Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Εκείνα τα βράδια...






Είναι κάτι βράδια, αυτά ντε, που βλέπεις να γίνονται θέμα σε νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα, στιχάκια….είναι εκείνα τα βράδια που τσακίζουν τις υπομονές, τσιτώνουν τις αισθήσεις και σπάνε κάθε έλεγχο στο πείσμα της τάξης που θες να επιβάλλεις στη ζωή σου. Είναι εκείνα τα βράδια που θέλω  να φωνάξω το όνομά σου και να γαμήσω τα πάντα γύρω μου διανύοντας την απόσταση που μας χωρίζει επιτέλους όχι μόνο νοερά! Εκείνα τα βράδια που θέλω να ρισκάρω τα όχι και τα ναι σου, να στα πω όλα και μετά  να περιμένω απάντηση κοιτάζοντας  ίσως μετανιωμένη και τρομοκρατημένη το μήνυμα που μόλις εστάλη από τα χέρια της ίδιας μου της έξαψης, που παραδόθηκε και λίγη ώρα μετά θα διαβαστεί….να περιμένω καταϊδρωμένη, με την καρδιά στο στόμα και την ψυχή μου να κάνει κύκλους γύρω μου σαν ερινύα για να δω πόσο πολύ τελικά τα γάμησα εκείνα τα πάντα γύρω μου κι αν θα μείνω με τη φωτιά μου στα χέρια η θα καούμε μέσα της παρέα…ένα από εκείνα τα βράδια! Μ’ ακούς που σου μιλάω κάθε φορά που σε σκέφτομαι; Πώς να μ’ ακούσεις αφού σε θέλω και τίποτα δε λέω; Πώς να με νιώσεις όταν απλά δεν είσαι εδώ; Δε με παίρνει να κάνω τίποτε  μαζί σου και το ξέρω…μην κοιτάς που η φαντασία μου σε βάζει και μου λες σε όλα ναι…όταν ξυπνάω είναι που πονάω…αλλά θέλω να σου πω…ένα από κείνα τα βράδια…ότι δε με νοιάζει τελικά! Ότι θέλω να σε περιμένω γιατί θέλω να σε βλέπω, γιατί θέλω να σε ακούω, να μυρίζω το άρωμά σου… γιατί σε θέλω!!! Ότι δε με νοιάζει γιατί έχω μάθει στη ζωή μου να τα θέλω όλα όσα θέλω με κάθε τρόπο! Ότι δε με νοιάζει γιατί ξέρω ότι η φαντασία μου δε γουστάρει να είναι ρεαλίστρια αλλά ζωντάνεψε επειδή την ερέθισες εσύ ένα από κείνα τα βράδια! Την ερέθισες εσύ τάζοντας ό,τι μπορούσες ακόμη κι αν δούλεψε για σένα το σκοτεινό υποσυνείδητο κι όχι το εγώ σου. Ότι δε με νοιάζει γιατί μπορεί να έχω μια γαμημένη ελπίδα αν όχι με σένα…με αυτό το σκοτεινό υποσυνείδητο  που λέγαμε….που όπως φαίνεται τολμάει πιο πολλά απ’ όσα εσύ έχεις φανταστεί! Ένα από κείνα τα βράδια, λοιπόν, εγώ για το σκοτάδι σου θα είμαι εκεί! Και δε με νοιάζει που θα είναι σκοτεινά! Μ’ αρέσει να εκρήγνυμαι τις νύχτες στα σκοτάδια…γιατί τότε οι φωτιές και οι εκρήξεις λάμπουν πιο πολύ…!

Έλλη Π.

2 σχόλια:

ΕΚΦΡΑΣΟΥ είπε...

οι σκεψεις σου και δικες μου!
απειρα συναισθηματα και ακατονοητα καποιες φορες!

να εχεις μια ομορφη μερα!

Elli P. είπε...

Ετσι ακριβως! Χαιρομαι που σε εξεφρασε το κειμενο...να σαι καλα! :-)

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα