Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Για εκεινη τη μια ωρα που λεγαμε…







...και ξαφνικα όλα τα στιχακια, όλα τα συνθηματα κι εκεινα τα ποιηματα που εσπευδα να κοινοποιησω κάθε τοσο στο facebook τείνοντας να γινομαι ολο και πιο γραφικη εφοσον δηλωνω με τον ερωτα ερωτευμενη, απεκτησαν μορφη… «Στην πιο μικρη στιγμη μαζι σου εζησα ολη μου τη ζωη» «ξερεις ποσο πολύ είναι για μενα οι λιγες στιγμες μαζι σου;» κλπ κλπ…
Για κεινη τη μια ωρα που λεγαμε θα σε δω και αυριο ετσι, στα κλεφτα…και θα είναι σα να εχουμε παλι κανει τα παντα μονο επειδη εσυ τολμας και μ’ ένα βλεμμα όλα τα ζητας κι όλα τα θελεις, όλα τα δινεις και σε όλα ναι μου φωναζεις αφηνοντας ένα παθιασμενο υπονοουμενο που δεν ειπωθηκε ποτε να με ακολουθει ωσπου να κλεισω τα ματια μου το βραδυ αποκαμωμενη από σκεψεις κι αισθησεις αδιοχετευτες. Μα ουτε κι αν τα ματια κλεισω απαλλασσομαι απ’ τη μορφη σου, θαρρεις και ξερει ακομη και η αυρα σου πως δε θελω τωρα πια ν’ απαλλαχτω…εκει, σε ονειρο, σε νιωθω μεσα μου να θριαμβευεις καθως αφηνομαι στα χερια σου και παιρνεις μεσα σε μια νυχτα οσα δεν τολμησες , αν και τα σκεφτηκες, ουτε κι εσυ ποτε ανοιχτα να μου ζητησεις. Μια αντιθεση είναι αυτή η βολτα μου μαζι σου…χωρις προορισμο, χωρις αρχη μεση η τελος…μια χαωδης αντιθεση – και σου χα πει ποσο γουσταρω και τις αντιθεσεις και το χαος. Σα μια ασπρομαυρη φωτογραφια με εκατομμυρια χρωματα…γιατι οπου το μαυρο και το ασπρο τολμαν να συναντηθουν η εκρηξη είναι πολυχρωμη σαν εκεινες τις πολυχρωμες πεταλουδες που –αναθεμα τα ρομαντζα που ονομαζουνε κλισε!- νιωθω οτι επαληθευει την υπαρξη τους κάθε χαμογελο σου…
Ναι, αφου με ρωτας, χαιρομαι που με καταλαβαινεις…ναι, χαιρομαι με κάθε «κι εγω!» που ακουω από σενα η ξεφευγει από μενα κάθε φορα που θελουμε κατι φωναχτα…χαιρομαι που εισαι εδώ, χαιρομαι που ειμαι πλεονεκτρα και δε σου ζητησα να φυγεις, χαιρομαι που ακομη αντεχεις κι ας μην ξερω, κι ας φοβαμαι…κι ας κοβομαι στα δυο…χαιρομαι…Σκεφτομαι πως αν δεν ειχα βρει ηδη κατι που αγαπησα πολύ θα ημασταν τωρα καπου δυο μας και θα χτιζαμε με τη φαντασια μας όλα τα «κι εγω» που μας ξεφυγαν ωσπου να τα πραγματοποιησουμε μαζι αργα η γρηγορα…γιατι το βλεπω ότι δεν εχεις μαθει να το βαζεις κατω…και ξερεις…είναι κι αυτό ένα από τα «περιεργα» που γουσταρω λοιπον σε σενα…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα