Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Numb



Ελειψα αρκετο καιρο απ' αυτη τη γειτονια...χαθηκα και βρηκα τον εαυτο μου...ναι, τον ειχα χασει για χρονια και οσοι διαβαζετε τις σκεψεις μου απο την αρχη που αποφασισα να ταξιδεψω μαζι σας θα θυμαστε αρκετες αναρτησεις με κεντρικο θεμα το ποσο μου ειχε λειψει η παλια Ε. Θα ηθελα να αρχισω και παλι να μοιραζομαι καποια πραγματα μαζι σας αλλα ειμαι καπως μουδιασμενη τον τελευταιο καιρο...Ειχα ξεμαθει στη ζωη. Ειχα ξεμαθει σ' εμενα την ιδια. Ομολογω, η μαλλον σας εξομολογουμαι οτι εχω πια την αισθηση πως οτιδηποτε καλο δε θα κρατησει για πολυ κι ετσι νεκρωνω τα συναισθηματα μου προκαταβολικα για να μην πονεσω. Παλι. Δεν ειναι οτι δε ζω η δεν αισθανομαι. Απλως εχω σχεδον πεισει τον εαυτο μου οτι συντομα θα βιωσω και παλι ενα επωδυνο τελος. Δεν αντεχω...ας πω καλυτερα πως δε θα ηθελα αλλη μια μεταβατικη περιοδο στη ζωη μου τοσο αρνητικα καθοριστικη οπως ολες εκεινες που περασα και ξαναπερασα επι 9 ολοκληρα συνεχομενα χρονια... Νιωθω τοσο αντιφατικα πραγματα,ειμαι εγω η ιδια τοσο αντιφατικη σαν ανθρωπος, που γι' αυτο και ειμαι τοσο συναισθηματικα μουδιασμενη τωρα. Καμια φορα η φραση δε νιωθω τιποτε απολυτως κρυβει μεσα της τα πιο εντονα συναισθηματα. Παντα ημουν των ακρων. Τωρα σκεφτομαι πως ηρθε η στιγμη να δοκιμασω το αλλο ακρο του εαυτου μου λοιπον. Ισως και να ξανασυστηθω αν χρειαστει. Μπροστα σε ολους οσους αφησα να μπουνε στη ζωη μου και προκειται να φυγουν αργα η γρηγορα, μπροστα στους ελαχιστους που αγαπω, μπροστα στον εναν που ανοιγομαι εντελως, μπροστα στον καθρεφτη και μπροστα στη ζωη. Εζησα τις στιγμες φετος χωρις να σκεφτομαι ποσο θα κρατησουν. Εβγαλα μετα απο πολλα χρονια καποια ξεχασμενα μου κομματια στο φως. ευτυχως οχι τα ευαλωτα. Αυτα δε θελω σε κανεναν να βγουν κι ας θεωρηθει αυτο φοβος. Δεν το παιζω ατρωτη. Νιωθω την αναγκη να σκληρυνω το βλεμμα μου κι ας μεινει η καρδια μου ιδια. Νιωθω την αναγκη να σφιξω τη γροθια μου κι ας μεινει η ψυχη μου κατα βαθος ως εχει. Δε θα ηθελα να γινω αναισθητη για να αποφυγω τον πονο. Αλλα υπαρχει και μια πλευρα μεσα μου πιο σκοτεινη και τωρα νιωθω πως μου πηγαινει πια καλυτερα. Ειμαι οπλισμενη...αληθεια, ειμαι; Ποσο θα μεινει εδω αυτο που πραγματικα ειμαι, ποσο θα με αντεξει; Καμια φορα δε σας κρυβω οτι μεσα μου ηδη εξοργιζομαι και ποναω σιωπηλα για οσα παλι θα χασω. Μου λενε οτι παραλογιζομαι καμια φορα. Οτι ολα αυτα τα λεω για να ξορκισω οσα φοβαμαι. Ισως. Μα το παρελθον μου ειναι γεματο τρυπες και μελανα σημεια. Γεματο πονο και αναπαντητα γιατι. Γεματο καταλοιπα που με βαραινουν σα σκουριασμενες αλυσιδες. Φετος εκανα ενα "κλικ" και αποφασισα να σπασω καποιες. Διαπιστωσα οτι ακομα υπαρχω εκει μεσα. Το χαρηκα πολυ. Ειλικρινα τα εδωσα σχεδον ολα, ενιωσα οσα μου προσφερθηκαν να νιωσω...ομως τωρα; Τωρα τι γινεται; Θ' αναγκαστω να πω στον εαυτο μου ετσι ξεδιαντροπα οτι δεν τον χρειαζομαι πια; Θ' αναγκαστω να του πω ν' αποσυρθει και παλι στα ξεχασμενα κομματια της ψυχης μου; Θ' αναγκαστω να τον φυλακισω ξανα; Δε θελω. Δε χρησιμοποιω ουτε τη λεξη δεν μπορω ουτε τη λεξη δεν αντεχω γιατι λενε πως οτι νομιζεις οτι δεν αντεχεις οταν συμβαινει διαπιστωνεις οτι μπορεις να το αντεξεις επειδη δεν εχεις κι αλλη επιλογη. Οποτε δε θελω να προκαλεσω τη μοιρα μου, απλα δε θελω πια...

Απολογισμος: Tουλαχιστον μπορω να πω οτι φετος ξεκινησα να ταξιδευω προς την κατευθυνση των φοβων μου...ως εναν βαθμο.

2 σχόλια:

tITSKNO είπε...

ματς μπετερ...

maviakoufetaria είπε...

Είναι το πρώτο κείμενο που διαβάζω στο μπλογκ σου δεν γνωρίζω, τι γράφεις, πώς γράφεις, γιατί γράφεις. Αυτή η ανάρτηση ωστόσο είναι η ευκαιρία να ξεκινήσεις σιγά σιγά πάλι να ζεις καλύτερα. Γιατί μίλησες στον εαυτό σου περισσότερο και όχι στο ευρύ κοινό. Όταν αποδεχθείς τι είναι αυτό μέσα σου που δεν μπορεί να αλλάξει και προσπαθείς να τ' αγαπήσεις ο κόσμος θα γίνει καλύτερος για σένα. Όταν ξέρεις ότι κάποια άλλα μπορούν να αλλάξουν, αλλά εσύ φοβάσαι ή έχεις νεκρώσει, δεν μπορείς να κάνεις βήμα μπρος. Επειδή με 5 από τα 10 πράγματα που λες ταυτίστηκα πλήρως θα σου πω δυο πράγματα κι αν θες τα λαμβάνεις υπόψιν σου.

Το μπλογκ ή μάλλον καλύτερα, η γραφή, η έκφραση έχει άμεση σχέση με την ψυχή μας πρώτα και μετά το μυαλό, με τη λογική μας. Υπήρχε περίοδος που ένιωθα καλά, έγραφα, χαμογελούσα με τα σχόλια, υπήρχε μια υγιής επικοινωνία με τον εαυτό μου και κατ' επέκταση με τους ανθρώπους που συνομιλούσα. Άν παρατηρήσεις από Οκτώβρη, Νοέμβρη του '12 σταμάτησα. Πέρα από κάποιες υποχρεώσεις (δικαιολογίες του εαυτού μου που εξακολουθώ να υποστηρίζω), ένιωσα ένα βάρος στην ψυχή μου, νέκρωσε κάθε είδους δημιουργικής δραστηριότητας, έχασα την επαφή με τον εαυτό μου και συνειδητά, έκοψα κάθε επαφή με τους ανθρώπους και γύρω μου αλλά και εδώ στον μπλογκόκοσμο. Δεν ένιωθα λοιπόν καλά; Μαχαίρι όλα. Ακραία απόφαση και δυστυχώς όπως είπα συνειδητή. Μετά από μήνες τίποτα δεν έχει στρώσει. Η ψυχή μου λες και θα σκάσει κι αυτό μεταδίδεται σαν αρρώστια και στο σώμα μου. Τι με έκανε να γράψω ξανά αυτό το μήνα; Αυτό που είπες και συ. Αποδέχτηκα τη σκοτεινή μου πλευρά που ξαφνικά -λες κι έκανα συμφωνία με το διάβολο- αποδίδει σε ικανοποιητικό βαθμό. Μόλις είπα στον εαυτό μου '' μπορείς να γράψεις'' βγάλε το με όποιο τρόπο μπορείς από μέσα σου'', το έκανα. Δεν είμαι ίδιος όπως πριν. Κι αυτό το αποδέχτηκα. Έκανα μια νέα αρχή. Κι ας μην με αντέχω, κι ας τρελαίνομαι ώρες ώρες.

Συγνώμη γι' αυτή τη μακροσκελή παρέμβαση. Καλημέρα και περιμένω να σε γνωρίσω εκ νέου.

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα