Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012


25 Νοέμβρη ~ Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών...

Τρεις θάνατοι γυναικών και 9.000 περιστατικά βίας με θύματα γυναίκες είναι ο απολογισμός της 7ετίας, όπως προέκυψε από την τηλεφωνική γραμμή βοήθειας «Δίπλα σου», το Ελληνικό Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης.

Σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ισότητας των Φύλων τουλάχιστον 1 στις 5 γυναίκες στην ΕΕ θα υποστεί βία κάπ

οια στιγμή της ενήλικης ζωής της, ενώ το 90% όλων των θυμάτων συντροφικής ή συζυγικής βίας στην ΕΕ είναι γυναίκες.
 
 
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Ο μεσαίωνας των αισθημάτων



Ειμαστε στον μεσαιωνα των ανθρωπινων αισθηματων ειπε. Τον κοιταξα και σκεφτηκα κουνωντας το κεφαλι πως ειχε δικιο.

Τι ειναι αυτο που μας λειπει τελικα; Ειναι τα υλικα αγαθα; Σιγουρα σε πολλους ανθρωπους τωρα πια λειπουν και αυτα. Μα πως φτασαμε στο σημερα; Τι ηταν ολα οσα μεχρι τωρα ειχαμε σε βαθμο υπερθετικο και εις βαρος ποιων αξιων τ' αποκτησαμε; Μηπως αυτο το οποιο βιωναμε ηταν ενας υλικος πλουραλισμος (με την εννοια της υπερβολης απο αποψη ποσοτητας) και μια εντονη επιθυμια για ολα εκεινα που δημιουργησαμε εκ του μηδενος σαν αναγκες αναποσπαστα συνδεδεμενες με την ευτυχια μας; Και το μεσα μας; Ο ανθρωπος εχει πολλα κομματια μεσα του. Και μαλλον σε γενικες γραμμες ειναι ευπλαστος θα ελεγα. Σε οποια πλευρα του δωσεις βαρυτητα αυτη ειναι που θα αναπτυχθει περισσοτερο εναντι των υπολοιπων συνηθως. Αν παλι δε δωσεις βαρυτητα πουθενα (κατι σαν αυτο που συμβαινει στις μερες μας) δε θα ειναι δυσκολο να δημιουργηθει ενας κλασικος ωχαδερφιστης. Ισως και γι' αυτο δε δυσκολευτηκαμε πολυ να γινουμε απο εμψυχα οντα με συν-αισθηματα απλοι καταναλωτες. Κατι ομως υπαρχει στη φυση του ανθρωπου το οποιο τωρα κοιμαται και σιγα σιγα ατροφει. Μια αρχεγονη πλευρα γεματη αισθησεις, ενστικτα, ελευθερια, ενεργεια, αισθηματα. Μια πλευρα που θυσιασαμε στο βωμο του "πολιτισμου" μας και τελικα την ξεχασαμε. Δεν αργησαμε να μετατραπουμε σε μηχανες, γραναζια μιας μεγαλυτερης μηχανης που αντι να μας απελευθερωσει μεσω της προοδου μας φυλακισε. Κι ετσι ο,τι το μυαλο εφευρισκει με το να το αφηνουμε να μας χρησιμοποιει αντι να το χρησιμοποιουμε γινεται φυλακη της ψυχης μας. Δεν πρεπει ομως να ξεχναμε πως εκτος απο μυαλο-λογικη εχουμε και πνευμα-ψυχη. Η αρμονια μας με τη φυση εχει μειωθει στο ελαχιστο, εχει ισως εξαφανιστει σε πολλους απο εμας και δε δισταζουμε να τη θυσιασουμε τελικα και αυτη με την πρωτη ευκαιρια για κατι καινουργιο ακομη πιο συγχρονο που θα καταληξει να μας κανει απο χρηστες εξαρτηματα. Ποιον να εμπιστευτεις; Ποιες αξιες ειναι εκεινες που παρεμειναν ζωντανες μεσα μας; Υπηρχε μια ισορροπια στη φυση που διαταραξαμε και για να μπορουμε πια να συνυπαρξουμε εφηυραμε νομους εκ νεου, δικους μας, στυλιζαρισμενους, σοβαροφανεις και καθωσπρεπει γιατι οι φυσικοι νομοι δε μας εκαναν πια. Δε μας γεμιζαν το ματι βλεπεις εμας, των πολιτισμενων οντων αυτου του πλανητη. Κι ετσι γεμισαμε ψευτικα πρεπει και απαγορευεται, πρωτοκολλα, κανονισμους που κανεις δεν ξερει σε τι χρησιμευουν η ποιος τους πρωτοσκεφτηκε ξεχνωντας τους νομους της φυσης οι οποιοι δεν καταπατουν καμια ελευθερια παραμονο εξυψωνουν την πνευματικη πλευρα ενος ανθρωπου που δε θα χρειαζοταν ουσιαστικα κανεναν ομοιο του και ισο του να του πει τι να κανει αν δεν ειχε διαβρωθει κι αν δεν ειχε μαθει να τον διαταζουν. Τωρα πια αν προτεινεις σε καποιον να ζησει χωρις νομους και κυβερνησεις θα σε κοιταξει πελαγωμενος στην καλυτερη περιπτωση για να καταληξει να σε κοροιδεψει που σκεφτεσαι πραγματα ανεφικτα. Ανεφικτο λοιπον καταντησε το να θελει κανεις να αγγιξει και την αλλη του πλευρα. Γι' αυτο κοιτωντας γυρω σου το μονο που θα δεις ειναι αγχωμενες μηχανες να τρεχουν πανω κατω αλαφιασμενες λεγοντας που και που δυο τρια λογια πιο πολυ απο συνηθεια, επειδη ετσι εχουν προγραμματιστει. Πως λοιπον να μη φτασουμε στην αποξενωση; Πως να μην καταντησουμε ανημποροι κι ανικανοι να εμπιστευτουμε τον διπλανο μας; Πως κι εκεινος να μας εμπνευσει και να μας πεισει πως ειναι αξιος εμπιστοσυνης ωστε να του ανοιχτουμε ουσιαστικα κι οχι για να χτισουμε μια ακομη τυπικη σχεση στα πλαισια της πλαστης καθημερινοτητας; Οι σχεσεις παραμορφωθηκαν, εγιναν διεκπεραιωτικες συνηθειες. Η επαφη χαθηκε, μετατραπηκε σε απολυτη χυδαιοτητα. Το συναισθημα αντικατασταθηκε απο την κενοτητα και τελος εμεις δημιουργησαμε χωρις να το καλοκαταλαβουμε εναν μεσαιωνα αισθηματων. Την πληρη παρακμη της ελευθερης αρχεγονης κι αυθορμητης πλευρας μας. Αυτης που καμια φορα μπορεις ακομη και σημερα να συναντησεις κατα καποιον τροπο σ' ενα παιδι το οποιο βρισκει σε ολα ενα νοημα. Στα ματια ενος παιδιου τα παντα εχουν αξια, ειναι κοσμοι για εξερευνηση και εμπνευση για δημιουργια. Η φαντασια τους οργιαζει κι αυτο γιατι ακομη δεν εχουν προλαβει να μπουνε στα κουτακια στα οποια κι εμεις οι ιδιοι θα τα καθοδηγησουμε σιγα σιγα βασιζομενοι σε ανουσια πρεπει. Πρεπει που δε μας εξασφαλιζουν πως θα "φτιαξουν" εναν σωστο ενηλικα, εναν καλο ανθρωπο, ενα διευρυμενο πνευμα. Αν κοιταξουμε γυρω μας θα δουμε πως αυτα τα πρεπει ουσιαστικα μαλλον εχουν αποτυχει παταγωδως. Μας αρκει ομως που με αυτα τα πρεπει ενα παιδι θα γινει αυριο ενας "καθωσπρεπει" ενηλικας κι ας μην ξερουμε καλα καλα κι εμεις οι ιδιοι τι παει να πει αυτο και τι μας εχει προσφερει ως τωρα. Μας αρκει που δε θα διαφερει απο το συνολο ετσι ωστε να μην προκαλει με βαση ολα οσα καποτε αποφασισαμε να ονομασουμε προκλητικα, ετσι, αυθαιρετα. Μας αρκει που θα σκοτωσει μεσα του τον αυθορμητισμο, τη φαντασια, τον ενθουσιασμο για καθετι που μας περιβαλλει. Μας αρκει που δε θα εκτιμα πια το μεγαλειο της απλοτητας μα θα στοχευει απλα στα μεγαλεια. Κι αν δεν καταφερει να τα φτασει ποτε θα γινει αλλος ενας δυστυχισμενος, καταπιεσμενος ανθρωπος με χιλιαδες απωθημενα και λαθος στοχους. Μας αρκει ενας κοσμος γεματος αχρωμους, αοσμους, αγευστους και α-παθεις ανθρωπους. Χωρις παθος. Αυτο μας αρκει γιατι ετσι μαθαμε να ζουμε. Ο αλλος μεσαιωνας διηρκησε 1000 χρονια. Αραγε τουτος εδω που κουβαλαει καταλοιπα και απο τον παλιο αλλα εχει σε μεγαλυτερο βαθμο στραφει στο μεσα μας ποσο αραγε θα τον αφησουμε να κρατησει;
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Η μαρτυρια μιας "ιδεολογικης" απομιμησης



Διασκορπισμενοι σε 10 σημεια του οριζοντα. Αλλοι υπαρχουν κι αλλοι κακες απομιμησεις ισχυριζονται την υπαρξη τους για να νιωσουν καποιοι. Δεν αγωνιζονται παρα μονο με τα λογια που μεταξυ τους μαχονται και οδηγουν σε αδιεξοδη αδρανεια.

Αλλο ειμαι αλλο λεω αλλο θελω να φανει. Ο διπλανος μου σαν ενας ακομη λογος για να απενοχοποιησω την τρελα μου μ' επιασε χτες απο το χερι και μου ειπε οτι οσα πιστευω ειναι ιερα. Δεν ηξερε. Νομιζε πως μιλαω με τη συνειδηση και τη φλογα της ιδεολογιας. Κι ας μην ξερω τι πιστευω. Φτανει που μοιαζω με ολους οσους γνωριζουν τι θα πουν ολα αυτα που εγω φωναζω χωρις να κατανοω. Φτανει που νομιζω πως μοιαζω. Φτανει που φοραω τα προβλεπομενα ρουχα, που μιλαω με προβλεπομενο τροπο, που φωναζω οταν φωναζουν οι αλλοι σαν κι εμενα, που νιωθω καποιος επιτελους κι εγω. Δε μ' ενοιαξε ποτε να μαθω τιποτε, δεν ειχα εναν στοχο κοινο με τους ανθρωπους. Ξεμυαλιζομουν και ξεφευγα μεσα σε καταχρησεις που ονομαζα μαγκιες και τροπο ζωης αλλιωτικο, δεν εψαχνα τροπους να παλεψω για ενα ιδανικο μα εψαχνα τον εαυτο μου και μονον αυτον γιατι στα μονοπατια της ασημαντοτητας τον ενιωθα μεχρι χτες να σερνεται. Δεν ηθελα να ειμαι αορατος. Ηθελα να ταιριαξω κι αν χρειαστει να μοιασω. Δεν οργανωθηκα ποτε υπερ του διπλανου μου παρα μονο του ομοιου μου και αυτο για να καταφερω να ανηκω καπου. Πιστεψα κι εγω ο ιδιος καποια στιγμη πως κανω εναν αγωνα γιατι θυμιζα αμυδρα μια μειοψηφια οπου καποτε ανηκαν οι διανοουμενοι, οι ανθρωποι του πνευματος που εγω δε γνωρισα ποτε ουτε τα ονοματα τους. Τα ακουγα, τα ελεγα για να παπαγαλισω κι επειτα σωπαινα και τα ξεχνουσα ωσπου να μου ξαναχρειαστουν. Ολοι ηταν εχθροι μου κι ας ηταν αυτο που πιστευα κατι τελειως διαφορετικο με οσα εκανα. Η οργη μου για τον δικο μου μικροκοσμο εγινε οργη για το ολον μα διχως να ξερω που πρεπει να στραφω και με ποιον τροπο. Φωναζα παντα εναντια σε ενα συστημα που ποτε δεν απειληθηκε απο μενα μονο και μονο για να ξορκισω δικες μου ανασφαλειες και δικα μου φαντασματα που ακομα με κυνηγανε. Υπηρξα επιρρεπης στον φανατισμο κι αυτο γιατι οτιδηποτε βιαιο μου εδινε νοημα, μ' εκανε να νιωθω οσο ξεχωριστος δεν ημουν ποτε για κανεναν. Μου εδινε τη δυναμη που στους αλλους καταδικαζα. Δεν εσωζα. Κατεστρεφα και φωναζα "μπραβο μου, παλι τους την εσπασα" την ιδια ωρα που εβλαπτα αυτα για τα οποια οσα καταχραστηκα αγωνιστηκαν σε αιωνες περασμενους με φωνη και με σωμα. Πηρα στον λαιμο μου και τους λιγους ειλικρινεις που ακομα προσπαθουνε, πηρα στον λαιμο μου κι ολους αυτους που δεν επιδεικνυονται γιατι δεν εχουν να αποδειξουν τιποτε και σε κανεναν παραμονο οραματιζονται και παλευουν για εναν στοχο που θα γινει κοινος οχι μονο για ομοιους και παρομοιους μα για ολους τους ανθρωπους, για ολακερη τη φυση. Απογοητευμενοι τωρα πια κοιτωντας με νιωθουν αφοπλισμενοι και προδωμενοι μα ελπιζω οχι για πολυ. Οταν ξυπνησα καταλαβα πως δεν αρκει να βροντοφωναζεις κατι που δεν ισχυει για να το πιστεψουν οι αλλοι. Πρεπει πρωτα να μαθεις για ποιο πραγμα μαχεσαι και ποιος ειναι ο στοχος. Οι φτηνες απομιμησεις οπως εγω καταστρεφουν καθε καλη προθεση και αντι να ενωνουν διαλυουν. Ποσοι να εμειναν ακομη αραγε εκει εξω που δε μιμουνται κατι μονο και μονο για να σωθουν απ' την προσωπικη μιζερια τους;
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012



Προδωσαμε τη βαρυτητα απο γεννησιμιου μας
και μαθαμε να πεταμε πριν καν περπατησουμε
το πρωτο μας μπουσουλημα στα συννεφα το καναμε
κι οταν κατεβαιναμε στη γη χορευαμε για λιγο με τα χερια
θυμαμαι
τ' αλλα παιδακια στην αρχη γελουσανε μαζι μας
κοροιδευαν τα ξυπολητα μας ποδια
και τα ξεφτισμενα φτερα στους ωμους μας
περιφρονουσαν τις μαυρισμενες μας φτερνες
και τα σκονισμενα μας πουκαμισα
οι καρδιες μας επελεξαν τη ζωη εξω απο ορια
κι οπου αντικριζαμε γραμμες, κελια και συνορα
αρχιζαμε ομαδικα τις δολιοφθορες
επειτα μας ειπαν τρομοκρατες και αντισυστημικους
ηταν δυο τιτλοι τιμης που με κοπο κατακτησαμε κι ιδρωτα
τα παιδακια εγιναν ενηλικες και μας πολεμησαν
με φοβο, με λυσσα, με μισος
δε γελουσανε πια
μα γενικα ειχαν παψει να γελανε με οτιδηποτε
γιναμε οι τρελοι των πολεων, οι ανταρτες των ονειρων
κοβαμε βολτες με χρωματιστα προσωπα και κοκκινα χαμογελα
για να κανουμε κοντραστ με τις αχρωμες ζωες τους
Προδωσαμε τις πραγματικοτητες και φτιαξαμε αλλες
Αληθειες τις ειπαμε. Μονο που οι ανθρωποι
μαζι μ' εμας αρχισαν ν' αποφευγουνε κι εκεινες.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Το μεσα σου μισο



Λεξεις κρεμονται απο τα χειλη σου
ξεχειλιζουν συναισθηματα απ' τα ματια σου
αυτοχειρες γινονται οι λεξεις και βουτανε στο κενο
πριν ειπωθουν
πριν ανθρωπου αφτι ακουσει τον ηχο της καρδιας σου
σβηνει το συναισθημα στην κορη των ματιων
η μαυρη τρυπα της ρουτινας σου
μυρικαζει οσα τολμησες να νιωσεις
κι αντι γι' αυτα ξεστομιζεις κι αλλα ψεματα
κι αλλα λογια κενα και κενοτερα, κουφια
ξυλινα γελια, κραυγες διχως νοημα
κι υστερα κρυβεις τα ματια σου πισω απ'το καμουφλαζ
πισω απο μεμβρανες παχυρευστες στο χρωμα του δερματος
και μαυρες υπογραμμισεις
αυτο που θες ειναι τα ξενα βλεμματα πανω σου
να μαγνητισεις θες τους θαυμασμους των αλλων
μα εγω το ξερω
οταν κανεις σου μιλησει με λογια γυμνα
ολη η αληθεια ξεδιπλωνεται σα χειμαρρος στα ποδια σου
οταν κανεις δε σου μιλα παρα μονο η σιωπη
που συνδιαλεγεται τα βραδια με το κρυφο σου εγω
τοτε εισαι αλλος, εισαι ενας αλλος, διαφορετικος
ολο συναισθημα και σκεψεις και ντροπη
ντροπη για ολ' αυτα που επιμελως καταπιεζεις
για τους αλλους.
Στη χουφτα σου απροστατευτος ξαπλωνεις
και ξεχασμενος κλεινεσαι ο μισος πισω απο καγκελα
για να φανει εκεινος στα εγκοσμια, ο χαρουμενος
ο φτιαγμενος εαυτος με τροπο ταιριαστο
σ' ολα εκεινα τα φτιαχτα "συμφωνα με" τους.
Ειναι κριμα σου λεω
για μενα που καταφερα μια μερα να σε δω
κι ετσι ανεπαισθητα να νιωσω την ανασα σου πνιχτη
για μενα που καταφερα μια μερα να σε πιασω επ' αυτοφωρω
την ωρα που για λιγο αποποιηθηκες την αδεια φορεσια σου
ειναι κριμα σου λεω
κι ας μου κρατας κακια που σαν ηδονοβλεψιας παραφυλαξα
μηπως δω γυμνη και τη δικη σου αληθεια.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

no RULES are necessary # when LOVE is everywhere



Οι νομοι και οι κανονισμοι εχουν φτιαχτει γι' αυτους που δεν ξερουν ν' αγαπανε και για οσους δε γνωριζουν τι σημαινει αλληλοσεβασμος . Οι υπολοιποι δεν τους χρειαζονται. Παρολαυτα ειναι αστειο αν σκεφτει κανεις πως οποιος δεν ξερει να αγαπαει, να σεβεται, να μοιραζεται, οποιος δεν ξερει τι σημαινει ισοτητα, αλτρουισμος και αλληλεγγυη οπως και να χει στο τελος καποιον θα βλαψει η θα αδικησει ειτε υπαρχουν κανονισμοι και νομοι ειτε οχι. Και φυσικα δεν αναφερομαι στα ανθρωπινα λαθη που γινονται χωρις προθεση. Κατι δεν παει καλα εδω λοιπον. Γιατι...υπαρχουν τοσοι πολλοι νομοι αλλα τοση λιγη δικαιοσυνη! Μηπως ηρθε η ωρα να εστιασουμε καπου αλλου;
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Κάνε κι εσύ εναν κόπο.


Πάνε πια οι καιροί που έκοβα και μοίραζα τον εαυτό μου με το μέτρο. Δε σκορπάνε οι καρδιές. Οι καρδιές κερδίζονται κι έπειτα ανοίγουν.


Διαβάστε περισσότερα...

Razzle dazzle them...



Ξερεις τι καταλαβα; Πως σε αυτον τον κοσμο για να πετυχει κανεις πρεπει εκτος των αλλων να ξερει να δειχνεται. Να πλασσαρεται ρε παιδι μου, πως το λενε; Οταν αγαπας κατι πολυ για να καταλαβουν οι αλλοι τι σου συμβαινει και να σεβαστουν το παθος σου δεν αρκει μοναχα η δουλεια και η προσπαθεια. Δεν αρκει να εισαι συνεπης και να χεις θεληση. Πρεπει να ξερεις ολα τα παραπανω να τα δειχνεις με τετοιον τροπο που να κανουν μπαμ απο χιλιομετρα ακομη και στον πιο αδιαφορο ανθρωπο. Να τα μεγεθυνεις σε τετοια υπερβολη που να καταντανε γκροτεσκα και αυτα κι εσυ μαζι. Πρεπει να παψεις να εκφραζεσαι και να θελεις να ζεις σαν ανθρωπος, πρεπει να παψεις να λες πως οσα αγαπας δε θελεις να σε παγιδεψουν αλλα να συνοδευουν την υπολοιπη σου ζωη η οποια για σενα ειναι εξισου σημαντικη και γεματη ομορφες εμπειριες που θα σε κανουν καλυτερο. Πρεπει να παψεις να λες πως ενας ανθρωπος χρειαζεται ποικιλια, πως δεν ειναι μονοδιαστατος και πως καλο ειναι να δινει λιγο χρονο και σε αλλες πτυχες της φυσης του και της προσωπικοτητας του προκειμενου να μην εξελιχθει μονοπατα. Οχι φιλε μου. Ολα αυτα για να πετυχεις σημερα δεν πρεπει να τα εκφραζεις ποσω μαλλον να τα εφαρμοζεις. Η ουσια παει χερι χερι με την υπερβολη σε αυτον τον κοσμο. Πολλες φορες δε χρειαζεται καν ουσια. Η υπερβολη αρκει. Δεν αρκει να δουλευεις και να δινεις ενα κομματι σου σε αυτο που θελεις να ακολουθησεις. Ειναι πλεον πιο σημαντικο να το διατυμπανιζεις, να το προβαλεις με καθε τροπο οσο περισσοτερο μπορεις, να μη σταματας να ασχολεισαι μαζι του οπου σταθεις και οπου βρεθεις σα να μην εχεις απολυτως τιποτε αλλο να κανεις. Λες και ολη η υπολοιπη ζωη σου ειναι κενη, ανουσια, ανυπαρκτη. Πρεπει πρωτα να αποδεικνυεις συνεχως στους αλλους οτι το θες και οτι αξιζεις μεχρι να σιχαθουν να το βλεπουν και να το ακουν κι ετσι με το πες πες να το πιστεψουν κιολας ισχυει δεν ισχυει. Δε θελει ανθρωπους πολυδιαστατους και ζωντανους, θελει μηχανες που εχουν μπερδεψει την πειθαρχια της συνεπειας με την πειθαρχια του "σηκω-σηκω, κατσε-κατσε". Δε θελει να ψαχνεσαι, θελει να αφιερωνεσαι ολοκληρωτικα τοσο που αν δε σου ρουφηξει αυτο με το οποιο επελεξες να ασχοληθεις μεχρι και την τελευταια ρανιδα του αιματος σου να μη σταματησεις. Τοσο που αν δε σε στεγνωσει απο ζωη να μην ησυχασεις. Μονο που αυτο δεν σημαινει για μενα πως αφιερωνομαι σε κατι. Σημαινει πως χαντακωνομαι εξαιτιας του. Κι αν αφησω αυτο που αγαπω να με χαντακωσει καποια στιγμη θα παψω να το αγαπω. Και αυτο το οποιο θελω το αγαπω παρα πολυ για να το αφησω να εξελιχθει ετσι. Δυστυχως με αυτα τα μυαλα που κουβαλαω, που δε δειχνομαι, που δεν πεταω καθε τοσο λατρευτικες κορωνες και που θελω να ζησω οσο περισσοτερα πραγματα μπορω, ειναι σχεδον σιγουρο οπως βλεπω οτι θα μεινω πισω να κυνηγαω τους γκροτεσκ λατρευτες των ονειρων. Ως γνωστον καθε τι ελευθερο πληρωνει τα σπασμενα στον κοσμο τουτο. Ακομη και οσα αγαπαμε τα κατανταμε φυλακες επειδη αυτο που μας νοιαζει δεν ειναι τιποτε αλλο παρα μονο το φαινεσθαι, η φιγουρα, οι εντυπωσεις. Για μενα καθετι που καταληγει να σου ρουφαει το αιμα και τις στιγμες σου και να σε στραγγιζει δεν ειναι παρα ενας αποτυχημενος τροπος να δειχτεις και να αποδειξεις παντα κατι στους αλλους. Οχι να δημιουργησεις, να δειχτεις. Δε ζεις ομως για τους αλλους. Ζεις με τους αλλους. Το θεμα ειναι πως αυτο το "με" δεν αργησε να γινει "για" κι ετσι ο τροπος αυτος, των εντυπωσεων φανταζει αν και αποτυχημενος ο μονος που οδηγει στην επιτυχια...Η ουσια πλεον δεν αρκει. Αν δεν μπορεις να τους πεισεις μπερδεψε τους λενε...οι πολλες φανφαρες ακριβως εκει οδηγουν. Τους θαμπωνεις, τους μπερδευεις και πετυχαινεις. Γιατι ας μην ξεχναμε πως σε πολλες περιπτωσεις λογω εκεινου του "για" που λεγαμε παραπανω εξαρτιεσαι απο αλλους. Απο αυτους που οι γκροτεσκ φιλοι σου εχουν ηδη πεισει και σε εχουν αφησει πισω να αναρωτιεσαι τι πηγε στραβα με σενα...



Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Ξέσπασμα



Ε λοιπον οχι. Καποιες στιγμες δεν ειμαι καλα. Καποιες στιγμες δε θελω να το παιζω υπερανω, δε θελω να κοιταω μονο τη φωτεινη πλευρα της ζωης οσο καποιοι μου μαυριζουν την υπολοιπη. Δε θελω να κανω τα στραβα ματια και ξερεις τι με ενοχλει πιο πολυ; Η αδικια! Βαρεθηκες να τ' ακους αυτα ε; Βαρεθηκες να ακους τα γνωστα επαναστατικα κλισε και κλεινεις τ' αφτια σου προχωρωντας παρακατω. Μα ηθελα να ξερα τα ασχημα δεν τα βαρεθηκες πια; Δε μπουχτισες απ΄τα παραλογα τους; Δε σε πονανε ολα εκεινα τα κανονιστικα πληρως τετραγωνισμενα κελια οπου φυλακιστηκε η φυση μας ολακερη; Δε θελω ρε φιλε να πηγαινω αλλο με τα νερα τους για να μη γινει κατι η να γινει κατι αλλο! Δε γουσταρω σου λεω να παραχαιδευω τις δηθενιες τους και τα κομπλεξ τους για να πετυχω τους στοχους μου και τα ονειρα μου. Δε θελω να εξαρτιεμαι απο ανικανους και να λεω συνεχεια δεν πειραζει. Πειραζει! Πειραζει, τ' ακους; Πειραζει και παραπειραζει! Γιατι αν συνεχισω να δεχομαι τα παντα χωρις να βγαζω μιλια θα καταληξω να μισησω τον εαυτο μου. Θα καταληξω να πιστεψω σε αυτους περισσοτερο απ' ο,τι πιστευω σε μενα. Θα αχρηστευτω επειδη ετσι θελουν. Θα με παρατησω και θα φυγω, θα πανε ολα στραφι και μετα; Μετα...θα γινω σαν κι εσενα που με κοιτας κουνωντας το κεφαλι περιφρονητικα λιγο πριν μου γυρισεις την πλατη γελωντας σα χαζοχαρουμενο. Μην κλεινεις τ' αφτια σου! Παρανοια! Βαρεθηκες ν' ακους επαναστατικα κλισε αλλα κολυμπας μεσα σ' εναν βοθρο και τον λες πραγματικοτητα. Δεν τον βαρεθηκες τον βοθρο! Στην πραγματικοτητα δεν μπορεις πια χωρις αυτον, ε; Εκει γεννηθηκες, εκει μεγαλωσες κι εκει θα πεθανεις. Γιατι αντι ν' ανοιξεις τα ματια σου κλεινεις και τ' αφτια σου! Ε λοιπον κι εγω βαρεθηκα εσενα ανθρωπε. Σας βαρεθηκα...Και ναι. Πειραζει!
Διαβάστε περισσότερα...

Παιχνίδι ειδώλων



Και ξαφνικα

δεκαδες ματια γυρω σου

εγιναν καθρεφτες

δεκαδες ειδωλα

μικροι εαυτοι

καρφωνουν το βλεμμα τους πανω σου

ποσα κομματια δικα σου σκορπισαν

σε δεκαδες εντυπωσεις αλλων

ποσοι εισαι;

Δεκαδες

κι ολοι τους διαφορετικοι

τους πιο πολλους απο αυτους

δεν τους γνωρισες ποτε

δεν ηξερες καν οτι υπαρχουν

εστω και εξω απ' το κορμι σου

μα ποσο αδικοι ειναι ορισμενοι

που ενω ειναι ψευτικοι

εχουν το θρασος

να μοιαζουν πιο αληθινοι κι απ' το πρωτοτυπο

ειναι γιατι οι εντυπωσεις των αλλων

τους εθρεψαν καλυτερα

απ' ο,τι εσυ εσενα



Έλλη Π.


"Διαβάστε περισσότερα".
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Ησουν;



Αν ηταν να δωσω καποια γευση στην αναμονη θα ηταν αυτη του γλυφου νερου. Αυτη που εχει το νερο οταν το ανακατευεις με σοδα μαγειρεματος, εχεις δοκιμασει ποτε; Ετυχε να πιω μια φορα...Στην αρχη νομιζεις οτι μπορεις να το αντεξεις, στην πρωτη γουλια ισως να μη σε ενοχλει τοσο πολυ, οσο ομως συνεχιζεις τοσο ανακατευεσαι, τοσο αηδιαζεις, δεν αντεχεις αλλο, θες να σταματησεις και να ξερασεις κι αυτο που ηδη εχεις πιει. 
Αυτην ακριβως την αισθηση εχει και η αναμονη. Σε ξεγελαει πολλες φορες στην αρχη. Επαναπαυεσαι στην παρηγορητικη πεποιθηση της επομενης γωνιας η οποια δεν ξερεις τι σου επιφυλασσει κι εσυ φυσικα στηριζεις την ελπιδα σου στο 50% των πιθανοτητων να ειναι κατι καλο. Σκεφτεσαι οτι μπορει τωρα ολα να φαινονται μετρια, ασχημα η αδιεξοδα αλλα που θα παει, αυτη η πορνη η γωνια κατι θα φερει και για σενα, κατι καλο θα ριξει πανω σου καθως θα στριβεις η κατι καλο θα διασταυρωσει και με τον δικο σου δρομο καθως θα συνεχιζεις μπροστα. Περνας την πρωτη γωνια, τιποτα. Γλυκοκοιταζεις την επομενη με λαχταρα. Παλι τιποτα. Τριτη, τεταρτη, πεμπτη γωνια κι ακομη διασταυρωνεσαι με το απολυτο τελμα. Ωσπου κατι μεσα σου εξεγειρεται και ξεσπας. Με εναν δικο σου τροπο ξεσπας και ερχεσαι αντιμετωπος με αποφασεις που πρεπει να παρθουν η με προβληματισμους για το τι κανεις λαθος μιας και μεγαλωσες τοσο που δεν μπορεις πια να τα ριχνεις ολα στην τυχη σου την ξελογιαστρα η στους αλλους. Θα ηταν ανωριμο. Σε τι εφταιξες λοιπον; Τι κανεις λαθος; Κι εκει ειναι που πρεπει να φανεις δυνατοτερος απο καθε αλλη φορα. Γιατι αν εχεις τα κοτσια και το ανακαλυψεις θα υποχρεωθεις και να το αλλαξεις. Κι αυτο κι αν θελει κοτσια φιλε μου. Φτανεις λοιπον και στο πολυποθητο σημειο οπου εχεις επικεντρωθει στο τι δεν κανεις σωστα. Τα βαζεις με τον κακο σου εαυτο και προσπαθεις να του αλλαξεις τα φωτα. Παλευεις μαζι του, νικας σε διαφορες μαχες με σκοπο να νικησεις τελικα και στον πολεμο. Κι εκει που λες οτι, δεν μπορει, τωρα πια κατι αξιζεις κι εσυ ωστε να ελπιζεις στο τρακαρισμα που λεγαμε πριν με την τυχη σε καποια γωνια απο αυτες που επονται, αντιλαμβανεσαι τελικα πως ουτε τωρα συμβαινει το μοιραιο. Μα καλα, αναρωτιεσαι, αυτη η ρημαδα η φραση με το συμπαν βασιστηκε αποκλειστικα και μονο στη φαντασια του συγγραφεα η το συμπαν αντιπαθησε τη φατσα μου και μου γυρισε την πλατη ετσι αυθαιρετα; Παλι εγω κανω λαθος; Κι ετσι φτου κι απ' την αρχη ξεψαχνιζεις τον εαυτο σου, περνας απο τη διαδικασια της αναλυσης, της αυτοψυχαναλησης, της αυτογνωσιας, του διαλογισμου κλπ κλπ, ανακαλυπτεις λιγα ακομη πραγματακια που σιγουρα σηκωνουν βελτιωση, τα βαζεις κατω και τα καταπολεμας. Και τωρα; Αρχιζεις το κυνηγητο των ευκαιριων που φυσικα ειναι γνωστο οτι δε θα σου χτυπησουν την πορτα αν εσυ δεν τις καλεσεις πρωτα, ασχετα που σε πολλους γνωστους σου εχει συμβει και αυτο. Εσυ σαν λογικος ανθρωπος που εισαι δεν το δενεις και κομπο ωστε να στηριχτεις σε αυτες τις περιπτωσεις. Κυνηγητο λοιπον. Τι εχουν ομως μαζι μου οι ευκαιριες αναρωτιεσαι για αλλη μια φορα και οποτε με βλεπουν αν και τις παιρνω το κατοπι τρεχουν σα δαιμονισμενες προς καθε αλλη κατευθυνση εκτος απο τη δικη μου; Τι τους εκανα; Δεν μπορει, λες, παλι εγω θα φταιω. Ετσι δεν ειπαμε οτι κανουν οι ωριμοι ανθρωποι; Δεν ψαχνουν αλλου τον φταιχτη παρα κοιταζουν το τι κανουν οι ιδιοι. Στηνεσαι μπροστα στον καθρεφτη και ξεκινας την ψυχικη περιπλανηση για πολλοστη φορα. Ουτε γκουρου να ησουν. Κοντευεις να αγγιξεις τη θεωση που λεει ο λογος κι ακομη οι επομενες γωνιες σε φτυνουν επιδεικτικα. Για στασου ομως...ξαφνικα ανακαλυπτεις κατι παραπεταμενο σε μια γωνια σκοτεινη και γεματη υγρασια. Καπου εκει στο υποσυνειδητο που με δικη του πρωτοβουλια σου κραταει καποια πραγματα μυστικα για να μην κακοκαρδιστεις καημενε μου...Να η ερωτηση που σε ξεμπροστιαζει τελικα. Σε κοιτας. Αραγε...ησουν απολυτα ειλικρινης με τον εαυτο σου;
Ησουν;
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Ε.Π.



Ξερεις τι ξεθαψα πριν λιγο καιρο; Εκεινο το παλιο εφηβικο μου πεισμα. Δεν ξερω που και πως το βρηκα κατω απο αυτα τα συντριμμια. Μα γι' αυτο σου ειπα πως το ξεθαψα. Πρωτα ηταν η προδοσια που το γκρεμισε. Μετα ηρθε η ψυχη μου να το πλακωσει. Επειτα οι φοβοι μου το θαψανε και προσφατως το τερας που θρεφαμε στον κορφο μας, αυτο που αναδιπλωθηκε και επιτεθηκε με τη μορφη της νεας "ταξης" πραγματων το εξαφανισε απο τα ματια μου. Κι ομως ετσι ανεξηγητα εγω το ανακαλυψα και το ανεστησα. Δεν ξερω ποσο θα κρατησει για να ειμαι ειλικρινης. Ο,τι ομως μπορω να κανω για να το διατηρησω ζωντανο θα το κανω, αυτο το ξερω. Θυμαμαι εκεινη τη φραση που ελεγα συχνα καποτε με παιδιαστικη ορμη και πεισμωμενο βλεμμα: "Εγω θα γινω!" Για εκεινο το παιδι οφειλω να παλεψω. Για οσα εκεινο πιστευε και αγαπουσε, για οσα εντυνε ομορφα υπο το πρισμα της παρορμητικης του αθωοτητας, για οσα αν ακομη ζουσαν μεσα μας καθως ενηλικιωνομαστε δε θα ηταν αναγκη να προσποιουμαστε πως βαλαμε μυαλο αντι να παραδεχτουμε πως συμβιβαστηκαμε σε πολλους τομεις της ζωης μας. Οφειλω να του δωσω εστω τη χαρα οτι το προσπαθησα, πως δεν ξεχασα καπου στα μισα της διαδρομης, οτι δεν εγινα κι εγω σαν αυτους που κοιτουσα καταματα προσπαθωντας να τους πεισω για ονειρα οταν η καρδια μου φλεγοταν απο θεληση και παθος.

Χορευα κι αργησα που λεει και το τραγουδι...μα στην πορεια καθε αρχη καταργησα. Ελευθερωθηκα! Ναι...χορεψα στη ζωη μου σε αλλους ρυθμους, σε διαφορα τεμπο, πανω σε ασχετα βηματα απο αυτα που μου διδασκε ο κοσμος. Χορευα μονη μου κατω απο τη βροχη, λουσμενη στον ηλιο που εκαιγε τους ωμους μου, μεσα στις λασπες, χορευα κι εψαχνα τα ωραια. Τα ωραια που δεν εβρισκα κι αναγκαζομουν να τα γεννησω εγω με ο,τι πονο συνεπαγεται η γεννα εστω κι αν εδω μιλαμε για γεννα της ψυχης. Τα ωραια που ισως τυφλωθηκα απο τους αναστεναγμους και δεν μπορεσα να δω εγκαιρως, γιατι συνεβη κι αυτο, καθως περνουσα μπροστα απο χιλιες δυο ζωες στο διαβα μου. Να διαλεξω καποια απο αυτες επρεπε μα δεν ηθελα να περιοριστω σε μια. Δεν ηθελα να παρω μια ζωη απο παζαρι και να τη βαλω σαν κοστουμι πανω μου. Ηθελα πολλες να δοκιμασω. Ηθελα να νιωσω και οχι να ντυθω. Να εκτεθω και οχι να κρυφτω πισω απο τυπους και πρωτοκολλα. Μα ετσι, το παραδεχομαι, εχασα πολλα χειροπιαστα την ωρα που κερδιζα σε άυλα. Την ωρα που γεμιζα αισθηματα, που ξεχειλιζα απο αυτα τα οποια δε βλεπουν οι πολλοι, απο αυτα που δε φαινονται για να τα ονοματισει καποιος κερδος. Σε μια διαδρομη διχως φρενα, μονη μου τα εσπασα οπως και τα μουτρα μου πολλες φορες, καταφερα να δω μεσα απο τον ιλιγγο της ταχυτητας οσα ποτε δεν ειδε ανθρωπου ματι σε μια ολοκληρη ζωη και ολα πεντακαθαρα γιατι το μυαλο μου κινουνταν στη δικη μου φυσιολογικη ταχυτητα, αυτη του φωτος. Δεν ξερω αν ηταν ωραια μα ηταν το ιδιο το παθος.

"Εγω θα γινω!" με συνοδευε η φωνη του εφηβου εαυτου μου καθως εσκαβα με χερια ματωμενα τα χωματα που εριξαν πανω μου οι αποφασεις που υπακουσαν στα θολα μου ενστικτα. Ο σκοτεινος  μου εαυτος ειναι καλυτερος. Αυτον θα ακολουθησω λοιπον γιατι το δικο μου φως ειναι το σκοταδι. Μην τρομαζεις. Αντεστρεψα τις εννοιες ειρωνικα. Ψαξε εσυ να βρεις το γιατι. Αποφασισα να παω κοντρα στην κανονικοτητα. Εκεινο το πεισμα εχει πειθω και ηταν το δευτερο πραγμα που αφησα να με παρασυρει και να με επηρεασει. Γιατι εγω το γεννησα!

Η ελευθερια, ο ερωτας και η ελπιδα ξεκινανε απο Ε οπως και το ονομα μου. Αν τα αθροισεις ολα αυτα θα γεννηθει το παθος που τα γενναει ολα ξανα. Απο Π ξεκιναει το επιθετο μου, για δες...Δεν ειμαι ενα ονομα και πεντε αραδιασμενα γραμματα στη σειρα...ειμαι πολλα και τιποτα. Για να δουμε λοιπον αυτα τα αρχικα γι' αρχη που θα με βγαλουν...


Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Διδασκομενη...



 Ευτυχία Παπαγιαννοπουλου- Νενα Μεντη
Μια παρασταση που κανεις δεν επρεπε να χασει

Χτες το απογευμα πηγα επιτελους να δω την παρασταση "Ευτυχια Παπαγιαννοπουλου" στην οποια η Νενα Μεντη ενσαρκωνει στην κυριολεξια τη στιχουργο. Και οταν λεω στην κυριολεξια εννοω οτι η ηθοποιος καταφερνει να δωσει σαρκα και οστα στη γυναικα που υποδυεται. Γινεται η ιδια Ευτυχια Παπαγιαννοπουλου μπροστα στα εκπληκτα ματια των θεατων καθε βραδυ. Θα μου πει κανεις μα η δουλεια του ηθοποιου αυτη δεν ειναι; Θα απαντησω πως ναι. Αυτη πρεπει να ειναι. Δε σημαινει ομως πως παντα επιτυγχανεται αυτο. Χτες εζησα μια μοναδικη εμπειρια. Η Νενα Μεντη διδαξε θεατρο σ' εμενα σαν εκκολαπτομενη ηθοποιο για την οποια αποτελει ονειρο τρελο να φτασει σε τετοια επιπεδα καποια στιγμη στη ζωη της, και σε ολους μας ξυπνησε δυνατα συναισθηματα συγκινησης, συμπαθειας και ταυτισης τοσο με την ηθοποιο οσο και με τον χαρακτηρα της Ευτυχιας Παπαγιαννοπουλου. Στο τελος της παραστασης ολος ο κοσμος σηκωθηκε ορθιος και χειροκροτουσε για καμποση ωρα. Η Νενα Μεντη ανταπεδιδε το χειροκροτημα εμφανως συγκινημενη μιας και οσες φορες πιστευω κι αν το ζησει κανεις αυτο ποτε δε συνηθιζεται...Δεν ηξερα τελικα με τι να πρωτοσυγκινηθω βλεποντας αυτην την καταπληκτικη παρασταση. Με την ηθοποιο που εδωσε την ψυχη της πανω στο σανιδι κοβοντας μας την ανασα παρολο που ηταν μονη της για περιπου μιαμιση ωρα; Με τη ζωη της στιχουργου που ηταν λες και βλεπαμε την ιδια να ζωντανευει μαζι με τα φαντασματα της και να μας εξιστορει ολα οσα βιωσε, λυπες και χαρες, με ολη τη δυναμη της καρδιας της; Ακομη και στις κωμικες στιγμες του εργου το δακρυ δε φανταζε περιττο. Γελουσες και συνεπασχες μαζι, μη μπορωντας παρα να παραδεχτεις αυτη τη γυναικα. Την Ευτυχια; Τη Νενα; Μα για μιαμιση ωρα ηταν ενα και το αυτο! Να συγκινηθω επισης με το ενθουσιωδες χειροκροτημα του κοσμου στο τελος που αποτελει τη μεγαλυτερη αναγνωριση για εναν ανθρωπο που τα δινει ολα εκτεθιμενος μπροστα στα ματια σου ψυχη τε και σωματι; Να συγκινηθω τολμωντας να βαλω με τη φαντασια μου για λιγο τον εαυτο μου στη θεση της Μεντη εστω κι αν διαπραττω κατα καποιον τροπο υβρη; Ειχα πολλους λογους λοιπον για να συγκινηθω χτες βραδυ και το εκανα. Πραγμα που δε διστασα να πω ουτε εγω ουτε οι φιλοι μου και στην ιδια οταν περασαμε απο το καμαρινι να της πουμε συγχαρητηρια με ολη μας την ψυχη. Της ειπα οτι διδαξε. Και το εννοουσα.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Journey of life



Πηγα να μετρησω οσα εχτισα. Χρονια πανω στα χρονια κι αλλα χρονια...σαν τουβλα το ενα πλαι στο αλλο, το ενα πανω στο αλλο κι ολα μαζι ορθωθηκαν τοιχος ολοκληρος μπροστα μου. Μετριουνται αραγε ολα αυτα που υπηρχαν μεσα στα χρονια; Μετριουνται ολα αυτα που θα δω αν γκρεμισω τη φυλακη που εφτιαξα με τα ιδια μου τα χερια στοιβαζοντας ετσι τον καιρο; Μα δεν ειχα καταλαβει πως τα χρονια τ' αφηνεις ενα ενα πισω σου σαν τον Κοντορεβυθουλη που αφηνε τα ψιχουλα στο διαβα του. Τ' αφηνεις ετσι καθως περνανε για να θυμιζουν την πορεια σου σα χναρια πανω στη νωπη ζωη σου. Για να σου δειχνουν απο που περασες ωσπου να φτασεις στο εδω, για να σου θυμιζουν οσα ειδες, οσα γνωρισες, οσα αγγιξες, οσα ενιωσες. Μα τ' αφηνεις. Μαζι σου παιρνεις τα συναισθηματικα λαφυρα που σου αφησαν οι εμπειριες σου. Τα χρονια δεν τα σερνεις ουτε πισω σου σα βαριες αλυσιδες καταδικου ουτε τα στοιβαζεις σε τοιχο μπροστα σου οπως εγω. Ενα ενα σ' ακολουθουν μα τα 'χεις ελευθερα αφησει ενω προχωρας μπροστα με βημα σταθερο. Ισως οχι παντα σιγουρο, ισως οχι παντα αποφασισμενο μα σταθερο οσο μπορεις γιατι καθε πισωγυρισμα ειναι μια στιγμη ακομη που πεθαινει αδοξα στο τωρα σου. Ετσι που λες...δεν καταλαβα πως τα χρονια μου επρεπε στα βηματα μου πανω να τ' αφησω και να περπατησω με τα ματια μου σε οσα ακομη ιχνη δε σχηματιστηκαν μπροστα μου. Να παιξω μαζι τους, να τα βαλω στη σειρα η να τ' ανακατεψω, μα ελευθερα να τ' αφησω να μ' ακολουθουν. Γεματα αλλα οχι ασηκωτα. Μαζι μου αλλα οχι φορτιο στην πλατη μου. Μεσα μου μα οχι να με πνιγουν. Πηγα να μετρησω οσα εχτισα. Και τωρα που ειδα αυτον τον τοιχο εδω μπροστα σκεφτηκα να γκρεμισω οσα δεν τολμησα ποτε...


Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα