Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015


Η παραξενη δυναμη του Τρουθ
Μια φορα κι εναν καιρο, ηταν ενας Μικροκοσμος ο οποιος κατοικουνταν απο μικροσκοπικα ανθρωπομορφα πλασματα. Αυτα τα πλασματα εμοιαζαν πολυ με τους ανθρωπους που ξερουμε σημερα, οχι μονο εξωτερικα αλλα και στις συνηθειες τους. Ζουσαν σε σπιτια, σχεδον οπως τα δικα μας, ειχαν συναισθηματα και αδυναμιες σχεδον οπως εμεις, αλλα ισως διεφεραν σε ενα πραγμα. Ειχε το καθενα απο αυτα μια ξεχωριστη μαγικη ικανοτητα, μια δυναμη. Αλλο ειχε δυναμη μεγαλη σωματικη και μπορουσε ετσι να βοηθαει στις χειρονακτικες δουλειες, αλλο μπορουσε να γιατρευει αρρωστιες, αλλο να μεταφερεται στον χρονο, αλλο να αλλαζει μορφες και παει λεγοντας. Ηταν λοιπον και ενα πλασματακι το οποιο ειχε ενα χαρισμα διαφορετικο απο τα υπολοιπα. Το ιδιο θεωρουσε οτι η δυναμη του ηταν ελαττωμα περισσοτερο παρα χαρισμα, γι' αυτο και πολλες φορες ενιωθε μονο του και λυπημενο. Αισθανοταν πως ολοι μπορουσαν να βοηθησουν καπου, ολοι ηταν χρησιμοι, εκτος απο το ιδιο.
Η δικη του ξεχωριστη ικανοτητα, ηταν οτι μπορουσε να βλεπει πεντακαθαρα εκτος απο τα καλα, και ολα τα ασχημα του Mικροκοσμου και των συντροφων του. Τα υπολοιπα μικρα πλασματακια δεν μπορουσαν να δουν ολα αυτα τα ασχημα που εβλεπε ο φιλος μας κι ετσι οταν τολμουσε να μιλησει για κατι απο αυτα, οι περισσοτεροι τον ελεγαν γκρινιαρη.
Ενιωθε τοσο μονος του που μια μερα αποφασισε να ζητησει απο το Γεροντοτερο του Mικροκοσμου μια μεγαλη χαρη. Θα του ζητουσε να εφαρμοσει στον ιδιο, τη δυναμη του. Ο Γεροντοτερος ειχε τη δυναμη να μεταφερει, οποιον το επιθυμουσε, απευθειας στον κοσμο της φαντασιας του. Επειδη ομως κατι τετοιο εκρυβε πολλους κινδυνους, με πρωτο και καλυτερο, οποιος εφευγε να μην μπορουσε ποτε να ξαναγυρισει, η να βρεθει στην ανυπαρξια μεταξυ του πραγματικου και του φανταστικου, δε συνηθιζε να το κανει πραξη και το αρνιοταν σε οποιον του το ζητουσε χωρις σοβαρο λογο. Και επειδη κανενας λογος δεν του ηταν αρκετος για να θεσει σε κινδυνο καποιο απο τα πλασματα του μικροκοσμου, δεν το ειχε εφαρμοσει παρα μονο σε λιγες, πολυ εξαιρετικες περιπτωσεις. Μονο που τοτε το ειχε κανει για να μπορεσει να σωσει τον Mικροκοσμο απο καποια πλασματα που, οπως χαρακτηριστικα ελεγε, ειχαν παρει τον κακο τον δρομο χωρις γιατρεια. Ο φιλος μας τα ηξερε ολα αυτα, αλλα ηταν αποφασισμενος να παει και να του ζητησει να τον μεταφερει στον κοσμο του μυαλου του, με οποιο κοστος. Δεν αντεχε αλλο να τον θεωρουν ολοι γκρινιαρη, δεν αντεχε να βλεπει μονο ο ιδιος ολα τα ασχημα γυρω του, δεν αντεχε που ενιωθε οτι κανεις, μα κανεις, δεν μπορουσε να τον καταλαβει, δεν αντεχε να νιωθει τοσο διαφορετικος. Ξεκινησε λοιπον ενα πρωι για το σπιτι του Γεροντοτερου με σκυμμενο το κεφαλι και τα δοντια σφιγμενα απο αγωνια. Κατι μεσα του τον ετρωγε παρολαυτα συνεχιζε το δρομο του. Οταν εφτασε, πηρε μια βαθια ανασα και χτυπησε την ξυλινη πορτα του σπιτιου. Απο μεσα ακουστηκαν συρτα βηματα και λιγα δευτερολεπτα αργοτερα εμφανιστηκε στο κατωφλι ο Γεροντοτερος.
-Γεια σου Τρουθ! Τι κανεις εδω; Συνεβη κατι; Ρωτησε ο Γεροντοτερος τον φιλο μας βλεποντας τον αμηχανο εξω απο την πορτα του.
-Ναι...θα ηθελα μια...χαρη. Ψελλισε ο Τρουθ.
-Ελα, ελα μεσα να μου πεις. Εγνεψε ο Γεροντοτερος
Οταν ο Τρουθ μπηκε στο σπιτι, καθισε προσεκτικα σε μια ξυλινη καρεκλα, στεναχωρημενος.
-Τι συμβαινει παιδι μου, γιατι εισαι τοσο προβληματισμενος; Τον ρωτησε ξανα ο Γεροντοτερος ανησυχα.
-Να...ξερεις, τοσα χρονια, ολη μου τη ζωη, εχω αυτη την παραξενη ικανοτητα να βλεπω περα απο τα καλα και ολα τα ασχημα, τα δικα μου, του μικροκοσμου μας και των αλλων γυρω μου. Εγω μαλλον ελαττωμα θα το ελεγα και οχι δυναμη! Ολοι γυρω μου χρησιμευουν σε κατι, περνανε καλα, δεν τους νοιαζει τιποτε και μονο εγω βλεπω οσα θα μπορουσαν να ειναι καλυτερα...Νιωθω μονος μου και μιζερος. Ειμαι δυστυχισμενος, δεν κολλαω πουθενα! Γι' αυτο...θα ηθελα να με μεταφερεις στον κοσμο του μυαλου μου, στον δικο μου κοσμο, οπου δε θα υπαρχει τιποτε ασχημο για να βλεπω κι ετσι ουτε εγω θα στεναχωριεμαι, ουτε οι αλλοι γυρω μου θα κουραζονται με αυτα που λεω. Ειπε ο Τρουθ με λαχταρα, σχεδον μεσα σε παραληρημα.
-Τελειωσες; Εκανε ο Γεροντοτερος γαληνια.
- Ναι...αποκριθηκε παραξενεμενος ο Τρουθ. Περιμενε οτι ο Γεροντοτερος θα αντιδρουσε πιο εντονα σε οσα του ειχε μολις πει.
- Αυτο που μου ζητησες μπορεις να το κανεις και μονος σου...Ειπε ο Γεροντοτερος.
- Τι; Πεταχτηκε εκπληκτος ο Τρουθ.
- Μπορω να σε ρωτησω κατι; Ο Γεροντοτερος εξακολουθουσε να μιλαει γαληνια και να τον κοιταζει κατευθειαν στα ματια.
- Ν..ναι. Απαντησε διστακτικα ο Τρουθ.
- Ποτε μπορει καποιος να κερδισει εναν αντιπαλο...οταν τον παραταει και φευγει φοβισμενος και κουρασμενος η οταν καθεται απεναντι του και τον αντιμετωπιζει μεχρι τελους;
- Μα δεν...Ξεκινησε να λεει ο Τρουθ που δεν ηταν σιγουρος για το τι ηθελε να πει ο συνομιλητης του.
- Απαντησε μου. Τον διεκοψε ο Γεροντοτερος με ενα κοφτο νευμα.
- Το δευτερο. Απαντησε υπακουα ο Τρουθ.
- Για πες μου τωρα, αξιζει να παλευεις για την αληθεια η οχι;
- Αξιζει.
- Αξιζει περισσοτερο μια ομορφη πραγματικοτητα εστω κι αν απαιτει κοπο για να χτιστει, η ενα ομορφο ψεμα κι ας ειναι ευκολοτερο να το ζησεις;
- Το πρωτο.
- Αξιζει να πας χαμενος εσυ, ακομη κι αν ο κοσμος του μυαλου σου ειναι ο παραδεισος ο ιδιος και μαζι με εσενα να χαθει και η ελπιδα του Μικροκοσμου για μια ομορφη πραγματικοτητα, η θα ηταν καλυτερο να μεινεις, να παλεψεις και πολυ πιθανο να κερδισεις; Προσεχε, γιατι μου εχεις ηδη απαντησει πιο πριν, θυμασαι;
- Σου εχω απαντησει ηδη πιο πριν...Επανελαβε τωρα ο Τρουθ ανοιγωντας διαπλατα τα ματια του σα να ειχε δει μολις μια μεγαλη αληθεια που εκρυβε μεσα του χρονια.
- Ετσι μπραβο! Καθενας απο εμας ειναι ταγμενος απο τη φυση του να φερνει εις περας εναν η περισσοτερους σκοπους. Στοχους. Γι' αυτο και καθενας απο εμας εχει μια δυναμη ξεχωριστη και περισσοτερες διαφορετικες ικανοτητες, ωστε χρησιμοποιωντας τη δυναμη του να προσφερει ο,τι μπορει για την εξελιξη του Μικροκοσμου. Ποιος θα ηταν ικανοτερος να βελτιωσει τα ασχημα του Μικροκοσμου αν οχι αυτος ο οποιος τα βλεπει τοσο καθαρα; Δεν εισαι γκρινιαρης Τρουθ! Μονος σου μου ειπες οταν ηρθες οτι δε βλεπεις μονο τα κακα αλλα και τα καλα. Αυτο σημαινει οτι βλεπεις ολοκληρη την αληθεια! Μπορεις να οραματιζεσαι εναν καλυτερο Μικροκοσμο και μονο αν μεινεις υπαρχει πιθανοτητα να τον κανεις πραγματικοτητα! Και τοτε Τρουθ ο κοσμος του μυαλου σου δε θα ειναι πια ενας φανταστικος κοσμος αλλα ο αληθινος! Ο ιδιος ο Μικροκοσμος θα εχει γινει ο κοσμος που ονειρευεσαι! Kι εμενα...δε θα με χρειαζεσαι πια. Αυτο, νομιζω, αξιζει περισσοτερο απο το ωραιο ψεμα σου, ετσι δε μου ειπες;
- Ναι...Ναι! Ετσι σου ειπα... Εχεις δικιο Γεροντοτερε, πως μπορεσα να λυγισω, πως μπορεσα να μην το δω;! Εγω, που υποτιθεται οτι βλεπω ολη την αληθεια...που βλεπω ολα τα ασχημα γυρω μου...αφησα να με νικησει το κακο που εχω εγω ο ιδιος μεσα μου!
- Το δικο σου ασχημο Τρουθ ηταν ο φοβος! Το εβλεπες, το ηξερες ηδη. Αλλα δεν ηθελες να το παραδεχτεις...Το πρωτο βημα εγινε. Τωρα καταλαβες πια τι πρεπει να κανεις.

Κι ετσι ο Τρουθ καταλαβε οτι ηταν πολυ χρησιμος για τον Μικροκοσμο των μικροσκοπικων πλασματων και απο τοτε δε σταματησε να αγωνιζεται για να τον κανει καλυτερο. Το αν τα καταφερε η οχι δε θα σας το πω! Θα το ανακαλυψετε μονοι σας οταν ακολουθησετε κι εσεις το παραδειγμα του χρησιμοποιωντας τις...δικες σας μαγικες δυναμεις. Ισως τελικα να εχουμε κι εμεις απο αυτες και...να μην το εχουμε ανακαλυψει!

1 σχόλιο:

francis jean Lefer είπε...

Γεια σας,

Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για το ενδιαφέρον που έχετε στην αίτησή μου για την εταιρική σχέση.

Είμαι κύριε Lefer Francis Jean, χρηματοοικονομικός σύμβουλος σε μια ομάδα ιδιωτών επενδυτών που κατοικούν στο Κοτονού, στο Μπενίν.
Οικονομικών συνεργάτες μου θα ήθελαν να επενδύσουν στις περιοχές κάτω από την γενική ακίνητα, ξενοδοχεία, βιομηχανία, χρηματοδότηση έργων λιγότερο πιθανό μέσα από τις σχέσεις σας και σας μυστικός. Επίσης, παρέχουμε δάνεια για όλους τους ανθρώπους με ανάγκη.

Είμαστε ανοιχτοί στο διάλογο και τις επόμενες προτάσεις σχετικά με το μέρος σας.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας μέσω email: leferfrancisjean@gmail.com

Καλά για εσάς.

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα