Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Η κολαση ειναι οι αλλοι...οι αλλοι ειμαστε εμεις.



Μεχρι πριν καμποσο καιρο σχολιαζα σχεδον τα παντα. Ελεγα τη γνωμη μου, φωναζα κυριολεκτικα, φωναζα γραπτως μεσα απο δω, οργιζομουν...Και μια ωραια πρωια ολα αυτα δε μου εφταναν. Ολα τα ξεσπασματα του κοσμου που μεσα σε τεσσερις μερες το πολυ ξεφουσκωναν για να συνεχισουν απλα να κοχλαζουν εσωτερικα δε μου ελεγαν τιποτε. Οι πορειες και οι διαμαρτυριες στους δρομους δε με καλυπταν. Οι απειλες για μια οργη που ερχεται να πνιξει σα χειμαρρος τους φασιστες δε με επειθε. Ξαφνικα ολες οι λεξεις εχασαν το νοημα τους κι εγω αρχισα να νιωθω σαν ενα μουδιασμενο λιονταρι σε κλουβι. Αποπροσανατολισμενο και λαβωμενο, μουδιασμενο μεν αλλα ακομη λιονταρι. Σταματησα να γραφω. Χτες ακουσα για πρωτη ισως φορα τον εαυτο μου να ξεστομιζει φωναζοντας τη λεξη πολεμο. Υπηρξα διαλακτικη και στα περισσοτερα θεματα ακομα ειμαι. Υπηρξα διαλακτικη ακομη και με το τερας που λεγεται φασισμος γιατι ηθελα μεσα μου να κρατω ζωντανη την ελπιδα της ανθρωπιας και την πεποιηθηση οτι ισως αν ξαφνικα αποκτουσαμε παιδεια σα λαος...Και δεν εννοω φυσικα την "παιδεια" που προσφερουν τα σχολεια...Ουτε να γελασω δε μου βγαινει πια, το ανεκδοτακι αυτο εχει παλιωσει. Η ψυχολογικη-πνευματικη παιδεια που εχει σημασια κι επειτα η μορφωση προς καθε δυνατη κατευθυνση ειναι πραγματα οχι αδυνατα να συμβουν αλλα που σιγουρα χρειαζονται restart και ισως αιωνες για να λειτουργησουν. Καποτε ειχα τη διαθεση να παλεψω με στοχο ολα αυτα και ενα εστω και τοσο μακροπροθεσμο μελλον. Δεν την εχασα. Εχασα ομως την πιστη μου σε πολλους απο τους ανθρωπους του σημερα. Ειμαστε εγκεφαλικα υπαναπτυκτοι και το αποδεικνυουμε καθημερινα με περισσο καμαρι... Οπως εχω ξαναπει βαρετα πολλες φορες, ο φασισμος δεν ειναι μια καλοπροαιρετη ιδεολογια που εφαρμοστηκε λανθασμενα απο καποιους οπως ισως θα μπορουσε κανεις να ισχυριστει για καποιες αλλες ιδεολογιες με τις οποιες μπορει κι εγω να διαφωνω στον τροπο λειτουργιας τους. Ο φασισμος ειναι εκ φυσεως και αμιγως μια βιαιη ιδεολογια μισους. Οταν ακομη και αυτο αδυνατουμε να το καταλαβουμε ποσω μαλλον να το ενστερνιστουμε τοτε η ελπιδα εχει πεθανει πια. Και το ακομη πιο ανοητο ολων ειναι οτι η ιστορια παντα ειχε ολη την καλη προθεση να μας προειδοποιησει ακομη κι αν εχει διαστρεβλωθει. Αν αποζητας την αληθεια υπαρχουν τροποι να τη μαθεις. Οταν λοιπον με βλαπτεις και μονο επειδη στηριζεις κατι τοσο βιαιο οπως ο φασισμος (και θα πω εγω και ο καπιταλισμος που τον γενναει, ετσι κι αλλιως μιλαμε για οικονομικο φασισμο σε καθε περιπτωση) ακομη κι αν ο ιδιος δεν εχεις χρησιμοποιησει βια τοτε κι εγω θα αμυνθω. Και μπορει να αμυνθω βιαια. Και τοτε θα επελθει πολεμος και τωρα πια δε θα τον θεωρουσα αποφευκτεα εξελιξη. Το θεμα ειναι πως ακομη κι ενας πολεμος αυτη τη στιγμη που μιλαμε μετα το περας του δε θα ειχε κανενα αποτελεσμα, για τον απλουστατο λογο οτι δεν εχουμε κοινους στοχους, οργανωση και κατευθυνση. Για τον απλουστατο λογο οτι ο ενας θα στρεφοταν εναντια στον αλλον για προσωπικους λογους, για προσωπικα συμφεροντα, για προσωπικες ιδιοτροπιες και το εγω του καθενος δε θα αφηνε τιποτε ορθιο να υπαρξει. Ποιο το νοημα μιας επαναστασης χωρις κοινο σκοπο; Ποιον να κατηγορησω πια οταν ακομη κι εγω δεν ειμαι παρα ενα μουδιασμενο λιονταρι σε κλουβι που παλευει με τη μοναξια του; Τι ζηταν ακριβως ολοι αυτοι οι εξαγριωμενοι γυρω μου; Τι θα ηθελαν απο τη ζωη τους οταν πια ο φασισμος που για πολλους λειτουργει προσχηματικα θα ελαχιστοποιουνταν γυρω μας; Θα λειτουργουσαν για το εμεις η θα ξαναγυρνουσαν στον μικροκοσμο των προσωπικων τους συμεφροντων βοηθωντας ετσι και παλι τον φασισμο να αναγεννηθει απο τις σταχτες του; Και μηπως ακομη κι αν βγαλουμε ολους τους χρυσαυγιτες απ' τη μεση που ειναι το αποτελεσμα και οχι η αιτια, απενεργοποιωντας τους, αυτο που θα βιωνουμε δε θα ειναι και παλι ενα υπουλα φασιστικο χαος; Τι θελω να γινει; Αυτη τη στιγμη που μιλαμε καταστρεφομαστε μονοι μας οποτε δεν εχει νοημα να πω εγω τι θα 'θελα να γινει. Ειχα πει καποτε πως αν μια επανασταση δε γινει σωστα και στη στιγμη της τοτε την αλλαγη θα τη φερει η καταστροφη και κανεις δε θα μπορεσει να μας εξασφαλισει οτι θα ειναι μια αλλαγη επιθυμητη. Αφου ομως ο κοσμος γυρω μου δεν πιστευει σε τιποτε πια η επανασταση παρεμεινε προς το παρον στο συρταρι της ουτοπιας και ολοι διαλεξαν την ανεξελεγκτη καταστροφη. Ποια η λογικη η εστω η εξηγηση σε αυτο; Μη με ρωτατε. Ευθυνοφοβια, ελλειψη πιστης σε στοχους και ιδανικα (τι λεω τωρα, γραφικη ως εκει που δεν παει, ετσι;), παρτακισμος, αδιαφορια, φοβος, τα γνωστα μην τα ξαναλεμε. Παρολαυτα η καταστροφη, κι αυτο μπορει να με τρελανει, δε φοβιζει κανεναν οσο μια οργανωμενη επανασταση με κοινο στοχο. Ισως επειδη σε μια καταστροφη ο ενας μπορει να ριξει ευθυνες στον αλλον και να τις αποποιηθει ο ιδιος ενω σε μια επανασταση ολα πρεπει να μοιραστουν...Αντιο Παυλο Φυσσα. Αντιο κοσμε!

1 σχόλιο:

Woman in Blogs είπε...

Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει ένα μουδιασμένο λιοντάρι σε κλουβί...
Οι καιροί, που κάποτε φοβόμασταν πωε θα 'ρθουν, ήρθαν και μας βρήκαν κουρασμένους, μαλωμένους, αμόρφωτους...
Μα, έτσι κι αλλιώς η γη θ' ανθίσει! (http://womaninblogs2.blogspot.gr/2013/09/pabloneruda.html)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα