερα με προορισμό το σπίτι σας. Δεν έπρεπε να έρθω. Ήμουν όμως μόνη, σε κακό χάλι κι ακόμη ήταν σκοτεινά. (Μόνη και κατατρεγμένη, που λένε  και κάπου εδώ κλαίμε ομαδικώς...) Ήρθα. Το λίγο υπόλοιπο της παράξενης εκείνης εφιαλτικής νύχτας πέρασε εξίσου σουρεαλιστικά, όπως είχε αρχίσει. Με εξομολογήσεις χωρίς κανένα νόημα που είχαν αιτία τους το πείσμα. Με αγκαλιές ψυχαναγκαστικές σε ξένα σεντόνια. Με ξεπούλημα ψυχής που έγινε βορά στο στόμα των λυκανθρώπων γνωστών σου την ίδια κιόλας μέρα. Με την ανακάλυψη πως ο μόνος άνθρωπος που με είχε αγαπήσει πραγματικά ως τότε, με είχε δει νωρίτερα στην αγκαλιά του διπρόσωπου παλαβιάρη που μου είχατε πλασάρει σαν καλό παιδί πριν κάποιες μέρες και είχε χειροκροτήσει την κατάντια μου ειρωνικά χωρίς ποτέ εγώ να δω κατάταματα την πληγωμένη του αλήθεια. Εσύ στεκόσουν σαν άκακος αμνός μπροστά στον "Εωσφόρο" που τόλμησε να νιώσει κάτι για σένα μα προτίμησες να μην πεις πουθενά όσα είχες νιώσει εσύ γι' αυτόν. Μια αθώα περιστερά με νύχια αρπακτικού...Το πρωί ταξιδέψαμε μαζί. Έτσι ήταν να γίνει και έτσι έγινε. Αμίλητοι και  σκυθρωποί με ύφος γεμάτο ενοχές και ανείπωτες σκέψεις ο καθένας για δικούς του λόγους. Δεν ήθελες να ξέρεις τίποτα. Και δεν ήθελες να ξέρω τίποτε ούτε εγώ. Ήδη όμως ξέραμε πάρα πολλά και οι δυο. Οπότε κάποιος από τους δυο μας έπρεπε να "πεθάνει". Ας μαντέψει κανείς ποιος σκότωσε ποιόν... Τις επόμενες μέρες δεν άκουσα τίποτε για σένα. Δεν άκουσα τίποτε από σένα. Μέχρι που έκανα την επόμενη λάθος κίνησή μου...

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

The eyes are useless when the mind is blind...



Ακολουθουν δυο συνδεσμοι που οδηγουν σε κατι που βρηκα ενδιαφερον. Ακομη κι αν δεν επροκειτο για πραγματικο περιστατικο κατι θα εβγαζε κανεις διαβαζοντας το...

1ο Κείμενο

Και η συνέχεια


Διαβάστε περισσότερα...

Ενθαδε κειται η ζωη- the mourning of a buried life



Οικτιρω τους καιρους και τα δακρυα.
Ο πονος που μου κοβει την ανασα εδω μεσα
ειναι τοσο αληθινος οσο το αιμα
που τρεχει απο τις φλεβες μου σε χρωμα μαυρο
κοχλαζοντας οργη, λησμονια και θανατο

Μοναξια. Μονος πεθαινεις κοιτωντας τα ονειρα σου να σπαραζονται
και το παιδι μες στην ψυχη σου τρομαγμενο οσο ποτε
κλαιει με λυγμους που αναζητουν τη Μανα
σε σταση εμβρυακη να ξανακλεισει την αθωοτητα του
στην παρηγορη αγκαλια της οπως καποτε

Οικτιρω τους καιρους κι αυτα τα δακρυα
που σαν οξυ παραμορφωνουν της νιοτης μου το δερμα
χαρακωνοντας τα μαγουλα μου καθως κυλουν
στην ιδια καθοδικη πορεια που πηρε πριν χρονια και η ιδια ζωη
- να, κατι τετοια με φτυνουν απ' τον καθρεφτη τα αγρια πρωινα μου-

Σαν ανθρωπος μιλαω και ντρεπομαι.
Οπου στραφω καμενη γης μ' ακολουθαει
κι οι εμπρηστες που πυρπολήσαν τη ζωη μου οσο κοιμομουνα
ξεδιαντροπα πανω απ' το πτωμα μου γελανε δειχνοντας με.
Τους ακουω. Μα νεκρος κειμαι ενθαδε, τι να κανω;

Αθαφτος νεκρος ατιμασμενος
που ξεχασα να παρω μια ανασα οταν γεννηθηκα
που χαρισα το πρωτο κλαμμα της ζωης σε σαπιο κοσμο
που δωρισα το πρωτο μου βλεφαρισμα
ενθυμιο στον φοβο και το ψεμα.

Ενθαδε κειμαι νεκρος λοιπον μου ειπαν
Και λυπαμαι αυτα τα δακρυα που μεσα στους καιρους
απεδειξαν πως ζουσα μα δεν το ξερα, κι ας λεγαν.
Γιατι τους πιστεψα και χαρισα στον διαολο την ψυχη μου;
Λιγο πριν φυγω στ' αληθεια καταλαβα

οτι αρκουσε μοναχα ν' αναπνεω. Μου το απαγορευσαν.
μα φταιω μονο εγω
γιατι υπακουσα.


Έλλη Π.



Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Πεζοποιώντας ποίηματα μιλάμε στους ανθρώπους



Υπάρχει ακόμη κάποιος εκεί έξω
που κάνει πραγματικότητά του
τα δικά σου όνειρα

Πονάς αντικρίζοντας κάτι απο σένα
παραδομένο κι ανίκανο μπροστά
"στις περιστάσεις"

Σε αντιπαθώ όταν μου λες πως "έτσι είναι"
κι όλος απορία με ρωτάς ρητορικά "τι να κάνουμε τώρα!"
ανασηκώνοντας τους ώμους

λες και δεν έχεις καμιά υποχρέωση
απέναντι στο ίδιο σου το δικαίωμα
για ΖΩΗ!

Σε αντιπαθώ όταν παραμορφώνεσαι
σ' εκείνη την κακομοίρικη έκφραση
της αυτολύπησης

που επέλεξες σα μονόδρομο
σταυρώνοντας τα χέρια
και σκύβοντας τις πλάτες

Γιατί με κατηγορείς;
Που δε σε αλλάζω εσένα και τους ομοίους σου;
Που δεν είμαι εγώ ο Θεός σου;

Που επέλεξα να δώσω μια ευκαιρία
σε μια αλήθεια που ποτέ σου δε δοκίμασες
επιλέγοντας τη συγκατάβαση στο έγκλημα;

Με κατηγορείς που δε σου μοιάζω
όταν κι εσύ ο ίδιος καταβάθος
μισείς τον εαυτό σου από καιρό;

Με κατηγορείς μήπως που
δεν ανέλαβα εγώ και τις δικές σου ευθύνες
μα προτίμησα να σε ξεμπροστιάσω

μπροστά στα μάτια μιας επόμενης γενιάς
που αποκαλείς "παιδιά σου"
και τα θυσιάζεις σε θεούς και δαίμονες;

ξέρεις, αυτούς που ξέρασε ακόμη και η κόλαση,
αυτούς που φτιάχτηκαν με σάρκα κι αίμα
κι ανοχή
κι ενοχη
κι αποχη...
ΔΙΚΗ ΣΟΥ!

Με κατηγορείς που δε σε πήρα απο το χερι
για ν' αλλάξω μονάχη τον κόσμο που χτίσατε μυριάδες
όταν δε δέχεσαι καν να με ακούσεις;

Δε θα βουτήξω στον βόθρο σου, άνθρωπε,
για να σου αποδείξω οτι βρωμάς
κολλώντας τη βρώμα σου στο πετσί μου
για να τη μυρίσεις πάνω μου κατόπιν εορτής

Μπες στον κόπο να βγεις εσύ απο κει
και τοτε θα δεις οτι αλλιως μυριζει
ο καθαρός αέρας εδώ έξω...

Μα θα μου πεις...για να βγεις απο τον βόθρο πρέπει πρώτα να τον δεις...
Κι εσύ άνθρωπε με τα μάτια ραμμένα βαδίζεις
και κλωστές επίχρυσες κρέμονται απ' τα κλειστα σου ματόκλαδα...
Διαβάστε περισσότερα...

Ο ύπνος του αδίκου



Εχετε ακουστα τα εγκληματα λευκου περιλαιμιου; Θυμαστε καθολου με ποσα σκανδαλα βομβαρδιστηκαμε και βομβαρδιζομαστε ακομη απο ανθρωπους οι οποιοι εχετε επιλεξει να σας κυβερνανε (σα να ειστε ερμαια του καθενος κατ' επιλογη); Εχετε συνειδητοποιησει ποσο ανοιχτη ειναι η ψαλιδα της ανισοτητας καθε ειδους, αρα και της οικονομικης, ειτε μεταξυ των ανθρωπων-μοναδων ειτε μεταξυ των χωρων; Μπορειτε να καταλαβετε ποσο επικινδυνη ειναι η συσσωρευση πλουτου στα χερια ενος ανθρωπου και ποσο ευκολο ειναι αυτος να διαφθαρει και να γινει απληστος υπο τετοιες συνθηκες; Μπορειτε να διανοηθειτε τι παιχνιδια παιζονται πανω στις πλατες μας και πισω απο αυτες με πρωταγωνιστες εκεινους που για καποιον λογο επιλεγατε για χρονια να σας εξουσιαζουν; Εχετε κατανοησει τη φυση και την αιτια της οικονομικης καταρρευσης ενος μοντελου φαντασματος απο το οποιο οι λιγοι εξακολουθουν να διασωζονται με μικρες εως καθολου απωλειες; Τα σκανδαλα, η διαφθορα, οι τραπεζες, οι μεγαλοεπιχειρηματιες, οι προνομιουχοι καθε ειδους που δεν τους αγγιζει τιποτε και που οι νομοι τους οποιους θεωρειτε απαραιτητους για την ευθρυθμη λειτουργεια (;!) ενος κρατους δε δειχνουν να τους επηρεαζουν σας εχει ποτε περασει απο το μυαλο πως ευθυνονται για οσα σημερα αντιμετωπιζουμε; Καποιοι βιωνουμε την κριση σαν ατομα μεμονωμενα σε συσχετισμο με αλλα ατομα και καπου αλλου αυτη η κριση εχει κανει την εμφανιση της αμετρητα χρονια πριν πληττοντας καποιες χωρες εναντι αλλων χωρων οπως τωρα πληττει εναν συνταξιουχο εναντι ενος μεγαλοεπιχειρηματια. Οι ανθρωποι οι οποιοι εχουν πληγει απο το σαθρο οικοδομημα του καπιταλισμου και των ανδρεικελων του που εχουν δημιουργηθει ως μεταλλαξεις αλλων οικονομικων θεωριων και πολιτευματων ειναι αυτοι που με τον εναν η τον αλλον τροπο βρισκονται σε μειονεκτικη εως εξαθλιωτικη θεση ειτε ειναι Ελληνες που ακομη μενουν στην Ελλαδα ειτε ειναι αλλοδαποι που εχουν αναγκαστει να αφησουν τις πατριδες τους προς αναζητηση ενος καλυτερου μελλοντος, πολλες φορες προς αναζητηση απλως ενος τροπου για να επιβιωσουν. Οι ανθρωποι με τα προσωπικα συμφεροντα που κρυβονται πισω απ΄ολα αυτα εχουν καταφερει  να μας κανουν να στραφουμε ο ενας εναντια στον αλλον αντι να στραφουμε ολοι μαζι εναντιον τους. Δεν ειναι πως εκεινοι ειναι πιο εξυπνοι απο εμας. Βασιζονται ομως στην αγανακτηση η οποια ειναι ευκολο να τυφλωσει εναν ανθρωπο και να τον κανει ετσι υποχειριο του καθε επιτηδιου. Ποσο μαλλον οταν αυτος ο επιτηδιος εμφανιζεται στα πληθη σαν αλλος σωτηρας και ταζει τον ουρανο με τ' αστρα η εξυψωνει φρονηματα τη στιγμη που σε ολα τα υπολοιπα ο κοσμος νιωθει κατωτερος (ο νοων νοειτο). Η προσοχη λοιπον με τετοιους τροπους στρεφεται ευκολα (δε θα επρεπε παρολαυτα τοσο ευκολα) αλλου κι ετσι ξανα οι πραγματικοι φταιχτες γλιτωνουν με λιγες επιδερμικες εκδορες την ιδια στιγμη που ανθρωποι στα ποδια τους αλληλοσπαραζονται τυφλωμενοι απο μισος θαρρεις και εχουν μεταξυ τους να χωρισουν πολλα. Στην πραγματικοτητα αν ενωνονταν θα μπορουσαν να γινουν πολυ επικινδυνοι για τους πραγματικους υπαιτιους μα αυτο αδυνατουν ακομη να το συνειδητοποιησουν. Γιατι ενας αντιεξουσιαστης που θα χτυπησει το κατεστημενο του κεφαλαιου και του καπιταλισμου συμβολικα η στην κυριολεξια θεωρειται τρομοκρατης ενω οι χρυσαυγιτες που καταστρεφουν τους παγκους (νομιμων οπως εμαθα εν τελει) μικροπωλητων επειδη αυτοι δεν ειναι Ελληνες απο πολλους θεωρουνται ηρωες που τιμανε το εθνος; Δε θα πω αν ειμαι υπερ τακτικων καταστροφης, ο λογος του παραλληλισμου ειναι αλλος. Με συγχωρεις κοιμισμενε Ελληνα μα ποιος θεωρεις οτι εχει κατακλεψει εσενα και τους μεταναστες και εχει φερει και τις δυο πλευρες σε αυτο το σημειο που βρισκεται η καθεμια; Εισαι τοσο αφελης η επιλεγεις να κοιμασαι; Ο υπνος σου δεν ειναι ο υπνος του δικαιου. Ειναι ο υπνος της αδικιας και της καταντιας. Το να κρυβομαστε πισω απο το γεγονος πως αρκετοι μεταναστες ειναι εγκληματιες (αν και τετοιου ειδους τσουβαλιασμα καλο θα ηταν να αποφευγεται) σε ενα κρατος θαρρεις εκ φυσεως ανοργανωτο που αδυνατει να κανει κουμαντο ακομη και στους δικους του μεγαλοεγκληματιες οι οποιοι εχουν κανει επαγγελμα τη διαφθορα, δε μας οδηγει παρα σε φαυλους κυκλους μονο προσωρινα και φαινομενικα αποτελεσματικους. Ειναι σα να εχουν κανει επιδρομη 10 ληστες στα σπιτια 1000 ατομων, εχουν κλεψει ολα τα υπαρχοντα τους, οι 900 ειναι Ελληνες οι 100 απο αλλες χωρες και αντι να τρεξουν τα 1000 ατομα να κυνηγησουν τους 10 ληστες τρωγονται μεταξυ τους μπροστα απο εναν φουρνο για το ποιοι θα παρουν τις τελευταιες φραντζολες ψωμι. Θα μου πει κανεις μα αν ο φουρνος ειναι ελληνικος τοτε εχουν οι Ελληνες προτεραιοτητα στο ψωμι. Οκ, να δεχτω την απλοικη αυτη σκεψη μιας και μιλαμε απλοικα αυτη τη στιγμη. Ρωτω ομως: Αν ο εκαστοτε Ελληνας ηταν στη θεση καποιου που δεν εχει ουτε στεγη, ουτε την πολυτελεια της πατριδας που εμεις με τοση περηφανια επικαλουμαστε, ουτε φαγητο, θα κοιταζε το σαβουαρ βιβρ της προτεραιοτητας και της "νομιμοτητας"; Μαλλον οχι. Θα εφταιγε ο ιδιος γι' αυτο η εκεινοι που τον οδηγησαν εκει; Θα μου πει καποιος αλλος οτι κι εμεις δε θα κοιταξουμε το σαβουαρ βιβρ και θα πολεμησουμε οσους ξενους θελουν ν' αρπαξουν την ελληνικη φραντζολα ψωμι. Πολυ ωραια...Και οι δεκα ληστες που σας καταληστεψαν ολους; Φυσικα τους ξεχασατε καθως αλληλοσκοτωνοσασταν για τη φραντζολα (δικαιως η αδικως) και ξεφυγαν. Απο την αλλη οταν διωξετε τους ξενους και μεινετε μονο Ελληνες οι φραντζολες που δε θα εχουν εντωμεταξυ πολλαπλασιαστει καποια στιγμη θα τελειωσουν. Θα μεινουν δυο τρεις στο ραφι. Και τοτε θα σκοτωθειτε μεταξυ σας οι Ελληνες τελικα για το ποιος θα τις πρωτοπαρει την ωρα που 10 καθικια θα γελανε εις βαρος σας απο καποιο ασφαλες μερος τρωγοπινοντας πλουσιοπαροχα με οσα σας εκλεψαν...Αυτο θελετε; Γιατι οπως βλεπω τα πραγματα προς τα κει οδευουμε τελικα...Το παραμυθακι που μολις εγραψα θα μπορουσε να χαρακτηριστει ιστοριουλα για μικρα παιδια απο καποιον που αδυνατει να καταλαβει συμβολισμους και να διαβασει αυτο που λεμε "το κατω κειμενο". Πολυ απλοικα παραδειγματα ομολογω πως χρησιμοποιησα...Αναρωτιεμαι ομως ποσοι εκει εξω ειναι ικανοι να καταλαβουν τα μη απλοικα την ιδια ωρα που αμφιβαλλω για το αν θα ειναι πολλοι αυτοι που θα καταλαβουν τα απλοικα. Δε λεω τους ανθρωπους χαζους. Τυφλωμενους τους λεω. Και πολλες φορες αυτο αποδεικνυεται χειροτερο...

Ως ποτε;;;;;  

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

Καλο μας υπνο...



Ο φασισμος και οι τακτικες του σε καθε εμμεση η αμεση μορφη ειναι περιτρανη αποδειξη του ποσο αχρηστοι εχουμε καταντησει να ειμαστε εμεις οι ανθρωποι... Και εις ανωτερα λοιπον. Οσο πιο επικαιρο γινεται το θεμα του φασισμου σε ρολο εθνο-σωτηρα τοσο πιο πολυ φοβαμαι οτι αντικαθιστουμε τις ζοφερες μερες που ζουμε με αλλες τραγικοτερες. Αραγε δεν ειχαμε αλλη επιλογη; Δεν εχουμε ακομη καμια επιλογη περα απο την αγριοτητα, την ωμοτητα, την κενοτητα, την κτηνωδια; Οταν ζουμε το κακο υπαρχει καποιος μονοδρομος που μας οδηγει στο χειροτερο; Και ολα αυτα συμβαινουν επειδη μας ειναι ευκολοτερο φυσικα να αναθεσουμε τις καταστροφες μας στα χερια αλλων παρα να αναλαβουμε επιτελους ευθυνες δικων μας πραξεων. Εχει μαλλιασει η γλωσσα μου και το πληκτρολογιο μου και εξω απο τον κοσμο του ιντερνετ που χρησιμοποιω (δε με χρησιμοποιει θελω να πιστευω) εχω κουραστει να λεω και να κανω πραγματα μονο και μονο για την καθαρη μου συνειδηση τωρα πια. Θα με ρωτησει κανεις αν αξιζει τον οποιον κοπο. Δε θα του απαντησω ακομα. Οι μαυρες μπλουζες θα φερουν μαυρες μερες αν οι μισοι αυνανιζονται με τις τεστοστερονες των ελληναραδων τραμπουκοσουπερμαν του "ανοθευτου ελληνισμου" και οι αλλοι μισοι τους κοιταζουν αναποφασιστοι για το αν ειναι η οχι "απογονοι" του Χιτλερ σε ελληνικη βερσιον. Μεχρι ν' αποφασισουμε λοιπον καλο μας υπνο. Τωρα πια ακομη και οταν βγαινουμε στους δρομους δεν ξερω για τι πραγμα ο καθενας μας μαχεται. Δεν υπαρχει ανθρωπινη ενοτητα αλλα μας νοιαζει η εθνικη. Οταν ο καθενας ξυπναει μονο οταν προκειται να θιχτει το δικο του συμφερον ενω ο κοσμος ολος χανεται γυρω του ακομη και καποιες διαμαρτυριες εκει εξω φανταζουν υποκριτικες. Οχι δε γινομαι αφοριστικη. Αγανακτηση δηλωνω για αλλη μια φορα. Αν και πια ακομη και αυτη η λεξη εχει γινει τοσο "της μοδας" με την κακη εννοια που θυμιζει περισσοτερο κακογουστο "ποστ" στο φεισμπουκ παρα ανθρωπινη αντιδραση...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Don't wait too long there will be no sign...



Το πουλμαν καταπινε τα χιλιομετρα περνωντας απο φωτα απροσδιοριστου ταυτοτητος, προσπερνωντας αυτοκινητα διαφορων ειδων και αφηνοντας πισω την καυτη ασφαλτο που κυλουσε κατω απο τις ροδες του με αρκετα μεγαλη ταχυτητα. Τα ματια μου κολλημενα στο τζαμι κοιτουσαν αφηρημενα τις εικονες εξω απο εμενα ενω επικεντρωνονταν περισσοτερο στις εικονες που υπηρχαν μεσα μου καθως διεκρινα θαμπο και το ειδωλο μου να με κοιταζει ολο μυστηριο αναμεσα απο τα τοπια που εναλασσονταν. Δεν ακουγα παρα τη μουσικη που εμπαινε κατευθειαν απο τα ακουστικα στ' αυτια μου κι απο κει στην πυλη του εγκεφαλου μου που συντονιζει αναμνησεις και συναισθηματα. Ημουν ξαφνικα πισω στην τελευταια ταξη του σχολειου γεματη παρορμητισμο και ερωτα, ημουν στο πρωτο ετος των σπουδων μου σε μια αλλη πολη γεματη προσδοκιες και αυτοπεποιθηση και την αμεσως επομενη στιγμη ημουν μετεωρη στο πουθενα, περικυκλωμενη απο συντριμια παθων και ισως λαθων. Συντριμια που με εκαναν να ψαχνω στις σκονες και κατω απο τις πετρες και τα χωματα τον χαμενο αλλον εμενα, αυτον που με εγκατελειψε σα να ηταν ο χειροτερος εχθρος μου στα δυσκολα. Τρομαξα να καταλαβω, να θυμηθω, ποτε πηρα αποφασεις για τη ζωη μου, ποιος ζουσε για μενα ολα αυτα τα χρονια τελικα...Απωθημενα που μισω οσο τιποτε αλλο ηρθαν να ταραξουν τα νερα της υποκριτικα ησυχης ψυχης μου. Δεν καταλαβα για ποτε ενα δακρυ κυλησε, που λενε και τα μελο μυθιστορηματα, στο μαγουλο μου για να με εκνευρισει, για να με πονεσει και να με λυτρωσει προσωρινα. Μεσα στη μνημη του παλιου μου κινητου υπηρχαν ξεχασμενα τραγουδια απο το τοτε. Ημουν αναγκασμενη να ακουω ουσιαστικα ολη την μεχρι τωρα ζωη μου σε μελωδιες και στιχους. Η ανασα μου βαρυνε. Το επομενο τραγουδι ηταν αυτο που με ειχε σημαδεψει μα που δεν ειχε ακομη οπως φενεται καταφερει να με ταρακουνησει στην πραξη μιας και η πορεια μου μεχρι το προσφατο παρελθον εμοιαζε με βηματα παραξενου χορου (δυο μπροστα-δεκα πισω και παλι απο την αρχη). Ο,τι ειχα κατακτησει το γκρεμισα και ο,τι ειχα κερδισει με κοπο το επεστρεψα σε ανθρωπους που δεν τους ανηκε ποτε. Τον ιδιο μου τον εαυτο κατα καποιον τροπο, ενα μεγαλο κομματι της ψυχικης μου υποστασης. Δικαιολογιες...μου ελεγε το τραγουδι ακυρωνοντας καθε ελαφρυντικο που προσπαθουσα να μου βρω.
"...What does your heart say
What do you fear
Why do you always push it away?
Why these unnecessary tears?
I can see the shine but you're only wasting time
Putting yourself always in question
Denying leberation of your mind..."

και παει λεγοντας. Ρακος  απ' οσα δεν τολμησα να κανω κι απο τα χρονια που σαρωσε η αδρανεια και η ανυπαρξια μου λες και θα επροκειτο να ξαναγυρισουν πισω, εστρεψα το βλεμμα μου ασυναισθητα στο ηλεκτρονικο ρολοι του λεωφορειου. Η ωρα ηταν 20:03... Τραγικη ειρωνια λοιπον... 2003 ηταν η καλυτερη χρονια της μεχρι τωρα ζωης μου και η αρχη του τελους μου. Ισως θα επρεπε να σπασω εκεινο το ρολοι η ισως να επρεπε να μηδενισω το κοντερ των αδειων ημερων που αφηνα να σερνονται πισω μου σαν αδικες καταρες. Με θρεφει ο ερωτας μα το παθος μου μακαρι να διοχετευοταν και στην υπολοιπη ζωη μου τοσο "ολεθριο". Κανεις δεν ξερει το παραμικρο για εκεινο το αδυσωπητο μα τοσο γοητευτικο αυριο. Μα εγω εχοντας φτασει ως εδω πλασμενη απο το χτες μου στεκομαι μπροστα του εντελως γυμνη στην ψυχη και το σωμα. Αοπλη , περηφανη και φοβισμενη* σα μωρο παιδι προσπαθω να κρυψω την τελευταια λεξη* καταφευγοντας στον κυνισμο και τη μελαγχολια...
"...So why don't you do something about baby it don't deny
Would you even try
Break the wall to face it all
What can I do for you to believe me?..."



Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα