Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Όνειρα


Ήρθα απο πισω σου και σ' αγκαλιασα για να σε τρομαξω. Αρχισαμε να προχωραμε μαζι, ετσι, ακομη αγκαλια, ηταν κατι σαν παιχνιδι. Λεγαμε μισολογα. Υπονοουμενα και χαμογελα μισα μας ξεφευγαν παντα ηθελημενα. Μισα…ημι όλα. Αλλα ηθελημενα. Μεχρι που αφησες την αληθεια σου να αποκτησει ηχο μετα από τρια βασανιστικα αποσιωποιητικα που φανηκαν αιωνας. Απροειδοποιητα με σκοτωσες και με ανεστησες την ιδια στιγμη όταν μου ειπες: «…και στο λεει αυτό ενας ανθρωπος που…σ’αγαπαει…». Ηταν τοσο ερωτευσιμο αυτό το δειλο θαρρος που εντυσε την τελευταια λεξη σου! Ηθελες κι αλλα να πεις μα η σιωπη ηταν πιο καταλληλη, γι’αυτο παραχωρησες τη θεση της φωνης στο ρημα νιωθω. Σαστισα για ένα δεκατο του δευτερολεπτου, τοσο μου χρειαστηκε για να συνειδητοποιησω ότι, ναι, κι εγω σ’ αγαπουσα…Κι εγω βασανιζομουν και γω πονουσα και ηταν γι’ αυτό: Επειδη σ’ αγαπουσα περιεργα. Σ’ αγαπουσα μ’ έναν τροπο δικο μου, ασυνηθιστο μα τοσο αληθινο. Αυτό που για μενα είναι αθλος εγινε τελικα η δικη μου φωνη. Μιλησα. «Κι εγω…», σου (το) ειπα. «Κι εγω, σ’αγαπω». Μια ζεστη αυρα μας τυλιξε για να γινω ξαφνικα ρομαντικη κι ετσι να ξαφνιαστω μ’ εμενα. Σε φιλησα. Ωσπου βουλιαξαμε κι οι δυο στους ρυθμικους μα ξεφρενους χτυπους δυο εκπληκτων καρδιων που παλευαν να πεταξουν απο πανω τους τα σωματα μας για να ενωθουν και στην ακρατη επιθυμια δυο κορμιων που τους απαγορευτηκε περισσοτερο απ' οσο μπορουσαν να αντεξουν.


Δε σου κρυβω πως απλα σε ηθελα, μεχρι να καταλαβω ότι νοιαζομαι για σενα. Ότι νοιαζομαι τοσο που θα μπορουσε να είναι αυτό ένα ειδος αγαπης, δε σου ειπα ψεματα. Κατά καποιον τροπο σ’ αγαπω. Κι ας μη με ξερεις κι ας μη σε ξερω, γνωριζομαστε. Με μαθαινεις με κάθε βλεμμα που κλεφτα μου ριχνεις όταν δε σε βλεπω, σε μαθαινω με κάθε ματια που ανταποδιδω όταν δεν κοιτας. Κι εκρηγνυται ο τελευταιος χτυπος της καρδιας μας που συμπιπτει με  οσα βλεμματα μας απροσεχτα συναντιουνται. Τι με κανει να σε νοιαζομαι; Ότι θελησες για λιγο να με μαθεις σα να επεδιωκες ν’ αγαπησεις όλα οσα κρυβω; Οι λιγες λεξεις που ανταλλαξαμε οταν προσπαθησαμε τοτε να 'ρθουμε πιο κοντα; Οι κρυφες μα τοσο επιπολαια φανερες στιγμες μας; Το "δεν πρεπει" που δυναμωνει το παθος μου; Το θελω σου που ξεριζωσα από εγωισμο η καποιου ειδους φοβο; Η τοσο εντονη κραυγη της σιωπης των ματιων σου; Ισως όλα αυτά και τιποτα. Κι όμως εμεις οι δυο μαζι δε θα βρεθουμε ξανα ποτε οπως σ' εκεινα τα ονειρα που βραδυ παρα βραδυ με στοιχειωνουν.
Ονειρα ομοια με αυτό που περιεγραψα πριν λιγο…

Έλλη Π.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα