tag:blogger.com,1999:blog-27541235501716543372012-01-27T23:59:12.767+02:00Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.comBlogger8371100tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-85226662441585329592012-01-27T20:12:00.000+02:002012-01-27T20:12:05.757+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-O861rcfhS3I/TyLosijVQTI/AAAAAAAAClE/H8KSuJoa71A/s1600/burningdreams.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-O861rcfhS3I/TyLosijVQTI/AAAAAAAAClE/H8KSuJoa71A/s400/burningdreams.jpg" width="377" /></a></div><div style="text-align: justify;">Οι φρασεις που ακουω καθημερινα απο τους γυρω μου ηχουν δυσοιωνες περισσοτερο και απο τα γεγονοτα. Βγαινουν παρομοιες απο καθε στομα και συνοδευονται απο την ιδια αηδια, την ιδια εσωτερικη ακομη οργη, την ιδια εγκλωβισμενη παρανοια. Απο καποιους ειπωνονται με απελπισια και παραιτηση ομως ακομη κι αυτοι εναποθετουν την ελπιδα για ξεσηκωμο στη επομενη απο τους ιδιους γενια. Αυτος ο ξεσηκωμος αλλαζει χερια εδω και χρονια σα μιερη σκυταλη που κανεις δε θελει να παραμεινει στην κατοχη του περισσοτερο απ' οσο διαρκει μια σκεψη, μια ιδεα. Παρολαυτα αν και αισθανομαι ασχημα για οσα λεγονται και ακομη πιο πολυ για οσα συμβαινουν, δυσκολευομαι να πιστεψω σε οσα ακουω. Οχι γιατι αμφισβητω το εγκληματικα αργα ειπωμενο και πνιγμενο "δεν παει αλλο" των ανθρωπων γυρω μου. Οχι γιατι αμφισβητω την αναγκη εκφρασης τους εστω και με τα λογια. Αλλα γιατι ολα αυτα που ακουω εχουν αποτυπωθει καπου στο υποσεινηδητο μου σαν χιλιομασημενες τσιχλες που εχουν χασει τη γευση τους και που πλεον μονο ταραχη στο στομαχι μπορουν να μου προκαλεσουν. Οπως οταν λες μια λεξη παρα πολλες φορες ωσπου χανει πια το νοημα της κι ακουγεται στ' αυτια σου σαν κατι ξενο κι αλλοκοτο. Θελω πολυ να κανω κατι. Σκοτωσαν εν ψυχρω τη ζωη μου αφηνοντας εμενα στο χαος σα ρουφηγμενο κουφαρι να ψαχνω τροπους να θυσιασω και το οποιο παρον μου στο ονομα των στοιχειωδων αρχικα καποτε κεκτημενων. Και με το συμβολικο πρωτο ενικο προσωπο αντιπροσωπευω ενα μεγαλο κομματι της γενιας μου και των επομενων. &nbsp;Το γνωριζω ηδη πως ολοι εχουμε ευθυνες και ολοι εχουμε βαλει το χερακι μας στην πορεια αυτης της χωρας αλλα κι αυτου του κοσμου γενικα. Ακομα και με την αδιαφορια μας που ισως λειτουργησε το ιδιο καταλυτικα με το να καναμε κατι κακο. Γνωριζω ωστοσο και πολλους ανθρωπους που παγιδευτηκαν σε αυτην την κολαση χωρις να φταινε. Δεν ξερω ποσοι ειναι μα πιστευω οτι ειναι τοσοι που δεν μπορουμε να μην τους υπολογιζουμε σαν εναν τραγικο αριθμο παραπλευρων απωλειων που με το που γεννηθηκαν αρχισε να υφαινεται το πεπρωμενο τους απο τα τερατωδως ξεδιαντροπα χερια αυτων που κατεχουν διαφορων ειδων εξουσιες. Εγω καταντησει να μιλαω σαν τον τρελο του χωριου και ολοι θα εχετε καταλαβει ποσο πολυ απεχθανομαι καποιες εννοιες οπως αυτη που ανεφερα πιο πανω. Εξουσια...Θελω απελπισμενα να κανω κατι λοιπον.Μα τι να κανω; Οι ενοχες μου εγκεινται στο οτι νιωθω χαμενη. Εχω ακουσει ανθρωπους να αναρωτιουνται γιατι δε βρισκεται κανεις να δολοφονησει τα καθικια που μας κυβερνανε οπως εκαναν καποτε με τον ταδε η τον δεινα. Εκει φτασαμε. Λογια... πισω απο τα λογια ομως κρυβονται αληθειες και δεν ξερω ποσο μακρια ειναι απο τις πραξεις. Δεν μπορω καν να καταδικασω τα βιαια συναισθηματα οταν συνειδητοποιω ποσες ζωες καταστρεφονται καθημερινα, ποσα ονειρα αφου βιαστουν σκοτωνονται με αργο και βασανιστικο τροπο, ποσοι νεοι ανθρωποι ειναι ηδη καταδικασμενοι πριν καν τολμησουν να προσπαθησουν για το οτιδηποτε. Για να μην πω πριν καν γεννηθουν. Δεν πρεσβευω την παραιτηση. Οσοι διαβαζεται τις σκεψεις μου κατα καιρους αυτο το ξερετε καλα. Ομως αισθανομαι ενα τεραστιο κριμα σαν πνιχτο λυγμο να βγαινει κατα κυματα απο τα καταβαθα της ψυχης μου. Καμια φορα καποιοι γνωστοι μου αναρωτιουνται γιατι με ενοχλει τοσο πολυ η συσσωρευση πλουτου σε ενα και μονο ατομο (στο εκαστοτε). Τι να τους εξηγησω οταν αυτο το μοντελο ζωης ειναι περασμενο πια στο dna τους; Τι να τους πω οταν οι αιτιες καταστροφης μας ειναι παραλληλα γαζωμενες στα κορμια μας σαν ανεξητηλα τατουαζ; Τι να πω οταν εχουμε πια ταυτισει τον ρεαλισμο με την αληθεια...; Δεν μου αρκει η λυπη, με τρομαζει και με θρεφει η οργη...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-8522666244158532959?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-37634284042487686882012-01-26T20:01:00.001+02:002012-01-26T20:48:22.182+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-OT-6PVPJAHk/TyGU9NE4XpI/AAAAAAAACk8/Ss-v5Jzp0ZA/s1600/images+(1).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-OT-6PVPJAHk/TyGU9NE4XpI/AAAAAAAACk8/Ss-v5Jzp0ZA/s400/images+(1).jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Παρατηρουσα τον χωρο γυρω μου προσπαθωντας να ξεχαστω και να καταφερω να σε βγαλω απο το μυαλο μου εστω και για λιγα λεπτα. Συνωμοτωντας ολα εναντιον μου ομως ακομη και η ατμοσφαιρα του ροκαδικου νεοκλασικου στο οποιο ερχομουν για δευτερη φορα με εκανε να σκεφτομαι ποσο πιο γεματη θα ενιωθα αν ησουν κι εσυ καπου αναμεσα στα υπολοιπα μελη της παρεας. Η εντονη μουσικη, ο χαμηλος φωτισμος και τα παιχνιδισματα του στους στρωμενους με ρετρο ταπετσαρια τοιχους, ο κοσμος και η θολη ατμοσφαιρα απο τα τοσα τσιγαρα μονο ενα πραγμα με εκαναν να αισθανομαι: ανασταστωση. Ψυχοσωματικη αναστατωση. Οι αλλοι γελουσαν και τραγουδουσαν καθισμενοι στις παλιες καρεκλες που συμπληρωναν την καπως μπαροκ κατα τοπους διακοσμηση του μαγαζιου ενω εγω ειχα κουρνιασει στη γωνια του διθεσιου καναπε μ' ενα μπουκαλι μπυρα στο χερι και ταξιδευα. Η Μ. διπλα μου εριχνε κλεφτες ματιες ποτε σε μενα ποτε στους υπολοιπους προσπαθωντας να συγχρονιστει με τη συζητηση της παρεας χωρις ομως ν' αφησει τη δικη μου παραξενη συμεπριφορα απαρατηρητη κι ασχολιαστη. "Σταματα να κανεις ετσι, εχει κολλησει το μυαλο σου σε κατι που δεν πιστευω οτι ισχυει καν!", την ακουσα να φωναζει μεσα στο αφτι μου θελοντας να υπερκαλυψει τον ηχο της ηλεκτρικης κιθαρας που εκανε το σολο της εκεινη τη στιγμη σε καποιο απο τα αγαπημενα μου τραγουδια. "Ισχυει.", αρκεστηκα ν' απαντησω κι αναστεναξα. "Εσυ ξερεις. Παντως προσεχε γιατι ετσι οπως πας μπορει να σε καταλαβουν κι αλλοι", συμπληρωσε και εστρεψε την προσοχη της στην Ε. που τη σκουντηξε θελοντας μαλλον να της επισημανει κατι που ειχε ακουσει η δει. Σκεφτηκα για λιγο αυτο που μου ειπε αλλα δεν εδωσα περισσοτερη εκταση. Το βλεμμα μου πλανηθηκε αναμεσα στα στριμωγμενα ορθια κορμια που ειχαν αρχισει να μαζευονται απο τα μεσανυχτα και μετα γυρω μας. Ολοι εδειχναν να διασκεδαζουν υπερβολικα σε σχεση με 'μενα και μια παρεα καπου στη μεση του δωματιου εχοντας πιει ηδη πολυ χαλουσε τον κοσμο με φωνες και χορευτικες φιγουρες που δεν ταιριαζαν παντα με τη μουσικη. Μια ψηλη ξανθια κοπελα, μελος αυτης της παρεας, η οποια ηταν ντυμενη εκκεντρικα και ειχε κατι το σκανδιναβικο στη φυσιογνωμια και την κορμοστασια της, χορευε σα να μην υπηρχε αυριο. Οι φιγουρες και η ευκολια που ειχε στην κινηση με εκαναν να καταλαβω οτι ειχε ισως επαγγελματικη σχεση με τον χορο. Γελουσε συνεχεια και πειραζε τους υπολοιπους οποτε μαλλον ειχε κερδισει με το σπαθι της τον ρολο του πειραχτηριου. Χαμογελασα. Λιγα δευτερολεπτα αργοτερα ομως το χαμογελο παγωσε στα χειλη μου, οπως λενε και στα μυθιστορηματα. Μπροστα μου ειδα μια γνωστη φυσιογνωμια που στο προσφατο παρελθον σε ειχε πλησιασει θελοντας να βγειτε μαζι με ολα τα επακολουθα. Τι απιστευτα μικρος που ειναι ο κοσμος, σκεφτηκα. Και μου ηρθε στο μυαλο το τραγουδι της Αλεξιου: "Ολα σε θυμιζουν..." σα να με κοροιδευε ετσι θλιβερο και νοσταλγικο μεσα στη γενικη βαβουρα και τον χαλασμο. Το κινητο μου χτυπησε. Ηταν η Κ. Μια πολυ καλη φιλη που ειχα γνωρισει τον τελευταιο καιρο και με την οποια ειχαμε ηδη ερθει πολυ κοντα. Με ρωτουσε τι καναμε και που ημασταν. Εκεινη οπως με πληροφορησε ειχε παει σ' ενα παρτυ που γινοταν στην πανεπιστημιουπολη. "Ειμαστε στο...", πληκτρολογησα την επωνυμια που ειχα δει να αναβοσβηνει στην εισοδο του μαγαζιου μπαινοντας. "Και ξερεις ποιος ειναι εδω; Δε θα το πιστεψεις!", συμπληρωσα σπαρακτικα και τελειωσα το μηνυμα με το ονομα. Σε λιγο ξαναχτυπησε το κινητο. Η Κ. ειχε απαντησει. Ανοιξα το μηνυμα και διαβασα: "Χαχαχα! Κι εσυ ξερεις ποιος ειναι εδω; Δε θα το πιστεψεις!..." και στο τελος του μηνυματος διαβασα το ονομα σου. Αφησα μια κραυγη που εκανε τους υπολοιπους να γυρισουν παραξενεμενοι προς το μερος μου παρατωντας καθε συζητηση στη μεση. Εδωσα το μηνυμα στη Μ. να το διαβασει κι εκεινη με κοιταξε με ενα βλεμμα γεματο ειρωνικη συγκαταβαση. Σα να μου λεγε ειρωνικα "τι τραβας κι εσυ!", υποτιμωντας τη σημαντικοτητα του γεγονοτος και κατ' επεκταση την αντιδραση μου. "Αν συνεχισεις ετσι δε σε βλεπω καλα", φωναξε ανασηκωνοντας τα φρυδια. "Ουτε κι εγω!" απαντησα. Και για εναν ανεξηγητο λογο αρχισα να γελαω σαν τρελη...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-3763428404248768688?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-48587524193106356972012-01-25T21:02:00.000+02:002012-01-25T21:03:46.623+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1GfRoBi8mHQ/TyBRj6tVPSI/AAAAAAAACk0/AhkyVErL0k4/s1600/santorum_c.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-1GfRoBi8mHQ/TyBRj6tVPSI/AAAAAAAACk0/AhkyVErL0k4/s400/santorum_c.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Ήταν ξημερώματα όταν μου έστειλαν μήνυμα και μου είπαν πως έφυγε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μιας και τις τελευταίες ειδικά ημέρες είμαι εκτός τόπου και χρόνου λόγω υποχρεώσεων και στην ενημέρωση μου υπάρχουν μεγάλα κενά. Πέρασε αρκετή ώρα ώσπου να συνειδητοποιήσω αυτό το οποίο διάβασα. Πώς, πού, τι, γιατί; Ήταν η πρώτη εσωτερική αντίδρασή μου ενώ κοίταζα την οθόνη του κινητού μου με το στόμα ανοιχτό. Σήμερα έμαθα λεπτομερώς τις απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα μα και πάλι δεν ένιωσα να καταλαβαίνω και πολλά πράγματα. Ούτε υπάρχει ίσως και τίποτε να καταλάβει κανείς κάτι τέτοιες ώρες...Αρκέστηκα λοιπόν στην αυθόρμητη συγκίνηση που ένιωσα, όπως φαντάζομαι ο καθένας μας, μπροστά στον χαμό ενός ανθρώπου και πιο συγκεκριμένα ενός ανθρώπου που υπήρξε μεγάλο κομμάτι της δημιουργικής ιστορίας του τόπου μας. Ενός τόπου που στον τομέα των τεχνών ιδιαίτερα βιώνει την απόλυτη λειψυδρία κι αυτό όχι λόγω έλλειψης ταλαντούχων ανθρώπων αλλά λόγω ανικανότητας αξιοποίησής τους. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος λοιπόν υπήρξε ένα φωτεινό παράδειγμα από τα λίγα που κατάφερε και πρόσφερε μέσω της τέχνης του ποιότητα στον χώρο και την ελπίδα πως υπάρχει κι αυτή η πλευρά των πραγμάτων ακόμη κι εδώ, στην Ελλάδα. Ένα μεγάλο αντίο στον μεγάλο ποιητή των εικόνων όπως εύστοχα άκουσα να τον αποκαλούν. Ένα κενό αναντικατάστατο θα μας θυμίζει πως αυτή η χώρα δε θα έπρεπε να αρκείται στα εύκολα, γρήγορα και πρόχειρα όπως κάνει χρόνια τώρα...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-4858752419310635697?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-50766177676349769942012-01-20T19:47:00.000+02:002012-01-20T19:47:19.269+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ZpKAyJeKdYg/TxmoUQtz9XI/AAAAAAAACks/5nk5wgcDUHE/s1600/clip_image00211.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="298" src="http://2.bp.blogspot.com/-ZpKAyJeKdYg/TxmoUQtz9XI/AAAAAAAACks/5nk5wgcDUHE/s400/clip_image00211.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #ffd966;">Πολλοι απο εμας πεφτουμε συχνα στην παγιδα να βγαζουμε παγιωμενα συμπερασματα για θεματα που ουσιαστικα δε γνωριζουμε μονο και μονο επειδη εχουμε ακουσει διαφορα πραγματα με τη μορφη του "ο,τι αρπαξε το αφτι μας" τα οποια μετατρεπουμε στη συνειδηση μας σε ολοκληρωμενη εικονα που υποτιθεται οτι μας επιτρεπει να εχουμε εξισου ολοκληρωμενη αποψη. Οπως καταλαβαινετε το να στηριζομαστε στην αμαθεια μας η την ημιμαθεια μας για να διαμορφωνουμε γνωμη δεν ειναι και ο,τι καλυτερο. Γι' αυτο προτου κρινουμε ειτε θετικα ειτε αρνητικα κατι ωστε να εχουμε απεναντι του και την αντιστοιχη "σταση" υιοθετησης η απορριψης καλο ειναι να το ψαξουμε. Και οταν λεω να το ψαξουμε δεν εννοω φυσικα να αρκεστουμε σε αυτα που ακουμε πεταχτα απο 'δω κι απο 'κει, απο τον ταδε η δεινα γνωστο μας, απο την τηλεοραση η απο τον γειτονα. Τελος, για οσα εχουμε (η νομιζουμε λογω αγνοιας οτι εχουμε) αντιθετη αποψη καλο θα ηταν οπως και να 'χει να ακουμε η να διαβαζουμε και οσα εχουν να μας πουνε οι υποστηρικτες-γνώστες αυτων ουτως ωστε να μπορουμε τελικα να εχουμε μια πιο ασφαλη και εμπεριστατωμενη γνωμη ειτε εξακολουθησουμε να τα απορριπτουμε ειτε τα δουμε με αλλο ματι. Εν ολιγοις καλο ειναι να ξερουμε για τι πραγμα μιλαμε πριν μιλησουμε. Κι αυτο μονο με ερευνα προσωπικη και αντικειμενικη μπορει να γινει. Απαιτει χρονο και ενδιαφερον που δεν εχουν ολοι. Οταν ομως μας δινονται οι ευκαιριες δεν πρεπει να τις αφηνουμε ανεκμεταλλευτες.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #ffd966;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #ffd966;">Επειδη ομως ολα αυτα τα εχω ξαναπει σας παραπεμπω σε ενα κειμενο που θεωρω ενδιαφερον:</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://ngnm.vrahokipos.net/home/2011-04-09-12-18-07/183-2011-04-29-11-12-00.html">http://ngnm.vrahokipos.net/home/2011-04-09-12-18-07/183-2011-04-29-11-12-00.html</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-5076617767634976994?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-91559811408043988072012-01-17T20:11:00.002+02:002012-01-17T20:12:57.058+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-1NQLldBagYs/TxW5re2Z7aI/AAAAAAAACkk/XmDWik_3zUQ/s1600/Just_me_and_my_Soul_by_Tc_Shakti.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="293" src="http://2.bp.blogspot.com/-1NQLldBagYs/TxW5re2Z7aI/AAAAAAAACkk/XmDWik_3zUQ/s400/Just_me_and_my_Soul_by_Tc_Shakti.jpg" width="400" /></a></div><span style="color: #e06666; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span><br /><span style="color: #e06666; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Απ' ολα οσα εζησα</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">τουτο παραμενει μεσα μου βαθια ξε-ριζωμενο:</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ενα κομματι αθανατο που αναπνεει αερα</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ανακατο απο ουρανο και γη.</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Αυτο που σαν κατι αυτοβουλο δινει νοημα</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">στην ανεξηγητη λεξη "υπαρχω".</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Η πρωτη υλη του θνητου κι αιωνιου</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ημιαιμου πνευματος μου.</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Απ' ολα οσα εζησα&nbsp;</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">τουτο με σιγουρεψε σαν κατι εν αν-ενεργεια</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">προσφορο για τον πεπερασμενο κοσμο</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">που με μετεφρε στο υλικο παρον:</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">το αυλο μισο αυτου που η ανθρωπινη φυλη</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ονομαζει ψυχη η καπως ετσι.</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το δευτεροεπιπεδο σκαλοπατι</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">που μετατρεπει το ενστικτο σε σκεψη</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">και τη σκεψη σε αξιες και ιδανικα.</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Τουλαχιστον σε καποιους...</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Τουτο λοιπον δεν ξερω πως το λενε</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">κι απο που θα πουνε πως προερχεται.</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το μεγαλο μαυρο κενο</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">των αξιολογων μα ελλειπων&nbsp;γνωσεων μας</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">επιτρεπει πολλες υποθεσεις</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">αλλα οχι συμπερασματα.</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Τουτο μου εμεινε λοιπον απ' ολα οσα εζησα.</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Πολυτιμος λιθος ακατεργαστος</span><br /><span style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">και καμποσες ευκαιριες να τον κατεργαστω.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-9155981140804398807?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-45718207202993056512012-01-12T19:51:00.001+02:002012-01-13T19:30:37.291+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-KsBfk7f1v2k/Tw8dNH6B6iI/AAAAAAAACkc/8VOJ_-zMCdQ/s1600/anarchy_peace_happiness.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://2.bp.blogspot.com/-KsBfk7f1v2k/Tw8dNH6B6iI/AAAAAAAACkc/8VOJ_-zMCdQ/s400/anarchy_peace_happiness.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Courier New',Courier,monospace;"><b>Συνεχεια απο προηγουμενες σκεψεις...</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Courier New',Courier,monospace;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Courier New',Courier,monospace;"><b>Απο τη στιγμη που η παλη μοιαζει πιθανως ατερμονη, το θεμα ειναι ισως τελικα με ποιανου το μερος θα επιλεξεις να αγωνιστεις (με η χωρις εισαγωγικα). Με το μερος οσων τασσονται υπερ της γενικης δικαιοσυνης η με το μερος οσων τασσονται υπερ των προσωπικων συμφεροντων; Εφοσον μεσα μας συνυπαρχουν στοιχεια καλα και κακα κι εφοσον παντα θα υπαρχουν αυτοι οι οποιοι θα εχουν αντιρρησεις ακομη κι οταν στοχος ειναι η γενικη δικαιοσυνη, δεν μπορει παρα να υπαρχουν καποιες φορες και συγκρουσεις διαφορων ειδων. Μενει λοιπον ν' αποφασισεις ποιους θα υπο-στηριξεις τοσο με την καθημερινη σταση ζωης που θα υιοθετησεις οσο και οταν θα ερθει η στιγμη να αγωνιστεις πιο δυναμικα. Ακομη κι αν μονο αυτο ειναι που θα κανεις, σκεψου αν θα επιλεξεις να συμβαλλεις στον κυκλο της ιστοριας ως διεκδικητης του δικαιου (οσο βαρυγδουπη κι αν ακουγεται αυτη η φραση, μπορει να επαληθευτει μεσα απο τις πραξεις μας σε μικρο η μεγαλο βαθμο) η ως δουλος του προσωπικου συμφεροντος και των συμφεροντων κατεπεκταση των λιγων. Ακομη κι αν τα πραγματα ανακυκλωνονται , ακομη κι αν μετα απο παλη καλου και κακου επικρατει ποτε το ενα ποτε το αλλο ανα τους αιωνες, μη θεωρησεις ποτε ματαιη τη συμμετοχη σου στα πραγματα επειδη μια αλλαγη μπορει να μην ειναι μονιμη. &nbsp;Αν διαλεξεις την πλευρα της δικαιοσυνης σκεψου πως χωρις την επιλογη αυτη (που εκαναν κι αλλοι εκτος απο σενα) ο κοσμος θα ηταν μονιμως και για παντα βυθισμενος στο σκοταδι. Ακομη κι αν η νυχτα διαδεχεται τη μερα σκεψου οτι αξιζει τον κοπο να παλεψεις ωστε να διαδεχτει και η μερα τη νυχτα. Ξανα και ξανα.</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Courier New',Courier,monospace;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Courier New',Courier,monospace;"><b>Εξαλλου,&nbsp;</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Courier New',Courier,monospace;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Courier New',Courier,monospace;"><b>Το οτι οι ανθρωποι επειδη δεν ειναι τελειοι ειναι και εγωιστες κρυβει μια αληθεια. Αυτο ομως δε σημαινει απαραιτητως οτι δε θα μπορουσαμε να δημιουργησουμε μια πιο δικαιη κοινωνια. Εχει μεγαλη σημασια το κατα ποσον το εκαστοτε ισχυον "συστημα" ενθαρρυνει κι επιβραβευει τις εγωιστικες συμπεροφορες θεριευοντας τες και διαιωνιζοντας τες εις το&nbsp;διηνεκές. Σκεψου λοιπον αν το συστημα το οποιο ισχυει σημερα ειναι ενα απο αυτα...</b></span><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Courier New',Courier,monospace;"><b>(Σας παραπεμπω και στα σχολια κατω απο το κειμενο που προστεθηκαν μετα) </b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-4571820720299305651?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-68047273257996599202012-01-10T19:33:00.002+02:002012-01-10T19:33:40.902+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-PWsHld0dATU/Twx1-zHb8oI/AAAAAAAACkU/8-eJy0IcgJQ/s1600/violence.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="248" src="http://1.bp.blogspot.com/-PWsHld0dATU/Twx1-zHb8oI/AAAAAAAACkU/8-eJy0IcgJQ/s400/violence.jpg" width="400" /></a></div><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Η συνειδηση μου ομοιαζει&nbsp;με βουβη εκκωφαντικη κραυγη.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Μια κραυγη σαν αιμα που κυλα αναμεσα στα ποδια μου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Δειτε με! Υπαρχω!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ο μεταλλικος ηχος της υπαρξης μου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">που σπαει μια μια τις γκριζες αλυσιδες</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">των διαστρεβλωμενων που της 'μαθαν για ζωη</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ξυπνα τις εκστατικες επιθυμιες εκεινων</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">που ενιωθαν τους χτυπους της καρδιας σε καθε φλεβα</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">οταν μιλουσαν με φουσκωμενους κροταφους</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">για την αχαλινωτη τρομοκρατικη δικαιοσυνη</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">που βραζει ακομη στα σπαργανα των αιωνων αδικημενη</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Εγω θα παραμεινω εραστης της κακοποιημενης ελευθεριας</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">οσο ακομη για μενα ανθρωπος σημαινει αγαπη</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">κι ας αναρωτιεμαι ενοχικα</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">απεναντι στ'&nbsp;ανεστραμμένο&nbsp;ειδωλο του κοσμου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">γιατι αφεθηκαμε</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">γιατι ξαναπλαστηκαμε</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">απο μισος και μαυρο ακατεργαστο παγο</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Εδω μεσα καινε ακομη δυο φωτιες</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">που πολεμανε μεταξυ τους ξερνωντας γλωσσες βιας</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ως μια ανεπιθυμητη κληρονομια&nbsp;στις ανεστιες επομενες γενιες</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">για να γλειφουν σαν παραδοση τους θυτες</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">των τοτινων αδιεξοδων καιρων της ανθρωποτητας.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-6804727325799659920?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-71868380171260966302012-01-05T20:07:00.001+02:002012-01-05T20:07:25.191+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-JjRTzc3f6R0/TwXm1Mf3vNI/AAAAAAAACkM/u0onpCPEMgs/s1600/keepgoing.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-JjRTzc3f6R0/TwXm1Mf3vNI/AAAAAAAACkM/u0onpCPEMgs/s400/keepgoing.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #93c47d;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #93c47d;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #93c47d;">Μη θεωρησεις τιποτε αδυνατο πριν καν το προσπαθησεις και μην αφησεις τον φοβο σου να φυτεψει μεσα σου φτηνες πειστικοφανεις δικαιολογιες για την ατολμια σου. Και τοτε ομως ακομη που η δικη σου προσπαθεια μπορει να εχει αποτυχει μη βιαστεις να διαδοσεις τον στοχο ως αδυνατο. Ειναι σχεδον σιγουρο οτι πανω σ' αυτη τη γη καποιος η καποιοι θα εχουν υπαρξει που θα σε διαψευσουν εχοντας &nbsp;καταφερει τουτο το "αδυνατο".&nbsp;Τιποτε απο τ' ανθρωπινα τουλαχιστον δεν αξιζει τον χαρακτηρισμο : "ΑΔΥΝΑΤΟΝ"... Και να θυμασαι: η&nbsp;παραιτηση δεν ταιριαζει στη ζωη!&nbsp;</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-7186838017126096630?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-20431911236612115882012-01-05T19:50:00.000+02:002012-01-05T19:50:15.260+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-2lCe8Vzs45E/TwXil-0wqYI/AAAAAAAACkA/TyY2hQOAv1o/s1600/letting_go.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-2lCe8Vzs45E/TwXil-0wqYI/AAAAAAAACkA/TyY2hQOAv1o/s400/letting_go.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η λογικη του "αφου ακομη εχουμε να φαμε ειμαστε καλα" επιστρατευεται μεν για να μη μας παρει απο κατω, δεν ξερω ομως αν βοηθαει στο να αντιμετωπισουμε δυναμικα μια κασταση την οποια&nbsp;υφιστάμεθα&nbsp;εξαιτιας "δημοκρατικων" διαδικασιων που "δημοκρατικα" μας εχουν επιβαλλει χρονια τωρα. Με αποκορυφωμα αυτο το οποιο βιωνουμε τα τελευταια 3,2,1 χρονια. Καμια φορα, συχνα τολμω να πω, με βαση αυτα που βλεπω γυρω μου αναφωνω "αυτα μας αξιζουν αυτα εχουμε" η αλλιως "αυτοι μας αξιζουν αυτους εχουμε", αναφερομενη φυσικα στους πολιτικους μας. Δεν ξερω ομως αν αξιζουμε ολοι αυτα τα οποια εχουμε η αν εξαιτιας καποιων τα συνηθισαμε κι εμεις και τωρα μας φαινονται αναποφευκτα. Το να λεμε "Δοξα τω Θεω" επειδη εχουμε τουλαχιστον τα στοιχειωδη δεν ειναι κακο απο τη στιγμη που μας κραταει ορθιους κι απο τη στιγμη που δηλωνει αντοχη. Οταν ομως αυτη η λογικη υποδηλωνει παραιτηση τοτε κατι αρχιζει να μην πηγαινει καλα στον τροπο που αντιλαμβανομαστε τη ζωη και τα δικαιωματα μας. Δεν ισχυριζομαι οτι πρεπει να μας παρει απο κατω και ν' αρχισουμε να μοιρολογουμε αντιλαμβανομενοι την τραγικοτητα της καταστασης που επικρατει στις μερες μας. Καθε αλλο. Αυτο το οποιο εννοω ειναι οτι καποιες αντιδρασεις μας η τουλαχιστον καποια "πιστευω" μας θα ηταν καλο ν' αρχισουν να αναθεωρουνται και να παιρνουν πιο δυναμικες διαστασεις οταν ερχεται η στιγμη να διεκδικησουμε τα κεκτημενα μας. Η ιδεολογια μου υστερει ισως εκει οπου ολοι οι βολεμενοι, οι φοβισμενοι και οι καλοθελητες αυτου το κοοσμου εχουν βρει ενα πολυ καλο καταφυγιο να στεγασουν τον υποτιθεμενο ρεαλισμο τους. Στο οτι δηλαδη αυτα τα οποια εχω να προτεινω προυποθετουν χρονο, θυσιες, αγωνες και ρισκα για να παρουν τελικα την ευκαιρια που ουσιαστικα δεν τους δοθηκε ποτε. Ετσι, μιας και δεν μπορω να απαιτησω αναγεννηση μεσα απο σταχτες, μενω να κοιταζω τους γυρω μου ελπιζοντας σε κατι που φανταζει προς στιγμην απροσωπο. Το θεμα ειναι οτι οι σταχτες εχουν αρχισει ηδη να κανουν την εμφανιση τους ετσι κι αλλιως κι ας μην ειναι αποτελεσμα δικων μας αγωνων. Οποτε αργα η γρηγορα ειτε το θελουμε ειτε οχι αυτο το οποιο δε νοειται σαν προταση απο μερους μου θα κληθουμε να το κανουμε επειδη θα μας εχουν αναγκασει η καταστασεις. Θα κληθουμε με λιγα λογια να ξαναγεννηθουμε. Αληθεια τοτε θα παρουμε αραγε επιτελους εστω και εκ των υστερων τις σωστες αποφασεις η θα αρκουμαστε και παλι στο αφου "επιβιωσαμε ειμαστε καλα"; &nbsp; &nbsp; Νομιζω τελικα πως το "Δοξα τω Θεω" και οι παραλλαγες του ειναι μια φραση η οποια θα επρεπε να χρησιμοποιειται για να μας δινει δυναμη να ορθωνουμε το αναστημα μας και οχι μια φραση καταφυγιο για τους δισταγμους μας.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-2043191123661211588?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-87691908622794487452012-01-04T20:37:00.000+02:002012-01-04T21:18:55.419+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/--C5ZduwGRHk/TwSbT2lUsgI/AAAAAAAACj0/5ksMfZvRj-o/s1600/covers-BODY+mouth.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="366" src="http://1.bp.blogspot.com/--C5ZduwGRHk/TwSbT2lUsgI/AAAAAAAACj0/5ksMfZvRj-o/s400/covers-BODY+mouth.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><b>Οι "διανοουμενοι" και οι "κουλτουριαρηδες" με εκνευριζουν. Το να εισαι "ανθρωπος του πνευματος, των τεχνων και των γραμματων" δε χρειαζεται καμια ιδιαιτερη ταμπελα καρφιτσωμενη στο μετωπο. Δε χρειαζεται διαφημιση και βλεμμα αφ' υψηλου, ουτε κρισεις κι επικρισεις αυτουπογραμμισμενες απο την "αυθεντια" του κατοχου τους. Οταν ψαχνεσαι μεσα σου συνηθως καλυτερευεις. Αυτο ειναι το θεμα. Να μπορεις να γινεσαι καλυτερος ανθρωπος χωρις να χρειαζεται να μιλας συνεχεια για να το αποδειξεις.</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Τωρα θα μου πειτε τι επαθα στα καλα καθουμενα και κανω κι εγω τετοιες "βαρυγδουπες" και στομφωδεις δηλωσεις... Απλως χορτασα πια απο μεγαλοστομιες, εντυπωσιασμους και φαφλαταδες. Ανοιγει το στομα κανεις για να πει με "καλοντυμενα" λογια τη γνωμη του. Με λογια που δειχνουν ανθρωπο μορφωμενο, με παιδεια, με καλλιεργεια. Ειναι ομως παντα αυτο που λαμπει χρυσος; Μπουρδες. Γιατι ισχυει τελικα για πολλους το γνωστο απ' εξω κουκλα κι απο μεσα πανουκλα που λεει κι ο λαος. Δεν μπορει να αυτοπροβαλλεται κανεις με &nbsp;υπερβολικη αυταρεσκεια και περισσο ναρκισσισμο και να μην πηγαινει το μυαλο μου αυθορμητα στο οτι αν ηταν οντως ανθρωπος με παιδεια δε θα περιφεροταν κομπαζοντας, ουτε θα κρατουσε το απυθμενο βαθος του πνευματος του σα λαβαρο πηγαινοφερνοντας το απο στομα σε στομα και απο αυτι σε αυτι αυτοηδονιζομενος. Μιλω φυσικα για οσους επιμενουν να δηλωνουν εμμεσα η αμεσα γνωστες των παντων. Ε, λοιπον θα σας σοκαρω αγαπητοι μου αλλα δε γινεται να ειναι κανεις φιλοσοφος και να πιστευει οτι γνωριζει τα παντα. Λεγοντας φιλοσοφος δεν εννοω σοφος. Εννοω φιλος της σοφιας οπως φανερωνει εξαλλου και η ιδια η λεξη αν την αναλυσει κανεις ετυμολογικα. Φιλοι της σοφιας οφειλουμε να ειμαστε ολοι οπως λεει και ο πατερας μου. Οι φιγουρατζηδες και οι αλλαζονες συνηθως κερδιζουν εντυπωσεις κι ας χανουν σε ουσια. Κι εγω απλως αναρωτιεμαι γιατι...Τοσο του "φαινεσθαι" ειμαστε ολοι;</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-8769190862279448745?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-84006541583033197092012-01-03T14:21:00.001+02:002012-01-03T14:21:39.980+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ZCOQdh7QYME/TwLyvBF5IGI/AAAAAAAACjo/ypgzJioGWZw/s1600/vint+age.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="257" src="http://2.bp.blogspot.com/-ZCOQdh7QYME/TwLyvBF5IGI/AAAAAAAACjo/ypgzJioGWZw/s400/vint+age.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace; font-size: large;"><b><span style="color: red;"><i><br /></i></span></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace; font-size: large;"><b><span style="color: red;"><i><br /></i></span></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace; font-size: large;"><b><span style="color: red;"><i>Καλλιο αργα παρα ποτε δε λενε; Σας ευχομαι λοιπον κι εγω με τη σειρα μου Καλη Χρονια γεματη υγεια, δημιουργικοτητα, αγαπημενα προσωπα, κινητρα, ψυχικη δυναμη, ορεξη, ελπιδα, επιθυμιες, ονειρα, χαμογελα, ερωτα, περιπετεια και ο,τι αλλο επιθυμει ο καθενας απο εσας! Αντλειστε ζωη απο την καθε στιγμη και μην ξεχνατε να ειστε διπλα και σε αυτους που σας εχουν αναγκη... Χρονια πολλα και καλα!</i></span></b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-8400654158303319709?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-62619360118407785322011-12-30T19:54:00.001+02:002011-12-30T19:54:27.062+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-cD94jqy69ak/Tv36uq6snBI/AAAAAAAACjc/rPTl4gqMtQY/s1600/a_lonely_night_by_o0she0o-d34ekxy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-cD94jqy69ak/Tv36uq6snBI/AAAAAAAACjc/rPTl4gqMtQY/s400/a_lonely_night_by_o0she0o-d34ekxy.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">Φτιαχνεις ιστοριες καμια φορα για να γεμισεις κατι κενα που επιμενουν να υπαρχουν εδω κι εκει στη ζωη σου σα μαυρες τρυπες. Πολλες φορες τις συνηθιζεις τοσο που στο τελος πιστευεις κι εσυ ο ιδιος οτι ειναι αληθεια. Οτι εχουν συμβει η συμβαινουν. Ξερω ανθρωπους που παιζουν αυτο το παιχνιδι ακομη. Ειναι κατι σαν δικλειδα σωτηριας του οργανισμου απεναντι σε αυτα που σου λειπουν και τα νιωθεις αβασταχτα να στοιχειωνουν το ειναι σου. Η ξεφευγεις, λεει, με τη φαντασια σου η τρελαινεσαι. Χτιζεις καταστασεις που ΘΑ ηθελες, ανθρωπους που ΘΑ ομορφαιναν τη ζωη σου, εμπειριες που ΘΑ σε εκαναν να νιωθεις πιο γεματος... Κι εγω ειχε τυχει να εφαρμοσω στο παρελθον αυτην την περιεργη μεθοδο δραπετευσης απο την καθημερινοτητα και την πραγματικοτητα... Πολλοι εκει εξω θα ονομαζαν αυτες τις φαντασιωσεις κατασταση "pathetic". Μου ταιριαζει περισσοτερο στα Αγγλικα ο ηχος της λεξης, δεν ξερω γιατι. Αφορμη για να σκεφτω ολα αυτα ειναι οι μονοι η μοναχικοι ανθρωποι που γνωριζω, η και οχι, που παντα σε κατι γιορτες οπως τα Χριστουγεννα και η Πρωτοχρονια τριγυρναν στο μυαλο μου ακομη πιο εντονα. Αλλοι αναζητουν εναν συντροφο, αλλοι μια παρεα... Κι&nbsp; ομως αυτα τα πραγματα δεν ειναι δεδομενα για ολους τελικα. Δεν ειναι δεδομενα κι ας τα αντιμετωπιζουμε σαν τετοια. Υπαρχουν πολλοι μονοι ανθρωποι εκει εξω... Δε σκοπευω να σας μαυρισω την ψυχη γι' αυτο καπου εδω θα κλεισω αυτη τη μικρη αφιερωση στην ασπονδη φιλη μοναξια διπλα στην οποια θα αλλαξουν τον χρονο καποιοι ανθρωποι. Αραγε γιατι συμβαινει αυτο; Υπαρχει λογικη εξηγηση για τις μαυρες τρυπες της ζωης μας για τις οποιες δεν ευθυνομαστε ουτε εμεις ουτε οι επιλογες μας; Συγκυριες; Λαθος χειρισμοι; Δυσκολοι καιροι για ανθρωπινες σχεσεις; Πως κανεις εναν ανθρωπο να νιωσει&nbsp; καλυτερα οταν εχει πλεον φτασει στο απροχωρητο; </span><br /><span class="fullpost"></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-6261936011840778532?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-2198543071730082022011-12-28T02:44:00.000+02:002011-12-28T02:44:09.553+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-aWPY6bvbt0M/Tvpl9fwAgZI/AAAAAAAACjQ/B7z6veE4Ca8/s1600/tumblr_llfyexAKuy1qis7peo1_500.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://3.bp.blogspot.com/-aWPY6bvbt0M/Tvpl9fwAgZI/AAAAAAAACjQ/B7z6veE4Ca8/s400/tumblr_llfyexAKuy1qis7peo1_500.jpg" width="400" /></a></div><div><br /></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το δερμα που σου φορεσα μου μοιαζει</span><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">και η σωματικη μου μνημη με πληγωνει</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ξυνοντας τα νυχια της στα σπλαχνα μου.</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ποναει αποψε η νυχτα</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Λες να τη φανταστηκα τουτη την παραξενη ιστορια;</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Μου λεγες και μου λεγες και μαγευες</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">τ' αποκρυφο κι ανειπωτο εγω μου</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Εισπνοη και το στηθος μου καιγεται</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Εκπνοη κι ομολογω τα "σφαλματα" μου</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το δερμα που σου φορεσα μου μοιαζει</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Τι γινεται ομως οταν τα χερια μου</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">σκαβουν τις σαρκες που κολλησαν στο κορμι μου;</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Δεν επλασα εγω τον ερωτα που τολμησες</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">μα αγγιξες την πιο απαγορευμενη απ' ολες τις αληθειες</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">με τα τρεμαμενα δαχτυλα της επιθυμιας σου.</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Κι ετσι πεθαινα φωναζωντας "κι αλλο!"</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Εκεινη τη νυχτα ποιος την απλωσε στα ποδια μου;</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Καπως τα εχασα και δεν της φερθηκα θυμαμαι</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">οπως μου αξιζε.</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Μα λες να τη φανταστηκα τουτη την ιστορια;</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Οι ενωμενες ακρες των χειλιων μας</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">μεσα σ' εκεινη τη φωτεινη και θολη φωτογραφια</span></div><div><span style="color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">μου ειπαν οχι.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-219854307173008202?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-84420550648203221552011-12-27T09:28:00.002+02:002011-12-27T09:28:55.895+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-z5_ZcMkfWv8/Tvly_bs1o1I/AAAAAAAACi4/GbQvqgoPoUA/s1600/photo-3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-z5_ZcMkfWv8/Tvly_bs1o1I/AAAAAAAACi4/GbQvqgoPoUA/s400/photo-3.jpg" width="400" /></a></div><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Τον βλεπεις εκεινον τον μαυροντυμενο α-ορατο μαγο;</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Βγηκε στο δρομο για καποια στοιχειωδη ιδεωδη</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ζητουνται 2-3 καλοσυνες, 1-2 ονειρα, 4-5 ελπιδες,</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">λιγη βοηθεια, καμποσα κινητρα, αρκετο ενδιαφερον</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">και κατι αλλα ξεχασμενα συναισθηματα</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Καρφωσε στην πλατη του μια μεγαλη πινακιδα</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">κι εγραψε πανω της με την κοκκινη υγρασια της θλιψης του</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">το ονομα του:</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Αιθεροβαμων</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">για να περιφερεται ειρωνευομενος τον εαυτο του</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">στους κοσμους του "θα μπορουσε" και του "ειναι"</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">που απεχουν κοντα ενα βημα με βαριδια στα ποδια τους</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Μα εκεινος αναλαφρος πηγαινοερχεται σαν δικαιη ευχη</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">ενοχλωντας με τις μαυρες τρυπες των ματιων και του στοματος (του)</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">τα ριζωμενα αληθοφανη απαραιτητα&nbsp;ορατων τε παντων κι αορατων</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Με δυο φωνες πρωι και βραδυ προκαλει τους γυμνους αυτοκρατορες</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Εξαγριωνει τα πληθη που θαυμαζουν τ' αυτοκρατορικα ρουχα</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Αναστατωνει τις αλυσοδεμενες ιδεες που βαριανασαινουν</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">σε ανηλιαγα μπουντρουμια.&nbsp;</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Απ' εξω οι πορτες τους λενε: Μην ενοχλειτε, υπνος βαθυς</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">μα μεσα σαπιζουν λιγο λιγο οι αληθειες</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Τον βλεπεις αυτον τον μαυροντυμενο α-ορατο μαγο;</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το ξερω</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ειναι γιατι εισαι κι εσυ σαν κι εμενα...</span><br /><span style="color: #a2c4c9; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">"αιθεροβαμων".</span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-8442055064820322155?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-35937879367285226572011-12-26T10:53:00.002+02:002011-12-26T10:53:52.866+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-czALlSjptg4/Tvg1PFKtENI/AAAAAAAACis/O3BA2gRkWBs/s1600/the_world_in_his_hands_by_aileenarango-d2zso43.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://2.bp.blogspot.com/-czALlSjptg4/Tvg1PFKtENI/AAAAAAAACis/O3BA2gRkWBs/s400/the_world_in_his_hands_by_aileenarango-d2zso43.png" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Με αφορμη και παλι μια συζητηση που ειχα χτες με εναν φιλο μου, θα ηθελα να εκφρασω ξανα καποιες σκεψεις μου σχετικα με τον εθνικισμο, τον πατριωτισμο και την αγαπη για την πατριδα οπως κι αν το ονομαζει κανεις αυτο. Ομολογουμενως εχω καποιες ιδεες που αν δεν μπει κανεις στον κοπο να τις καταλαβει μπορει και να παρεξηγηθουν. Ελπιζω λοιπον ολοι οσοι θα κανετε τον κοπο να διαβασετε αυτο το κειμενο να το κανετε με διαθεση να κατανοησετε τα λεγομενα μου ασχετως αν στο τελος διαφωνησετε μαζι μου. Ξεκινωντας απο τον εθνικισμο ως φανατικο και ακραιο φαινομενο για μενα ειναι δεδομενο οτι ειναι η απαρχη πολλων δεινων. Με βαση τον εθνικισμο στρεφεται η μια χωρα εναντια στην αλλη, με βαση τον εθνικισμο στρεφεται η μια ομαδα εναντια στην αλλη, ο εθνικισμος πολλες φορες ειναι η βαση του ρατσισμου και τελικα με αφορμη το εθνικιστικο αισθημα γινονται εκτροπα εις το ονομα πατριδων και φυλων. Μονο που κατι τετοιο μονο αγαπη δε θα μπορουσε να το πει κανεις γιατι το να αγαπας την πατριδα σου δε σου δινει το δικαιωμα ουτε να τη θεωρεις ανωτερη ουτε να στρεφεσαι με οποιονδηποτε τροπο εναντιον αλλων λαων. Και τελικα ο εθνικισμος μονο αποσταθεροποιηση, μιση και καταστροφες θα μπορουσε να επιφερει για τον κοσμο ολο μεσα στον οποιο ξεχναμε συχνα οτι ζουμε κι εμεις κι οτι ακομη και συμφεροντολογικα να το δουμε μεσα σε εναν κοσμο ειρηνικο ειναι&nbsp;προτιμότερο&nbsp;να ζει κανεις. Συνεχιζοντας, θα ηθελα να αναλυσω την εννοια της απλης αγαπης για την πατριδα η οποια διαχωριζεται απο τον εθνικισμο γιατι ειναι αγνη, δεν υποκινειται απο φανατικα και τυφλωμενα ενστικτα, δε στηριζεται στο μισος για τον πλησιον αλλα στη διαθεση του να θελει κανεις το καλυτερο για τον τοπο του χωρις απαραιτητα να υποσκαπτει το καλο του διπλανου του. Ακομη και σε αυτο ομως εχω μια ενσταση. Γιατι αραγε να διαχωριζουμε την αγαπη για την πατριδα μας απο την αγαπη που μπορει να νιωσουμε σαν ανθρωποι για τον κοσμο γυρω μας; Θελω να πω με αυτο οτι εγω τυχαινει να γεννηθηκα στο μερος που λεγεται Ελλαδα. Σιγουρα δε θα ηθελα να συμβει κατι κακο στην Ελλαδα αλλα οταν το ξανασκεφτομαι δε θα ηθελα να συμβει κατι κακο σε καμια χωρα του κοσμου. Η μηπως πρεπει να αγαπω την Ελλαδα αδιαφορωντας αν οι αλλες χωρες καιγονται; Θα μου πει καποιος οτι εφοσον ζω στην Ελλαδα ειναι πιο λογικο να στρεφεται το αμεσο ενδιαφερον μου σε αυτην. Αν σκεφτω απλοικα και μονο σαν Ελληνιδα σιγουρα θα με νοιαξει το να μην παθει τιποτε ο τοπος οπου γεννηθηκα. Αν ομως σκεφτω σαν ανθρωπος και δεν καταλαβαινω γιατι να μη σκεφτω ετσι θα με νοιαξει να μην παθει κακο ουτε η Ελλαδα αλλα ουτε και καμια αλλη χωρα πανω σε αυτην τη γη. Αυτο δε σημαινει πως αγαπω λιγοτερο τον τοπο οπου ζω. Σημαινει οτι νοιαζομαι το ιδιο για ολον τον κοσμο. Συνηθως το παραδειγμα που μου φερνουν για να με κανουν να καταλαβω τι θα πει αγαπη για την πατριδα ειναι η αμυντικη διαθεση της αδυναμης χωρας μας. Το γεγονος δηλαδη πως ειναι πολλοι εκεινοι οι οποιοι θα ηθελαν να βλαψουν αυτην τη χωρα ειτε εμμεσα ειτε αμεσα κι ετσι κατεπεκταση εμεις πρεπει να αμυνθουμε. Το γεγονος οτι λογω του οτι δεν ειμαστε σε θεση ισχυος μας βαζει συχνα σε αμυντικη κατασταση κανει πιο ευκολο το παραδειγμα των πατριωτων. Η απαντηση μου ειναι πως οταν καποιος προσπαθει να με βλαψει ειναι σιγουρο οτι εγω θα αμυνθω πανω απ' ολα σαν ανθρωπος. Επειδη ενας αλλος ανθρωπος (ομαδα ανθρωπων) προσπαθει να με βλαψει. Δεν ειναι αναγκη να σκεφτω μονο σαν Ελληνιδα αλλα σαν ανθρωπος και αν με νοιαζει εστω και λιγο το τι γινεται γυρω μου, αν καταλαβαινετε τι εννοω, θα αμυνθω και θα υπερασπιστω το δικαιο. Τι θα γινοταν ομως αν, για να αντιστρεψω την ερωτηση, η Ελλαδα ηταν σε θεση ισχυος και προσπαθουσε να βλαψει με τον Α η Β τροπο καποια αλλη λιγοτερο ισχυρη χωρα για συμφεροντα;. Ποιανου το μερος θα επαιρναν τοτε οι πατριωτες; Αν απαντουσαν πως θα επαιρναν το μερος της Ελλαδας η οποια θα ηταν στη θεση που ειναι τωρα οσοι θελουν να βλαψουν εμας, κατι τετοιο θα δηλωνε φανατισμο, μεροληψια και τελικα εθνικισμο. Κατι που καταρριπτει το επιχειρημα της απλης αγαπης για την πατριδα. Αν απαντουσαν δικαια οτι θα ηταν με το μερος του αλλου, αδικημενου, κρατους τοτε αυτο θα αποδυκνειε πως οταν κανεις ειναι δικαιος δε σκεφτεται μονο σαν Ελληνας η σαν Τουρκος η σαν Ισπανος αλλα σαν Ανθρωπος. Ο οποιος αγαπωντας τον κοσμο αντιδρα απεναντι σε οποιαδηποτε αδικια αντιλαμβανεται ειτε αυτη συμβαινει εναντια στον τοπο οπου ετυχε να γεννηθει και αφορωντας τον αμεσα ισως τον κανει να νιωθει πιο εντονη την αναγκη να αμυνθει (κατι το οποιο ειναι κατανοητο αλλα εξηγειται και με βαση το ενστικτο της επιβιωσης), ειτε αφορα καποιον αλλον τοπο πανω στη γη. Αν νοιαζεται μονο για την πατριδα του ενω την ιδια στιγμη δε θα τον ενδιεφερε αν ολες οι υπολοιπες καταστρεφονταν, τοτε αυτο εκτος απο "αγαπη για την πατριδα" θα σημαινε και στυγνο ατομικισμο που σε επιπεδο σκεπτικου και πραξεων σε ολες τις εκφανσεις της στασης ζωης καποιου μονο κακα θα μπορουσε να επιφερει. Γιατι δεν αρκει να αντιδρας μονο οταν απειλεισαι αμεσα εσυ ο ιδιος. Το θεμα ειναι να μπορεις να αισθανεσαι το ιδιο εντονα την αδικια οταν συμβαινει και στον διπλανο σου. Και τοτε δε θα χρειαζοταν να αδραξεις το "ενδοξο προσωπειο του Ελληνα" αλλα θα σου αρκουσε να αισθανθεις το ειλικρινες ενδιαφερον του Ανθρωπου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ποτε δε γινονται γραφικα η κουραστικα τα παρακατω τραγουδια για τον απλουστατο λογο οτι οσες φορες κι αν τα εχετε ακουσει το θεμα παντα θα ειναι αν τα εχετε κανει, νιωσει, ζησει!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/A3yCcXgbKrE" width="420"></iframe></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/aIFY9h8DImg" width="420"></iframe></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-3593787936728522657?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-573536594010367092011-12-25T10:28:00.000+02:002011-12-25T10:28:41.140+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">Κι επειδη νομιζω οτι ισως και να σας κουρασα αυτες τις μερες με βομβαρδισμο προβληματισμων και σκεψεων καιρος να χαλαρωσουμε λιγακι! Θελω φυσικα να ευχηθω σε οοοολους σας να περασετε ομορφα αυτες τις μερες, με πολλη αγαπη, με προσωπα τριγυρω που να νοιαζονται για εσας, να ξεκουραστειτε, να ξεφυγετε, να ξεδωσετε κι ολα τα ξε- που μπορειτε να φανταστειτε! Κοινως ξεσαλωστε! Χαχα! Προσοχη με το πολυ φαγητο, ξερετε τωρα, τα γνωστα, μην τα ξαναλεμε. :) Τις υπολοιπες ευχες μου θα σας τις δωσω καπου εκει κοντα στην Πρωτοχρονια! Να ειστε ολοι καλα! Και ειδικοτερα να πω χρονια πολλα σε οσους γιορταζουν και το ονοματακι τους σημερα!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/5cAKG6CiYnE" width="420"></iframe></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-57353659401036709?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-37999537764449150262011-12-23T19:41:00.001+02:002011-12-23T20:53:36.232+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ki2nmsDwDyQ/TvS8T8fsfLI/AAAAAAAACig/03mzXr-9Xis/s1600/401.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="261" src="http://2.bp.blogspot.com/-ki2nmsDwDyQ/TvS8T8fsfLI/AAAAAAAACig/03mzXr-9Xis/s400/401.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #ffd966;"><b>Εχεις κατι να προτεινεις; Ειναι η μονιμη ερωτηση ανθρωπων ανιδεων που παροτι δεν εχουν διαβασει ουτε δυο γραμμες για οσα πιστευουν οσοι κατηγορουνται ως ουτοπικοι επιμενουν να τους κατακρινουν και να τους καταδικαζουν απλως και μονο επειδη "ετσι ξερουν κι ετσι κανουν". Ξερουν ομως; Δε ζηταω να πειστει καποιος να κανει αυτα που του λεω. Το μονο που θελω ειναι να μη βγαζει παγιωμενα συμπερασματα για κατι το οποιο δε γνωριζει καν η δε γνωριζει επαρκως. Παρακατω ακολουθει ενα κειμενο του Κορνηλιου Καστοριαδη που θεωρησα αρκετα ενδιαφερον ωστε να το δημοσιευσω κι εγω. Πηγη:&nbsp;</b></span><a href="http://eleftheriakos.gr/node/181">http://eleftheriakos.gr/node/181</a></div><span class="Apple-style-span" style="color: #ffd966; font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #ffd966; font-size: large;"><b>Του Κορνήλιου Καστοριάδη&nbsp;</b></span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #fff2cc;">&nbsp;Ζούμε σε μια κοινωνία με οργάνωση ιεραρχική, τόσο στην εργασία, την παραγωγή, την επιχείρηση όσο και στη διοίκηση, την πολιτι­κή, το Κράτος ή ακόμα και στην εκπαίδευση και την επιστημονική έρευνα. Ή ιεραρχία δεν είναι εφεύρεση της σύγχρονης κοινωνίας. Οι καταβολές της είναι πολύ μακρινές παρόλο που δεν υπήρχε πάντα, παρόλο που υπήρξαν μη ιεραρχικές κοινωνίες που λειτούργησαν θαυμάσια. Αλλά στη σύγχρονη κοινωνία το ιεραρχικό (ή, πράγμα που είναι περίπου το ίδιο, γραφειοκρατικό) σύστημα έγινε πρακτικά καθολικό. Οποιαδήποτε συλλογική δραστηριότητα, από τη στιγμή πού υπάρχει, οργανώνεται με βάση την ιεραρχική αρχή, και η ιεραρ­χία της εντολής και της εξουσίας ταυτίζεται όλο και περισσότερο με την ιεραρχία των μισθών και των αποδοχών. Έτσι οι άνθρωποι δεν μπορούν πια να φανταστούν πώς θα μπορούσε να 'ναι κι αλλιώς, πώς θα μπορούσαν και οι ίδιοι να καθορίζονται διαφορετικά και όχι ανάλογα με τη θέση τους στην ιεραρχική πυραμίδα.Οι υποστηρικτές του σημερινού συστήματος προσπαθούν να το δι­καιολογήσουν σαν το μόνο «λογικό», «ορθολογικό», «οικονομικό» σύστημα. Έχουμε κιόλας επιχειρήσει να δείξουμε πώς αυτά τα «επιχειρήματα» δεν έχουν την παραμικρή αξία και δεν δικαιολογούν τί­ποτα, πως είναι ψευδή αν τα εξετάσει κανείς ένα προς ένα, και αντιφατικά αν εξεταστούν συνολικά.1 Θα έχουμε την ευκαιρία να αναφερθούμε και πάλι σ' αυτό παρακάτω. Αλλά παρουσιάζουν το σημε­ρινό σύστημα σαν να είναι το μόνο δυνατό σύστημα, αυτό πού δήθεν επιβάλλουν οι αναγκαιότητες της σύγχρονης παραγωγής, η πολυπλο­κότητα της κοινωνικής ζωής, η μεγάλη κλίμακα όλων των δραστηριο­τήτων κλπ. Θα προσπαθήσουμε να δείξουμε ότι αυτό δεν ισχύει και ότι η ύπαρξη μιας ιεραρχίας είναι ριζικά αντίθετη με την αυτοδιαχεί­ριση.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #fff2cc;">&nbsp;ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΝΤΟΛΗΣ (Η συλλογική απόφαση και το πρόβλημα της εκπροσώπησης)Τι σημαίνει κοινωνικά το ιεραρχικό σύστημα; Σημαίνει πως ένα στρώμα του πληθυσμού διευθύνει την κοινωνία ενώ οι υπόλοιποι εκτελούν απλώς τις αποφάσεις του. Σημαίνει επίσης πως αυτό το στρώμα, που παίρνει τις μεγαλύτερες αμοιβές, επωφελείται από την παραγωγή και την εργασία της κοινωνίας πολύ περισσότερο από τούς άλλους. Με λίγα λόγια, σημαίνει πως η κοινωνία διαιρείται σε ένα στρώμα που κατέχει την εξουσία και τα προνόμια, και στο υπό­λοιπο που τα στερείται. Η ιεράρχηση ή ο γραφειοκρατισμός- oλων των κοινωνικών δραστηριοτήτων είναι σήμερα η μορφή της διαίρεσης της κοινωνίας, που κυριαρχεί όλο και περισσότερο· συνε­πώς, είναι ταυτόχρονα αποτέλεσμα και αιτία της σύγκρουσης που δι­χάζει την κοινωνία.Αν τα πράγματα έχουν έτσι, είναι γελοίο να αναρωτιέται κανείς αν η αυτοδιαχείριση, η λειτουργία και η ύπαρξη ενός αυτοδιαχειριζόμενου κοινωνικού συστήματος, συμβιβάζεται με τη διατήρηση της ιεραρχίας. Είναι εξίσου γελοίο με το να αναρωτιέται κανείς αν η κα­τάργηση του σημερινού ποινικού συστήματος συμβαδίζει με τη διατή­ρηση των δεσμοφυλάκων, των αρχιφυλάκων και των διευθυντών φυ­λακών. Όπως όμως ξέρουμε, αυτό που εννοείται είναι καλύτερο όταν λέγεται. Πολύ περισσότερο όταν εδώ και χιλιάδες χρόνια μπο­λιάζουν το πνεύμα των ανθρώπων, από την πιο τρυφερή τους ηλικία, με την ιδέα ότι είναι «φυσικό» οι μεν να διατάζουν και οι δε να εκτελούν, οι μεν να έχουν αρκετά παραπανίσια και οι δε ούτε τα απαραίτητα.Θέλουμε μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία. Τί σημαίνει αυτό; Ση­μαίνει μια κοινωνία που να διαχειρίζεται τον εαυτό της, δηλαδή μια κοινωνία πού αυτοδιευθύνεται. Αλλά αυτό πρέπει να το κάνουμε ακόμα πιο συγκεκριμένο. Μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία είναι μια κοινωνία στην οποία όλες οι αποφάσεις παίρνονται από το σύνο­λο το οποίο κάθε φορά άφορα το αντικείμενο αυτών των αποφάσεων. Δηλαδή ένα σύστημα όπου εκείνοι που ασκούν κάποια δρα­στηριότητα αποφασίζουν συλλογικά τι πρέπει να κάνουν και πως θα το κάνουν, με μόνα όρια εκείνα που τους χαράζει η συνύπαρξή τους με άλλες συλλογικές μονάδες. Έτσι, τις αποφάσεις που αφορούν τούς εργαζομένους ενός εργαστηρίου πρέπει να τις παίρνουν οι εργαζόμενοι αυτού τού εργαστηρίου· τις αποφάσεις που αφορούν ταυτό­χρονα πολλά εργαστήρια πρέπει να τις παίρνει το σύνολο των εργα­ζομένων σ' αυτά ή οι αιρετοί και ανακλητοί εκπρόσωποι του· τις αποφάσεις όλης της επιχείρησης, όλο το προσωπικό της επιχείρησης, τις αποφάσεις που αφορούν μια συνοικία, οι κάτοικοι της συνοικίας, και τις αποφάσεις που αφορούν ολόκληρη την κοινωνία, να τις παίρ­νει το σύνολο των άντρων και των γυναικών που ζουν στην κοινωνία αυτή.Αλλά τι σημαίνει «αποφασίζω»;Αποφασίζω σημαίνει αποφασίζω εγώ ο ίδιος. Δεν σημαίνει αφήνω την απόφαση σε «κατάλληλους ανθρώπους» που υφίστανται κά­ποιον έλεγχο. Ούτε σημαίνει υποδεικνύω τους ανθρώπους που θα αποφασίσουν. Επειδή ο γαλλικός λαός εκλέγει μια φορά στα πέντε χρόνια εκείνους που κάνουν τους νόμους, δεν σημαίνει ότι κάνει αυ­τός ο ίδιος τους νόμους. Επειδή εκλέγει κάθε επτά χρόνια εκείνον που θα αποφασίσει για την πολιτική της χώρας, δεν σημαίνει πως αποφασίζει ο ίδιος ο λαός την πολιτική αυτή. Δεν αποφασίζει- ξενώνει την εξουσία του να παίρνει αποφάσεις μέσω «εκπροσώπων» που, εξαιτίας αυτού ακριβώς του γεγονότος, δεν είναι ούτε μπορεί να εί­ναι οι εκπρόσωποι του. Βέβαια ο καθορισμός εκπροσώπων ή αντιπροσώπων από τα διάφορα σύνολα, όπως και η ύπαρξη οργάνων -επιτροπές ή συμβούλια- που σχηματίζονται από αυτούς τους εκπρο­σώπους, θα είναι σε πάμπολλες περιπτώσεις απαραίτητος. Αλλά θα εναρμονίζεται με την αυτοδιαχείριση μόνον αν αυτοί οι αντιπρόσωποι εκπροσωπούν πράγματι το σύνολο από το όποιο προέρχονται -πράγμα που σημαίνει ότι υπόκεινται στην εξουσία του. Αυτό λοιπόν συνεπάγεται πως το σύνολο αυτό δεν τους εκλέγει απλώς αλλά μπο­ρεί επίσης να τους ανακαλέσει όποτε το κρίνει απαραίτητο.Όταν λοιπόν λέει κανείς πως υπάρχει μια ιεραρχία της εντολής την οποία απαρτίζουν οι «κατάλληλοι άνθρωποι», που αξιωματικά δεν είναι δυνατόν να αντικατασταθούν ή όταν λέει πως υπάρχουν «εκπρόσωποι» που δεν είναι δυνατόν να αντικατασταθούν για μια ορισμένη περίοδο (και οι οποίοι, όπως αποδεικνύει η εμπειρία, πρα­κτικά μένουν στις θέσεις τους για πάντα) -είναι σαν να λέει πως δεν υπάρχει ούτε αυτοδιαχείριση ούτε καν «δημοκρατική διαχείριση». Είναι δηλαδή σαν να λέει πως το σύνολο το διευθύνουν άνθρωποι που στο εξής έχουν αποκλειστική και ειδικευμένη υπόθεση τους τη διεύθυνση των κοινών υποθέσεων και, δικαιωματικά ή εκ των πραγ­μάτων, ξεφεύγουν από την εξουσία του συνόλου.Συλλογική απόφαση, κατάρτιση και πληροφόρησηΑπό την άλλη μεριά, αποφασίζω σημαίνει αποφασίζω έχοντας επίγνωση. Αν κάποιος ή κάποιοι διαθέτουν μόνον αυτοί τις απαραίτητες πληροφορίες και καθορίζουν τα κριτήρια για να ληφθεί μια απόφαση, τότε δεν αποφασίζει το σύνολο έστω κι αν τυπικά «ψηφί­ζει». Αυτό σημαίνει πώς εκείνοι πού αποφασίζουν, οφείλουν να κα­τέχουν όλες τις σημαντικές πληροφορίες. Σημαίνει επίσης πως μπο­ρούν να καθορίσουν οι ίδιοι τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία αποφασίζουν. Γι' αυτό απαιτείται να έχουν την ευρύτερη δυνατή κα­τάρτιση. Αλλά η ιεραρχία της εντολής συνεπάγεται πως εκείνοι που αποφασίζουν, κατέχουν -ή μάλλον ισχυρίζονται πως έχουν- το μονο­πώλιο των πληροφοριών και της κατάρτισης, και οπωσδήποτε έχουν μια προνομιούχα πρόσβαση προς αυτές. Η ιεραρχία βασίζεται σ' αυτό και τείνει σταθερά να το αναπαράγει. Γιατί σε μια ιεραρχική οργάνωση όλες οι πληροφορίες ανεβαίνουν από τη βάση προς την κορυφή και δεν επιστρέφουν στη βάση ούτε κυκλοφορούν (στην πραγ­ματικότητα κυκλοφορούν αλλά ενάντια στους κανόνες της ιεραρχικής οργάνωσης). Και όλες οι αποφάσεις κατεβαίνουν από την κορυφή στη βάση, που το μόνο που έχει να κάνει είναι να...<span class="fullpost"> τις εκτελέσει. Η ιεραρχία της εντολής και το ότι αυτές οι δύο κυκλοφορίες γίνονται μονόδρομα είναι το ίδιο περίπου πράγμα: η κορυφή συλλέγει και απορροφά όλες τις πληροφορίες που ανεβαίνουν προς αυτήν, και αναδιανέμει στους εκτελεστές το ελάχιστο μόνο των πληροφοριών που απαιτούνται για την εκτέλεση των διαταγών της, οι οποίες απορρέουν από αυτήν και μόνον. Σε μια τέτοια κατάσταση είναι πα­ράλογο να σκέφτεται κανείς πως θα μπορούσε να υπάρξει αυτοδια­χείριση ή έστω «δημοκρατική διαχείριση».Πως είναι δυνατόν να αποφασίσουμε αν δεν έχουμε τις πληροφο­ρίες που είναι απαραίτητες για να ληφθεί μια σωστή απόφαση; Και πως είναι δυνατόν να μάθουμε να αποφασίζουμε όταν πάντοτε μας περιορίζουν στην εκτέλεση των αποφάσεων που πήραν άλλοι; Από τη στιγμή που εγκαθιδρύεται ιεραρχία της εντολής η συλλογικότητα γίνεται αδιαπέραστη για τον ίδιο της τον εαυτό, με αποτέλεσμα μια τεράστια σπατάλη -κι αυτό επειδή οι απληροφόρητοι ή κακά πληρο­φορημένοι εργαζόμενοι δεν ξέρουν αυτό πού θα 'πρεπε να ξέρουν για να δουλέψουν σωστά, και κυρίως επειδή οι συλλογικές ικανότητες της υποδιεύθυνσης, όπως και η δημιουργικότητα και η πρωτοβου­λία, που τυπικά είναι προνόμια της διεύθυνσης, συναντούν εμπόδια και απαγορεύσεις σε όλα τα επίπεδα.Συνεπώς είναι αντίφαση να θέλουμε την αυτοδιαχείριση -ή ακόμα και την απλή «δημοκρατική διαχείριση»- και ταυτόχρονα να ζητάμε να συνεχίσει να υπάρχει ιεραρχία της εντολής. Θα ήταν πολύ πιο συ­νεπές, σε τυπικό επίπεδο, να λέμε ότι ακριβώς λένε και οι υπερασπι­στές του σημερινού συστήματος: η ιεραρχία της εντολής είναι απαραίτητη και, συνεπώς, είναι αδύνατον να υπάρξει αυτοδιαχειριζόμε­νη κοινωνία.Μόνο που αυτό είναι λάθος. Αν εξετάσει κανείς τις λειτουργίες της ιεραρχίας -δηλαδή σε τι χρησιμεύει- διαπιστώνει πως στο μεγαλύτερο μέρος τους δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα και υπάρχουν μόνο σε συνάρτηση με το σημερινό κοινωνικό σύστημα- όσον αφορά τις υπόλοιπες, οι λειτουργίες της ιεραρχίας που έχουν κάποιο νόημα και κάποια χρησιμότητα για μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία θα μπορούσαν εύκολα να περάσουν στα χέρια του συνόλου. Στα πλαίσια αυτού τού κειμένου δεν μπορούμε να εξετάσουμε πλήρως αυτό το ζή­τημα. Θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε ορισμένες σημαντικές πλευ­ρές του αναφερόμενοι κυρίως στην οργάνωση της επιχείρησης και της παραγωγής. Μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες της σημερινής ιεραρχίας είναι η οργάνωση του καταναγκασμού. Στη δουλειά για παράδειγμα είτε πρόκειται για τα εργαστήρια είτε για τα γραφεία, ένα ουσιαστι­κό μέρος της «δραστηριότητας» του ιεραρχικού οργάνου -από τούς αρχιεργάτες μέχρι τη διεύθυνση- είναι η επιτήρηση, ο έλεγχος, η επιβολή ποινών, η άμεση ή έμμεση επιβολή της «πειθαρχίας» και η άψο­γη εκτέλεση των εντολών της διεύθυνσης. Γιατί όμως χρειάζεται να οργανώνει τον καταναγκασμό, γιατί χρειάζεται να υπάρχει κατανα­γκασμός; Διότι σε γενικές γραμμές οι εργαζόμενοι δεν ρίχνονται με αυθόρμητο ενθουσιασμό να εκτελέσουν αυτά που η διεύθυνση θέλει να κάνουν. Γιατί αυτό; Διότι ούτε η εργασία τους ούτε το προϊόν της τους ανήκουν, διότι νιώθουν ότι τους ξενώνουν και τους εκμεταλλεύονται, διότι δεν αποφάσισαν οι ίδιοι αυτό που κάνουν και τον τρόπο με τον οποίο το κάνουν, ούτε και τι θα γίνει αυτό που κάνουν. Με λίγα λόγια, επειδή υπάρχει διαρκής σύγκρουση μεταξύ εκείνων που εργάζονται και εκείνων που διευθύνουν την εργασία των άλλων και την καρπώνονται. Συνεπώς, για να συνοψίσουμε: η ιεραρχία χρειάζεται για να οργανώνει τον καταναγκασμό, και ο καταναγκασμός χρειάζεται επειδή υπάρχει διαίρεση και σύγκρουση, δηλαδή επειδή υπάρχει ιεραρχία.Πιο γενικά, παρουσιάζουν την ιεραρχία απαραίτητη για τη ρύθμι­ση των συγκρούσεων, κρύβοντας το ότι η ίδια η ύπαρξη της ιεραρ­χίας είναι η πηγή της διαρκούς σύγκρουσης. Γιατί, όσο θα υπάρχει ένα ιεραρχικό σύστημα, θα υπάρχει αναγκαστικά διαρκής αναζωπύρωση μιας ριζικής σύγκρουσης μεταξύ ενός διευθυντικού και προνο­μιούχου στρώματος και των υπόλοιπων κατηγοριών που περιορίζο­νται σε ρόλους εκτελεστή.Λέγεται πως, αν δεν υπάρχει καταναγκασμός, δεν θα υπάρχει πει­θαρχία, πως ο καθένας θα κάνει ότι του καπνίσει, πως θα βυθιστού­με στο χάος. "Όλα αυτά είναι μια ακόμα σοφιστεία. Το ζήτημα δεν είναι να μάθουμε αν η πειθαρχία ή, καμιά φορά, και ο καταναγκα­σμός χρειάζονται. Το ζήτημα είναι ποιά πειθαρχία, ποιοί την έχουν αποφασίσει, ποιοί την ελέγχουν, με ποιές μορφές και με ποιούς στό­χους. "Όσο περισσότερο οι στόχοι της πειθαρχίας είναι ξένοι προς τις επιθυμίες εκείνων που οφείλουν να τους πραγματοποιήσουν, τόσο πιο ξένες τους είναι οι αποφάσεις που αφορούν αυτούς τους στόχους και οι μορφές της πειθαρχίας, και τόσο μεγαλύτερη ανάγκη κατανα­γκασμού υπάρχει για να τις σεβαστούν.Αυτοδιαχειριζόμενο σύνολο δεν είναι ένα σύνολο χωρίς πειθαρχία αλλά ένα σύνολο που αποφασίζει το ίδιο την πειθαρχία του και, σε οριακές περιπτώσεις, τις ποινές πού πρέπει να υποστούν εκείνοι που την παραβιάζουν αυθαίρετα. Ειδικότερα σε ότι άφορα την εργασία, δεν είναι δυνατόν να συζητήσουμε με σοβαρότητα αυτό το ζήτημα εφόσον παρουσιάζουμε την αυτοδιαχειριζόμενη επιχείρηση αυστηρά ταυτόσημη με τη σύγχρονη επιχείρηση, με μόνη διαφορά την άρση τού ιεραρχικού της θώρακα. Στη σημερινή επιχείρηση επιβάλλουν στους ανθρώπους μια δουλειά που τους είναι ξένη και για την οποία δεν έχουν τίποτα να πουν. Το περίεργο δεν είναι που αγωνίζονται εναντίον της· το περίεργο είναι που δεν αγωνίζονται εναντίον της πολύ περισσότερο από όσο αγωνίζονται. Δεν είναι δυνατόν να πιστέ­ψουμε πως η στάση τους απέναντι στη δουλειά θα παραμείνει η ίδια όταν η σχέση τους με αυτή τη δουλειά θα αλλάξει και θα αρχίσουν να την παίρνουν στα δικά τους χέρια. Από την άλλη μεριά, ακόμα και στη σημερινή επιχείρηση δεν υπάρχει μία πειθαρχία . Υπάρχει η πειθαρχία την οποία προσπαθεί ακατάπαυστα να επιβάλλει το ιεραρχικό όργανο με τη βία και με χρηματικές κυρώσεις. Και υπάρχει και η πολύ λιγότερο φανερή αλλά εξίσου ισχυρή πειθαρχία που γεννιέται μέσα στις ομάδες εργαζόμενων ενός συνεργείου ή ενός εργαστηρίου, μια πειθαρχία που δεν ανέχεται ούτε εκείνους που δου­λεύουν πολύ ούτε αυτούς που δεν δουλεύουν αρκετά. Ποτέ οι ανθρώπινες ομάδες δεν ήταν, ούτε είναι, χαοτικά συμφύρματα ατόμων με μοναδικό τους κίνητρο τον εγωισμό και σε διαρκή σύγκρουση με­ταξύ τους, όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι ιδεολόγοι του καπιταλισμού και της γραφειοκρατίας, που μ' αυτές τις αντιλήψεις δεν εκφράζουν παρά τη δική τους νοοτροπία. Στις ομάδες, και κυρίως σ' εκείνες που έχουν ένα σταθερό κοινό έργο, εμφανίζονται πάντοτε κάποιες νόρμες συμπεριφοράς και μία συλλογική πίεση που τις κάνει σεβαστές.&nbsp;</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #fff2cc;"><span class="fullpost"><b>Αυτοδιαχείριση, ειδημοσύνη και απόφαση</b>"Ας έρθουμε τώρα στην άλλη θεμελιώδη λειτουργία της ιεραρχίας που εμφανίζεται ανεξάρτητη από τη σημερινή κοινωνική δομή: τις λειτουργίες απόφασης και διεύθυνσης. Το ερώτημα πού δημιουργεί­ται, είναι το εξής: γιατί δεν θα μπορούσαν τα συγκεκριμένα σύνολα να επιτελούν τα ίδια αυτές τις λειτουργίες, να αυτοδιευθύνονται και να αποφασίζουν τα ίδια για τον εαυτό τους, γιατί θα πρέπει να υπάρχει ένα ιδιαίτερο στρώμα ανθρώπων που αποφασίζουν και διευ­θύνουν οργανωμένοι σ' ένα ξεχωριστό όργανο; Σ' αυτό το ερώτημα οι υποστηρικτές του σημερινού συστήματος δίνουν δύο είδη απαντήσεων. Από τη μια μεριά επικαλούνται τη «γνώση» και την «ειδημοσύνη»: πρέπει να αποφασίζουν εκείνοι που ξέρουν ή που είναι ειδή­μονες. Από την άλλη, υποστηρίζουν, χωρίς να το λένε και πολύ ανοιχτά, πως είναι απαραίτητο να αποφασίζουν ορισμένοι γιατί αλλιώς θα βουλιάζαμε στο χάος, με άλλα λόγια, υποστηρίζουν πως το σύνολο δεν είναι ικανό να αυτοδιευθύνεται.Κανείς δεν αρνείται τη σπουδαιότητα της γνώσης και της ειδημοσύνης ούτε, πολύ περισσότερο, ότι σήμερα ένα ορισμένο πεδίο γνώ­σης και ένα ορισμένο πεδίο ειδημοσύνης είναι προνόμιο μιας μειοψη­φίας. Αλλά κι εδώ ακόμα επικαλούνται αυτά μόνο και μόνο για να συγκαλύψουν τις σοφιστείες τους. Εκείνοι πού στο σημερινό σύστη­μα διευθύνουν δεν είναι γενικά εκείνοι που έχουν την περισσότερη γνώση και ειδημοσύνη. Διευθύνουν εκείνοι που φάνηκαν ικανοί να αναρριχηθούν στο ιεραρχικό όργανο ή εκείνοι που, σε συνάρτηση με την οικογενειακή καταγωγή τους ή την κοινωνική τους προέλευση, μπήκαν από την αρχή κιόλας στο δρόμο τους από τη στιγμή που απέ­κτησαν κάποια διπλώματα. Και στις δύο περιπτώσεις η «ειδημοσύνη» που απαιτείται, για να παραμείνει κανείς ή να αναρριχηθεί στην Ιεραρχία, αφορά πολύ περισσότερο την ικανότητα του να αμύνεται και να νικά στην ανταγωνιστική μάχη που δίνουν άτομα, κλίκες και φατρίες στους κόλπους του ιεραρχικού-γραφειοκρατικού οργάνου, παρά την ικανότητα του να διευθύνει μία συλλογική δουλειά. Κατά δεύτερο λόγο, αν κάποιος ή κάποιοι κατέχουν τεχνική ή επιστημονική γνώση ή ειδημοσύνη, ο καλύτερος τρόπος για να γίνουν χρήσιμοι δεν είναι αναγκαστικά να τους εμπιστευθούμε τη διεύθυνση ενός συ­νόλου δραστηριοτήτων. Μπορεί κάποιος να είναι εξαιρετικός μηχα­νικός στην ειδικότητα του χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι ικανός να «διευθύνει» το σύνολο ενός τμήματος κάποιου εργοστασίου. Είναι απλό να το καταλάβει κανείς, αρκεί να ρίξει μία ματιά σ' αυτό που συμβαίνει σήμερα. Οι τεχνικοί και οι ειδικοί κινούνται γενικά στα πλαίσια του ιδιαίτερου τομέα τους. Οι «διευθύνοντες» συγκεντρώ­νουν γύρω τους ορισμένους τεχνικούς συμβούλους, μαζεύουν τις γνώμες τους σχετικά με τις αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν (γνώ­μες που συχνά αποκλίνουν) και τελικά «αποφασίζουν». Εδώ βλέ­πουμε ξεκάθαρα το παράλογο του επιχειρήματος. Ό «διευθύνων», αν αποφάσιζε σε συνάρτηση με τη «γνώση» του και την «ειδημοσύνη» του, θα έπρεπε να γνωρίζει τα πάντα, να είναι ειδήμονας στα πάντα, είτε αποφασίζει ό ίδιος άμεσα είτε πρόκειται να αποφασίσει ποια από τις απόψεις των ειδικών είναι η καλύτερη. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατο -στην πραγματικότητα οι διευθύνοντες αποφασίζουν αυθαίρετα, σύμφωνα με την «κρίση» τους. Αλλά δεν υπάρχει κανέ­νας λόγος να είναι η «κρίση» του ενός καλύτερη από την κρίση ενός αυτοδιαχειριζόμενου συνόλου, κρίση που θα τη δημιουργούσε πραγ­ματική πείρα, απείρως ευρύτερη από την πείρα ενός ατόμου.&nbsp;</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #fff2cc;"><span class="fullpost"><b>Αυτοδιαχείριση, εξειδίκευση και ορθολογικότητα</b>Η γνώση και η ειδημοσύνη είναι εξ ορισμού εξειδικευμένες, και καθημερινά γίνονται όλο και πιο πολύ. Ο τεχνικός ή ο ειδικός, έξω από το πεδίο της ειδικότητας του, δεν είναι περισσότερο ικανός από οποιοδήποτε άλλο άτομο να πάρει σωστή απόφαση· Άλλωστε, ακόμα και στο πεδίο της ειδικότητας του, η άποψη του είναι αναγκαστικά περιορισμένη. Από τη μια μεριά δεν γνωρίζει τα άλλα πεδία, που οπωσδήποτε επηρεάζουν το δικό του, και τείνει φυσικά να τα αγνοεί. Έτσι, τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στις σημερινές δημόσιες υπηρε­σίες, το ζήτημα του «οριζόντιου» συντονισμού των υπηρεσιών διεύ­θυνσης είναι ένας ατέλειωτος εφιάλτης. Εδώ και πολύν καιρό αναγκάστηκαν να φτιάξουν ειδικούς επί τού συντονισμού για να συντο­νίζουν τις δραστηριότητες των ειδικών της διεύθυνσης - που αποδεικνύονται έτσι ανίκανοι να αυτοδιευθύνονται. Από την άλλη, από τη στιγμή που κάποιοι ειδικοί διορίζονται στο διευθυντικό όργανο, χω­ρίζονται από την πραγματική παραγωγική διαδικασία, από όσα συμ­βαίνουν σ' αυτήν, από τις συνθήκες στις όποιες οφείλουν οι εργάτες να δουλεύουν. Τις περισσότερες φορές οι αποφάσεις πού παίρνονται στα γραφεία έπειτα από σοφούς υπολογισμούς, τέλειες στα χαρτιά, αποδεικνύονται εντελώς ανεφάρμοστες επειδή δεν παίρνουν επαρκώς υπόψη τους τις πραγματικές συνθήκες στις όποιες θα πρέπει να εφαρμοστούν. Αλλά, εξ ορισμού, μόνον η συλλογικότητα των εργαζόμενων μπορεί να γνωρίζει αυτές τις πραγματικές συνθήκες. Όλοι ξέρουν πως στις σύγχρονες επιχειρήσεις αυτό αποτελεί μόνιμη πηγή ατέλειωτων συγκρούσεων και τεράστιας σπατάλης.Αντίθετα, η γνώση και η ειδημοσύνη μπορούν να χρησιμοποιη­θούν ορθολογικά αν εκείνοι που τις κατέχουν αναβαπτίζονται μέσα στη συλλογικότητα των παραγωγών, αν γίνουν μία από τις συνιστώ­σες των αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν συλλογικά από τους πα­ραγωγούς. Η αυτοδιαχείριση απαιτεί τη συνεργασία ανάμεσα σε όσους έχουν κάποια ιδιαίτερη γνώση και ειδημοσύνη και σε όσους αναλαμβάνουν την παραγωγική δουλειά με την αυστηρή έννοια του όρου. Η αυτοδιαχείριση δεν συμβιβάζεται με διαχωρισμό αυτών των δύο κατηγοριών. Μόνον αν μία τέτοια συνεργασία πάρει σάρκα και οστά, μόνο τότε αυτή η γνώση και αυτή η ειδημοσύνη θα χρησιμο­ποιηθούν πλήρως -ενώ σήμερα χρησιμοποιούνται στο ελάχιστο, γιατί εκείνοι που τις κατέχουν αναγκάζονται να αναλαμβάνουν περιορι­σμένα καθήκοντα, τα καθήκοντα που τους ορίζει ο καταμερισμός της εργασίας στο διευθυντικό όργανο. Κυρίως όμως, μόνον αυτή η συ­νεργασία μπορεί να εξασφαλίσει τη χρησιμοποίηση της γνώσης και της ειδημοσύνης προς όφελος της συλλογικότητας και όχι κάποιων ιδιαίτερων συμφερόντων.Είναι δυνατόν να υπάρξει τέτοια συνεργασία χωρίς να ξαναπροκληθούν συγκρούσεις ανάμεσα στους «ειδικούς» και στους υπόλοι­πους εργαζομένους; "Αν κάποιος ειδικός πει, βασιζόμενος στην εξειδικευμένη γνώση του, πως αυτό το μέταλλο είναι το καταλληλότερο για το τάδε εργαλείο ή μηχάνημα εξαιτίας των συγκεκριμένων ιδιοτή­των του, δεν βλέπουμε γιατί και πως αυτή η γνώμη του θα δημιουρ­γούσε αντιδράσεις από την πλευρά των εργατών. Εξάλλου, ακόμα και σ' αυτή την περίπτωση, η ορθολογική απόφαση απαιτεί να συμ­μετέχουν και οι εργάτες -π.χ. επειδή οι ιδιότητες αυτού του μετάλλου παίζουν κάποιο ρόλο κατά τη διάρκεια της συναρμολόγησης των μη­χανών ή των εργαλείων. Αλλά οι πραγματικά σημαντικές αποφάσεις, που αφορούν την παραγωγή, έχουν πάντοτε μια ουσιαστική διάσταση η οποία αφορά το ρόλο και τη θέση των ανθρώπων στην παραγωγή. Σχετικά με αυτό -εξορισμού- καμιά γνώση και καμιά ειδημοσύνη δεν μπορεί να υποσκελίζει την άποψη εκείνων που θα πρέ­πει να αναλάβουν το πραγματικό βάρος της δουλειάς. Καμιά οργάνωση μιας αλυσίδας εργασιών δεν μπορεί να είναι ορθολογική ή αποδεκτή αν την έχουν αποφασίσει χωρίς να πάρουν υπόψη τη γνώμη εκείνων που θα δουλέψουν. Όλες αυτές οι αποφάσεις χωλαίνουν ακριβώς επειδή δεν παίρνουν υπόψη αυτή τη γνώμη -και αν παρ' όλα αυτά η παραγωγή δεν καταρρέει, αυτό συμβαίνει επειδή οι εργάτες οργανώνονται μεταξύ τους για να μην καταρρεύσει, παραβαίνοντας τους «επίσημους» κανόνες και οδηγίες για την οργάνωση της εργασίας. Αλλά ακόμα και αν τις θεωρήσουμε «ορθολογικές» -με την αυ­στηρή έννοια της παραγωγικής αποτελεσματικότητας- αυτές οι αποφάσεις είναι απαράδεκτες ακριβώς επειδή βασίζονται, και δεν μπο­ρούν παρά να βασίζονται, αποκλειστικά στην αρχή της «παραγωγι­κής αποτελεσματικότητας». Δηλαδή τείνουν να υποδουλώσουν ολο­κληρωτικά τους εργαζομένους στην παραγωγική διαδικασία και να τους μεταχειρίζονται σαν εξαρτήματα του παραγωγικού μηχανισμού. Αυτό όμως δεν οφείλεται στη μοχθηρότητα ούτε στην ηλιθιότητα της διεύθυνσης -ούτε έστω στην επιδίωξη τού κέρδους. (Απόδειξη ότι η «Οργάνωση της εργασίας» είναι ολόιδια στις ανατολικές και στις δυτικές χώρες.) Πρόκειται για την άμεση και αναπόφευκτη συνέπεια ενός συστήματος στο οποίο τις αποφάσεις δεν τις παίρνουν εκείνοι που τελικά τις πραγματοποιούν -ένα τέτοιο σύστημα δεν μπορεί να έχει άλλη «λογική».Αλλά μία αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία δεν μπορεί να εξακολουθήσει αυτή τη «λογική». Η λογική της είναι εντελώς διαφορετική, είναι η λογική της απελευθέρωσης των ανθρώπων και της ανάπτυξης τους. Το σύνολο των εργαζόμενων μπορεί θαυμάσια να αποφασίσει και κατά τη γνώμη μας θα είχε δίκιο να το κάνει- ότι προτιμά λιγότερο επώδυνες, λιγότερο παράλογες, πιο ελεύθερες και πιο ευτυχισμένες εργάσιμες μέρες από λίγα παραπάνω κομμάτια από την πίτα. Και για τέτοιες, απόλυτα θεμελιώδεις επιλογές δεν υπάρχει κανένα «επιστημονικό» ή «αντικειμενικό» κριτήριο που να αξίζει περισσότερο: το μοναδικό κριτήριο είναι αυτό που το ίδιο το σύνολο κρίνει ότι προτι­μά, βασιζόμενο στην πείρα του, στις ανάγκες του και στις επιθυμίες του.Αυτό ισχύει στην κλίμακα ολόκληρης της κοινωνίας. Κανένα «επιστημονικό» κριτήριο δεν επιτρέπει σε κανέναν να αποφασίζει αν εί­ναι προτιμότερο για την κοινωνία να έχει τον επόμενο χρόνο πε­ρισσότερες δραστηριότητες ελεύθερου χρόνου αντί για περισσότερη κατανάλωση ή το αντίστροφο, μία περισσότερο ή λιγότερο γρήγορη οικονομική ανάπτυξη κλπ. Όποιος λέει πως υπάρχουν τέτοια κριτή­ρια είναι είτε άσχετος είτε απατεώνας. Το μοναδικό κριτήριο που σ' αυτά τα πεδία έχει κάποιο νόημα είναι αυτό που θέλουν οι άντρες και οι γυναίκες που σχηματίζουν αυτή την κοινωνία -και αυτό μόνον οι ίδιοι μπορούν να το αποφασίζουν, και κανείς άλλος στη θέση τους.&nbsp;</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #fff2cc;"><span class="fullpost">&nbsp;ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ Δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια που επιτρέπουν να θεμελιώνε­ται ιεραρχία στις αμοιβές. Μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία, όπως δεν συμβιβάζεται με την ιεραρχία της εντολής, δεν συμβιβάζεται ούτε με την ιεραρχία των μι­σθών και των αποδοχών.Πρώτα πρώτα, η ιεραρχία των μισθών και των αποδοχών αντιστοιχεί σήμερα στην ιεραρχία της εντολής -ολοκληρωτικά στις ανατολικές χώρες, κατά μεγάλο μέρος στις δυτικές. Θα πρέπει να δούμε πως αποκρυσταλλώνεται αυτή η ιεραρχία. Ο γιός του πλουσίου θα είναι κι αυτός πλούσιος, ο γιός ενός στελέχους έχει όλες τις ευκαιρίες να γίνει κι αυτός στέλεχος. Έτσι, κατά πλειοψηφία, τα στρώματα που καταλαμβάνουν τις ανώτερες βαθμίδες της ιεραρχικής πυραμίδας διαιωνίζονται κληρονομικά. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Ένα κοινωνι­κό σύστημα τείνει πάντοτε στην αναπαραγωγή του. Αν κάποια κοι­νωνικά στρώματα έχουν προνόμια, τα μέλη τους θα κάνουν ότι μπο­ρούν (και τα προνόμιά τους σημαίνουν πώς μπορούν να κάνουν πάρα πολλά πράγματα γι' αυτό) για να τα μεταβιβάσουν στους απογόνους τους. Στο βαθμό που διατηρείται ένα τέτοιο σύστημα, αυτά τα στρώματα έχουν ανάγκη από «καινούριους ανθρώπους» -επειδή τα διευθυντικά όργανα απλώνονται και πολλαπλασιάζονται- τους επιλέγουν μεταξύ των πιο «συνεργάσιμων» απογόνων των «κατώτερων» στρωμάτων. Έτσι μπορεί να φανεί πως η «δουλειά» και οι «ικανότητες» αυτών των «συνεργάσιμων» ανθρώπων έπαιξαν ρόλο στη σταδιοδρομία τους, που ανταμείβει την «αξία» τους. Αλλά και πάλι, «ικανότητες» και «αξία» σημαίνουν εδώ κυρίως την ικανότητα προσαρμογής στο κυρίαρχο σύστημα με στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση του. Τέτοιου είδους ικανότητες δεν έχουν κανένα νόημα για μία αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία και από τη δική της πλευρά."Οπωσδήποτε υπάρχουν άνθρωποι πού θα σκεφτούν ότι, ακόμα και σε μία αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία, τα πιο θαρραλέα, τα πιο επίμονα, τα πιο εργατικά άτομα, εκείνα που «ξέρουν περισσότερο», θα πρέπει να δικαιούνται μία ιδιαίτερη «ανταμοιβή» και ότι αυτή η ανταμοιβή θα πρέπει να είναι χρηματική. Κι έτσι τρέφουν την αυταπάτη πως θα μπορούσε να υπάρχει μία δικαιολογημένη ιεραρχία στις αποδοχές.Αυτή η αυταπάτη καταρρέει μόλις δούμε τα πράγματα από κοντά. Όπως τίποτα δεν δικαιολογεί τις διαφορές των αποδοχών ακόμα και στο σημερινό σύστημα, δεν βλέπουμε τί θα μπορούσε να τις θεμελιώ­σει λογικά και να τις δικαιολογήσει έπειτα από υπολογισμούς. Γιατί η τάδε γνώση θα πρέπει να δικαιολογεί στον κάτοχο της ένα τετρα­πλάσιο εισόδημα σε σχέση με το εισόδημα κάποιου άλλου και όχι δε­καπλάσιο ή δωδεκαπλάσιο; Τί νόημα έχει να λέμε πως η ειδημοσύνη ενός καλού χειρούργου αξίζει ακριβώς τόσο περισσότερο -ή λιγότε­ρο- από την ειδημοσύνη ενός καλού μηχανικού; Και γιατί δεν αξίζει ακριβώς τόσο όσο και η ειδημοσύνη ενός καλού μηχανοδηγού ή ενός δασκάλου;Από τη στιγμή πού βγαίνει κανείς από μερικά πολύ περιορισμένα και χωρίς καμιά γενικότερη σημασία πεδία, δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια για τον υπολογισμό και τη σύγκριση της κάθε ειδημοσύνης, των γνώσεων που έχουν διαφορετικά άτομα. Και αν τα έξοδα για την απόκτηση αυτών των γνώσεων τα πληρώνει στο άτομο η κοι­νωνία -όπως πρακτικά συμβαίνει σήμερα- δεν βλέπουμε για ποιό λό­γο το άτομο αυτό, που έχει ήδη απολάβει το προνόμιο να του πλη­ρώσουν αυτή την κατάρτιση, θα έπρεπε να απολαμβάνει και ένα επιπλέον προνόμιο με τη μορφή καλύτερης ανταμοιβής. Το ίδιο ισχύει άλλωστε και για την «αξία» και την «ευφυΐα». Βέβαια, υπάρχουν άτομα που γεννιούνται -ή γίνονται- περισσότερο προικισμένα από άλλα σε σχέση με ορισμένες δραστηριότητες. Αυτές οι διαφορές είναι γενικά μικρές, και η ανάπτυξη τους εξαρτάται κυρίως από το οικογε­νειακό, το κοινωνικό και το εκπαιδευτικό περιβάλλον. Οπωσδήποτε όμως, στο βαθμό που κάποιος έχει ένα «χάρισμα», η ίδια η άσκηση αυτού του «χαρίσματος», όταν δεν εμποδίζεται, είναι μια απόλαυση. Και για τα σπάνια εκείνα άτομα που έχουν εξαιρετικά «χαρίσματα», αυτό που έχει σημασία δεν είναι η χρηματική «ανταμοιβή» αλλά να κάνουν αυτό στο οποίο ωθούνται ακατάπαυστα. Ο Αϊνστάιν, αν τον ενδιέφερε το χρήμα, δεν θα γινόταν Αϊνστάιν - και είναι πιθα­νότατο πώς θα γινόταν ένας αρκετά μέτριος εργοδότης ή χρηματιστής.Συχνά ακούμε το απίστευτο επιχείρημα ότι χωρίς ιεραρχία στους μισθούς η κοινωνία δεν θα μπορούσε να βρει ανθρώπους για να αναλάβουν τις πιο «δύσκολες» λειτουργίες -και λένε πώς τέτοιες είναι οι λειτουργίες του στελέχους, του διευθυντή κλπ. Είναι γνωστή η φράση που επαναλαμβάνουν συχνά οι «υπεύθυνοι»: «Αν όλοι κέρδιζαν το ίδιο, θα προτιμούσα τη σκούπα.» Αλλά σε χώρες όπως η Σουηδία, όπου η ψαλίδα των αποδοχών έγινε πολύ μικρότερη απ' ότι στη Γαλλία, οι επιχειρήσεις δεν δουλεύουν χειρότερα από τις γαλλικές ούτε είδαμε τα στελέχη να γίνονται καθαρίστριες.Αυτό που παρατηρούμε όλο και περισσότερο στις εκβιομηχανισμέ­νες χώρες είναι μάλλον το αντίθετο: τα άτομα πού εγκαταλείπουν τις επιχειρήσεις είναι τα άτομα πού έχουν τις πραγματικά πιο δύσκολες δουλειές -δηλαδή τις πιο επώδυνες και τις λιγότερο ενδιαφέρουσες. Και η αύξηση των μισθών σ' αυτές τις θέσεις δεν καταφέρνει να στα­ματήσει αυτή την αιμορραγία. Έτσι αφήνουν αυτές τις δουλειές στους μετανάστες. Αυτό το φαινόμενο εξηγείται αν καταλάβουμε πως οι άνθρωποι αρνούνται όλο και περισσότερο να κάνουν ηλίθιες δου­λειές και μόνον αν τους σπρώχνει η μιζέρια τις δέχονται. Ποτέ δεν έχουμε παρατηρήσει το αντίθετο φαινόμενο, και μπορούμε να στοι­χηματίσουμε πως τα πράγματα θα συνεχίσουν προς αυτή την κατεύ­θυνση. Συμπεραίνουμε λοιπόν, ακλουθώντας την ίδια τη λογική αυτού του επιχειρήματος, πως οι πιο ενδιαφέρουσες δουλειές θα 'πρεπε να αμείβονται λιγότερο. Γιατί πάντοτε αυτές θα είναι οι πιο ελκυστι­κές για τους ανθρώπους με λίγα λόγια, το κίνητρο για να τις επιλέ­ξει κανείς και να τις ασκήσει βρίσκεται κιόλας, σε μεγάλο μέρος, στην ίδια τη φύση της δουλειάς.&nbsp;</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #fff2cc;"><span class="fullpost"><b>Αυτοδιαχείριση, κίνητρα για δουλειά και παραγωγή για τις ανάγκες</b>Τι νόημα έχουν όμως όλα αυτά τα επιχειρήματα που θέλουν να δι­καιολογήσουν την ιεραρχία σε μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία;Ποια είναι η κρυφή ιδέα στην οποία στηρίζονται; Είναι ότι οι άν­θρωποι δεν διαλέγουν τη δουλειά που κάνουν και την κάνουν μόνο και μόνο για να κερδίσουν περισσότερα χρήματα από τούς άλλους. Αλλά αυτό το επιχείρημα, που το παρουσιάζουν σαν μία προαιώνια αλήθεια της ανθρώπινης φύσης, δεν είναι παρά η καπιταλιστική νοο­τροπία που περισσότερο ή λιγότερο έχει διαποτίσει την κοινωνία (και που, όπως δείχνει η διατήρηση της ιεραρχίας των μισθών στις ανατολικές χώρες, κυριαρχεί και εκεί). Αυτή όμως η νοοτροπία είναι μία από τις προϋποθέσεις για την ύπαρξη και τη διαιώνιση τού υπάρχοντος συστήματος που, αντίστροφα, δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνον εφόσον υπάρχει αυτό το σύστημα. Οι άνθρωποι δίνουν ιδιαίτερη σημασία στις διαφορές των αποδοχών επειδή αυτές οι δια­φορές υπάρχουν και επειδή το υπάρχον σύστημα τις προβάλλει σαν σημαντικές. "Αν μπορείς να κερδίσεις ένα εκατομμύριο φράγκα το μήνα αντί για εκατό χιλιάδες και αν το κοινωνικό σύστημα υποθάλπει με κάθε τρόπο την άποψη ότι εκείνος που κερδίζει ένα εκατομμύριο φράγκα αξίζει περισσότερο, είναι καλύτερος από εκείνον που κερδίζει εκατό χιλιάδες τότε πραγματικά πολλοί άνθρωποι (πά­ντως, ακόμα και σήμερα όχι όλοι) θα έχουν το κίνητρο να κάνουν οτιδήποτε προκειμένου να κερδίσουν ένα εκατομμύριο αντί για εκατό χιλιάδες. Από τη στιγμή όμως που αυτή η διαφορά δεν υπάρχει πια σ' ένα κοινωνικό σύστημα, από τη στιγμή που θα θεωρείται πα­ράλογο να θέλει κάποιος περισσότερα κέρδη από τους άλλους, τόσο παράλογο όσο παράλογο θεωρείται σήμερα (τουλάχιστον από τους περισσότερους από μας) να βάζουμε πριν από το όνομά μας έναν τίτ­λο ευγενείας τότε θα μπορέσουν να δουν το φως ή μάλλον να άνθι- σουν άλλα κίνητρα, κίνητρα με αληθινή κοινωνική σημασία: το ενδιαφέρον για την ίδια τη δουλειά, η ευχαρίστηση που αντλείς όταν κάνεις καλά αυτό που εσύ ο ίδιος διάλεξες να κάνεις, η εφευρετικότητα, η δημιουργικότητα, η εκτίμηση και η αναγνώριση από τούς άλ­λους. Αντίστροφα, όσο θα ισχύει το άθλιο οικονομικό κίνητρο, όλα τα άλλα κίνητρα θα ατροφούν και θα σμπαραλιάζονται από την παι­δική ηλικία των ατόμων.Διότι ένα ιεραρχικό σύστημα στηρίζεται στον ανταγωνισμό των ατόμων και στον αγώνα όλων εναντίον όλων. Στρέφει ασταμάτητα τους ανθρώπους εναντίον των συνανθρώπων τους και τους ενθαρρύ­νει να χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για να «ανέβουν». Όποιοι παρου­σιάζουν αυτόν τον ωμό και παράλογο ανταγωνισμό, που διαδραματί­ζεται στην ιεραρχία της εξουσίας, της εντολής, των αποδοχών σαν κάποια αθλητική «άμιλλα» στην οποία οι «καλύτεροι» κερδίζουν σε ένα δήθεν τίμιο παιχνίδι, πρέπει μάλλον να θεωρούν τους ανθρώπους ηλίθιους και να νομίζουν πως οι άνθρωποι δεν .βλέπουν τι συμβαίνει πραγματικά σε ένα ιεραρχικό σύστημα από το εργοστάσιο και τα γραφεία μέχρι το πανεπιστήμιο και ακόμα, όλο και περισσότερο, στην επιστημονική έρευνα από τη στιγμή που κατάντησε τεράστια γραφειοκρατική επιχείρηση. Η ύπαρξη της ιεραρχίας στηρίζεται στον ανελέητο αγώνα όλων εναντίον όλων -και οξύνει αυτόν τον αγώνα. Γι' αυτό άλλωστε η ζούγκλα γίνεται όλο και πιο απάνθρωπη όσο ανεβαίνεις τα σκαλιά της ιεραρχίας και γι' αυτό συναντάμε τη συνεργασία μόνο στη βάση, εκεί όπου οι δυνατότητες «προαγωγής» είναι μηδαμινές ή ανύπαρκτες. Και η εισαγωγή τεχνητών διαφορο­ποιήσεων σ' αυτό το επίπεδο είναι ένα μέσο με το οποίο η διεύθυνση προσπαθεί να χτυπήσει αυτή τη συνεργασία. Από τη στιγμή λοιπόν που θα υπάρξουν κάποιου είδους -ειδικότερα όμως οικονομικής φύ­σης-προνόμια, θα αναζωπυρωθεί αμέσως ο ανταγωνισμός μεταξύ των ατόμων καθώς και η τάση των ανθρώπων να αγκιστρώνονται στα προνόμια που έχουν κατακτήσει και να χρησιμοποιούν κάθε μέσο προκειμένου να εξασφαλίσουν περισσότερη εξουσία, προστατεύο­ντας την από τον έλεγχο των υπολοίπων. Από τη στιγμή αυτή δεν μπορούμε να μιλάμε πια για αυτοδιαχείριση.Τέλος, η ιεραρχία των μισθών και των αποδοχών δεν συμβιβάζεται με μια ορθολογική οργάνωση της οικονομίας μιας αύτοδιαχειριζόμενης κοινωνίας. Γιατί η ιεραρχία νοθεύει άμεσα και ανεπανόρθωτα την έκφραση της κοινωνικής ζήτησης.Πράγματι, η ορθολογική οργάνωση της οικονομίας μιας αυτοδιαχειριζόμενης κοινωνίας προϋποθέτει ότι, για όσο καιρό τα αντικείμενα και οι υπηρεσίες που παράγει η κοινωνία έχουν κάποια «τιμή» -για όσον καιρό δεν είναι δυνατόν να διανέμονται ελεύθερα- και συ­νεπώς υπάρχει ακόμα «αγορά» για τα αγαθά ατομικής κατανάλωσης, η παραγωγή θα προσανατολίζεται σύμφωνα με τις υποδείξεις αυτής της αγοράς, δηλαδή τελικά από την αγοραστική δύναμη των κατανα­λωτών. Διότι στην αρχή δεν υπάρχει άλλο σύστημα για να το υποστηρίξει κανείς. Αντίθετα από ένα πρόσφατο σύνθημα, που μόνο μετα­φορικά μπορούμε να το επιδοκιμάσουμε, δεν είναι δυνατόν να δοθούν στους πάντες «τα πάντα και αυτοστιγμεί». Από την άλλη με­ριά, θα ήταν παράλογο να περιορίσουμε την κατανάλωση με κάποιο αυταρχικό διάταγμα που θα ισοδυναμούσε με μια απαράδεκτη και ηλίθια, τυραννία στις προτιμήσεις του καθενός: γιατί να μοιράζεται στον καθένα ένας δίσκος και τέσσερα εισιτήρια κινηματογράφου το μήνα, τη στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν τη μουσική από τις εικόνες, και άλλοι το αντίθετο -για να μη μιλήσουμε για τους κουφούς και τούς τυφλούς. Αλλά μπορούμε να υποστηρίξουμε μια «αγορά» αγαθών ατομικής κατανάλωσης μόνο στο βαθμό που είναι αληθινά δημοκρατική -αν δηλαδή τα ψηφοδέλτια όλων έχουν την ίδια βαρύτητα. Αυτά τα ψηφοδέλτια είναι οι αποδοχές του καθενός. "Αν αυτές οι αποδοχές είναι άνισες, η ψηφοφορία νοθεύεται διαρκώς γιατί υπάρχουν άνθρωποι που η φωνή τους ακούγεται περισσότερο από των άλλων. Έτσι σήμερα η «ψήφος» του πλουσίου για μια βίλα στην Κυανή Ακτή ή για ένα προσωπικό αεροπλάνο βαραίνει πε­ρισσότερο από την ψήφο ενός άστεγου για μια κατοικία ή ενός ανειδίκευτου εργάτη για ένα ταξίδι με το τρένο στη β' θέση. Και πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως ο αντίκτυπος της άνισης διανομής των αποδοχών στη δομή της παραγωγής των καταναλωτικών αγαθών εί­ναι τεράστιος.Αυτό φαίνεται πολύ εύκολα χάρη σε ένα αριθμητικό παράδειγμα που δεν είναι ίσως αυστηρό αλλά οπωσδήποτε, όσον άφορα το μέγε­θος, δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. "Αν υποθέσουμε πως μπορούμε να συγκεντρώσουμε το 80% του γαλλικού πληθυσμού με τις χαμηλότερες αποδοχές γύρω από ένα μέσο ετήσιο εισόδημα των 2Θ.Θ00 χωρίς τους φόρους (οι χαμηλότερες αποδοχές στη Γαλλία, που αφορούν μια πολυάριθμη κατηγορία, τους γέρους χωρίς σύνταξη ή με μικρή σύνταξη, είναι πολύ κατώτερες του κατώτατου ορίου των μι­σθών), και το 20% των υπολοίπων γύρω από ένα μέσο ετήσιο εισόδη­μα των 80.000 (χωρίς τους φόρους), βλέπουμε με έναν εύκολο υπολο­γισμό πως αυτές οι δύο κατηγορίες μοιράζονται, από μισό η καθεμιά, το εισόδημα που διατίθεται για την κατανάλωση. Σ' αυτές τις συνθή­κες, ένα πέμπτο του πληθυσμού φαίνεται ότι έχει την ίδια αγοραστική δύναμη με τα υπόλοιπα τέσσερα πέμπτα. Αυτό σημαίνει επίσης πως το 35% περίπου της παραγωγής καταναλωτικών αγαθών της χώ­ρας προσανατολίζεται αποκλειστικά σύμφωνα με τη ζήτηση της πε­ρισσότερο ευνοημένης ομάδας και προορίζεται για την ικανοποίηση της -πέραν της Ικανοποίησης των «στοιχειωδών» αναγκών αυτής της Ίδιας ομάδας. Ή πάλι, πως το 30% όλων των απασχολουμένων εργάζονται για την ικανοποίηση των δευτερευουσών «αναγκών» των πιο ευνοημένων κατηγοριών.2Βλέπουμε λοιπόν πως ο προσανατολισμός της παραγωγής, που θα επέβαλλε σ' αυτές τις συνθήκες η «αγορά», δεν θα αντανακλά τις ανάγκες της κοινωνίας αλλά μια διαστρεβλωμένη εικόνα στην οποία η δευτερεύουσα κατανάλωση των ευνοημένων στρωμάτων θα έχει ένα δυσανάλογο βάρος. Είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως σε μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία, στην οποία όλα αυτά τα γεγονότα θα είναι γνωστά από όλους με ακρίβεια και σαφήνεια, οι άνθρωποι θα ανεχτούν μια τέτοια κατάσταση- ή ότι θα μπορούσαν, σε τέτοιες συνθή­κες, να νιώθουν την παραγωγή δική τους υπόθεση -πράγμα πού αποτελεί την πρώτιστη προϋπόθεση για μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινω­νία.Συνεπώς, η κατάργηση της ιεραρχίας των μισθών είναι το μόνο μέ­σο για να προσανατολιστεί η παραγωγή σύμφωνα με τις ανάγκες του συνόλου, για την εξάλειψη του αγώνα όλων εναντίον όλων και της οικονομικής νοοτροπίας και για να γίνει δυνατή η ζωντανή συμμετο­χή, με την αληθινή έννοια του όρου, όλων των αντρών και όλων των γυναικών στη διαχείριση των υποθέσεων τού συνόλου.&nbsp;</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #fff2cc;"><span class="fullpost"><br /></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #fff2cc;"><span class="fullpost">&nbsp;ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ1. Βλ. «Η ιεραρχία των μισθών και των αποδοχών», στην Πείρα του εργατικού κινήματος, 2).2. "Αν υποθέσουμε πώς ή σχέση κατανάλωση/επένδυση είναι 4 προς 1 - αυτή είναι, χοντρικά, η τάξη μεγέθους που παρατηρείται και στην πραγματικό­τητα. </span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-3799953776444915026?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-17601494302112225892011-12-22T20:59:00.001+02:002011-12-23T19:09:48.605+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-kYlmiEffuxg/TvN9BRlS6CI/AAAAAAAACiU/-7byx9Th8P8/s1600/cabaret_sign_038-F05-C.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="206" src="http://3.bp.blogspot.com/-kYlmiEffuxg/TvN9BRlS6CI/AAAAAAAACiU/-7byx9Th8P8/s400/cabaret_sign_038-F05-C.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/W_xOSaaVUi8" width="420"></iframe></span></div><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;">Προσπαθωντας να ξεφυγω απο τους διωκτες μου, βρεθηκα μπροστα σε ενα στενο ανηφορικο πλακοστρωτο δρομακι βγαλμενο απο αλλες εποχες. Στις δυο του πλευρες&nbsp;ορθώνονταν&nbsp;σπιτια που αρχιτεκτονικα θυμιζαν κατι μεταξυ μεσαιωνα και παλιας πολης για οποιον εχει παει Θεσσαλονικη. Η ατμοσφαιρα ηταν κατι περισσοτερο απο μαγευτικη. Τα σπιτια δεν ηταν ασπρα. Αλλα ηταν βαμμενα μπορντο, αλλα στο χρωμα του σαπιου μηλου, αλλα εντελως κοκκινα...Μα το πιο πλανευτικο απ' ολα ηταν ο φωτισμος και η λαγνα εικονα που δημιουργουσε. Φωτακια επισης μπορντο ξεχωριζαν στις γωνιες των σπιτιων και μ' εκαναν να νιωθω σαν να περπαταω μεσα στις πιο μυχιες φαντασιωσεις μου. Ο,τι καλυτερο θα μπορουσε να πλασει το φτωχο μου μυαλο, σε αυτην τη γοητευτικα παραξενη γειτονια ειχε ξεπεραστει προ πολλου. Ακομη κι ο χρονος εμοιαζε να εχει σταματησει για να&nbsp;υποκλιθεί&nbsp;στην ομορφια της. Συνεχιζα ν' ανηφοριζω αργα χωρις να μπορω να κρυψω το δεος που αισθανομουν. Λιγα λεπτα αργοτερα παρατηρησα σε καποια απο τα σπιτια με τα ξυλινα παραθυρα και τα ξυλινα περιγραμματα γυρω απο τους προεξεχοντες πανω οροφους ταμπελες neon οπου αναβοσβηναν κοκκινες η πρασινες επιγραφες. Δεν πιστευα στα ματια μου. Ο επιγειος μου παραδεισος ειχε ολοκληρωθει με τον καλυτερο τροπο. "Cabaret..." διαβασα μεγαλοφωνα μια μια τις επιγραφες. Ολα ηταν cabaret με διαφορα ονοματα. Δυο βηματα αργοτερα βρεθηκα μπροστα σε μια μικροσκοπικη πλατειουλα που ουσιαστικα δεν ηταν τιποτε αλλο απο ενα μικρο ανοιγμα στο πολυ στενο πλακοστρωτο. Η μαγεια συνεχιστηκε. Στ' αριστερα μου ειδα ενα μεταλλικο στρογγυλο τραπεζακι απο αυτα που κοσμουν τα παλιου τυπου παραδοσιακα καφενεια. Πανω του υπηρχε μια γλαστρα με λουλουδια που δεν ειχα ξαναδει. Απο τη μια πλευρα του ειχε εναν ξυλινο διθεσιο παγκο κι απο την αλλη μια σιδερενια καρεκλα με λουλουδατο μαξιλαρακι. Ανηκε σ' ενα απο τα cabaret της γειτονιας. Ξαφνικα η πορτα ανοιξε και πεταχτηκα ενστικτοδως πισω απο μια γωνια προσπαθωντας να κρυφτω. Λιγα δευτερολεπτα μετα εκανε την εμφανιση της μια νεα κοπελα ντυμενη σα χορευτρια cabaret (εξαλλου αυτο μαλλον ηταν) με μαλλι κοντο καρε μαυρο. Στο δεξι της χερι κρατουσε με χαρη μια μακρια κομψη γυναικεια πιπα. Ακουμπησε την πλατη της στον τοιχο του σπιτιου - καμπαρε απ' οπου ειχε βγει και την εφερε αργα στο στομα της. Την επομενη στιγμη τουφες πυκνου αρωματικου καπνου εβγαιναν απο τα μισανοιχτα κατακοκκινα χειλη της. Δεν μπορουσα να πιστεψω αυτο που ζουσα. Ενιωθα λες και ειχα μπει σε χρονοκαψουλα τη στιγμη που αποφασισα ν' ανηφορισω σ' εκεινο το στενο ανεξερευνητο δρομακι και ειχα μεταφερθει σε μια απο τις εποχες των ονειρων μου. Κατι σαν την ταινια μεσανυχτα στο Παρισι αν την εχετε δει. Την ωρα που σκεφτομουν ολα αυτα η κοπελα εστρεψε το βλεμμα της προς το μερος μου και την ειδα να με κοιταζει καταματα. Παρακολουθουσα αφωνη τη σκηνη καθως εκεινη εκανε δυο βηματα προς το μερος μου με ημιχορευτικη κινηση, μαλλον κατι σαν λικνισμα θα ελεγα, και μου εκανε νοημα να πλησιασω κουνωντας τον δεικτη του αριστερου της χεριου ενω με το αλλο συνεχισε να καπνιζει. Την ωρα που μου εκλεισε το ματι και μου εδειξε προς το μερος του καμπαρε απ' οπου ειχε βγει σα να μου ελεγε "ελα να σε ξεναγησω" ενιωσα μια περιεργη υπερενταση. Την αμεσως επομενη στιγμη πεταχτηκα απο τον βαθυ μου υπνο για να συνειδητοποιησω μετα λυπης μου πως κοιμομουν κι ολο αυτο δεν ηταν παρα ενα ονειρο...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;">Τραγουδια που λεγονται στην παρασταση την οποια ετοιμαζουμε, σε μια σκηνη του εργου που αναπαρισταται ενα καμπαρε-πορνειο</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/x-5ata4jDyk" width="420"></iframe></span></div></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/IwGhK8FnmWA" width="420"></iframe></span></div></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><br /></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-1760149430211222589?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-21628483163249005622011-12-22T20:26:00.001+02:002011-12-23T19:53:19.475+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KHxu0i0lJRA/TvNzTNTcXzI/AAAAAAAACiI/f6vx79vfK2M/s1600/puppets-on-a-string.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-KHxu0i0lJRA/TvNzTNTcXzI/AAAAAAAACiI/f6vx79vfK2M/s400/puppets-on-a-string.jpg" width="310" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Με αφορμη μια συζητηση που ειχα τις προαλλες, θα παραθεσω παρακατω καποιες σκεψεις μου μεσα απο τον διαλογο.</div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">&nbsp;-</span></b> Τι ειναι ζωη;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><b>(Έλλη)&nbsp;<span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">-</span></b>Ζωη ειναι ολα αυτα που θα καναμε αν αντι να τη φοβομασταν τη ζουσαμε. Ολα οσα θελουμε να κανουμε και δεν τολμαμε. Ολα αυτα που εχουν πνιγει μεσα στη ρουτινα μας και τα κοιταμε διχως να τα βλεπουμε. Τα απλα πραγματα που βρισκονται παντου γυρω μας αλλα δεν τα εκτιμαμε γιατι τα θεωρουμε δεδομενα. Ζωη ειναι τα ονειρα που δεν ξεχναμε και παλευουμε να τα κανουμε πραξη. Ειναι τα αγαπημενα μας προσωπα που παραβλεπουμε να τους πουμε ποσο πολυ τα αγαπαμε γιατι υποτιθεται πως εννοειται. Ζωη ειναι η ελπιδα που πεθαινει τελευταια η και καθολου. Ολα οσα μαθαινει κανεις ακομη και μεσα απο τις ασχημες εμπειριες του ειναι κι αυτα ζωη. Η ζωη γεννιεται οταν βοηθας καποιον που εχει αναγκη. Βρισκεται παντου αρκει να εισαι ετοιμος να ΖΗΣΕΙΣ!&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><b>-</b></span>Υπαρχει χρονος για ζωη;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><b>(Έλλη)&nbsp;<span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">-</span></b>Προσπαθουμε ωστε να υπαρχει;</div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">&nbsp;-</span></b>Οχι γιατι οι αναγκες και οι ρυθμοι που εχουμε δημιουργησει δε μας το επιτρεπουν πλεον.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><b>(Έλλη)<span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">&nbsp;-</span></b>Ακριβως αυτο! Οι αναγκες που ΕΧΟΥΜΕ δημιουργησει.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">-</span></b>Λογω πιεσμενου προγραμματος οι μερες περνανε πολυ γρηγορα. Καλο η κακο; Απο τη μια δεν προλαβαινω να βαρεθω κι απο την αλλη οσο πιο γρηγορα περνανε οι μερες τοσο πιο γρηγορα πεθαινω.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><b>(Έλλη)</b> <b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">-</span></b>Εχουμε παψει πλεον να ρουφαμε τη ζωη στιγμη στιγμη. Οσο ημουν παιδι και μετα εφηβη καταλαβαινα την καθε μερα ξεχωριστα.Απο καποια στιγμη και μετα αρχισε να κυλαει ο χρονος σαν αμμος μεσα απο τρεμαμενες χουφτες που λεω και σ' ενα ποιημα μου. Παγιδευομαστε σε προβληματα και αναγκες πολλα εκ των οποιων δημιουργησαμε μονοι μας.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">-</span></b>Οσο μεγαλωνουμε και κανουμε αυτα που επιβαλλαμε εμεις οι ιδιοι στους εαυτους μας (δουλεια, λεφτα κτλ) για να επιβιωσουμε οι μερες περνανε σα νερο. Αρα εχουμε 1) Αν κανουμε οσα μας επιβαλαμε χανουμε χρονο απο τη ζωη μας και 2) Αν εχουμε χρονο για τη ζωη μας δε θα μπορεσουμε να επιβιωσουμε γιατι δε θα χουμε αυτα που μας εχουμε επιβαλλει. Καλα λεω οτι ειμαστε ηλιθια οντα.<br /><b><br /></b><br /><b>('Ελλη)</b> <b>-</b>Οταν εγω ομως εκφραζω ολα οσα λες και 'συ τωρα και λεω οσα πιστευω για το πως θα μπορουσε να ειναι η ζωη με λες ουτοπικη. Ο Μπρεχτ σ' ενα εργο του λεει την εξης φραση: Εχουμε συνηθισει στην αδικια οπως και στο νερο. Κακο σημαδι. Κι αντικρυζουμε τον ηλιο με λιγοτερη σιγουρια απ' οτι την αδικια. Κακο σημαδι. Στη θεση της λεξης αδικια βαλε οποια θελεις και πιστευεις οτι ταιριαζει στο θεμα συζητησης. Αδικια προς τον εαυτο μας, αδικια προς τη ζωη, σε αυτο το μοντελο ζωης, στην ελλειψη χρονου...ολα ταιριαζουν στην παραπανω φραση.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">-</span></b>Σε αυτο που λες διαφωνω. Αν πιστευεις οτι δεν ειναι ουτοπια, το πιο απλο ειναι ν' αλλαξεις τη ζωη σου. Γιατι δεν το κανεις λοιπον; Το ερωτημα ειναι ρητορικο. Για μενα η εξηγηση ειναι αλλη. Οτι μαλλον ο ανθρωπος δεν ειναι το υπερτατο ον. Οπως τα ζωα ετσι κι εμεις ειμαστε δεσμιοι καπου. Μαλλον ζηταμε ολοι πολλα απο τον ανθρωπο. Γιατι πολυ απλα να μην μπορει; Γιατι πρεπει να θεωρουμε οτι τα μπορουμε ολα;Μετα απο αυτην την ερωτηση μου γεννηθηκαν οι παρακατω σκεψεις. Πολλες πο αυτες τις ειπα στον συνομιλητη μου πολλες αλλες γεννηθηκαν κατα τη διαρκεια της καταγραφης τους.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><b>(&nbsp;Έλλη)&nbsp;<span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">-</span></b>Δεν τα μπορουμε ολα. Και κανεις δε μιλησε για ολα. Πιστευω ομως οτι μπορουμε καλυτερα απο αυτα που κανουμε τωρα. Αλλα το πηραμε λαθος απο την αρχη το τιμονι. Κι εκει ειναι το θεμα. Ακομη κι αν...<span class="fullpost"> το ερωτημα σου ειναι ρητορικο εγω θα σου απαντησω. Που ξερεις εσυ οτι παθαινοντας βεβαια και μαθαινοντας δεν αλλαζω τη ζωη μου; Εισαι τοσο σιγουρος οτι δεν το κανω; Οσο για τις περιπτωσεις στις οποιες δεν τα καταφερνω και οι οποιες προσπαθω να ειναι οσο λιγοτερες γινεται, θα σου φερω ενα παραδειγμα: Αν μου επιτεθει στο δρομο ενας μανιακος δολοφονος η βιαστης κι εγω αμυνομενη με καποιον τροπο καταφερω και τον σκοτωσω αυτο κατ' εσε με κανει ιδια με τον μανιακο δολοφονο; Θα επρεπε δηλαδη να καθισω να με βιασει και να με σκοτωσει για να αποδειξω οτι δεν ειμαι σαν αυτον; Κατ' αναλογια λοιπον, οταν ζω μεσα σε ενα συστημα βιαστη-δολοφονο το οτι για να επιβιωσω μπορει καποια στιγμη να κανω κατι που δεν ταιριαζει στο ακεραιο με τις αρχες μου θα με κανει ιδια με το συστημα; Επειδη παρολαυτα ουτε αυτο θελω να κανω προσπαθω πληρωνοντας και το αναλογο τιμημα να ελαχιστοποιησω αυτες τις περιπτωσεις. Το συστημα αυτο δεν το δημιουργησα εγω. Το βρηκα ετοιμο οταν γεννηθηκα κι ετσι αυτο που μπορω να κανω ειναι να προσπαθω να αλλαξω προς το καλυτερο αρχικα τον εαυτο μου κι επειτα να ξυπνησω οσους αλλους γυρω μου μπορω, αν με αφησουν. Για να αλλαξει ομως ολοκληρωτικα ολο αυτο χρειαζεται ΜΑΖΙΚΗ δραση. Ουτοπια ειναι να περιμενεις να αλλαξουν ολον τον κοσμο μονο η δικες μου προσπαθειες. Θα σου πω κατι. Μου ανεφερες και καποια αλλη στιγμη οτι ειμαστε ζουγκλα κι οτι οπως τα ζωα ετσι κι εμεις τρωμε ο ενας τον αλλον. Και με βαση αυτο ειχες καταληξει στο οτι δεν μπορω να αλλαξω τους νομους της φυσης. Ξεχνας ομως οτι τα ζωα δε σκοτωνουν το ενα το αλλο συνηθως για πλακα η για συμφερον αλλα για να φανε. Δεν ειναι δεσμια λοιπον σε κανενος ειδους συμφερον παρα μονο στο ενστικτο της πεινας που τα οδηγει στο να σκοτωνουν ο,τι χρειαζονται εκεινη τη στιγμη για να επιβιωσουν κι οχι στο να ξεκληρησουν ολη τη ζουγκλα για να γινουν οι κατακτητες του συμπαντος. Μου συγκρινεις την τροφη με την απληστια και προσπαθεις να μου το εξηγησεις και με βαση τη φυση...Οι νομοι της φυσης ομως μας διδασκουν μια ισορροπια που σε διαψευδει. Αν ειμαστε ζουγκλα λοιπον που νομιζω οτι ειναι μια ακαταλληλη λεξη τελικα, ειμαστε για εντελως διαφορετικους λογους. Συνεχιζοντας θελω να πω οτι εγω δεν εχω πειστει ακομη πως οι πιο πολλοι ανθρωποι πανω στη γη ειναι "κακοι", αδιστακτοι και απληστοι λογω ανθρωπινης φυσης. Οι πιο πολλοι εχουμε μεσα μας και κακα και καλα στοιχεια τα οποια αναπτυσσονται συμφωνα με το ποιο θα καλλιεργηθει περισσοτερο με βαση τις συνθηκες διαβιωσης κλπ αν καταλαβαινεις τι εννοω. Ισως υπαρχουν κι εκεινοι οι οποιοι ο,τι κι αν συμβαινει γυρω τους εξελισσονται σε καθικια. Αντε, αυτο να το δεχτω. Ολοι οι υπολοιποι ομως τι κανουν; Αυτο που ζουμε εχει χτιστει αιωνες πριν αργα και υπουλα. Τωρα πια το βρισκουμε ετοιμο και το μονο που μπορουμε να κανουμε ειναι η να προσαρμοστουμε σε αυτο υποβοηθωντας το (αρα ενω δεν ειμαστε εμεις κακοι συμβαλλουμε στην κακια) η να το πολεμησουμε ενας ενας ξεμπαρκοι οσοι ακομη πιστευουν και τολμουν (οι οποιοι επειδη δεν ειναι παρα ελαχιστοι δε θα καταφερουν κατι τεραστιο ωστε να γινει και φανερο) η να το πολεμησουμε ολοι μαζι πηγαινοντας κοντρα με τις πραξεις μας στην επιβολη του εστω και σιγα σιγα (πραγμα που για να συμβει χρειαζεται το ακριβως αντιθετο απο το δικο σου σκεπτικο). Αυτη τη στιγμη που μιλαμε οι περισσοτεροι ανηκουν στην πρωτη κατηγορια. Ετσι λοιπον χωρις να ειναι κακοι με την επαναπαυση τους και την ατολμια τους διαιωνιζουν τα καθιερωμενα. Η δευτερη και η εν δυναμει τριτη κατηγορια (που χρειαζεται πιο πολλους απο τη δευτερη για να πραγματοποιηθει) για σενα ειναι οι γνωστοι ουτοπικοι. Καταλαβαινεις τωρα λοιπον γιατι μοιαζουν να ειναι λιγοτεροι; Οχι εξαιτιας της φυσης αλλα εξαιτιας της ατολμιας και της επαναπαυσης των υπολοιπων που τους εμποδιζει να μιμηθουν τους "ουτοπικους". Αφηνοντας ετσι το τιμονι στους λιγους επιτηδειους αλλα φαινομενικα πιο ισχυρους το καραβι βουλιαζει ολο και βαθυτερα. Παραδοθηκαμε, φοβομαστε, επαναπαυτηκαμε η θεωρουμε ουτοπικα οσα θα θελαμε να γινουν και δεν τα προσπαθουμε καν. Που θα παει ετσι ομως; Αν εγω πιστεψω οτι εσυ εχεις δικιο που λες οτι απλα δεν μπορουμε να κανουμε τιποτε και τελος, τοτε αυτοματως πολλα πραγματα γινονται ματαια πριν καν γεννηθουν. Αρα τι μου προτεινεις; Κατι σαν το γνωστο "σκασε και τρωγε"; Δηλαδη να βλεπω διχως να μιλαω; Μηπως τελικα η δικη σου οπτικη ειναι που μας μετατρεπει σε αδυναμα οντα; Μηπως ετσι μας εχουν γαλουχησει ανα τους αιωνες ωστε να πιστευουμε πως "ετσι ειναι και δεν αλλαζει"; Πολυ βολικο αυτο για τις τυψεις μας και για τον φοβο μας αλλα για μενα δεν ισχυει. Εσυ κι εγω αυτη τη στιγμη ειμαστε δυο ατομα που θα ηθελαν ο κοσμος μας να ειναι καλυτερος. Ετσι δεν ειναι; Ασχετα με το γεγονος οτι δεν πιστευεις οτι αυτο ειναι δυνατον να συμβει, θα ηθελες. Ειναι βεβαιο πως δεν μπορει να ειμαστε μονο εμεις οι δυο πανω στη γη με την ιδια επιθυμια καλυτερευσης του κοσμου. Δεν ξερω ποσοι ακριβως ειμαστε. Ξερω ομως οτι ειμαστε αρκετοι για να κανουμε μια πολυ καλη αρχη αν αποφασισουμε ποτε απο τις φαντασιωσεις να περασουμε στην πραξη. Ολοι ομως. Αυτο θα πει μαζικα. Γιατι δε συμβαινει αυτο; Θα σου πω γιατι: Ηδη οποιος διαβαζει αυτες τις γραμμες θα εχει σκεφτει οπως και 'συ οτι οσα λεω δε γινονται. Κι ετσι ακυρωνεται καθε προσπαθεια πριν καν γινει. Αυτο οπως σου ειπα ειναι δουλεια αιωνων. Αν πιστευαμε πως μπορουμε να αλλαξουμε τα πραγματα θα αρχιζαμε ατομικα μεν αλλα ολοι μαζι παραλληλα να καλυτερευουμε πρωτα σαν ανθρωποι κι επειτα θα αλλαζε και το συνολο. Οι επομενες γενιες τοτε δε θα μεγαλωναν με την αισθηση της ματαιοτητας, του προσωπικου βολεματος (κατι που ειναι και θεμα παιδειας) και της λογικης οτι καθετι καλο ειναι ουτοπια. Κι ετσι θα ξεκινουσε απο την αρχη να προσπαθει για κατι ακομη καλυτερο. Μπορει να μη συμφωνουσαν σε ολα γιατι οι ανθρωποι διαφερουμε μεταξυ μας και ισως σε καποια θεματα να ειχαμε προβλημα εφαρμογης με βαση αυτες τις διαφωνιες, το δεχομαι. Αλλα πιστευω πως υπαρχει μια αντικειμενικη δικαιοσυνη που για να τη δει κανεις αρκει να μην ειναι τυφλωμενο καθικι. Παλευοντας λοιπον γι' αυτην σιγουρα κατι θα εβγαινε! Δεν ειναι ευκολο. Και χρειαζεται πολλες ισως θυσιες και χρονο. Γι' αυτο προφανως και δειλιαζουμε να προσπαθησουμε. Δε θα ονομασω ομως τα πιστευω &nbsp;μου "ουτοπια" επειδη λογω ατολμιας και παραδοσης οι ανθρωποι δεν τα εχουν καν προσπαθησει. Ακομη ομως κι αν ζουσα σ' εναν κοσμο με εκ φυσεως κακους ανθρωπους δεν μπορω να καταλαβω τι θα επρεπε να κανω κατ' εσε. Θα επρεπε να γινω κι εγω μια απο αυτους για να μην κατηγορουμαι ως ουτοπικη; Αν ομως οι ανθρωποι ειναι εκ φυσεως κακοι τοτε εμεις οι υπολοιποι που προφανως πηγαινουμε εναντια στην ανθρωπινη φυση δε θα επρεπε να στοχευομε σε εναν καλυτερο κοσμο αλλα στην εξαφανιση του ανθρωπινου ειδους. Αν πιστευεις πως ειμαστε εκ φυσεως κακοι τοτε ειναι λογικο να παραιτεισαι και να με θεωρεις απο αλλον πλανητη. Σκεψου μονο πριν παραδοθεις εντελως μηπως εχουν καποια βαση κι αυτα που σου λεω. Οτι δηλαδη μεσα μας εχουμε καλα και κακα στοιχεια που καλλιεργουνται αναλογα με τις συνθηκες τις οποιες βιωνουμε. Οι ανθρωποι για παραδειγμα που γεννιουνται σε διαφορες φυλες μεσα στη φυση εχουν μεγαλωσει με εντελως διαφορετικο τροπο απο εμας και συνεπως λειτουργουν και εντελως διαφορετικα. Αυτο ειναι μονο ενα μικρο παραδειγμα του οτι ισως και να διαμορφωνονται πολλα χαρακτηριστικα μας απο τις συνθηκες. Οσο για εκεινη την κατηγορια ανθρωπων που μεγαλωνοντας ανεξαρτητως συνθηκων αποδυκνειονται "κακοι" νομιζω πως αν ολοι οι υπολοιποι ημασταν σωστοι δε θα ειχαμε να φοβομαστε κατι απο αυτους. Θα υπηρχαν τροποι να τους αντιμετωπισουμε χωρις να μας αλλοιωσουν η να μας κανουν κακο. Δεν ειπα φυσικα πως μια αλλαγη ενος συστηματος που πηρε αιωνες για να χτιστει θα συμβει σε μια νυχτα. Χρειαζεται χρονο και προσπαθεια. Αλλα δεν ειναι ακατορθωτο. Αντι λοιπον να ενθαρρυνουμε τους ανθρωπους εκεινους που ακομη πιστευουν σε κατι καλυτερο και προσπαθουν γι' αυτο πρεπει να τους αποθαρρυνουμε εντελως; Μη σκοτωνεις την ελπιδα! Εξαλλου με λες ουτοπικη αλλα εχω να πω πως οταν καποιος στοχευει στο 100 προσπαθωντας να το φτασει μπορει να αγγιξει το 60 με σταθερα βηματα. Οταν καποιος στοχευει στο 1 απο ατολμια η επειδη δεν πιστευει πως μπορει να κανει κατι καλυτερο τι περιθωρια βελτιωσης εχει; Θα φτασει που; Στο 0,1; Αυτο δηλαδη που πιστευω και κανω εγω κατ εσε δεν οδηγει πουθενα. Κατ εμε προσθετει εναν σωστο ανθρωπο στον κοσμο. Αυτο που (δεν) κανεις εσυ ομως οδηγει αραγε καπου; Η μηπως εισαι της λογικης ο σώζων εαυτον σωθητο; Μηπως ομως αυτο διαιωνιζει ενα προβλημα που κι εσυ ο ιδιος παραδεχεσαι οτι υπαρχει;Ξερω οτι το να φιλοσοφω εν καιρο κρισης δεν ειναι και ο,τι καλυτερο. Δεν ξερω ομως τελικα, ποιος καιρος θα ηταν καταλληλος για να πω και να κανω αυτα τα οποια πιστευω; Μοιαζουμε με μια κοινωνια ανδρεικελων με σκυμμενα κεφαλια απ' οπου πεταγεται που και που απο κανενας σηκωνει το κεφαλι σα μαριονετα, προτεινει μια λυση και ξανακατεβαζει το κεφαλι παραμενοντας ακινητος. Αυτο μας το ειχε πει μια καθηγητρια μας με βαση τον Βυσσινοκηπο του Τσεχωφ στον οποιο καναμε αναλυση και με βρηκε απολυτα συμφωνη. Ποιος θα κανει επιτελους αυτο το πρωτο βημα; Ποτε θα ακολουθησουν και οι υπολοιποι αυτον τον τολμηρο αντι να τον κατακρινουν ως ουτοπικο την ωρα που ξαναπεφτουν απραγοι γκρινιαζοντας για υπνο; Θα ημουν απλως φιλοσοφος αν τα πιστευω μου τα διαφημιζα για να πουλησω μουρη χωρις να κανω πραξη τιποτε απο αυτα. Απο τη στιγμη ομως που προσπαθω να τα κανω και πραξη εχω δικαωμα να μιλαω γι' αυτα. Δε λεω οτι ειμαι τελεια. Αλλα βαρεθηκα να θεωρειται η υποταγη και η ατολμια ρεαλισμος την ωρα που οσοι προσπαθουν για το καλυτερο μετατρεπονται σε θυματα πανω στων οποιων τις πλατες χορευουν ακομη και οι επαναπαυμενοι.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-2162848316324900562?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-82577888479993158062011-12-15T20:46:00.001+02:002011-12-15T20:46:07.349+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-7zGmlV0iBCo/Tuo_54d0YfI/AAAAAAAACh8/3wCMauyhzBE/s1600/p89707987-3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="263" src="http://4.bp.blogspot.com/-7zGmlV0iBCo/Tuo_54d0YfI/AAAAAAAACh8/3wCMauyhzBE/s400/p89707987-3.jpg" width="400" /></a></div><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Καθώς&nbsp;το&nbsp;τεμπέλικο&nbsp;σούρουπο&nbsp;σέρνεται&nbsp;από&nbsp;πόρτα&nbsp;σε&nbsp;πόρτα</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">οι&nbsp;σκιές&nbsp;παίζουν&nbsp;κρυφτό&nbsp;στις&nbsp;γωνιές&nbsp;των&nbsp;δρόμων</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Τα&nbsp;καφετιά&nbsp;παντζούρια&nbsp;της&nbsp;γειτονιάς&nbsp;σφαλιστά</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">κρατάν&nbsp;έξω&nbsp;από&nbsp;τα&nbsp;σπίτια&nbsp;μολυσμένα&nbsp;εγκόσμια&nbsp;και&nbsp;χωμάτινες&nbsp;φωνές</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">περασμένων&nbsp;μεθυσιών&nbsp;και&nbsp;μεθυσμένων&nbsp;περαστικών</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">που&nbsp;ξέμειναν&nbsp;μέσα&nbsp;σε&nbsp;νύχτες&nbsp;και&nbsp;αθώες&nbsp;αμαρτίες&nbsp;από...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">κανείς&nbsp;δεν&nbsp;ξέρει&nbsp;από&nbsp;πότε...&nbsp;ούτε&nbsp;πως...&nbsp;ούτε&nbsp;ποιοι&nbsp;είναι</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Οι&nbsp;ανώνυμοι&nbsp;κατασπαραγμένοι&nbsp;δε νοιαζουν&nbsp;κανέναν</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Κάθε&nbsp;που&nbsp;παίρνει&nbsp;ο&nbsp;ήλιος&nbsp;να&nbsp;κατηφορίζει&nbsp;πίσω&nbsp;απ' τους&nbsp;ορίζοντες</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">σαν&nbsp;τρωκτικά&nbsp;ξεχύνονται&nbsp;οι&nbsp;καταραμένοι&nbsp;απο&nbsp;τρώγλες&nbsp;κι&nbsp;ερείπια</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Χέρια&nbsp;παραπαίοντα&nbsp;απλώνονται&nbsp;ικετευοντας και&nbsp;βρίζοντας</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Κορμιά&nbsp;σε&nbsp;αναισθησία&nbsp;από&nbsp;ενέσεις&nbsp;και&nbsp;λευκούς&nbsp;θανάτους</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">έρπονται&nbsp;μισοανασαινοντας σε&nbsp;βρώμικα&nbsp;πλακόστρωτα</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">ρουφώντας&nbsp;ψευδαισθήσεις&nbsp;κι&nbsp;αυτοκτονώντας&nbsp;καθε&nbsp;μέρα&nbsp;λίγο&nbsp;λίγο</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Δεν&nbsp;έχουν&nbsp;πρόσωπο.&nbsp;Αύριο&nbsp;κανείς&nbsp;δε θα τους&nbsp;μνημονεύει.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Λες και η&nbsp;μήτρα&nbsp;που τους&nbsp;έφερε&nbsp;στο φως&nbsp;ήταν&nbsp;βιασμένη&nbsp;και&nbsp;ήδη&nbsp;νεκρή</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Σάρκες&nbsp;και&nbsp;λαγνείες&nbsp;πωλούνται&nbsp;όσο&nbsp;όσο&nbsp;σε&nbsp;παζάρια</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Σ'&nbsp;εκείνους&nbsp;τους&nbsp;νοητούς&nbsp;πάγκους&nbsp;που&nbsp;στήνονται&nbsp;αθόρυβα</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">κάτω&nbsp;απο τους κοκκινοπρασινους&nbsp;προβολείς&nbsp;ενος&nbsp;ψυχρού&nbsp;πάλκου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">που&nbsp;θυμίζει&nbsp;αρένα&nbsp;μα&nbsp;είναι&nbsp;γι'&nbsp;αυτούς&nbsp;η&nbsp;μοίρα&nbsp;κι η&nbsp;ζωή</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Τα&nbsp;μεγάλα&nbsp;αφεντικά&nbsp;πουλάνε&nbsp;τζάμπα&nbsp;ψυχές&nbsp;και&nbsp;σώματα</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">κι&nbsp;ύστερα&nbsp;χρήμα&nbsp;και&nbsp;σωματικά&nbsp;υγρά&nbsp;αλλάζουν&nbsp;χέρια</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">κάνοντας&nbsp;φαύλους&nbsp;κύκλους&nbsp;γύρω&nbsp;από&nbsp;έναν&nbsp;διάολο&nbsp;με&nbsp;φάτσα&nbsp;ανθρώπου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Σύριγγες&nbsp;καρφωμένες&nbsp;πάνω&nbsp;στις&nbsp;ελπίδες&nbsp;που&nbsp;σήκωσαν&nbsp;κεφάλι</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">στάζουν&nbsp;αργά&nbsp;σε&nbsp;κάθε&nbsp;φλέβα&nbsp;τους&nbsp;αρρώστια&nbsp;και&nbsp;παράνοια</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Κουφάρια&nbsp;στερημένα&nbsp;απο&nbsp;ύπαρξη&nbsp;εναποθέτουν&nbsp;μια&nbsp;ενδεχόμενη&nbsp;λύτρωση</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">στον&nbsp;φυσικό&nbsp;θάνατο&nbsp;ενος&nbsp;κενού&nbsp;και&nbsp;κακοποιημένου&nbsp;εκ&nbsp;γενετής&nbsp;σαρκίου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">Κι&nbsp;έτσι&nbsp;εκεί&nbsp;έξω&nbsp;η&nbsp;μέρα&nbsp;γίνεται&nbsp;νύχτα&nbsp;εις τους&nbsp;αιώνες</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">ενώ&nbsp;άνθρωποι&nbsp;πολυτελείας&nbsp;αγοράζουν&nbsp;ανθρώπους&nbsp;απο&nbsp;δεύτερο&nbsp;χέρι</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;">στο&nbsp;όνομα&nbsp;μιας&nbsp;επίγειας&nbsp;ειρωνικής&nbsp;δικαιοσύνης.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc;"><br /></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-8257788847999315806?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-33637708136288834032011-12-13T19:53:00.002+02:002011-12-13T19:53:53.347+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-6a7y2aSlQV0/TueRBnaVXuI/AAAAAAAACh0/qMAR7yR9bRY/s1600/p436009301-3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="208" src="http://2.bp.blogspot.com/-6a7y2aSlQV0/TueRBnaVXuI/AAAAAAAACh0/qMAR7yR9bRY/s400/p436009301-3.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Προχτες θυμηθηκα τις μερες εκεινες που μαζευομασταν και τραγουδουσαμε με την παρεα μου χρονια πριν, οπουδηποτε, με μια κιθαρα για μπακγκραουντ και ο,τι φωνη διεθετε ο καθενας μας. Αυτο που ειχε σημασια ηταν το συναισθημα και απο αυτο ξεχειλιζαμε. Κι ετσι οταν μια παρομοια κατασταση επαναληφθηκε σ' ενα κενο στη σχολη δεν μπορεσα να μη νοσταλγησω. Ταξιδεψα, συγκινηθηκα και για ακομη μια φορα συνειδητοποιησα πως: ολη μου η ζωη συνενοχη και πως γουσταρω...τα πιο μεγαλα ψεματα στα πιο αθωα βλεμματα...</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/i9CaomyP0SQ" width="420"></iframe></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ειναι αραγε οντως αργα γι' αληθειες...;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-3363770813628883403?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-43087796177808593322011-12-11T19:18:00.001+02:002011-12-11T19:57:13.425+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-LkaR9ezWRDI/TuTu4lJNH2I/AAAAAAAAChk/hyBUarGSbR0/s1600/walks_streets_claire_dark-fp-d921a5bbc9b06299f667b9048cc6c446.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="302" src="http://4.bp.blogspot.com/-LkaR9ezWRDI/TuTu4lJNH2I/AAAAAAAAChk/hyBUarGSbR0/s400/walks_streets_claire_dark-fp-d921a5bbc9b06299f667b9048cc6c446.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;"><br /></span></div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">Ο&nbsp;διάβολος&nbsp;λικνίζεται&nbsp;στο βαλς των&nbsp;δρόμων</span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">περνώντας&nbsp;μπροστά&nbsp;απο&nbsp;υπόγεια</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">και&nbsp;σκοτεινά&nbsp;αδιέξοδα</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">Κάπου&nbsp;εκεί, στη&nbsp;διασταύρωση</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">αλητείας&nbsp;και&nbsp;καθωσπρεπισμού</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">θροΐζει&nbsp;το&nbsp;φουστάνι&nbsp;της&nbsp;λαχτάρας&nbsp;(για&nbsp;ζωή)</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">καθώς&nbsp;βηματίζει&nbsp;αδιάκοπα</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">πάνω&nbsp;στα&nbsp;πλακόστρωτα&nbsp;της&nbsp;λήθης</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">Τα&nbsp;τακούνια&nbsp;της&nbsp;αφήνουν&nbsp;σημάδια</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">Σκούρες&nbsp;τρύπες&nbsp;σε&nbsp;μαυρισμένες&nbsp;καρδιές</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">κι&nbsp;εκείνο&nbsp;το τακ τακ τακ τακ</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">διαπερνά τ'&nbsp;αφτιά&nbsp;των&nbsp;άγρυπνων</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">τα&nbsp;βράδια&nbsp;που&nbsp;κλεφτά&nbsp;παρανομούν</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">υπάρχοντας&nbsp;ακόμη&nbsp;σε&nbsp;μέρη</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">"υπεράνω&nbsp;πάσης&nbsp;υποψίας".</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">Οι&nbsp;από&nbsp;αμέλεια&nbsp;διανοούμενοι</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">κεραυνοβολούν&nbsp;τους&nbsp;αδιάφορους</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">κουφαρομοιάζοντες&nbsp;περαστικούς</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">με&nbsp;βλέμματα&nbsp;ψυχών&nbsp;προς&nbsp;εξαφάνιση</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">Δρουν κι&nbsp;εξαπλώνονται</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">πίσω&nbsp;απο&nbsp;καπνιά&nbsp;και&nbsp;δυσωδία</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">Αναπνέοντας&nbsp;οργανική&nbsp;σκόνη</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">ανθρώπινων&nbsp;"αμαρτωλών"&nbsp;κορμιών</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">στοιβαγμένων&nbsp;για&nbsp;παραδειγματισμό</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">στη&nbsp;μέση&nbsp;του&nbsp;αχόρταγου&nbsp;πλήθους</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">Κι ο&nbsp;διάβολος&nbsp;λικνίζεται&nbsp;στο βαλς των&nbsp;δρόμων</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">κοιτώντας&nbsp;μέσα&nbsp;απ' το&nbsp;παράθυρο</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">κάποιου&nbsp;απρόσωπου&nbsp;απέναντι</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">Μα&nbsp;όσο&nbsp;ακόμη&nbsp;κρατιέται&nbsp;μακριά&nbsp;μας</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">ας&nbsp;χορεύει&nbsp;όπου&nbsp;θέλει</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">άκουσα&nbsp;να&nbsp;λέει&nbsp;το&nbsp;πλήθος</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">διαψεύδοντας&nbsp;τα&nbsp;ίδια&nbsp;του τα&nbsp;μέλη.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-4308779617780859332?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-25396876125307489042011-12-08T20:11:00.001+02:002011-12-08T20:45:17.304+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: orange; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-duIPyWW4RUI/TuEFVpge7OI/AAAAAAAAChM/p0lyBLYa50Y/s1600/livebannermaker_52167.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-duIPyWW4RUI/TuEFVpge7OI/AAAAAAAAChM/p0lyBLYa50Y/s320/livebannermaker_52167.jpg" width="320" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: black; color: orange; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: black; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><span class="Apple-style-span" style="color: orange;">Το ιστολογιο του αγαπημενου μου φιλου&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="color: red; line-height: 20px;">&nbsp;</span><span class="fn" style="line-height: 20px; text-align: -webkit-auto;"><a href="http://www.blogger.com/profile/10759798736640467459" rel="author" style="text-decoration: none;" title="author profile"><span class="Apple-style-span" style="color: red;">lyricmyth</span></a><span class="Apple-style-span" style="color: orange;">&nbsp;</span></span><span class="fn" style="color: orange; line-height: 20px; text-align: -webkit-auto;">ανανεωθηκε και σας </span><span class="fn" style="line-height: 20px; text-align: -webkit-auto;"><span class="Apple-style-span" style="color: orange;">περιμενει να ψαχτειτε παρεα μουσικα και οχι μονο. Περαστε μια βολτα απο το μαγικο</span><span class="Apple-style-span" style="color: red;"> <a href="http://oneirokouti.blogspot.com/"><span class="Apple-style-span" style="color: red;">Ονειροκουτι</span></a></span><span class="Apple-style-span" style="color: orange;"> του και ανακαλυψτε ηχους και τραγουδια ταξιδιαρικα. Καποια μπορει ηδη να σας ειναι γνωσ</span></span><span class="fn" style="line-height: 20px; text-align: -webkit-auto;"><span class="Apple-style-span" style="color: orange;">τα, πολλα απο αυτα οχι. Οπως και να 'χει αξιζει τον κοπο μια περιπλανηση στο συγκεκριμενο ιστολογιο. Θα σας κρατησει συντροφια με νοτες και νοσταλγικες μελωδιες που σιγουρα δεν ακουμε παντου και συχνα. Παρολαυτα ο lyricmyth δεν περιοριζεται μονο στη μουσικη. δεν ειναι λιγες οι φορες που μας ανοιγει την καρδια του γραφοντας τις σκεψεις του κι ολα οσα μπορει να τον απασχολουν και να τον προβληματιζουν. Δεν ειναι καθολου απιθανο μεταξυ των σκεψεων του να συναντησετε τον εαυτο σας. Καλη blogoτσαρκα στο μαγικο </span><a href="http://oneirokouti.blogspot.com/"><span class="Apple-style-span" style="color: red;">ΟΝΕΙΡΟΚΟΥΤΙ</span></a><span class="Apple-style-span" style="color: orange;"> λοιπον!</span></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-2539687612530748904?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-60120647369330534372011-12-08T19:02:00.001+02:002011-12-09T18:47:56.497+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZEqeQKef6NY/TuD0hvMWmpI/AAAAAAAAChE/Y_4IV5oUEOc/s1600/images+%25283%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZEqeQKef6NY/TuD0hvMWmpI/AAAAAAAAChE/Y_4IV5oUEOc/s640/images+%25283%2529.jpg" width="414" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">Απο τοτε πολλα αλλαξαν</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">Συρθηκε ο χρονος</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">πανω στον πεζοδρομο των παλιων μας στεκιων</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">Πηρε μαζι του χαδια και μουσικες</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">βηματα, ιδεες και ψιθυρισματα</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">Μα πανω απ' ολα μπορω να πω</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">οτι περισσοτερο αλλαξε ο εαυτος μου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">αν και στην ουσια της πρωτης υλης μου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">ακομη αισθανομαι η ιδια.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">Ο πυρηνας του ειναι μου μοιαζει πια</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">σαν κοκκινος οργισμενος ηλιος</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">Και τα αισθηματα κουκουλωμενα</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">μ' εκεινη την ομορφη γυαλιστερη πανοπλια</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">κορδωνονται για να πειστουν πως ειναι ατρωτα</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">Αυτα αλλαξαν σ' εμενα πανω κατω</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">Αυτα και ισως τα ματια μου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">που χασκουν σα δυο μικρες χαραμαδες</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">ξεχασμενες απο την υπερπροστασια της αμυνας μου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">γυμνα σαν την απολυτη αληθεια</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">να επιδεικνυουν τη θλιψη που αρνηθηκα</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">προσθετοντας λιγα χρονια παραπανω</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">στην πλασματικη ηλικιακη μου πραγματικοτητα.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">Μεταξυ των μικρων χαριτωμενων ακομη ρυτιδων</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">αναγνωριζω την παλια λαμψη της γαλαζιας τους αθωοτητας.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;">Μα οχι...αλλιωτικα κοιταζουν πια τον κοσμο τουτο.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;"><br /></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-6012064736933053437?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-49330446166545202262011-12-06T20:24:00.001+02:002011-12-09T18:55:20.288+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #ea9999; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-yZcsq_BCAEo/Tt5kT5FO9GI/AAAAAAAACg8/TWmMlpXdnyc/s1600/likewalkingaway.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-yZcsq_BCAEo/Tt5kT5FO9GI/AAAAAAAACg8/TWmMlpXdnyc/s400/likewalkingaway.jpg" width="292" /></a></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #ea9999; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #ea9999; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Κρατουσα εναν ζεστο καφε, ντεκαφεινε γλυκο με πολυ γαλα για την ακριβεια, κι εκοβα βολτες πανω κατω σ' εναν μικρο πεζοδρομο μπροστα απο ενα σχολειο. Η μερα συννεφιασμενη μα η ατμοσφαιρα γλυκεια και ταξιδιαρικη. Δεν εκανε κρυο. Ειχε μια ευχαριστη φθινοπωρινη δροσια κι ας ειναι Δεκεμβρης &nbsp;μηνας. Πανω στον σκονισμενο τοιχο του σχολειου ειχαν προστεθει καινουργια μηνυματα και νεα "forever". Μα ετουτη τη φορα δεν εδωσα σημασια σε ολα αυτα. Σκεφτομουν αλλα πραγματα, πιο πρακτικα μονο που ο τροπος που τα σκεφτομουν τους εδινε μια χροια πιο ρομαντικη. Εξαλλου ετσι ειμαι εγω. Ακομη κι αν σκεφτομαι το πιο συνηθισμενο και πεζο πραγμα στον κοσμο κατα τη διαρκεια της σκεψης μεσα στο μυαλο μου παιρνει αλλη διασταση. Ισως γι' αυτο παρολο που ολα οσα θεωρω ευτυχια ειναι στοιχειωδη ειναι παραλληλα τοσο δυσκολα να συμβουν. Γιατι η συσταση τους μεσα στο μυαλο μου ειναι διαφορετικη απο του μεσου ανθρωπου. Με ειδα λοιπον για λιγο δασκαλα με αφορμη την εικονα του σχολειου που φανταζε σα ζωντανος φωταγωγημενος οργανισμος μπροστα μου θυμομενη κι εκεινο το παιδι που με ειχε φωναξει καποτε "κυρια" μεσα απο την αυλη του. Τα λογια του πατερα μου απο τα βαθη των χρονων, απο τοτε δηλαδη που ειπα οτι θελω να γινω ηθοποιος, ηχησαν μεσα στο κεφαλι μου σαν σχιζοφρενικες φωνες. Οχι, οχι. Ο πατερας μου ειναι ο πιο υποστηρικτικος ανθρωπος του κοσμου. Θα τολμουσα να πω οτι ειναι πολυ περισσοτερο υποστηρικτικος απ' οσο μπορω να καταλαβω ακομη κι εγω η ιδια. Μου ειχε πει απλως καποτε τη γνωμη του και τιποτε παραπανω. Η γνωμη του λοιπον ηταν να γινω δασκαλα και παραλληλα να προσπαθω και για το ονειρο μου. Καλως η κακως ομως εγω, οπως εχω πολλακις ξαναπει, ειμαι απροσαρμοστη. Καποτε ελεγα ασυμβιβαστη για να ωραιοποιω μεσα μου την προσωπικοτητα μου αλλα οχι. Ειμαι απροσαρμοστη και οφειλω να το παραδεχτω. Κι ετσι επραξα για ακομη μια φορα με γνωμονα τη φραση "ολα η τιποτα". Λαμβανοντας προς το παρον πρακτικα τιποτα μα ψυχικα ενα σωρο εμπειριες. Αν σταθω στο πρακτικο κομματι θα δικαιολογηθει και η σκεψη που εκανα πηγαινοντας πανω κατω στον πεζοδρομο με τον καφε-χωρις καφε στο χερι. Αραγε αν ειχα κανει αυτο που ειχε πει ο πατερας μου τωρα θα ημουν αποκατεστημενη; Θα ημουν ανεξαρτητη; Θα ημουν "κυρια του εαυτου μου"; Θα ημουν ευτυχισμενη; Θα μπορουσα παρολαυτα να κυνηγησω ακομη το ονειρο μου η θα επεφτα στην παγιδα του ουδεν μονιμοτερον του προσωρινου;" Με ειδα να πηγαινοερχομαι στους σχολικους διαδρομους, σιγουρα πολυ διαφορετικη απο αυτο που εχει κανεις στο μυαλο του οταν σκεφτεται μια δασκαλα. Τα παιδια τα λατρευω παρολο που δε με φανταζομαι μαμα σε καμια περιπτωση και λατρευω εξισου και την ψυχολογια. Αυτο φανταζομαι θα ηταν ενα προσον απο μερους μου για τον συγκεκριμενο τομεα...Επειτα εφερα την εικονα του εαυτου μου μεσα στην ταξη...με ειδα να φευγω, με ζωγραφισα με τα σαγηνευτικα χρωματα του αερα της ανεξαρτησιας και προς στιγμην με κεντρισε το σαρακι της αμφιβολιας. Ημουν τοσο ομορφη στη φαντασια μου γιατι πολυ απλα μεσω της ανεξαρτησιας μου τα ειχα βρει με τον εαυτο μου. Η μαλλον ειχα βγαλει πληρως τον εαυτο μου στον κοσμο. Και παλι το κλειδι ηταν αυτη η αφηρημενη μα ζωτικης σημασιας λεξη: Ανεξαρτησια. Μονο που ξεχασα πως στη φαντασια μου ολα ειναι εξιδανικευμενα κι ας παλευω να τα φτασω χωρις εκπτωσεις στο ενδιαμεσο. Ο δρομος μου δεν ειναι λανθασμενος...το πλαισιο στο οποιο τον εχουν τοποθετησει ομως ισως και να ειναι...Μαλλον γι' αυτο καπου μεσα μου φτιαχνω εικονες για να ζησω οπως θα ηθελα. Μα το ολα η τιποτε θολωνει το μυαλο μου...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-4933044616654520226?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-8820881158725994542011-12-06T18:01:00.001+02:002011-12-06T20:21:36.973+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6RrU7wnMQk0/Tt5Wtm9eSNI/AAAAAAAACg0/4OH9VOVF2CU/s1600/images+%25282%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-6RrU7wnMQk0/Tt5Wtm9eSNI/AAAAAAAACg0/4OH9VOVF2CU/s400/images+%25282%2529.jpg" width="337" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: Verdana, sans-serif;">Εκανα υπερανθρωπες προσπαθειες να μη σε κοιταζω συνεχεια. Η παρουσια σου ομως με μαγνητιζε ολο και περισσοτερο κι εμοιαζα ανικανη να αντιδρασω σ' εκεινη την σχεδον ολοκληρωτικη επιρροη που ασκουσες πανω μου. Το κορμι μου ειχε παραλυσει και το μονο που προδιδε πανω μου ζωη ηταν η θερμοκρασια μου που ειχε ξεπερασει τα ορια ενος απλου πυρετου. Γιατι καιγομουν απο μεσα προς τα εξω. Παλευα με την επιθυμια και το παθος κι εβγαινα νικητρια με τρομακτικα ελαχιστη διαφορα. Και μαλιστα χωρις να το θελω. Στον αγωνα μεταξυ εμου και της παρορμησης εγω υποστηριζα εκεινη και λυπομουν οταν εχανε. Καθοσουν στα σκαλια απεναντι μου ενω οι υπολοιποι διαφωνουσαν για το που θα συνεχιζαμε το βραδυ κι εγω ελιωνα σιγα σιγα και βασανιστικα καθε φορα που εβλεπα εκεινο το πονηρο χαμογελο να ξεπροβαλει στα τοσο αθωα οσο και ακρως προκλητικα χειλη σου. Τα ματια σου μ' εκεινο το απροσδιοριστο χρωμα ελαμπαν περισσοτερο απο τα τεχνητα φωτα της νυχτας. Ησουν η προσωποποιηση του πειρασμου και στεκοσουν τοσο κοντα μου που μου κοβοταν η ανασα. Ηθελα ν' απλωσω το χερι μου και να σ' αγγιξω μα ηξερα οτι αν το εκανα θα διαβαζες τη σκεψη μου και δεν ημουν σιγουρη οτι μπορουσα να αποκαλυψω ακομη οσα μου ειχες ηδη αποκαλυψει εσυ για να τα ξαναπαρεις μαζι σου στη σιωπη λιγες ωρες μετα. Η κοκκινη αυρα σου με ειχε τυλιξει, κοντευε να με πνιξει και δεν ακουγα πια κανεναν και τιποτε γυρω μου. Μου μιλουσαν κι απαντουσα μηχανικα, μονολεκτικα κι αφηρημενα ελπιζοντας να ειναι αρκετα απορροφημενοι ολοι σε αυτο που συζητουσαν ωστε να μην καταλαβουν οσα σκεφτομουν. Σκεφτομουν...πραξη, σκεψη και αισθησεις ειχαν πια τοσο δυσδιακριτα ορια μεταξυ τους ισα με μια λεπτη σχεδον διαφανη κλωστη. Φοβομουν λιγοτερο απ' οσο σε ηθελα. Μα σε ηθελα τοσο που φοβομουν μη σε χασω. Κι ετσι εθρεφα τον φοβο μοναχη μου ωστε να μεγαλωσει κι αλλο για να μη με οδηγησει ο εαυτος μου μακρια σου αν τολμουσα να πλησιασω πιο κοντα σου απ' οσο επρεπε. Μονο που το πρεπει ειναι μια λεξη που δε γνωριζω. Ενστικτωδως λειτουργει αυτοβουλα λιγες φορες για να παλευει να με σταματησει οπως τοτε. Σχεδον ποτε παρολαυτα δεν τα καταφερνει στο τελος να βγει απο πανω. Νικαει μαχες μα οχι πολεμους. Μονο που ο πολεμος μεταξυ μας ακομη κι αν νικουσα θα μπορουσε και να με σκοτωσει. Περιεργο ε; Σε ειδα να γελας και μου κοπηκαν τα ποδια. Κρυος ιδρωτας ετρεχε πανω σε καυτη σαρκα κι ολα τα θελω μου εγιναν ατμος &nbsp;γυρω απο το κατακοκκινο προσωπο μου. Ειχα την αισθηση οτι στιγμες στιγμες χαμογελουσα χωρις φανερο λογο. Σχεδον συγκρατουσα εκεινο το χαμογελο για να μη γινει γελιο. Ετσι αντιδρουσαν τα αντανακλαστικα μου καθε φορα που ενιωθα να με τυλιγει η ερωτικη αμηχανια. Μου προκαλουσαν γελιο. Ανεξηγητο, σπαστικο και ανησυχητικο γελιο. Μου ξεφυγε και γελασα λοιπον μα ευτυχως το οτι γελουσες κι εσυ οπως και οι υπολοιποι δικαιολογησε και τη δικη μου αντιδραση ασχετως που εγω δεν ειχα ακουσει ποτε τι ηταν αυτο που ειχε κανει εσας να γελατε. Που και που σ' επιανα να με κοιταζεις εξισου εντονα οσο κι εγω εσενα. Μα τοτε εστρεφα το μεχρι εκεινη τη στιγμη καρφωμενο πανω σου βλεμμα μου αλλου, αδιαφορα. "Ποσο ακομη θ' αντεξω", σκεφτομουν. Σε ειδα να σηκωνεσαι μα μονο οταν οι αλλοι αρχισαν να ξεμακραινουν καταλαβα οτι ειχε πλεον αποφασιστει η συνεχεια της βραδιας. Ακολουθησα σαν υπνωτισμενη κανοντας πως μιλαω περι ανεμων και υδατων με τη Σ. Το μυαλο μου ομως ηταν οπως παντα αλλου...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-882088115872599454?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-66526193972538763912011-12-02T19:38:00.001+02:002011-12-02T19:48:01.546+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><div style="background-color: black; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: white; line-height: 19px; padding-bottom: 0.2em; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0.6em; text-align: justify; text-shadow: rgb(68, 68, 68) 0px 0px 4px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Την Τεταρτη, με αφορμη ενα έργο του Μπρεχτ που θα ανεβασουμε στη σχολη, ο καθηγητης μας εδωσε μα διαβασουμε το παρακατω κειμενο που προκειται να αποτελεσει κατα καποιον τροπο την εναρξη της παραστασης. Θα αποφυγω τον πειρασμο να παραθεσω σχολια δικα μου θελοντας να αφησω σ' εσας τα συμπερασματα και τις οποιες σκέψεις...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Xl4U8ZNUx4g/TtkO9s4R41I/AAAAAAAACf8/8CQ9zClDxww/s1600/%25CE%259A%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%25A7%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%2591%25CE%25A3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-Xl4U8ZNUx4g/TtkO9s4R41I/AAAAAAAACf8/8CQ9zClDxww/s400/%25CE%259A%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%25A7%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%2591%25CE%25A3.jpg" width="350" /></a></div><div style="background-color: black; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: white; line-height: 19px; padding-bottom: 0.2em; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0.6em; text-align: justify; text-shadow: rgb(68, 68, 68) 0px 0px 4px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="background-color: black; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: white; line-height: 19px; padding-bottom: 0.2em; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0.6em; text-align: justify; text-shadow: rgb(68, 68, 68) 0px 0px 4px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><br /></span></div><div style="background-color: black; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: white; line-height: 19px; padding-bottom: 0.2em; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0.6em; text-align: justify; text-shadow: rgb(68, 68, 68) 0px 0px 4px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, ρώτησε τον κ.Κ η κορούλα της οικονόμας του, θα φέρονταν τότε πιο καλά στα μικρά ψαράκια; Σίγουρα, αποκρίθηκε εκείνος. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έχτιζαν για τα μικρά ψαράκια στη θάλασσα τεράστια κλουβιά και θα έβαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτά καθώς και ζωντανά. Θα φρόντιζαν τα κλουβιά να ‘χουν πάντα καθαρό νερό και γενικά θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιείνης. Όταν λογουχάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά του, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει πριν την ώρα του.</span></div><div style="background-color: black; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: white; line-height: 19px; padding-bottom: 0.2em; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0.6em; text-align: justify; text-shadow: rgb(68, 68, 68) 0px 0px 4px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Έπειτα, για να μην μελαγχολούν τα ψαράκια, θα οργάνωναν κατά διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα. Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν να κολυμπάνε στο στόμα του καρχαρία. Θα έπρεπε λογουχάρη να μάθουν γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, όταν αυτοί κάπου τεμπελιάζουν. Βέβαια, το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών.</span></div><div style="background-color: black; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: white; line-height: 19px; padding-bottom: 0.2em; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0.6em; text-align: justify; text-shadow: rgb(68, 68, 68) 0px 0px 4px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Θα τους μάθαιναν ότι για ένα ψαράκι δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ωραιότερη αρετή από το να θυσιάζεται πρόθυμα κι ότι τα ψαράκια θα έπρεπε να πιστεύουν τυφλά στους καρχαρίες, προπαντός όταν αυτοί τους λένε ότι θα φροντίσουν για ένα ωραίο μέλλον. Θα έδιναν στα ψαράκια να καταλάβουν πως αυτό το ωραίο μέλλον τότε μόνο θα είναι εξασφαλισμένο, όταν εκείνα μάθουν να υπακούνε. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται από κάθε λογής ταπεινές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις, κι αν τύχαινε κανένα από δαύτα να φανερώσει τέτοιες αδυναμίες, τα άλλα τα ψαράκια θα έπρεπε να τα αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες.</span></div><div style="background-color: black; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: white; line-height: 19px; padding-bottom: 0.2em; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0.6em; text-align: justify; text-shadow: rgb(68, 68, 68) 0px 0px 4px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν βέβαια αναμεταξύ τους και διάφορους πολέμους, για να κυριέψουν ξένα κλουβιά και ξένα ψαράκια. Στους πολέμους αυτούς ο κάθε καρχαρίας θα πολεμούσε με τα δικά του ψαράκια. Θα μάθαιναν τα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια θα τους έλεγαν, είναι ως γνωστό βουβά, σωπαίνουν ωστόσο σε όλότελα διαφορετικές γλώσσς, γι’ αυτό και είναι αδύνατο να καταλάβει το ένα τ’ άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε μερικά εχθρικά ψαράκια που σωπαίνουν σ’ άλλη γλώσσα, θα καρφίτσωναν κι από ‘να παράσημο από φύκι και θα του έδιναν τον τίτλο του ήρωα.</span></div><div style="background-color: black; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: white; line-height: 19px; padding-bottom: 0.2em; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0.6em; text-align: justify; text-shadow: rgb(68, 68, 68) 0px 0px 4px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Αν βέβαια οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαν και τη δική τους τέχνη. Θα είχαν ωραίους πίνακες που θα παράσταιναν τα δόντια των καρχαριών με θαυμάσια χρώματα, και τα στόματά τους θα ήταν σαν τους κήπους της Βαβυλώνας, όπου μπορεί να κάνει κανείς τρελό σεργιάνι. Τα θέατρα στο βυθό θα έδειχναν πως ηρωικά ψαράκια με την μπάντα μπροστά θα ορμούσαν μαγεμένα και νανουρισμένα με τις πιο όμορφες σκέψεις στο στόμα των καρχαριών. Δε θα έλειπε βέβαια και η θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Αυτή θα δίδασσκε ότι τα ψάρια μονάχα στην κοιλιά των καρχαριών θα άρχιζαν να γεύονται την αληθινή ζωή.</span></div><div style="background-color: black; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: white; line-height: 19px; padding-bottom: 0.2em; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0.6em; text-align: justify; text-shadow: rgb(68, 68, 68) 0px 0px 4px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, όλα τα ψαράκια δε θα ήταν πια ίσα κι όμοια όπως συμβαίνει σήμερα. Μερικά από δαύτα θ’ αποχτούσαν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τα άλλα ψαράκια. Όσα μάλιστα είναι λίγο πιο μεγάλα θα είχαν το λεύτερο να τρώνε τα πιο μικρά. Αυτό θα ήταν άλλωστε ευχάριστο για τους καρχαρίες, γιατί έτσι εκείνοι δε θα χρειάζονταν πια παρά να καταπίνουν συχνότερα πιο μεγάλες μπουκιές. Και τα πιο μεγάλα ψαράκια, αυτά που θα είχαν τις ψηλές θέσεις, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί και μηχανικοί στα ψαροκλουβιά. Κοντολογίς, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα είχαμε πολιτισμό στη θάλασσα…</span></div><div style="background-color: black; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: white; line-height: 19px; padding-bottom: 0.2em; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0.6em; text-align: justify; text-shadow: rgb(68, 68, 68) 0px 0px 4px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">_______________________________________________________</span></div><div style="background-color: black; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: white; line-height: 19px; padding-bottom: 0.2em; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0.6em; text-align: justify; text-shadow: rgb(68, 68, 68) 0px 0px 4px; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">πηγή: Ιστορίες του κυρίου Κόινερ, Μπρεχτ</span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-6652619397253876391?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-75050966103673027192011-12-01T18:52:00.001+02:002011-12-02T20:39:21.885+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-AAJhAOAOXJA/Tte8-73sckI/AAAAAAAACfs/W9ICZptBmxg/s1600/images+%25282%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://2.bp.blogspot.com/-AAJhAOAOXJA/Tte8-73sckI/AAAAAAAACfs/W9ICZptBmxg/s400/images+%25282%2529.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Ηταν απο εκεινες τις βαριες κι ανειπωτες φλεγομενες απελπισιες που λατρευεις να μισεις. Την κουβαλουσα μεσα μου συνεχεια τον τελευταιο καιρο σα να ηταν η δευτερη αμαρτωλη αλλα και πλανευτρα υποσταση μου. Η απελπισια κατα κοινη ομολογια δεν ειναι ευχαριστο αισθημα. Κι ομως... Ενιωθα πως εχανα τα λογικα μου. Γιατι καθε φορα που ανασαινα, εφτυνα και λιγη απο τη φωτια της. Και καθε φορα που εκλαιγα εκεινη&nbsp;αναζωπυρωνόταν&nbsp;στα σωθικα μου σαν τα δακρυα μου να ηταν ευφλεκτο υλικο. Μα ετσι...εδινε ζωη στην ιδια μου την υπαρξη. Ναι... ηταν τοσο εντονη η απελπισια εκεινη που μ' εκανε να αισθανομαι κατι παραπανω απο ζωντανη, αν φανταστουμε πως υπαρχει αυτο το "κατι παραπανω". Με αλλα λογια, ηταν ενα ειδος απελπισιας που απαξ κι επεφτες στα μεταξωτα της διχτυα, ευχοσουν με αρκετη δοση μαζοχισμου ειναι η αληθεια, να μη βγεις ποτε απο 'κει. Γιατι εκεινη η απελπισια δεν ηταν αλλη απο τη μαγισσα απελπισια του ερωτα. Δεν ηταν αλλη απο εκεινη που σε κανει να βαριανασαινεις στα σκοταδια, οπως εγω καλη ωρα εκεινη τη στιγμη, καπου μεταξυ καπνων, δακρυων, ορμητικοτητας, φωτιας, φαντασιωσεων, φθορας κι αφθαρσιας. Δεν ηταν αλλη απο την απελπισια που σε κανει να νιωθεις βαρια αρρωστος μα τοσο δυνατος θαρρεις και θα μπορουσες να κανεις τα παντα υπο την επειρια αυτου του τρομερου πυρετου, του ερωτα. Εκεινο το βραδυ ηταν ουτε λιγο ουτε πολυ το ιδιο εντονο με τοσα αλλα που ειχαν περασει ηδη μ' εμενα να ισορροπω μεταξυ λογικης και παρανοιας. Πρεπει να παραδεχτω καπου εδω οτι η δευτερη κερδιζε συνεχεια εδαφος κι εσυ φυσικα δεν εχανες ευκαιρια να με σπρωχνεις μια ωρα αρχιτερα στην αγκαλια της σα να ηθελες να με δεις να βασανιζομαι ακομη περισσοτερο. Αναρωτιομουν συχνα τι παιχνιδι επαιζες. Αν ηξερες αραγε, ποσο πιο πολυ θα με προκαλουσες; Η μηπως ειχες γεννηθει προκληση χωρις να το επιδιωξεις; Καθως η μορφη σου ζωντανευε με τη βοηθεια των σκιων που δημιουργουσε το ημιφως μεσα στο δωματιο μου και της αχαλινωτης φαντασιας μου την οποια εθρεφε τους τελευταιους μηνες αυτο που ενιωθα για σενα, προσπαθουσα να κρατηθω και να μην κανω την τρελα να μιλησω σε ολους για ολα. Το κατακοκκινο πορτατιφ που βρισκοταν απεναντι μου, επιλογη που εξαιτιας της ειχα δεχτει ουκ ολιγα πειραγματα απο τη παρεα, συνεβαλλε με τη σειρα του στο να ξεσηκωθουν οι αισθησεις μου στο επακρο. Ευτυχως ημουν μονη σπιτι γιατι διαφορετικα θα εκανα τους αλλους να ανησυχησουν. Κοιταζα το κενο σα να ηθελα να το πληγωσω. Να πονεσω τη σιωπη οσο πονουσα εγω βαθια μεσα στο στηθος μου. Λυτρωνομουν με το να αυτομαστιγωνομαι κανοντας μεσα στο μυαλο μου πραγματικοτητα ολα τα "δεν πρεπει" που φωναζε η μισητη λογικη μου. Σε σκεφτομουν, σε ονειρευομουν, σε ηθελα με ολο μου το ειναι, με καθε πορο του κορμιου μου, με ψυχη, μυαλο και σωμα στη διαπασων. Καθε φορα που σε πλησιαζα με τη φαντασια μου βιωνα κατι τοσο ζωντανο και εντονο που αν τυχαινε και κατι με επανεφερε στην πραγματικοτητα γινουμουν εξω φρενων. Μα δεν αποθαρρυνομουν. Κι ετσι παλι απο την αρχη ξαναεπεφτα σε νιρβανα η εκσταση, γιατι εμοιαζε και με τα δυο η κατασταση μου, ζωντας στο παραλληλο συμπαν που ειχα δημιουργησει οπου ολα τα "δεν πρεπει" επαιρναν ζωη. Ξαφνικα ακουσα το κλειδι στην πορτα και ανασηκωθηκα. Ειχαν ερθει οι αλλες κι εγω ακομη ημουν μιση εδω μιση εκει. Οταν αναψε το φως στο διαδρομο και μπουκαραν μεσα στο δωματιο μου, ενιωσα σα να επανερχομουν απο υπνωτισμο. "Τι εγινε παιδι μου, τι σκοταδια ειν' αυτα;", με ρωτησε η Σ. Χαμογελασα. "Καταλαβα...", ειπε. Και τοτε η Μ. με τραβηξε απο το χερι, με σηκωσε απο το κρεβατι οπου καθομουν τοση ωρα ακουμπωμτας την πλατη στο κεφαλαρι κι αρχισε να με τραβολογαει στο διπλανο δωματιο μαζι τους για να χαζολογησουμε και να μου φτιαξουν το κεφι, οπως ειπε. Ακολουθησα χαμογελωντας. Οπως και να 'χει ειχα ζησει μια λυτρωτικη εμπειρια εστω και σαν ξεσπασμα. Αν ολα αυτα θα μπορουσαν να γινουν και πραξη ηταν κατι που εμοιαζε να κρεμεται απο μια κλωστη.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-7505096610367302719?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-33073805541502443192011-12-01T18:27:00.001+02:002011-12-01T18:51:23.733+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-lwiAxHejKaw/TtetkwFQ3dI/AAAAAAAACfk/ct323F6-SuI/s1600/3073488376_5ee358b953.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-lwiAxHejKaw/TtetkwFQ3dI/AAAAAAAACfk/ct323F6-SuI/s400/3073488376_5ee358b953.jpg" width="275" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;">Πριν απο οποιαδηποτε αλλη αναρτηση θα ηθελα να κανω μια αναφορα στο γεγονος οτι σημερα οπως ολοι ξερετε ειναι παγκοσμια μερα κατα του aids. Θα ξαναπω για αλλη μια φορα, οτι τωρα πια, στην εποχη της πληροφοριας, δεν ειμαστε δικαιολογημενοι οταν δηλωνουμε αγνοια για τετοια θεματα. Δεν ειμαστε δικαιολογημενοι οταν ενω δεν ξερουμε δεν προσπαθουμε καν να μαθουμε αλλα παραλληλα πραττουμε απροσεχτα. Ενημερωθειτε, ρωτηστε, ψαξτε και ζηστε ελευθερα αλλα χωρις να ρισκαρετε αδικαιολογητα την υγεια και την ιδια σας τη ζωη! &nbsp;Παντου χωραει το ρισκο και θαυμαζω τους τολμηρους ανθρωπους. Σε εναν τομεα ομως παιχνιδια και ρισκο δεν ταιριαζουν. Κι αυτος ειναι ο τομεας της υγειας. Για μια στιγμη χαρας δε θυσιαζονται οι τοσες στιγμες χαρας που αποτελουν την ιδια τη ζωη...Και λεγοντας αυτο φυσικα δεν εννοω πως οι οροθετικοι ανθρωποι ειναι ανικανοι να ζησουν η να χαρουν. Απλως εφοσον υπαρχει τροπος να προστατευτουμε απο κατι δεν ειναι λογικο να το προκαλουμε με την αμελεια μας. Τελος και σε ο,τι αφορα το κομματι των οροθετικων συνανθρωπων μας πρεπει να πω οτι υπαρχει επισης ελλειπης ενημερωση οχι επειδη δεν υπαρχουν πηγες να στραφει κανεις αλλα επειδη η αδιαφορια μας παρατηρειται οπως σε τοσα αλλα θεματα και σε αυτο. Με αποτελεσμα ακομη και σημερα &nbsp;οι προκαταληψεις και ο φοβος του κοσμου να αφορα αμεσα τους ανθρωπους που ειτε πασχουν απο aids ειτε ειναι φορεις. Τρεις λεξεις κλειδια λοιπον για σημερα, ενημερωση, προληψη, ενδιαφερον.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-3307380554150244319?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-55634699252485475312011-11-29T20:05:00.001+02:002011-11-29T20:25:52.933+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Umiw3j7mTd8/TtUiuXuZUCI/AAAAAAAACfc/O1-x8yvmQBw/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/-Umiw3j7mTd8/TtUiuXuZUCI/AAAAAAAACfc/O1-x8yvmQBw/s640/images.jpg" width="438" /></a></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b><br /></b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>Δακρυζει η νυχτα μαζιμου</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>μα εσυ δε νιωθεις τιποτε</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>μπορει να κλαινε ταπαντα γυρω μου</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>εκτος απο τους ανθρωπους</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>γιατι εκεινοι υποκρινονται λυπες</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>και μουτζουρωνουν τιςψυχες τους</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>χωρις κανεναν σοβαρολογο</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>μονο επειδη τουςχαριστηκε η ζωη</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>αλλα δεν ξερουν τι νατην κανουν</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>Δακρυζει μαζι μου οανεμος</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>μα εσυ δε νοιαζεσαι γιακανεναν</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>μπορει να πονανε ταπαντα γυρω μου</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>εκτος απο τους ανθρωπους</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>γιατι εκεινοι μπερδευουντον πονο</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>με την καθημερινοτητα</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>και βασανιζουν τηνκαρδια τους</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>απλως επειδη δεν ξερουν</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>τι στ' αληθεια θα πεινα ποναει κανεις.</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>Ακουω τους λυγμους τηςμερας</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>να συνοδευουν τη μοναξιαμου</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>μα εσυ δε βλεπεις τιποτε</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>μπορει να σπαραζουνολα γυρω μου</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>εκτος απο τους ανθρωπους</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>γιατι εκεινοι εχουν ταματια τους</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>στραμμενα προς τα μεσα</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>και το μονο που βλεπουν</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>ειναι ο μικρος τουςπολυτιμος εαυτος</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>(οχι για να τον κανουνκαλυτερο</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>αλλα για να κλαφτουνλιγο παραπανω</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>απο τον διπλανο τους)</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b><br /></b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>-Ο,τι αφορα τους ιδιουςειναι σπουδαιο, μεγαλο και επωδυνο</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>ο,τι εχει να κανει μετους αλλους ειναι δευτερευον κι ασημαντο-</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b><br /></b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>Κλαιει μαζι μου η αγαπη</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>μα εσυ δεν αγαπησεςκανεναν ποτε</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>μπορει να πεθαινουν ταπαντα γυρω μου</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>κι ομως οι ανθρωποι</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>οσο ακομη εχουν ανασαστα πνευμονια τους</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>θα δολοφονουν την καθεστιγμη που περνα</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>μονο για να πενθησουν μετα πανω απο το πτωμα της.</b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b><br /></b></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="color: #c27ba0; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><b>Κι εγω κλαιω γι' αυτον τον κοσμο...</b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-5563469925248547531?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-12870237513437726652011-11-25T20:54:00.001+02:002011-11-25T21:03:19.946+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Χιλιοακουσμενο, το ξερω...σημερα απλως το ειδα με αλλα ματια η μαλλον το ακουσα με αλλες σκεψεις στο μυαλο μου. Αφορμη η φραση μιας καθηγητριας μας. Ισχυριστηκε πως αυτο το τραγουδι μας ταιριαζει απολυτα ως ηθοποιους. Κι ετσι αρχισα να το σκεφτομαι απο διαφορες αλλες οπτικες. That's me in the spotlight λοιπον...</span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="color: #e06666; font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;"><b><br /></b></span></div><div><br /></div><div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/FQ2yXWi0ppw" width="420"></iframe></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-1287023751343772665?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-62635958408642428772011-11-24T20:26:00.001+02:002011-11-25T20:39:03.813+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Nr-fdz2-Eyg/Ts6TQESOUBI/AAAAAAAACfU/FzdXmj3zXl8/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="299" src="http://3.bp.blogspot.com/-Nr-fdz2-Eyg/Ts6TQESOUBI/AAAAAAAACfU/FzdXmj3zXl8/s400/images.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η φραση "τι θα γινοταν αν" ειναι μια απο αυτες που δε θα ηθελα να υφισταται στη ζωη μου. Τουλαχιστον οχι σε καθοριστικο βαθμο. Ως γνωστων μια απο τις επιθυμιες μου ειναι να πετυχω μια ζωη χωρις απωθυμενα οπως εχω πει ηδη πολλες φορες στο παρελθον. Κι ετσι τετοιου ειδους σκεψεις οπως η παραπανω δε μου ταιριαζουν..."Τι θα γινοταν αν ειχα επιλεξει εκεινο κι οχι το αλλο...;" "Τι θα γινοταν αν δεν ειχα κανει αυτο και ειχα κανει κατι αλλο;" Τι θα γινοταν αν δεν ημουν εδω και ημουν αλλου;" Παρολαυτα ανθρωπος ειμαι κι εγω και μαλιστα ανθρωπος που σκεφτεται πολυ. Επομενως δεν μπορω να αποφυγω τους διαφορους προβληματισμους που μου χτυπανε κατα καιρους την πορτα κι ετσι απο μια διαστροφικη περιεργεια τους ανοιγω για να δω τι εχουν να μου πουνε. Χτες λοιπον, μπηκα στη διαδικασια να σκεφτομαι καποιες επιλογες μου οι οποιες ελαβαν χωρα οταν ακομη ημουν στην τρυφερη ηλικια του δημοτικου κι απο τοτε παρεμειναν σταθερες και ακλονητες. Ετσι που αργα η γρηγορα ξεκινησα να τις υλοποιω κιολας. Δεν ειναι οτι αναρωτιεμαι ακριβως αν εχω κανει καποιο λαθος. Σιγουρα ξερω πως οσα επελεξα κατα καποιον τροπο μου ταιριαζουν. Μπηκα ομως στον κοπο να σκεφτω μηπως η απολυτη σιγουρια μου για καποιες επιλογες μου δε με αφησε ουτε καν να διανοηθω την πιθανοτητα καποιων αλλων επιλογων. Η αληθεια ειναι οτι αυτο το τελευταιο συνεβη ως εναν βαθμο...κι ετσι επιασα τον εαυτο μου να ξεκιναει ενα ντομινο σκεψεων. Με σκεφτηκα ετσι, με σκεφτηκα αλλιως, με σκεφτηκα σε διαφορετικες συνθηκες, σε διαφορα επαγγελαματα...Για μια στιγμη τρομαξα οταν διαπιστωσα για ακομη μια φορα πως η βασικη μου, η τουλαχιστον μια απο τις βασικες μου προτεραιοτητες ειναι η ανεξαρτησια η οποια δεν μπορω να πω οτι εχει γινει ακομη πραξη με τον τροπο που την εχω εγω στο μυαλο μου. Επειτα σκεφτηκα (συνεχεια αυτη η λεξη) αν αυτο το οποιο εχω επιλεξει τελικα ειναι ικανο να μου προσφερει αυτην την ανεξαρτησια και απαντηση δεν εδωσα. Σιγουρα μου ταιριαζει. Σιγουρα το αγαπαω. Σιγουρα δεν το μετανιωνω. Αλλα εχοντας συνειδητοποιησει καποια πραγματα ακομη για τον εαυτο μου αναρωτιεμαι κατα ποσο μπορω εγω να ανταπεξελθω στις διαφορες απαιτησεις μιας τεχνης- "δουλειας" η οποια απαιτει τοση πειθαρχια και τοση αφοσιωση σε βαθμο που σιγουρα ως τωρα δε με χαρακτηριζει. Ειμαι ανθρωπος φιλοτιμος και συνεπης θελω να πιστευω πραγμα που με κανει να ειμαι σωστη στις υποχρεωσεις μου. Δεν ξερω ομως αν αυτο ειναι το ιδιο πραγμα με την πειθαρχια. Η λεξη πειθαρχια μου βγαζει κατι το στρατιωτικο, το απολυτο, το αυταρχικο, αυτο που λεμε "κατσε σουζα"...ε, λοιπον αυτο σιγουρα δεν το εχω καθολου. Κι ετσι επειδη το ακουω συνεχεια για τον χωρο που με τοση σιγουρια (η οποια παραμενει) επελεξα, ειναι λογικο να αναρωτιεμαι τι μπορω τελικα να καταφερω με βαση τον χαρακτηρα μου. Σιγουρα θα το παλεψω. Αλλα δε μου αρεσουν οι περιορισμοι και κατ' εμε σχεδον τα παντα οταν θελει κανεις να λεγεται υγιης ανθρωπος ειναι αμεσα συνυφασμενα με τη ζωη. Πρωτα θελω να ζω κι επειτα να δινω κομματια του εαυτου μου στην τεχνη μου. Μεσα απο τη ζωη μαθαινω, εξελισσομαι, γινομαι καλυτερη, σκεφτομαι, προβληματιζομαι, εξερευνω, νιωθω, μαζευω εμπειριες και θεωρω πως ολα αυτα ειναι πολυτιμα και για το θεατρο. Δε θα ηθελα λοιπον να βαλω τη ζωη μου-ανεξαρτησια μου σε δευτερη μοιρα. Κι ετσι για λιγο προβληματιστηκα...Ισως ολα αυτα να ακουγονται κυνικα. Ισως να φανταζουν πολυτελεις σκεψεις ενος ακομη παιδικου μυαλου. Ισως να εκπεμπουν μια καποια αφελεια η ακομη και μια πλεονεξια. Για μενα ομως το να θελω να ζησω δεν ειναι παραλογο. Θα μου πεις τωρα και ποιος σου απαγορευει; Κανεις. Ειναι πολλοι ομως αυτοι που δηλωνουν ταγμενοι σε εναν τομεα σε τοσο μεγαλο βαθμο που με δηλωσεις η πραξεις τους με κανουν να νιωθω λες κι εγω που δε θα θυσιαζα τη ζωη μου για να κλειστω στο μοναστηρι καμιας τεχνης την αγαπαω λιγοτερο απο εκεινους. Θα ηθελα να συμπορευτω με την τεχνη που τοσο αγαπαω. Δε θα ηθελα ουτε να με καταπιει ουτε να την παραμελησω. Ετσι λοιπον με αφορμη καποια σχολια που ακουσα χτες, δεν εχει σημασια που και πως, ξεκινησε αυτο το γαιτανακι του "τι θα γινοταν αν" με τον εαυτο μου να παιρνει διαφορες ιδιοτητες στο μυαλο μου. Ωσπου κατεληξα και παλι στην αποφαση που ειχα παρει τοτε, στην πεμπτη δημοτικου...Ναι...ηθοποιος. Απλως...θελω και να ζησω. Οποτε προτιμησα να μη νιωθω ενοχες για τα πιστευω μου και τη διαφορετικη μου αντιμετωπιση απεναντι σε καποια θεματα και να πορευτω προς τον στοχο μου οντας ο εαυτος μου. Το τι θα καταφερω θα φανει στο χειροκροτημα. Το αν θα ειμαι οσο ανεξαρτητη θα με ενεπνεε, επισης. Ισως οι εικονες που εχω μεσα στο κεφαλι μου σαν απωθημενα που θα ηθελα να γινουν πραγματικοτητα να ειναι συνδιασμος πολλων πραγματων. Σιγουρα ομως η λυση δεν ειναι μονο "εκει εξω" αλλα και σε 'μενα την ιδια... Κι οποιος καταλαβε...καταλαβε. To be continued...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-6263595840864242877?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-57593263594195838792011-11-22T19:51:00.001+02:002011-11-22T20:25:37.377+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-s8dyo4tfNuQ/Tsvoiv4UUwI/AAAAAAAACfM/G41jox_iyOM/s1600/Mocanu-bw-blackwhite-Tremendo-artistic-black-and-white-photography-woman-sadness-sad-beauty_large.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-s8dyo4tfNuQ/Tsvoiv4UUwI/AAAAAAAACfM/G41jox_iyOM/s400/Mocanu-bw-blackwhite-Tremendo-artistic-black-and-white-photography-woman-sadness-sad-beauty_large.jpg" width="400" /></a></div><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Ποναω για οσα εκανα "με πλατες"</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Για οσα επωμιστηκε η ψυχη μου αλλα οχι το σωμα μου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Για οσα ενιωσα θεωρητικα μα δεν τα τολμησα στην πραξη</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Ναι. Γι' <i><b>αυτα</b></i> νιωθω ενοχες καθε φορα που τα μετραω παλι και παλι</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">σαν τα πεταλα μαδημενων λουλουδιων που σκορπισαν γυρω απ' τη ζωη μου</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Κι εγω στη μεση</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Παρολαυτα δε θα λογοδοτησω στους "αλλους"</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Δε θα λογοδοτησω σε κανεναν απο αυτους που δε "χορεψαν" μαζι μου.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Που δεν ξερουν, που δεν ειδαν, που δεν ενιωσαν μα κρινουν απο κεκτημενο κομπλεξισμο.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Αν αρκει μια συγγνωμη ξερω ακριβως που πρεπει να την πω.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-5759326359419583879?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-65222993427781673372011-11-22T19:03:00.001+02:002011-11-22T19:24:04.317+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Wq_cfLG6JrU/TsvadIzFJWI/AAAAAAAACfE/PIxcn60-n6Q/s1600/2860212.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="275" src="http://3.bp.blogspot.com/-Wq_cfLG6JrU/TsvadIzFJWI/AAAAAAAACfE/PIxcn60-n6Q/s400/2860212.jpg" width="400" /></a></div><div><br /></div><div><br /></div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Εχουμε θεα τα ματια ολου του κοσμου</span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">πισω απο φλεγομενα οδοφραγματα κι αναμεσα σε νιατα ποτισμενα με οργη</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Η βια εξω απ' τις φωτιες ειναι το παν τους.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Μα τα κατηγορω τους βαραινουν τις δικες μας στητες πλατες</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Με γυμνα περηφανα κεφαλια ατενιζουμε καπνους και σκιες</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">προστατευμενες απο την ακρατητη ορμη</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">της εμφυτης αιματοβαμμενης δικαιοσυνης μας</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Δε γινεται να πιστευετε στις στρατιες</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">των οπλισμενων εξουσιολαγνων ποδοπατητων.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Κι ομως...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Ακομη ο κοσμος μας εκλπησσει πισω απο τα κλειστα του βλεφαρα</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Δυο-τρεις φονοι παραπανω εγιναν σημερα</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">κατω απο μαυρες ατσαλινες κι αδιστακτες μποτες.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Τα κατηγορω τους προσκρουοντας πανω στις αξιοπρεπειες μας</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">καταληγουν να σκορπαν σαν ερινυες με κοκκινα ματια</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">πανω απο πολεις φαντασματα</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">κατασπαραζοντας ανεξελεγκτα κι ακριτα</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">ενοχους κι αθωους ενοχικους</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Εγκληματα παθους για ζωη και δικαιωση</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">πισω απο σταχτες σκουπιδιων</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">μας αναλογουν ονομαστικα</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Ο καθενας μας αναλαμβανει τις ευθυνες ολων</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">κι ολοι σαν ενας ορμαμε σε μια μαχη</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">εναντια στην προκατασκευασμενη απο τους ανωκατωθεν</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">"ανθρωπινη φυση"</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Ετσι τους ειπαν οτι ειμαστε και μισησαν την αγαπη</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">σα να 'ταν τρομοκρατης</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Μαυρα και κοκκινα πουκαμισα στα πυρωμενα κορμια μας</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">εγιναν δευτερο πετσι πανω στο ανατριχιασμενο δερμα μας</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Θα διεκδικουμε για παντα τα μη ιδιοκτητα συναισθηματα μας</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">και σαν υποσχεση για οσα δεν χαθηκαν ακομη</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">θα στοιχειωνουμε οσες ζωες αναλογουν</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">στα μαντροσκυλα και τα λυκοπροβατα</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">αυτου του εγκληματικα συν-ενοχου κοσμου</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif;">Γκρεμιστε τη λεξη ουτοπια για ν' αναπνευσει η ζωη!</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-6522299342778167337?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-82996640737466528382011-11-19T18:39:00.001+02:002011-11-19T19:28:01.903+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-eqW11tgZXnU/TsfnCvzzrPI/AAAAAAAACe8/pIUegReMr6o/s1600/true-love-1hio9dyud-75172-512-356.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="277" src="http://1.bp.blogspot.com/-eqW11tgZXnU/TsfnCvzzrPI/AAAAAAAACe8/pIUegReMr6o/s400/true-love-1hio9dyud-75172-512-356.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δε μου αρκει καποιος να μπορει &nbsp;να ακουσει τα λογια μου. Καλο θα ηταν να μπορει ν' αντεχει και τις σιωπες μου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πολλοι απο εμας παγιδευονται στο τι θελουν απο εναν ανθρωπο ξεχνωντας να δωσουν λιγη σημασια και στο τι προσφερουν οι ιδιοι. Το να γνωριζουμε με τι ειδους ανθρωπους μπορουμε να επικοινωνησουμε δεν ειναι κακο.Δυστυχως η ευτυχως δεν μπορουμε να ταιριαξουμε ολοι με ολους. Θα ημουν τουλαχιστον παραλογη αν δεν το παραδεχομουν αυτο, ειδικα εγω η ιδια, απο τη στιγμη που τωρα πια δυσκολα κανω φιλους βασιζομενη σε αυτο το φιλτρο που εχει τοποθετηθει μεσα μου. Ακομη και το κειμενο αυτο το ξεκινησα λεγοντας τι θα επιθυμουσα απο εναν ανθρωπο ωστε να μπορω να τον αισθανθω πιο..."δικο μου". παρολαυτα δεν αποζητω ν' αλλαξω κανεναν αν δεν ειναι ηδη ετσι. Ξερω απλως με ποιους μπορω να νιωσω ανετα και με ποιους οχι. Πορευομαι λοιπον αναλογως διχως να πιεζω κανεναν να γινει κατι που δεν ειναι. Τουλαχιστον ετσι θελω να πιστευω. Αν ομως καποιος γνωριζοντας με αρκετα καλα εξακολουθει να επιδιωκει να ειναι διπλα μου ως φιλος η συντροφος καλο θα ηταν να μπορει να σεβαστει καποια πραγματα σε 'μενα χωρις να τα κατα-κρινει συνεχως. Εφοσον με εχει επιλεξει δεν ειναι παραλογο να ζηταω κατι τετοιο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Υπαρχουν σιγουρα φορες που μπορουμε, η ισως επιβαλλεται, &nbsp;να επισημανουμε σε καποιον αυτο που μας ενοχλει στον χαρακτηρα του αν νιωθουμε οτι καπου μας αδικει η βλαπτει τον εαυτο του. Και σιγουρα στις ανθρωπινες σχεσεις απαιτουνται προσαρμογες διαφορων ειδων ωστε ανθρωποι διαφορετικοι μεταξυ τους να ερχονται κοντα και να παραμενουν κοντα αν ειναι δυνατον και για παντα. Σιγουρα ομως δε γινεται και δε θα επρεπε να επιδιωκουμε την ολοκληρωτικη αλλαγη καποιου προκειμενου να γινει ιδιος με το ιδεωδες ανθρωπινο ον που μπορει να εχουμε μεσα στο μυαλο μας. Ποσο μαλλον οταν ουτε εμεις οι ιδιοι ειμαστε τελειοι. Οπου λοιπον δεν μπορουν να γινουν οι απαραιτητες προσαρμογες επιστρατευονται ο σεβασμος, η ανιδιοτελεια και η κατανοηση. Τα χαρακτηριστικα, λοιπον, αυτα γινονται αντιληπτα με παρα πολλους τροπους. Το να ειναι καποιος προθυμος και διαθεσιμος να σε ακουσει ειναι ενας απο τους σημαντικους. Το να μπορεις να του πεις ανετα οσα πιστευεις χωρις τον φοβο οτι θα σε παρεξηγησει με το παραμικρο ειναι αλλος ενας βασικος τροπος. Το να μπορει ομως καποιος να αντεξει και τις σιωπες σου ειναι εξισου θεμελιωδης τροπος να καταλαβεις αν σεβεται κατανοει και δεχεται αυτο που πραγματικα εισαι. Ας βαλει ο καθενας απο εσας οποιο παραδειγμα θελει στο μυαλο του. Μπορει καποιοι απο εσας να καταλαβαινετε τι εννοω με βαση δικες σας εμπειριες, μπορει καποιοι αλλοι να αναρωτιεστε τι θελω να πω και γιατι δινω τοση εκταση σε ενα φαινομενικα ασημαντο ζητημα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκεινο που εχει σημασια ειναι να μαθουμε να αγαπαμε. Διοτι τελικα η αγαπη, η πραγματικη, τονιζω, αγαπη δεν ειναι τοσο δεδομενο συν-αισθημα οσο νομιζουμε, ουτε ειναι δεδομενο πως αγαπαμε πραγματικα ολους οσους πιστευουμε οτι αγαπαμε λογω συνηθειας η αλλων παραγοντων. Ενας καθηγητης μου ειπε οτι σε ολη μας τη ζωη προσπαθουμε να μαθουμε να αγαπαμε. Καποτε θα διαφωνουσα πληρως. Τωρα προβληματιζομαι. Η πραγματικη αγαπη ειναι τοσο απλη και τοσο πολυπλοκη συναμα που το ονομα της εκ των πραγματων δε θα επρεπε να σκορπιζεται αλογιστα οταν δεν ισχυει στην πραξη. Παρολαυτα θα επρεπε να ισχυει στην πραξη πιο συχνα. Ειμαι σιγουρη οτι ο καθε ανθρωπος καποιον η καποιους στη ζωη του τους αγαπαει πραγματικα και ολοκληρωτικα. Ισως ομως να ειναι λιγοτεροι αυτοι απ' οσους πιστευει. Ο ιδιος καθηγητης ειπε πως η πραγματικη αγαπη (ανοθευτη απο εγωισμους και ιδιοτελειες)ανθιζει σε πνευματα καλλιεργημενα με βαθος και ευγενικη ψυχη. Γνωριζω πως η αγαπη δεν κανει διακρισεις. Οποιος και να 'σαι ο,τι κι αν εισαι το πιθανοτερο ειναι να μπορεις να αγαπησεις. Ο τροπος ομως ισως διαφερει κατα ανθρωπο και κατα περισταση. Θ' αναρωτηθειτε ισως ποσοι τροποι υπαρχουν ν' αγαπαει κανεις. Δε θα δωσω απαντηση σ' ενα τοσο αφηρημενο και βαθια φιλοσοφικο ερωτημα. Εξαλλου αναγνωριζω και μαλιστα επικροτω το οτι οτιδηποτε εχει να κανει με αισθηματα και συναισθηματα δεν επιδεχεται ουτε απολυτες απαντησεις ουτε υπεραναλυσεις. Και δε θα επρεπε. Υπαρχουν ομως καποιες εννοιες οι οποιες ειναι ταυτισμενες με την αγαπη αμεσα η εμμεσα και που ενδεχομενως χρειαζονται το καταλληλο εδαφος για να ανθισουν. Εννοιες οπως η ανιδιοτελεια, ο σεβασμος, η κατανοηση, η αποδοχη, καταστασεις οπως το να χαιρεσαι με τη χαρα του αλλου εστω κι αν εσυ καπου χανεις η να λυπασαι με τη λυπη του. Το να μπορεις η μαλλον να αποζητας να μοιραζεσαι πραγματα μαζι του. Το να χαιρεσαι περισσοτερο οταν δινεις σ' εκεινον παρα οταν παιρνεις εσυ. Και το να μπορει να αγαπας και να δεχεσαι ακομη και τις πτυχες εκεινες του χαρακτηρα του που δεν καταφερε να προσαρμοσει ακομη πιο πολυ στην τελεια εικονα που μπορει να ειχες πλασει εσυ στο μυαλο σου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ακομη κι οποιος δεν εχει καταφερει να φτασει σε αυτο το σημειο δικαιουται να πιστευει οτι αγαπαει και δεν αμφιβαλλω οτι οντως αγαπαει. Δεν μπορει ομως να αμφισβητησει κανεις οτι η αγαπη οταν προσωποποιειται μεσα απο ολα τα παραπανω χαρακτηριστικα μετατρεπεται σε κατι τοσο μεγαλειωδες οσο και σπανιο. Δε θα μου φαινοταν περιεργο λοιπον αν οντως ανθιζει μεσα σε ψυχες εξισου σπανιες και μεγαλειωδεις.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καποια στιγμη βεβαια με βαση ολα τα παραπανω που σκεφτηκα αναρωτηθηκα μηπως ετσι χανεται το παθος του οποιου ειμαι υπερμαχος σε καθε τομεα της ζωης μου. Νομιζω ομως οτι μια τοσο ολοκληρωτικη αγαπη δεν μπορει παρα να ειναι παθιασμενη εξορισμου. Και αυτο ειναι κατι που θα ηθελα να αναπτυξω σε μελλοντικη μου αναρτηση...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-8299664073746652838?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-51894391585787680852011-11-12T20:02:00.001+02:002011-11-16T23:51:22.783+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-83pZXbk9p2o/Tr7BANFShUI/AAAAAAAACeo/Cr4uyXOQSlI/s1600/waiting-godot.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-83pZXbk9p2o/Tr7BANFShUI/AAAAAAAACeo/Cr4uyXOQSlI/s400/waiting-godot.jpg" width="400" /></a></div><br /></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><br /></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>Οταν μια ολοκληρη ανθρωποτητα περιμενει εναν Γκοντο</b></span></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b>Ενας κοσμος συμπυκνωμενος σε δυο ανθρωπους... Τωρα επικαιρο ισως περισσοτερο απο ποτε η εστω πολυ επικαιρο οπως παντα. Κανοντας αναλυση στο εργο του Μπεκετ "Περιμενοντας τον Γκοντο" στη σχολη, συνειδητοποιησα μεσα απο καθε σχολιο που ακουσα η σκεφτηκα και ειπα, οτι ο Μπεκετ απεικονισε μια ολοκληρη ανθρωποτητα με ολα τα προβληματα και τα χαρακτηριστικα της μεσα σε λιγες σελιδες. Με διαλογους ασυνδετους ισως, συμβολικους συνηθως και με δυο ανθρωπους στο επικεντρο οι οποιοι καθρεφτιζουν με μεγαλη επιτυχια τον ανθρωπο ως συμβολο, ως ειδος, ως υπαρξη, ως λειτουργια. Για οσους εχουν διαβασει το εργο οσα θα πω ειναι ισως ηδη γνωστα η τουλαχιστον θα αποτελεσουν ακομη μια αφορμη για σκεψη αν κατι απο αυτα δεν το εχουν σκεφτει μεχρι τωρα. Σε οσους δεν το εχουν διαβασει προτεινω να το κανουν. Φυσικα καλο ειναι να&nbsp; σκεφτουν δυο και τρεις φορες οσα προκειται να διαβασουν γιατι διαφορετικα ειναι πολυ πιθανο να πεσουν στην παγιδα της φαινομενικα ματαιης αεναης επαναληψης που χαρακτηριζει το εργο. Αναγαγοντας τους Εστραγκον και Βλαντιμιρ σε ανθρωποτητα, προσπαθησα να διαβασω "το κειμενο κατω απο το κειμενο". Να τι αποκομισα λοιπον:</b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b> Μια ανθρωποτητα που εχει μεγαλη αναγκη να πιστευει σε κατι και να περιμενει κατι ανωτερο συνηθως απο την ιδια το οποιο θα λειτουργησει σαν σωτηρια για οποιο προβλημα την απασχολει, ειτε ως συνολο ειτε τον καθε εναν απο εμας ως μοναδα. Ως εδω ειναι ολα εν μερει φυσιολογικα. Δεν ειναι κακο ο ανθρωπος να ελπιζει σε κατι για να μη λυγιζει στα δυσκολα. Αν εμβαθυνουμε ομως λιγο περισσοτερο σε καποιες καταστασεις θα ανακαλυψουμε μια ανθρωποτητα η οποια εν τελει σε μεγαλο βαθμο παγιδευεται μεσα στην ιδια της την αναγκη για ελπιδα και καταληγει ετσι η αναμονη για μια αλλαγη (που δεν ξερουμε ουτε αν θα ερθει ουτε πως θα ειναι) να γινεται αυτοσκοπος. Οι ανθρωποι επαναπαυομενοι μενουν και περιμενουν χωρις οι ιδιοι να δρουν. Δε σκεφτονται ομως πως αν τελικα δρουσαν οι ιδιοι ισως να προκαλουσαν στο τελος την ιδια εκεινη πολυποθητη αλλαγη που περιμενουν ως απο μηχανης θεο μεσω των πραξεων τους. Πολλοι απο εμας, ευτυχως οχι ολοι, δε θα το μαθουν ποτε.</b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b><br />Η ανθρωποτητα ομως εχει κι αλλα χαρακτηριστικα. Μπορει να μη δρα αλλα νιωθει πως μπορει και πρεπει απλως να σχολιαζει τα παντα. Πολλες φορες εμφανιζεται παθιασμενη στα λογια (πραγμα καλο αλλα οχι αρκετο) και συμβιβασμενη στην πραξη (οποτε τι να το κανεις ενα παθος θεωρητικο τελικα;). Μπορει μεσα της να γνωριζει το λαθος της μα καθε φορα που πλησιαζει κοντα στο να παραδεχτει φωναχτα την απραξια της κανει πισω κι "αλλαζει θεμα". Ακομη και οι σκεπτομενοι πολλες φορες επαναπαυονται κι εκει που λενε στιγμιαια "θα φυγω" την ιδια στιγμη παραμενουν κολλημενοι στο "παγκακι" του συμβιβασμου τους. Απλως περιμενοντας εναν δικο τους Γκοντο.</b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b>Η ιστορια της ανθρωποτητας, τωρα, επαναλαμβανεται συνεχως. Μπορει να αλλαζει προσωπα η κοστουμια ομως επανερχεται στην ουσια της η ιδια. Κι ετσι αποδεικνυεται πως οι ανθρωποι ξεχνανε. Οπως και στο εργο οπου οι χαρακτηρες βρισκονται πιθανοτατα καθε μερα στο ιδιο σημειο βιωνοντας πολλες φορες παρομοιες καταστασεις, μα την επομενη δειχνουν να εχουν ξεχασει τα παντα, ακομη και το αγορι που τους ενημερωνει πως ο Γκοντο θα ερθει "αυριο" ενω ποτε δεν ερχεται. Κι εκεινοι επιμενουν σε μια ατερμονη αναμονη...Η ιστορια μας κανει κυκλους κι εμεις επαναλαμβανουμε τα λαθη μας σα να μην τα εχουμε ξανακανει. Συνεχιζουμε να περιμενουμε τα παντα απο αλλους, να βασιζομαστε σε φρουδες ελπιδες και λαθος ανθρωπους την ιδια στιγμη που οι ιδιοι καθομαστε κολλημενοι ο καθενας στο δικο του παγκακι.</b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b>Η ανθρωποτητα εχει κι αλλες αναγκες. Καποιες λεξεις κλειδια που προεκυψαν απο ενα <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Brainstorming">brainstorming</a> ιδεων που καναμε πανω στο εργο, δειχνουν καποιες απο τις αναγκες αυτες. Ανθρωπινες σχεσεις, θρησκεια, εξαρτηση, φοβος αντιμετωπισης της πραγματικοτητας, θλιψη, ερωτας, απραξια, απελπισια, αυτοκτονικες τασεις, ελπιδα, σωτηρια, θαυμα, λυτρωση...και πολλα αλλα.</b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b>Η ανθρωποτητα σαν αλλος Εστραγκον λεει συνεχεια "θα φυγω" και μενει συνεχεια στο εδω.</b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b>Δεν εχει σημασια τελικα ποιος η τι ειναι για εμας ο Γκοντο. Ουτε ειναι κατακριτεο το οτι τον περιμενουμε αν αυτο μας δινει δυναμη. Τι γινεται ομως οταν παγιδευομαστε στην αναμονη και δεν προχωραμε στις πραξεις; Τι γινεται οταν επαναπαυομαστε σε μια κατασταση που μπορει να μη μας αρεσει καν αλλα δεν κανουμε το βημα να ξεφυγουμε απο φοβο;</b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b>Ο Βλαντιμιρ κι ο Εστραγκον ειμαι εγω οταν λεω οτι αυριο θα τολμησω να κανω κατι απο αυτα που θελω μα δεν το κανω&nbsp; ενω την ιδια στιγμη περιμενω μια ουρανοκατεβατη ευκαιρια να μου το προσφερει στο πιατο. Ο Εστραγκον κι ο Βλαντιμιρ ειναι αυτη η χωρα που μια ζωη περιμενε απο τους ιδιους και τους ιδιους σκαρτους αντιπροσωπους της να τη σωσουν κι ενω εβλεπε πως τιποτε δεν αλλαζε ετσι, επεμενε να τους στηριζει επι χρονια δεχομενη να ζει μια εφιαλτικη μερα της μαρμοτας. Ωσπου...</b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b>Οσο ηταν επαναπαυμενοι οι ανθρωποι ακομη και τα ασχημα τα θεωρουσαν βολεμα. Περιμεναν απο καποιον αλλον να κανει το κατι καλυτερο μιας κι εκεινοι στα ασχημα ειχαν μαθει και δεν ηθελαν να ξεβολευτουν. Ακομη και τωρα περιμεναμε ως Γκοντο μια "νεα συγκυβερνηση" ενω ξερουμε πως αυτος ο Γκοντο δεν ειναι λυση.</b></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Ο πραγματικος Γκοντο τελικα ισως βρισκεται μεσα μας. Η ελπιδα πεθαινει τελευταια αλλα και το συν Αθηνα και χειρα κινει δεν ειπωθηκε τυχαια...</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-5189439158578768085?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-47984321830141041842011-11-08T20:54:00.003+02:002011-11-08T20:54:48.453+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-OVLpxsg-Pe4/Trl6wF7EQBI/AAAAAAAACeI/ymva1lutRu8/s1600/Walking_at_night_by_carina_calisto.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-OVLpxsg-Pe4/Trl6wF7EQBI/AAAAAAAACeI/ymva1lutRu8/s640/Walking_at_night_by_carina_calisto.jpg" width="427" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: #990000; font-size: large;"><b style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">Walking with memories</b></span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #cc0000; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Μια κοπελα με κοντοκουρεμενο ξανθο μαλλι και κατακοκκινα χειλη περασε απο διπλα μου την ωρα που κατηφοριζα τον δρομο για το σπιτι. Φορουσε μποεμικα ρουχα και με πηγε σε αλλες εποχες. Ρετρο. Την ιδια στιγμη ενας νεαρος ποδηλατης με γκριζο καπελο καβουρακι, διεσχισε τον δρομο. Μια μουσικη τον ακολουθουσε και πλημμυρισε με μιας την ατμοσφαιρα. Ακουγε ενα ομορφο τραγουδι καθως περιπλανιοταν με το ποδηλατο στην πολη. Τον ζηλεψα. Ηταν ομορφη βραδια και μια τετοια βολτα μετα μουσικης θα ηταν ο,τι επρεπε. Συμπληρωσε κι εκεινος τη ρετρο εικονα που ειχα δημιουργησει στο μυαλο μου η οποια θυμιζε γειτονιες γεματες νεοκλασσικα, καλλιτεχνες, εκθεσεις ζωγραφικης, βραδιες ποιησης κι αλλα τετοια ξενερωτα για τους πολλους. Στα χερια μου κρατουσα ενα περιοδικο της πολης στο οποιο ειχα διαβασει πως κατι τετοια γεγονοτα συνεβαιναν ηδη σε διαφορους χωρους. Θα ηθελα να παω μα καμια φορα αισθανομαι εκτος απο αναβλητικη και καπως ανοργανωτη. Ασχολουμαι με τοσα πραγματα και δεν εκμεταλλευομαι κανενα. Καθως προχωρουσα βυθισμενη στις σκεψεις μου ακουσα φωνες η μαλλον κραυγες απο καπου εκει κοντα. Γυρισα και ειδα μια παρεα σε ενα απο τα κρασαδικα της γειτονιας που φωναζε και γελουσε σα να ειχε ηδη μεθυσει ενω η ωρα ηταν μολις 9.00 το βραδυ. Χαμογελασα και αναμνησεις αρχισαν να ξεπεταγονται απο καθε πορο του κορμιου μου. Παλιες και προσφατες ανακατεμμενες ολες σε εναν χορο που εχοντας μαθει πια καλα τα βηματα του με παρεσερνε συχνα στον δελεαστικο του ρυθμο. Δεν ειμαι απο τους ανθρωπους που ξεχνανε. Οταν κατι με ενδιαφερει εντυπωνεται στη μνημη μου σαν τατουαζ και δε φευγει με τιποτε. Παρολαυτα μου αρεσε η ιδεα του να γραψω καποια πραγματα της ζωης μου για να μην ξεθωριασει το χρωμα τους με το περασμα του χρονου. Οχι επειδη ειμαι εγκλωβισμενη στο πριν (αν και η δηλωση αυτη ισως δειχνει απο μονη της μια καποια ενοχη που οδηγει στο αντιθετο συμπερασμα) αλλα γιατι μεσα στο μυαλο μου η ζωη μου μετατραπηκε σε μυθιστορημα με εναν μαγικο τροπο. Ειχα λοιπον μια παρορμηση να την περασω στο χαρτι κι ο,τι βγει. Καθως περπατουσα ακομη και σκεφτομουν που ειχα μεινει σε αυτο το "μυθιστορημα" της πραγματικοτητας μου, μια ομορφη μυρωδια με επανεφερε για αλλη μια φορα στο τωρα. Για λιγα δευτερολεπτα μονο. Ειχε περασει διπλα μου μια κοπελα η αυρα της οποιας ειχε αφησει το αρωμα της γυρω μου ενω εκεινη ειχε ηδη απομακρυνθει. Σιγουρα σας εχει συμβει μια μυρωδια να ξυπναει γνωριμες αισθησεις, εικονες και γεγονοτα στο μυαλο σας ισως καλυτερα κι απο μια αφηγηση με λεξεις. Σαν ολα να ηταν συνεννοημενα λοιπον για να με πανε βολτα σε παλια λημερια αυτο το βραδυ...Το αρωμα της μου θυμισε τον καιρο που πηγαινα ακομη σχολειο...τοτε που ειχα πιστεψει πως ερωτευτηκα για πρωτη φορα. Θυμηθηκα το φροντιστηριο, τα πειργματα στα διαλειμματα και πως αναστεναζα επιτηδες δυνατα καθε τοσο για να κανω την παρεα μου να με ρωτησει ποιον σκεφτομαι. Μονο που τελικα δεν απαντουσα. Οχι αμεσως τουλαχιστον. Ημουν σιγανο ποταμακι που λενε...και ισως τωρα να ειμαι ακομη περισσοτερο. Την ωρα που ανοιγα την πορτα της πολυκατοικιας συνειδητοποιησα πως εκεινο το χαμογελο&nbsp; δεν ειχε ξεκολλησει καθολου απο τα χειλη ολη εκεινη την ωρα. Για ακομη μια φορα οσοι με ειδαν να χαμογελαω μονη μου θα με περασαν για παλαβη...Δε βαριεσαι. Παλαβη η οχι η&nbsp; διαθεση μου ειχε ανεβει. Θα ετοιμαζομουν κι εγω για καμια μπυρα με οποιον πιστο με ακολουθουσε και θα συνεχιζα τα νοητα ταξιδια μου λιγο πριν κοιμηθω πολυυυυυυ αργοτερα!</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-4798432183014104184?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-56981919157313576742011-11-08T20:07:00.000+02:002011-11-08T20:07:36.628+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5_OKgKBOBzQ/TrlvjlF7IXI/AAAAAAAACeA/U10WbSDW1tU/s1600/black%252Cand%252Cwhite%252Catmosphere%252Cblackwhite%252Ccuddle%252Chug%252Ckiss%252Clove-13ead075009b24c17c1ab89ceac64135_h.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-5_OKgKBOBzQ/TrlvjlF7IXI/AAAAAAAACeA/U10WbSDW1tU/s400/black%252Cand%252Cwhite%252Catmosphere%252Cblackwhite%252Ccuddle%252Chug%252Ckiss%252Clove-13ead075009b24c17c1ab89ceac64135_h.jpg" width="266" /></a></div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: #ea9999; font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;">Μεσα απο καποια ονειρα που βλεπω κατα καιρους ανακαλυπτω και συνειδητοποιω τη μοναξια που ελοχευει μεσα στον εσωτερο κοσμο της ψυχης μου. Μια μοναξια η οποια δε γινετα αμεση πραγματικοτητα εξαιτιας της υπαρξης και της αγαπης ενος και μονο ατομου. Ενος ανθρωπου απειρως σημαντικοτερου απο τη φαινομενικα μικρη ποσοτικη του αξια. Τελικα η απεραντοσυνη των πραγματικων συναισθηματων μπορει να γεμισει ακομη και τα μεγαλυτερα κενα. Παραλληλα ομως ο φοβος σαν αντιστροφως αναλογη κατασταση υπαρχουν φορες που μεγαλωνει. Οταν κοιταζει κανεις καταματα τον κοσμο και νιωθει αγνωστος μεταξυ αγνωστων ειναι αυτο το οποιο τον κραταει στη ζωη που φοβαται περισσοτερο μην το χασει. Παρολαυτα τετοιου ειδους σκεψεις δε βοηθανε...ευτυχως λοιπον που η ικανοτητα του να αφηνομαι στο ρημα νιωθω ζει ακομη μεσα απο δυο ματια που δε μοιαζουν με κανενος αλλου. Μεσα απο μια αγκαλια που οταν ανοιγει για να μπω τα βραδια με κανει να νιωθω οτι ειμαι ικανη να αντιμετωπισω τα παντα. Αρκει να ειμαστε μαζι. Φυσικα αυτο δεν αναιρει την προσωπικη δυναμη του καθενος. Συμβαινει ομως να μην μπορουμε οι πιο πολλοι η να μη θελουμε να θυμιζουμε κουτσουρα στη μεση του πουθενα. Δε χρειαζεται ουτε θα ηθελα να πω τιποτε περισσοτερο. Πολλες φορες η πραγματικη ευλογια βρισκεται σε μερη τα οποια λογω μονιμοτητας η συνηθειας κοιταζουμε τελευταια...και ειναι κατι παραπανω απο αρκετη για να σε κρατησει ζωντανο παντου, για παντα και κυριως στα δυσκολα.</span><br /><span class="fullpost"></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-5698191915731357674?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-77262719439267026142011-11-04T20:54:00.001+02:002011-11-04T20:56:07.754+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/6E2hYDIFDIU" width="420"></iframe><br /><br /><span class="fullpost"></span><br />Δε θα πω κατι αλλο για την επικαιροτητα σημερα οπως καταλαβατε... Η κολλητη μου μου ειπε οτι αυτο το τραγουδι της θυμιζει εμενα για καποιον λογο... Και ειπα να το ανεβασω...<br /><span class="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-7726271943926702614?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-14991154423106998422011-11-03T20:52:00.002+02:002011-11-03T20:52:52.985+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qOTt1Fi6bNg/TrLhicHcxpI/AAAAAAAACdU/p2sBPXwn3X8/s1600/tumblr_lg6b18d5wg1qzlvogo1_500.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://2.bp.blogspot.com/-qOTt1Fi6bNg/TrLhicHcxpI/AAAAAAAACdU/p2sBPXwn3X8/s400/tumblr_lg6b18d5wg1qzlvogo1_500.png" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;">But we are killing her...</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Το καλο υπαρχει. Μονο που εμεις του κολλησαμε την ταμπελα ουτοπια και προτιμησαμε το συμφερον. Απο αυτην την αποψη το καλο ειναι ουτοπικο γιατι οι ανθρωποι δεν το προτιμησαν ποτε τους. Κι επειτα, σε στιγμες καταντιας, εμαθαν να κατηγορουν τους αλλους. Και φυσικα να κοροιδευουν εκεινους που ξεκινησαν αλλαζοντας τον εαυτο τους, επειδη δεν αλλαξαν κατευθειαν ολοκληρο τον κοσμο παραμονο πιστεψαν στο καλο μεσα τους και στη δυναμη της ενωσης τους. Μα ποσοι ηταν;</span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></b></div><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Τοσο κουτοπονηροι ειναι οι ανθρωποι μα αρνουμαι να το παραδεχτω.</span></b><br /><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></b><br /><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Απο αυτην την αποψη το καλο ειναι ουτοπικο γιατι κανεις δεν το προτιμα.&nbsp;</span></b><br /><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></b><br /><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Γιατι με κρινεις ομως την ωρα που προσπαθω να ειμαι με τους λιγους οταν αυτος ο οποιος πρεπει να αλλαξει ειναι ο κοσμος σου; Θελεις να γινω σαν εσενα γιατι αυτο που πιστευω ειναι ουτοπικο...μα αν εσυ γινοσουν σαν εμενα θα επαυε να ειναι. Γιατι ζητας κι απο τον προτελευταιο να εξαφανιστει πριν την ωρα του; Ασε τον οσο αντεχει. Καποια στιγμη μπορει να ενωθουν εκεινες οι φωνες και ν' αλλαξει κατι...αρκει να μην εκλειψουν. Αρκει να μην εκλειψουν...</span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-1499115442310699842?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-14301958639055289042011-11-03T20:11:00.000+02:002011-11-04T19:19:10.738+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div style="margin: 0cm;"><b><span style="color: red; font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">«Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι ναδω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του»<span class="apple-converted-space">&nbsp;</span><br /><br />Τσε Γκεβάρα</span></b><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm;"><b><span style="color: red; font-family: Courier; font-size: 13.5pt;"><br /></span></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-vIXRvlZuM_E/TrLaROQn7jI/AAAAAAAACdE/p7Eztt6t52A/s1600/00anormales602jh6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-vIXRvlZuM_E/TrLaROQn7jI/AAAAAAAACdE/p7Eztt6t52A/s400/00anormales602jh6.jpg" width="350" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin: 0cm;"><b><span style="color: red; font-family: Courier; font-size: 18pt;">Κι ετσι στερεψαν οι λεξεις</span></b><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><br /></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Αγανακτησμενος δηλωνει...</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">"Αντε να δουμε τι θα αποφασισουν καιπαλι"</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Για εμας</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">"Να δουμε αν θα υπαρχουμε καιαυριο", λεει</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">εκεινος που χτες σιωπουσε</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">και σημερα παρακολουθει</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">με ματια εξπρεσιονιστικα εμβροντητα</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">και χερια σηκωμενα ψηλα</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">καθως κυλανε ιδεες και δικαιωματα</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">μεσα απο σειρες ανοιχτων δαχτυλων</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><br /></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Ερμαιο αισθανεται</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">αυτος που μεχρι τωρα επελεγε τον δανεισμο τηςμοιρας του</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">σε λαθος ακαθαρτα χερια</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">ανθρωποειδων που θυμιζαν δικες του, βεβαια,μικρες η μεγαλες</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">καθημερινες αδικιες</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">προς αλληλους.</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Κι επειτα μοιρολογουσε</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">για οσα του εκαναν παντα "οι αλλοι"</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><br /></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Αδικημενος νιωθει τωρα</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">αυτος που εξακολουθει να παρακαλαει</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">την ωρα που αδιαφορει</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">αυτος που πιστευει πως δεν υπαρχει καλο</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">παραμονο συμφερον</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: 18px;">(οτιδηποτε αλλο ειναι μια ουτοπια του εχουνε πει)</span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Αυτος που θεωρει σωτηρια του ολου</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">το δικο του ευ ζειν</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Εκεινος που γεννηθηκε δευτερος καικαταιδρωμενος</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">απο μια μανα γη που δεν τον θελησε στα σπλαχνατης</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">μα τον λυπηθηκε</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">κι οταν τον γεννησε τον εφτυσε στο στομα</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><br /></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Κακομοιρη τον βαφτισε</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">κι απο τοτε ξερει μονο να αυτοαρεσκεται</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">την ωρα που οι αλλοι τον κοροιδευουνκαταμουτρα</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Απο τοτε τα θεωρει ολα δικα του</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">μα δε διεκδικει τιποτε</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Τα θελει ολα μα δε δινει τιποτε</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Τα χανει ολα κι ακομη ζηταει</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Τα χανει ολα κι ακομη κοιμαται</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Τα χανει ολα μα φυσει υπερφιαλος</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><span style="font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">κοιτωντας πισω επαναπαυεται σε αεναημιζερια...</span><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;"><br /></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify;"><b><span style="color: red; font-family: Courier; font-size: 13.5pt;">Ναι...ακομη σε δουλευουν που εχεις κανειτη διαφθορα συνηθεια και τον συμβιβασμο ζωη. Ει, εσενα λεω! Που σφυριζειςαδιαφορα με την ψυχη στο στομα, το ενα χερι στην τσεπη σου και το αλλο στουδιπλανου σου!<span class="apple-converted-space">&nbsp;</span>Τωρα που πνιγεσαικρατησου απ' τα μαλλια σου. Οσο προλαβαινεις. Γιατι ετσι οπως καταντησες σελιγο θα σου τα παρουν κι αυτα και θα ψαχνεις να βρεις "ποιος να φταιειαραγε"...Α, ναι μωρε. Αυτοι φταινε. Οι αλλοι. Οι αλλοι που διαλεγες,θυμασαι;</span></b><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p><br /></o:p></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-LQySP2Bu-yU/TrLaj_JiHkI/AAAAAAAACdM/bkUCGb1oMLw/s1600/imageshh.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-LQySP2Bu-yU/TrLaj_JiHkI/AAAAAAAACdM/bkUCGb1oMLw/s400/imageshh.jpeg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div align="center" class="separator" style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><b><span style="color: red; font-family: sans-serif; font-size: 24pt;">REMEMBER REMEMBER...</span></b><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></div><br /><div style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 13.5pt;"><o:p><br /></o:p></span></div><br /><div style="margin: 0cm;"><b><span style="color: red; font-family: Courier; font-size: 13.5pt;"><br /></span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-1430195863905528904?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-21456359768327679362011-11-01T19:45:00.000+02:002011-11-01T19:45:06.375+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-XkT2PNSfpyc/TrAv2CadspI/AAAAAAAACbA/n8bMZswIcJ0/s1600/Artwork-Manic-Depression.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-XkT2PNSfpyc/TrAv2CadspI/AAAAAAAACbA/n8bMZswIcJ0/s400/Artwork-Manic-Depression.jpg" width="300" /></a></div><br /><br /><div style="color: #fce5cd;">Ειναι περιπου (α)ξημερωμα</div><div style="color: #fce5cd;">Η συζητηση μολις ελαβε ενα μετεωρο τελος.</div><div style="color: #fce5cd;">Μια ψυχαναγκαστικη διαδοχη αντιθετων απαντησεων</div><div style="color: #fce5cd;">μαρτυρουσε επι ωρες τη διαφορα των δυο πλευρων.</div><div style="color: #fce5cd;"><br /></div><div style="color: #fce5cd;">Εντωμεταξυ ο τρελος της γειτονιας μου παιρνει τ' αυτια</div><div style="color: #fce5cd;">καθως κοβει βολτες πανω σε ταρατσες και γκριζα συννεφα</div><div style="color: #fce5cd;">Η σκια μου ξυνει την πλατη της στους τοιχους</div><div style="color: #fce5cd;">κι εκεινο το σκοταδι πισω μου πνιγει μετανιωμενο τα βηματα μου.</div><div style="color: #fce5cd;">Η νυχτα εκανε εξι κυκλους γυρω απο τον εαυτο της</div><div style="color: #fce5cd;">και ξυπνησε κατασπρη σαν μερα.</div><div style="color: #fce5cd;">Αναβιωνομαι σαν καταραμενη στιγμη</div><div style="color: #fce5cd;">την ωρα που με αντικρυζω εμβροντητη να δινομαι.</div><div style="color: #fce5cd;">Χαιδευοντας της καμπυλες της μεθης</div><div style="color: #fce5cd;">πισω απο κουρτινες που τρεμοπαιζουν απ'τις ανασες, αφηνομαι.</div><div style="color: #fce5cd;">Τα ασπρομαυρα φτερα μου κρεμασμενα απο μια κλωστη γεματη κομπους</div><div style="color: #fce5cd;">περιμενουν στο μισοσκοταδο ανεγγιχτα.</div><div style="color: #fce5cd;">Οι φωνες της διαφωνιας μας αντικατασταθηκαν απο μια σιωπη</div><div style="color: #fce5cd;">που μυριζει πικρα και αναμονη.</div><div style="color: #fce5cd;">Αραγε ειχα δικιο;</div><div style="color: #fce5cd;">Οσο κι αν ειμαι σιγουρη ποτε δεν επαναπαυομαι πια.</div><div style="color: #fce5cd;">Με βεβαιωνει εκεινη η μποχα</div><div style="color: #fce5cd;">που μου χαιδευει τα μαγουλα με τα οστεινα δαχτυλα της</div><div style="color: #fce5cd;">ακομη κι οταν κραταω την αναπνοη μου για να της δειξω οτι ειναι ανεπιθυμητη.</div><div style="color: #fce5cd;">Οι τελευταιες ζαλισμενες αστραπες</div><div style="color: #fce5cd;">διεκοψαν τις ασυναρτητες σκεψεις της απορημενης μου συνειδησης.</div><div style="color: #fce5cd;">Το βλεμμα μου ωστοσο εμεινε απορροφημενο</div><div style="color: #fce5cd;">πανω στη ρωγμη του τειχους που ορθονοταν μπροστα μου.</div><div style="color: #fce5cd;">Μια κατακοκκινη αληθεια ξεδιπλωνει τη λυτρωση μου</div><div style="color: #fce5cd;">απο την αλλη πλευρα</div><div style="color: #fce5cd;">καθως μια ηρεμη κι αποφασισμενη σωτηρια ανηφοριζει βιαστικα</div><div style="color: #fce5cd;">μεσα σε συμφορες και παρηγοριες του χτες μου.</div><div style="color: #fce5cd;">Κακοκεφος ακομη ο ουρανος μου κραταει μουτρα επιδεικτικα.</div><div style="color: #fce5cd;">Κι ομως...ειχα δικιο.</div><div style="color: #fce5cd;">Εχω δικιο!</div><div style="color: #fce5cd;">Ενα παραξενο δικιο που παιζει μεσα στα χωματα σαν παιδι με γονατα ματωμενα.</div><div style="color: #fce5cd;">Ενα δικιο αγνωστο κι αυτονοητο που απλωνει το χερι ακομη και τωρα</div><div style="color: #fce5cd;">σε τρελους κι ατρομητους, πονεμενους και συναισθηματικους</div><div style="color: #fce5cd;">μισουπαρχοντες ηρωες.</div><div style="color: #fce5cd;">Ημουν παντα λιγο αργοπορημενη, ξερεις.</div><div style="color: #fce5cd;">Γι' αυτο περιμενω ετσι ξαναμμενη αναμεσα σε αοριστο και ενεστωτα</div><div style="color: #fce5cd;">να ζησω τον μελλοντα.</div><div style="color: #fce5cd;">Σου δινω μια υποσχεση, αν και δε μ' αρεσουν αυτα,</div><div style="color: #fce5cd;">χρησιμοποιωντας το συντελεσμενο "θα εχω", ωσπου να γυρισεις.</div><div style="color: #fce5cd;">Τωρα θα παψω να κοιταζω μεσα απο σφραγισμενα παραθυρα.</div><div style="color: #fce5cd;">Αληθεια, που ακουσατε πως ξαναζω και ηρθατε φιλοι μου;</div><div style="color: #fce5cd;">Η υποδοχη μου ειναι λιγακι σαστισμενη</div><div style="color: #fce5cd;">μα η ανεπαρκης αμφιβολια σας καθιστα προς το παρον αθωους.</div><div style="color: #fce5cd;">Τι ελεγα;...Α, ναι!</div><div style="color: #fce5cd;">Και τωρα που ο η καχυποψια εγινε συγχωρεση</div><div style="color: #fce5cd;">ας ζησουμε σε χρονο ενεστωτα.</div><div style="color: #fce5cd;">Οσο κι αν το δικιο μου παρεμεινε παιδι</div><div style="color: #fce5cd;">υπαρχουν τα ματωμενα του γονατα να μου θυμιζουν</div><div style="color: #fce5cd;">να σηκωνω, που λες, κεφαλι...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-2145635976832767936?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-84498409894049018112011-11-01T19:01:00.002+02:002011-11-01T19:01:51.348+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-DXrMhR0XdvQ/TrAliY-MxHI/AAAAAAAACa4/F9oJv7fH2yw/s1600/Realistic_Blood___Set_02_by_volpy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-DXrMhR0XdvQ/TrAliY-MxHI/AAAAAAAACa4/F9oJv7fH2yw/s400/Realistic_Blood___Set_02_by_volpy.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ρε παιδια ας μου πει κι εμενα ενας Χριστιανος (η μη), γιατι θεωρουνται οι εκλογες σωτηρια στη φαση που ειμαστε; Ακομη κι αν τα υπολοιπα κομματα κερδισουν μεγαλυτερο ποσοστο δε σημαινει οτι θα κυβερνησουν κιολας. Για την Ελλαδα μιλαμε. Απο τη στιγμη λοιπον που δεν μπορει&nbsp; να μας σωσει η Σκυλλα γιατι να μπορει να μας σωσει η Χαρυβδη;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και μοιαζει ολο και περισσοτερο να κολλαει η φραση: "ψηφο σε κανεναν μαλακα, μπουρδελο τα κανω και μονος μου". Βεβαια οι μαλακες τοσα χρονια δοκιμαστηκαν. Ο,τι ηταν να δειξουν το εδειξαν και με το παραπανω. Εμεις δεν ειναι και τοσο σιγουρο οτι θα τα καναμε μπουρδελο αν ημασταν εστω και λιγο...αλτρουιστες. Οχι ρεαλιστες αν αυτο που ζω τωρα ειναι η μονη πραγματικοτητα που μπορει να καταφερει η ανθρωποτητα. Αλτρουιστες.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η λεξη συμφερον θα ηταν καλο να αντικατασταθει με τη λεξη δικαιοσυνη και να παψει να υφισταται. Μονο κακα εχει προκαλεσει και μοιαζει πια σα να κυλαει στο αιμα μας μαζι με τα αιμοπεταλια, τα ερυθρα αιμοσφαιρια και τα λεμφοκυτταρα. Συμφεροκυτταρα τα λενε. Κι εγω που εκανα εξετασεις και μου τα βρηκαν χαμηλα μου ειπαν πως δυσκολα θα επιβιωσω...Κι ομως...ειμαι ακομα εδω! Θα ζησω τελικα γιατρε μου;<br /><span class="fullpost"></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-8449840989404901811?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-50219298098333448832011-10-30T12:11:00.000+02:002011-11-01T18:42:15.494+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/WN80Z2KZa-Y" width="420"></iframe><br /><br /><span class="fullpost"></span><br /><br />HAPPY HALLOWEEN!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-5021929809833344883?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-54720811879443882142011-10-25T20:06:00.000+03:002011-10-25T20:41:41.147+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-UiL0Xn3D20E/TqbsXN--5PI/AAAAAAAACaw/oG4SEGRLvjU/s1600/3693797077_825b760a07.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://1.bp.blogspot.com/-UiL0Xn3D20E/TqbsXN--5PI/AAAAAAAACaw/oG4SEGRLvjU/s400/3693797077_825b760a07.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Η επιτυχια μιας αποτυχιας ειναι οτι αν δε σε διαλυσει σου μαθαινει. Κι εγω επειδη εχω βαρεθει να διαλυομαι συνεχεια αποφασισα να κραταω τη γνωση και να προχωραω παρακατω. Με τι κοστος δεν ξερω, μη με ρωτατε. Δεν ξερω ποιο ειναι το κοστος του να μην παραιτεισαι Ομως σιγουρα θα εχει και καποιο κερδος αμεσα η εμμεσα, ετσι δεν ειναι; Βεβαια εδω που τα λεμε μου εχει μεινει και κατι αλλο που μοιαζει με κουσουρι απο τις φορες που ενιωσα πως εχω αποτυχει καπου. Ειτε σε επιπεδο ανθρωπινων σχεσεων ειτε σε πιο πρακτικα ζητηματα. Μου εχει μεινει λοιπον το οτι προσπαθω να μη νιωθω. Δεν ειναι οπως ακουγεται, δεν εννοω φυσικα οτι εχω γινει αναισθητη. Σιγουρα στεναχωριεμαι καπου εκει μεσα ομως εχω βαλει τον αυτοματο πιλοτο και παω...το κεφαλι κατω, τα κερατα μπροστα και ορμαω. Αυτο θυμιζει κουσουρι περισσοτερο γιατι θα μπορουσε κανεις να πει οτι εχω προσπαθησει να νεκρωσω ενα κομματι του εαυτου μου. Τα πραγματα ομως καμια φορα δεν ειναι οπως φαινονται. Το κομματι αυτο του εαυτου μου που μοιαζει να εχει νεκρωθει, στην πραγματικοτητα ειναι το πιο ευαισθητο απ' ολα. Κι ετσι, πολυ απλα, εχω αποφασισει να μενει ανεγγιχτο απο ολα οσα,&nbsp;χωρις να αξιζουν τοσο οσο θα νομιζε εκεινο,&nbsp;θα μπορουσαν να το κανουν να το βαλει κατω, να παραιτηθει. Δεν υπαρχει πια η πολυτελεια της περιοδου χαριτος. Δεν εχω την ανεση να κανω καποιους μηνες διαλειμμα απο τα βασανα μου ωστε να συναρμολογησω την ψυχολογικη μου κατασταση και μετα να ξαναβγω εκει εξω να παλεψω. Κι οπως και να το κανουμε εστω κι αργα καταλαβα οτι δεν ειναι αυτο η ζωη. Λεω οτι το καταλαβα αλλα αν θελω να ειμαι απολυτα ειλικρινης με τον εαυτο μου ειμαι στη φαση της φιλοτιμης προσπαθειας που με εχει βοηθησει στο να κανω σημαντικες προοδους στη δικη μου ζωη. Δεν μου αρεσουν φυσικα ολες οι αλλαγες που παρατηρω στον εαυτο μου. Υπαρχουν και σημεια στην προσωπικοτητα μου που με κανουν να αναπολω την παλια καλη μου "αθωοτητα" η μαλλον για να το πω πιο σωστα, τον παλιο καλο μου παρορμητισμο. Εξακολουθω να ειμαι ανθρωπος παρορμητικος αλλα δυστυχως δεν εξακολουθω να το εξωτερικευω. Και μου αρεσε που καποτε τολμουσα να "φωναζω" στον κοσμο το "ειναι" μου. Μεγαλωνοντας επαψα να το φωναζω με τους παλιους τροπους. Βρηκα αλλους, καινουργιους, ισως αρκετα δημιουργικους, ομως μου λειπει εκεινη η ζωντανια. Αυτη τη στιγμη που σας γραφω ειναι μια απο τις περιπτωσεις που εξωτερικευω κατι απο αυτα που νιωθω. Γραφω, εμπνεομαι, διαβαζω...Η ενταση παρολαυτα της παρουσιας μου μεσα σε εναν χωρο εχει περασει σε επιπεδα υποηχων σε σχεση με παλιοτερα. Εχω περασει σε μια κατασταση υποχθονιας αποφασιστικοτητας που δεν αφηνει να εξωτερικευθει σχεδον τιποτε απο τα παθιασμενα σημεια του εσωτερικου μου κοσμου και ειναι κριμα διοτι ειναι πολλα αυτα. Εχουν μαζευτει σε ενα καβουκι προστασιας, κατι σαν αυτο που σας ελεγα στην αρχη γιατι εκτος απο παθιασμενα ειναι και ευαισθητα κατι που αποτελει πολλες φορες (αυτο)καταστροφικο συνδιασμο. Για να καταληξω καπου ομως, επιτελους, παρολαυτα κραταω αυτην τη γνωση την παντρευω με τολμη εστω και εσωτερικη και προχωραω. Θα ηθελα μονο να μπορουσα να κανω πραξη κι αυτο το αλλο που ισχυριζομαι συχνα και ειναι η μιση αληθεια. Θα ηθελα να γινει ολοκληρη αληθεια οταν λεω οτι...δεν με νοιαζει ο χρονος που περνα...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Κι ενα τραγουδι που ακουσα στην ταινια drive και μου αρεσε πολυ. Και το τραγουδι και η ταινια. Ασχετο θα μου πειτε. Οχι και τοσο...</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cccccc; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/XkHoPmDnRbA" width="420"></iframe></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-5472081187944388214?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-64946911316871071442011-10-21T20:42:00.001+03:002011-10-21T20:42:48.308+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-1ylYuAuGLsk/TqGu58DTDAI/AAAAAAAACao/O3_AWAnhCEc/s1600/fire%252Ciran%252Cpeace%252Crevolution-6c29877e1a801f84a235857620012eb6_m.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="342" src="http://1.bp.blogspot.com/-1ylYuAuGLsk/TqGu58DTDAI/AAAAAAAACao/O3_AWAnhCEc/s400/fire%252Ciran%252Cpeace%252Crevolution-6c29877e1a801f84a235857620012eb6_m.jpg" width="400" /></a></div><div><br /></div><div><br /></div>Η επανασταση με το εμβλημα της αγαπης προκαλει γελιο.<div>Γελιο πικριας ισως...αλλα γελιο.<div>Δεν πειθονται με τα χερια μας ακουμπησμενα στις καρδιες μας.</div><div>Δεν πειθονται απο το χαμογελο που σβηνει στις ακρες των χειλιων μας.</div><div>Η καλοπροεραιτη αντιδραση χαρακτηριζεται αναποτελεσματικη. Πια.</div><div>Οι καλες προθεσεις πεθαναν και σερνουν στην κολαση τους απιστους.</div><div>Η αγανακτιση στην πραξη ειναι μεταμφιεσμενο εγκλημα λενε.</div><div>Τα αβεβαια βηματα στο πλακοστρωτο ομως εγιναν ρυθμικα.&nbsp;</div><div>Ακουγονται απο παντου και καταφτανουν αβερτα</div><div>Ρυθμικα...τ' ακους; Πλησιαζουν. Ρυθμικα. Τ' ακους;</div><div>Κοκκινος και μαυρος ο οριζοντας.</div><div>Πλησιαζει και παλεται σα ζωντανος οργανισμος που ξυπναει.</div><div>Και γινονται ενα οι γειτονιες σαν κυμα πανω στην ασφαλτο</div><div>Γινονται ενα οι φωνες σα γυαλια που σκιζουν τον ανεμο</div><div>Ματωνουν αυτια κι ανοιγουν μυτες.</div><div>Θολωνουν ματια και κλεινουν στοματα.</div><div>Μυριζει δακρυα ο αερας και καπνιζει ο ουρανος σε γκριζο φοντο.</div></div><div>Τσουζουν τα ονειρα μας υπο την επηρεια των χημικων.</div><div>Οι διπλανοι μας τρωνε κατι ενοχα θυματα</div><div>και πετανε τα ματωμενα τους ρουχα στα σκουπιδια.</div><div>Κατω απο τα μαυρα απροσωπα κεφαλια τους οι ρουφιανοι μας οικειοποιουνται.</div><div>Βρωμανε απο μακρια σα δημιοι</div><div>μπερδευονται με τους αρματωμενους και ονομαζονται απ' ολους "οι κανενες"</div><div>Σηκωνονται στον ουρανο κονταρια και ιδανικα προς περιφρουρηση...</div><div>Μυρισε πολεμος σαν φρεσκο αιμα που αναβλυζει απο παλια πληγη</div><div>Τα πτωματα καποιων αφηρημενων εννοιων κειτονται στα ποδια μας</div><div>μα δεν υπαρχει χρονος ουτε για κλαματα τωρα...</div><div>Θα τους αποδωσουμε τιμες αφου αλλαξουμε τα παντα. Αφου πεθανουμε κι εμεις</div><div>για να διαλυσουν οσα χτισαμε καποιοι επομενοι.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-6494691131687107144?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-3346063112020566362011-10-18T20:27:00.001+03:002011-10-18T20:38:12.831+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-VmnGj--tld4/Tp21_xFTVrI/AAAAAAAACag/scCWYTXhAt8/s1600/left-brain-right-brain.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-VmnGj--tld4/Tp21_xFTVrI/AAAAAAAACag/scCWYTXhAt8/s320/left-brain-right-brain.jpg" width="302" /></a></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><b>Δεν ξέρω αν σας λείπουν οι αναρτήσεις που έκανα κάποτε συχνότερα για την επικαιρότητα και τα προβλήματά μας. Είναι που πλέον δεν ξέρω τι άλλο να πω και πιστεύω ότι οι καταστάσεις μιλάνε από μόνες τους ...Από την άλλη νιώθω λίγο λες και είμαι στον κόσμο μου όταν αναρτώ στίχους η άσχετα κείμενα ενώ όλα γύρω μου καταρρέουν...Τι να πω άλλο όμως; Να αναμασησω όλα όσα ακούω γύρω μου κάθε μέρα; Μηπως κι εσεις στον ιδιο κοσμο δε ζειτε; Να επαναλαβω αυτο που ακουσα στη σχολη πρωτη μερα που ξεκινησαμε τα μαθηματα ως εναλλακτικό τροπο να μας πουνε "καλη χρονια"; Οτι δηλαδη πρεπει να ζουμε τη στιγμη γιατι αυριο δεν ξερουμε τι μας ξημερωνει; Βεβαια η φραση αυτη, η τοσο γνωστη, πλεον εχει μια διαφορετικη χροιά...ξερετε...πλεον τονιζεται στο οτι δεν ξερουμε αυριο τι μας ξημερωνει και οχι στο οτι πρεπει να ζουμε τη στιγμη. Εχει ποτιστει με την απογνωση, την απελπισια και τη μαυριλα της εποχης. Απο την αλλη δεν μπορω πια να πω τη λεξη αντιδραση διχως σκεπτικισμο. Ειμαι φύσει επαναστατικη και αντιδραστικη κι αυτο το τελευταιο ειναι που με πληγωνει περισσοτερο απο ολα ισως. Τωρα πλεον ομως ετσι οπως εχουμε αφησει χρονια τωρα να φτασουν τα πραγματα στο απροχωρητο οταν καποιος αντιδρα πρεπει να ξερει οτι αυτο για το οποιο παλευει ειναι μια ολικη ανατροπη ενος τοσο ριζωμενου συστηματος που αυτη ακριβως η ανατροπη του προυποθετει πληρη καταστροφη κεκτημενων της κοινωνιας οπως την εχουμε ορισει ως τωρα και αναγεννηση της απο τις σταχτες. Ημιμετρα πλεον δε χωρανε σε οποιαδηποτε μορφη αγωνα. Γι' αυτο και για πολλους ο αγωνας τωρα πια φανταζει κατι ματαιο και γραφικο. Δεν ειμαι ενας απο αυτους αλλα ποσοι μπορουν να αντεξουν μια ολικη καταστροφη με ολη τη σημασια της λεξης και αναδομηση απο το μηδεν μιας κοινοτητας; Επιπλεον προβλημα αποτελει οτι εχουμε ανοιξει τοσα πολλα μετωπα και με τοσες πολλες παραμετρους το καθενα που ακομη και η ιδια η αντιδραση μας δυσκολευεται να βρει εναν στοχο. Ειναι αυτο που λεμε οτι στη χουντα ο κοσμος ειχε να πολεμησει τη χουντα, στην κατοχη τους κατακτητες, στις μερες μας τι; Τι απο ολα αυτα τα σαπια κεκαλυμμενα που βρισκονται παντου γυρω μας τα οποια με κουτοπονηρια οικειοποιηθηκαν την εννοια της δημοκρατιας για να μην μπορεις να τους αντιταχθεις; Οποια πετρα κι αν σηκωσεις κατι απο κατω θα βρωμαει. Και το χειροτερο ολων ειναι οτι λιγο πολυ οι περισσοτεροι ειτε εχουμε καποτε βαλει το χερακι μας στο να γινει ο κοσμος μας χειροτερος, ειτε δεν καναμε τιποτε για να εμποδισουμε το εργο οσων τον κατεστρεφαν αργα και βασανιστικα. Καποτε θα ειχαμε ελπιδες. Καποτε θα ειχαμε περιθωρια. Ισως ομως παραβολευτηκαμε κι εμεις ο καθενας σε οτι εξασφαλιζε τα δικα του δεδομενα. Που να πρωτοστραφει λοιπον η οποια αντιδραση μας και τι να πρωτοαντιμετωπισει τωρα πια; Μοιαζουν οι καταστασεις να μας εχουν φερει προ τετελεσμενου ενω ουσιαστικα για να φτασουμε στη σημερινη κατασταση χρειαστηκαν χρονια και χρονια λανθασμενης δρασης και πολιτικων και πολιτων. Οποιος ειχε την ευκαιρια να κλεψει θα το εκανε. Και οχι μονο. Εξισου καταστροφικη ειναι και η αδιαφορια για τον πλησιον, για την κοινοτητα, για το συνολο. Τα λεγομενα μου δεν εχουν καποια θρησκευτικης μορφης χροια. Δε χρειαζεται καν να εισαι θρησκος για να αποζητας το ενδιαφερον του διπλανου σου η ακομη καλυτερα για να πιστευεις σε αυτο. Ετσι θα επρεπε να ειναι τα πραγματα απο τη φυση τους αλλα να που δεν ειναι. Σε παλιοτερη αναρτηση ειχα πει οτι δυστυχως οι ανθρωποι για να λειτουργησουν σωστα χρειαζονται μπαμπουλες, εκφοβισμο, τιμωριες...γιατι; Μου φερνουν το παραδειγμα πολλων χωρων της Ευρωπης που σε σχεση με την Ελλαδα λειτουργουν η τουλαχιστον λειτουργουσαν πιο ευρυθμα. Ολοι μπορουμε να καταλαβουμε οτι η διαφορα εγκειται στην τηρηση των νομων και στην μη τηρηση τους εδω στην Ελλαδα. Διοτι εκει η τιμωρια ειναι συνεπης ενω εδω στην Ελλαδα κυβερνα η ατιμωρισια. Μπαινοντας ομως λιγο βαθυτερα στο θεμα αναρωτιεμαι γιατι θα πρεπει να μας εκφοβιζουν με τιμωριες για να πραξουμε τα στοιχειωδη. Γνωριζω οτι τωρα προχωρησα σε μονοπατια που θελουν μεγαλυτερη αναπτυξη. Και φαινομενικα ισως ξεφυγα απο το θεμα που ουσιαστικα ειναι η κριση και τα αποτελεσματα της. Αν δουμε ομως την κατασταση πιο σφαιρικα θα καταλαβουμε πως ολα σχετιζονται. Στη σημερινη καταντια μας ωθησε ενα συστημα που μονο τη δικαιοσυνη δεν προαγει. Κι αυτο το συστημα καλως η κακως "ζουσε" με τις δικες μας ευλογιες. Πραγμα που θα πει ειτε οτι μας αντιπροσωπευε ειτε οτι αδιαφορουσαμε για τις επιπτωσεις του. Και στις δυο περιπτωσεις ομως φανταζει πλεον περιεργο το οτι οι&nbsp; ιδιοι εμεις ανθρωποι φωναζουμε τωρα πια για οσα μας υποχρεωνει αυτο το συστημα να "αντεξουμε" την ιδια στιγμη που με την απραξια μας και τη στηριξη μας συμβαλαμε στο να φτασουμε ως τον γκρεμο. Θα μου πεις, ακομη κι αργα εχει κανεις το δικαιωμα να ξυπνησει. Ειναι λυπηρο ομως οτι ακομη και τωρα εχω την αισθηση πως ο καθενας φωναζει για τα δικα του θιγμενα κεκτημενα και οχι και για του διπλανου του. Ειναι αυτο που λεμε πως μεχρι χτες καιγοταν το σπιτι του γειτονα μου κι εγω αδιαφορουσα. Σημερα που οι φλογες εφτασαν να γλειφουν και τη δικη μου πορτα βγαινω στον δρομο εξαλλος και το παιζω επαναστατης πετωντας κι απο κανενα τσιτατο για την καταστροφη του σπιτιου του γειτονα για να δειξω μια και καλα αλληλεγγυη. Αν η φωτια ομως δεν με επηρεαζε θα αφηνα τους αλλους να καουν. Κι αν μου εταζαν και κερδος μπορει να εριχνα και κανα κουτσουρο παραπανω στη φωτια του διπλανου...Δεν ξερω αν καταλαβαινετε τι θελω να πω. Παρολαυτα οπως λεω παντα δεν εχει νοημα να το βαζουμε κατω για κανεναν λογο. Γιατι οντως δεν ξερουμε τι μας ξημερωνει αυριο και αυτη η φραση ακομη ειναι διττης σημασιας. Αφηστε που αυτη η ρημαδα η ελπιδα που πεθαινει τελευταια τωρα πια μας εχει τοση αναγκη για να κρατηθει ζωντανη...</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-334606311202056636?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-13908238811891718272011-10-14T19:47:00.000+03:002011-10-14T19:47:38.792+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-TwhZH5fFvsc/TphdcLFEi6I/AAAAAAAACaM/7KArq3H0onQ/s1600/kiss%252Clove%252Cin%252Cthe%252Cheat%252Cof%252Cthe%252Cmoment%252Ccouple%252Cembrace%252Cblack%252Cand%252Cwhite-fb41a1ca899549963c6eb68e2b069cb2_h_thumb.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="333" src="http://2.bp.blogspot.com/-TwhZH5fFvsc/TphdcLFEi6I/AAAAAAAACaM/7KArq3H0onQ/s400/kiss%252Clove%252Cin%252Cthe%252Cheat%252Cof%252Cthe%252Cmoment%252Ccouple%252Cembrace%252Cblack%252Cand%252Cwhite-fb41a1ca899549963c6eb68e2b069cb2_h_thumb.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πήρα&nbsp;μια βαθια ανασα και ξαπλωσα πλαι σου. Τα ρουχα που ειχα βγαλει νωριτερα ηταν διπλα μου, πεταμενα οπως οπως σε μια καρεκλα. Μπορουσα ακομη να διακρινω τη μυρωδια του τσιγαρου που ειχε&nbsp;ποτίσει&nbsp;το υφασμα τους,&nbsp;αναμεμιγμένη&nbsp;με το αρωμα σου. Τωρα, ημουν κατω απο τα σκεπασματα, μαζι σου,&nbsp;φορώντας&nbsp;την πιτζαμα σου που φυσικα ηταν διαφορετικη απο τις δικες μου κατα τρια νουμερα&nbsp;τουλάχιστον, αλλα δε με πειραζε. Λιγη ωρα πριν, ειχες κανει σχεδον τα παντα για να με προκαλεσεις αλλα δεν επεσα στην παγιδα σου. Τωρα που το ξανασκεφτομαι μπορει αυτο να ηταν ενα απο τα μεγαλυτερα μου λαθη κι ας νομιζα τοτε πως ειχα πραξει σωστα. Ενιωθα το κορμι σου σε αποσταση χιλιοστων απο το δικο μου και σε πεισμα του παθους μου τραβιομουν ολο και πιο μακρια σου κοντευοντας να πεσω στο πατωμα και να σε κανω να γελασεις και να αναρωτηθεις τι μου ειχε συμβει. Αν και ηξερες, ημουν σιγουρη οτι ηξερες. Οπως κι εγω ηξερα ολα οσα ηθελες εσυ απο μενα κι ας φερομασταν κι οι δυο σα μικρα παιδια. Ευτυχως δεν το εκανα. Σταθηκα στο χειλος του κρεβατιου με&nbsp;κομμένη&nbsp;την ανασα, χωρις να κουνιεμαι σα να στεκομουν στο χειλος του γκρεμου. Η φαντασια μου που δε φοβοταν μη σε χασει ειχε ηδη παρει απο σενα ολα οσα ηθελα εγω ξανα και ξανα. Ξαφνικα αρχισα να ανασαινω βαρια και βασανιστικα. Με τυραννουσες κι εσυ και η φαντασια μου κι οι δισταγμοι σου αλλα και η&nbsp;απύθμενη&nbsp;ευγενεια μου που με εκανε να σεβομαι οσα φοβοσουν κανοντας με περισσοτερο θυμα παρα υπομονετικη. Προσπαθησα να κοιμηθω...τελικα τα καταφερα λιγο πριν το ξημερωμα.&nbsp;Συνέβαλαν&nbsp;η εξαντληση μου και οι πολλες σκεψεις. Σε ονειρευτηκα οπως κι αλλες 28 φορες μεσα σε εναν μηνα. Ναι, τις μετρουσα και δεν ηταν δυσκολο. Σε ονειρευομουν καθε βραδυ. Σχεδον. Το ονειρο ηταν τοσο ρεαλιστικο που ξυπνησα αναστατωμενη ευτυχως χωρις να ξυπνησω κι εσενα που μου ειχες γυρισει την πλατη. Ονειρευτηκα οτι ημασταν ξαπλωμενοι στο κρεβατι σου, οπως και ημασταν, μονο που εσυ μου ελεγες ολα οσα ηθελα να ακουσω. Και μου ζητουσες ολα οσα ηθελα να κανω. Αισθανομουν λες και το δωματιο ειχε παρει φωτια. Μονο που εγω ημουν αυτη που καιγοταν. Ιδρωμενη και με την αισθηση του ονειρου ολοζωντανη προσπαθησα να επιστρεψω σε κατασταση ψυχραιμιας για να μην κανω καμια τρελα. Καλυτερα να ειχα κανει. Απο εκεινη τη στιγμη δεν καταφερα να ξανακοιμηθω. Σε δυο τρεις ωρες ακουστηκε απο την κουζινα μουσικη. Ειχαν ξυπνησει και οι αλλοι. Ανοιξες τα ματια σου, με κοιταξες και μου ειπες με αθωο βλεμμα: " Ωραιο ξυπνημα ε; Με μουσικη! Γιατι δε με πηρες αγκαλια; Δε σε ενιωθα καθολου ολο το βραδυ! Φοβηθηκα οτι ειχες πεσει κατω καποια στιγμη...". Χαμογελασα και σε κοιταξα αινιγματικα. "Ζεσταινομουν", ειπα, "δεν περαζει...την επομενη φορα." &nbsp;Σηκωθηκαμε και προσεξα οτι &nbsp;με κοιτουσες χαμογελωντας αμηχανα καθως προσπαθουσα να ντυθω. Επιτηδες το εκανα μπροστα σου. Φυγαμε μαζι ο καθενας για τη σχολη του και κανονισαμε να βρεθουμε το βραδυ μαζι με τους υπολοιπους. Πονουσα...αλλα ηταν τοσο ομορφος πονος που μ' εκανε να νιωθω ζωντανη...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-1390823881189171827?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-27226966173718154852011-10-13T19:34:00.001+03:002011-10-13T19:35:21.225+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-kbqLTo2GfxY/TpcTAxjM9zI/AAAAAAAACaE/PARrXpGulH0/s1600/thank-you.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://3.bp.blogspot.com/-kbqLTo2GfxY/TpcTAxjM9zI/AAAAAAAACaE/PARrXpGulH0/s400/thank-you.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace; font-size: large;">and apologies!</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: justify;">Ενας ακομη λογος που εκνευριζομαι διοτι βρισκομαι ακομη στην προιστορικη εποχη και ειμαι &nbsp;μια "blogger" (γκουχου γκουχου, λεμε τωρα) χωρις ιντερνετ στο σπιτι της! Υπαρχουν καποιες μερες, ευτυχως λιγες σχετικα που κανω διαλειμμα απο τις ιντερνετικες μου δραστηριοτητες γιατι δεν εχω χρονο να παω καπου που να εχει wifi. Κλαψ σνιφ...και τοτε μου λειπει και το ιστολογιο μου και τα δικα σας. Σημερα λοιπον που βραβευσα μια blogoφιλη μου, την αγαπημενη <a href="http://spittingdragon.blogspot.com/">Lyriel</a>&nbsp;(βλ. παρακατω), μου ειπε πως πριν καποιες μερες μου ειχε δωσει ακριβως το ιδιο βραβειο. Απο τη μια χαρηκα απο την αλλη στεναχωρηθηκα που δεν το ειχα δει εγκαιρως και της εδωσα ενα βραβειακι που ειχε ηδη παρει! Οπως της ειπα ομως, ενα βραβειο δεν παει ποτε χαμενο ειδικα οταν αυτος που σου το δινει το εννοει! Κι εγω φυσικα το εννοω γιατι το ιστολογιο της με εχει ενθουσιασει οπως κι ο τροπος που γραφει αλλα ακομη και οι εικονες που επιλεγει κι ανεβαζει! Ολα ειναι τοσο προσεγμενα, ζεστα, ομορφα, φιλικα και τοσο μα τοσο ταξιδιαρικα στο blogoσπιτακι της που μπορω να περιπλανιεμαι αναμεσα στις αναρτησεις τις για ωρες! Δε σε καλοπιανω Lyriel μου, τα εννοω! Συνεχισε ετσι λοιπον κι εγω απο δω και περα θα ειμαι πιο...προσεκτικη! Σιγουρα θα λαβεις κι αλλο βραβειο απο μενα αλλα θα κοιταξω να μην ειναι ιδιο με καποιο προηγουμενο ;) Ευχαριστω πολυ εστω και καθυστερημενα για το βραβειακι σου!!!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-2722696617371815485?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-202609944261448872011-10-13T18:48:00.001+03:002011-10-13T19:10:38.583+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-C81KdD_Pjrc/TpaUohugjJI/AAAAAAAACZ0/2XFQ3fQv_nQ/s1600/award.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="318" src="http://3.bp.blogspot.com/-C81KdD_Pjrc/TpaUohugjJI/AAAAAAAACZ0/2XFQ3fQv_nQ/s320/award.jpg" width="320" /></a></div><br />Βραβειακι απο το φιλικο blog&nbsp;<a href="http://stavroulazervald18parach.blogspot.com/">http://stavroulazervald18parach.blogspot.com/</a><br />Ευχαριστω πολυ τη φιλη μου και φυσικα επιφυλαττομαι να ανταποδωσω την τιμη που μου εκανε &nbsp;στο αμεσο μελλον μιας και το ιστολογιο της μου αρεσει πολυ!<br />Με τη σειρα μου θα ηθελα να δωσω αυτο το βραβειακι στα παρακατω ιστολογια:<br /><br /><a href="http://spittingdragon.blogspot.com/">http://spittingdragon.blogspot.com/</a><br /><br /><a href="http://schopenhauertelescope.blogspot.com/#axzz1ag21osMC">http://schopenhauertelescope.blogspot.com/#axzz1ag21osMC</a><br /><br /><a href="http://spirit-liquiddreams.blogspot.com/">http://spirit-liquiddreams.blogspot.com/</a><br /><br /><a href="http://metofeggariagalia.blogspot.com/">http://metofeggariagalia.blogspot.com/</a><br /><br />Θα ακολουθησουν κι αλλα!<br /><br />Μαζι με το βραβειακι πηγαινει κι ενα παιχνιδακι...Απ' ο,τι καταλαβα πρεπει να πω 7 πραγματα για μενα, ετσι; Για να δουμε...<br /><br />1) Ειμαι πολυ κλειστος και απροσαρμοστος ανθρωπος. Δεν ημουν παντα τοσο...<br />2) Μπορει αλλο να ειμαι κι αλλο να φαινομαι αλλα δεν ειμαι υποκριτρια. Περιεργο ε;<br />3) Καμια φορα αναρωτιεμαι αν οσα κανω ειναι ματαια. Καταληγω στο οτι δεν ειναι. Παλι καλα.<br />4) Μου αρεσει να πηγαινω κοντρα στον εαυτο μου και σε οσα φοβαμαι. Δεν τα καταφερνω παντα. Αλλα προσπαθω!<br />5) Νομιζω οτι πηρα τη ζωη μου λιγο λαθος καποια χρονια πριν και με ενοχλει που αργησα να ξαναπαρω μπρος.<br />6) Μετα σκεφτομαι οτι καθετι που ζει κανεις ειναι εμπειριες που αν αξιολογηθουν σωστα οντως τον κανουν δυνατοτερο.<br />7) Παρολαυτα αυτο δε με παρηγορει παντα...κι ετσι σκεφτομαι οτι μπορει να φιλοσοφω πολυ για να διατηρουμαι ψυχραιμη αλλα μαλλον μεσα μου ειμαι ενα ηφαιστειο που βραζει.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-20260994426144887?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-41636459166022286712011-10-11T20:49:00.002+03:002011-10-13T10:04:26.809+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-9BnbkkI_G_Q/TpSBrenX5qI/AAAAAAAACZs/SFAcNDyMZw8/s1600/black%252Cand%252Cwhite%252Cmood%252Csitting%252Cthought%252Cwindow%252Cwoman-e5ed760ee46a1f0fa1ef62404c929438_m.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="342" src="http://2.bp.blogspot.com/-9BnbkkI_G_Q/TpSBrenX5qI/AAAAAAAACZs/SFAcNDyMZw8/s400/black%252Cand%252Cwhite%252Cmood%252Csitting%252Cthought%252Cwindow%252Cwoman-e5ed760ee46a1f0fa1ef62404c929438_m.jpg" width="400" /></a></div><div><br /></div><div><br /></div>Αραγε εσυ, ο μεγαλος κριτης,<br /><div>θα ησουν προθυμος να δεις οσα κρυβονται</div><div>κατω απο αυτο, το κουμπωμενο μου πουκαμισο;</div><div>Θα ησουν ετοιμος εσυ</div><div>ν' αντικρυσεις το μαυρο δερμα</div><div>κατω απο την επιφανεια μου;</div><div>Θα αντεχες ν' ανοιξεις τις φλεβες μου</div><div>για να δεις τη ζωη να τρεχει οπως την εζησα;</div><div>Η παρηκμασμενη μου ετοιμοτητα</div><div>σε θετει στο περιθωριο των συναισθηματων μου</div><div>Αγκαλιαζω τη λυτρωτικη μου αδιαφορια</div><div>για να προχωρησω αναμεσα στα αιχμηρα σου θεωρουμενα</div><div>με το κεφαλι παρεξηγησιμα ψηλα</div><div>σαν τρελας αποτελεσμα, σαν παρανοια διαλυμενη</div><div>Σαν ψεμα.</div><div>Αραγε εσυ μεγαλε κριτη</div><div>θα ησουν προθυμος να φορεσεις</div><div>το κουμπωμενο κι αρωματισμενο μου πουκαμισο</div><div>για να νιωσεις στη σαρκα σου το σφιξιμο της ζωτικης αγκαλιας</div><div>ενος παρελθοντος απαγορευμενου</div><div>σαν αποπλανηση;</div><div>Δε μου επιτρεπεται απο τη θεληση μου να σου μιλαω</div><div>γι' αυτο το κορμι που κουβαλαω στους ωμους μου ολο ευθυνη</div><div>Ειναι το σωμα μου που περιμενω να ξυπνησει</div><div>και να προταξει τη φωτια του ανυπακουο</div><div>στον εξω κοσμο.</div><div>Αραγε εσυ μεγαλε κριτη</div><div>Αντεχεις να ριξεις την κλεφτη σου ματια</div><div>μεσα σ' αυτο το ασπρο κουμπωμενο μου πουκαμισο</div><div>για να δεις την κοκκινη θεληση του παθους μου</div><div>να ανασαινει στο στηθος μου σα μαινομενη φλογα;</div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-4163645916602228671?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-34468278765965338232011-10-11T20:02:00.000+03:002011-10-11T20:03:20.088+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1KFiIleh9XE/TpR1dpBvIII/AAAAAAAACZk/wKkOpzZKzzI/s1600/3871472385_f551dfa47c.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-1KFiIleh9XE/TpR1dpBvIII/AAAAAAAACZk/wKkOpzZKzzI/s400/3871472385_f551dfa47c.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><br />Σε πετρινο τοπο σ' εξορισα<br />Υστερα σ' εψαχνα καπως μετανιωμενη<br />ταμα να σε κανω σε αγιους και δαιμονες<br />για να γυρισεις να με διωξεις απο δω<br />Που σ' εθαψα;<br />Διωξε με μαζι μ' αυτα τα βλεμματα<br />και φερε πισω εκεινα τ' αλλα<br />που χαρισα απερισκεπτα στους (μη) ιδιοκτητες<br />και τωρα γλειφω υποφεροντας δαρμενη τις πληγες μου<br />γυριζοντας γυρω απο τον εαυτο μου<br />που κι αυτος ξενος μου ειναι κι εχθρος<br />Η μαλλον φιλος ασπονδος που λατρευω να μισω<br />Σε κατι νοερες διαδρομες με βημα οπισθεν<br />επεφτα πανω σου κι εκλαιγα γελωντας<br />Πιαναμε για λιγο την κουβεντα αναμεσα στους λυγμους<br />κι υστερα χανοσουν φοβουμενη τη μερα<br />θαρρεις και σ' ελιωνε το φως σαν ομορφο ψεμα<br />Αναπολω κι αναπολω αναπολωντας...<br />Που 'ν' η ζωη; Αν τη δεις εκει που τριγυρνας<br />πιασε την γλυκα απ' το χερι<br />και φερε τη μαζι σου.<br />Μην την τρομαξεις!<br />Κι αν θες...σε παρακαλω.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-3446827876596533823?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-87552024113123989492011-10-07T20:27:00.001+03:002011-10-13T19:10:03.478+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-HFM9RK0ec2Y/To82PiTkB8I/AAAAAAAACZg/et6ZWjBueL8/s1600/crying-woman.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-HFM9RK0ec2Y/To82PiTkB8I/AAAAAAAACZg/et6ZWjBueL8/s400/crying-woman.jpg" width="297" /></a></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><b>Πλησιασες μ' ενα διστακτικο χαμογελο και κοιταξες πρωτα εμενα. Οταν το βλεμμα σου γλιστρησε μακρια μου, ενα εκνευριστικο δακρυ θολωσε τα ματια μου καθως παρεμενε αναποφασιστο στο χειλος του κατω βλεφαρου μου μην ξεροντας αν θελει να κυλησει η οχι. Ευτυχως ηταν σκοτεινα εκει μεσα και δεν ειδε κανεις αυτην τη μικρη λεπτομερεια που παραλιγο να πεταξει στα σκουπιδια τις προσπαθειες που εκανα για να συγκρατηθω εδω και ωρα. Ο λαιμος μου πονουσε προσπαθωντας να πνιξει τους λυγμους που εκβιαζαν τη φωνη μου πως θα ακουστουν αν τολμουσα να αρθρωσω λεξη. Περιμενα να ακουσω τι θα πεις εχοντας ενα ψευτικο χαμογελο κολλημενο στο προσωπο μου. Μεγαλο, πλατυ και ψευτικο. Ο λαιμος μου παντα πονουσε. &nbsp;Αισθανομουν παραμορφωμενη απο τα συναισθηματα που ξεχειλιζαν απο καθε πορο του κορμιου μου την ωρα που εγω δεν ηξερα ποιο να πρωτοσυγκρατησω. Μιλησες το ιδιο διστακτικα με το χαμογελο σου. Οι αλλοι στην παρεα ηταν ενθουσιασμενοι που ειχες κανει μια νεα γνωριμια η οποια μαλιστα σου ειχε ζητησει να βγειτε καποια στιγμη. Ειχατε ανταλλαξει τηλεφωνα και ειπες πως μαλλον θα ξαναβρισκοσασταν την επομενη μερα. Ενιωσα και παλι τα ματια σου πανω μου ομως εγω σε κοιταζα πια χωρις να σε βλεπω. Η ψευτικη διαθεση μου ενσωματωθηκε με τις χαρουμενες φωνες των υπολοιπων που μοιραζαν ευχες για να παει καλα "το πραγμα". Δεν καταλαβαινα τι ηθελες να πετυχεις. Δεν καταλαβαινα τι ηθελε να μου πει το βλεμμα σου. Δεν καταλαβαινα πια γιατι αλλα ακουγα κι αλλα εβλεπα. Δε συμμεριζομουν πια κανεναν φοβο, καμια ντροπη. Μονο ο πονος υπηρχε για μενα. Ο πονος που μου εκαιγε τα σωθικα. Ο πονος για μια εξομολογηση που πεθανε πανω στη γεννηση της. Μονο οταν βγηκαμε εξω και πηρε ο καθενας τον δρομο για το σπιτι του αφησα εκεινο το αναθεματισμενο δακρυ να κυλησει λυτρωτικα πανω στα καυτα απο την υπερενταση μαγουλα μου. Μονο οταν ειχες ξεμακρυνει αρκετα αρχισα να κλαιω χωρις να με νοιαζει τιποτε και κανενας. Ουτε καν η φιλη μου που περπατωντας διπλα μου σα σκιωδης φιγουρα προσπαθουσε να καταλαβει τι μου ειχε συμβει. Ισως και να την ειχα εκνευρισει μερες τωρα αφου εκλαιγα σε ανυποπτες στιγμες και "χωρις λογο". Βλεποντας τον "λογο" να στριβει στη γωνια και να χανεται απο τα ματια μου την ωρα που γυρνουσα πισω να κοιταξω, αποφασισα πως ισως ειχε ερθει η ωρα να μιλησω κι εγω...</b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2754123550171654337-8755202411312398949?l=logosendrasei.blogspot.com' alt='' /></div>Elli P.http://www.blogger.com/profile/08798519399511562067noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2754123550171654337.post-21647630622421835942011-10-06T20:17:00.004+03:002011-10-06T20:17:51.855+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-YFoR3t5Es3Q/To3ZgIsTRnI/AAAAAAAACYY/0_mdp_NjhQw/s1600/1166022637.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-YFoR3t5Es3Q/To3ZgIsTRnI/AAAAAAAACYY/0_mdp_NjhQw/s400/1166022637.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">Ετσι ελπιζω</span></b></span></span><span lang="EN-US" style="color: black; font-family: &quot;Segoe Script&quot;; font-size: 13.5pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-family: Tunga; mso-fareast-font-family: BatangChe;"><o:p></o:p></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-x4jy9Yg0oHE/To3ZhO5fDEI/AAAAAAAACYc/vKoP8Sn8AX8/s1600/1211559809hxFUvSv.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://1.bp.blogspot.com/-x4jy9Yg0oHE/To3ZhO5fDEI/AAAAAAAACYc/vKoP8Sn8AX8/s400/1211559809hxFUvSv.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">Ετσι παλευω</span></b><o:p></o:p></span></div><br /><div style="margin-bottom: .0001pt; margin: 0cm; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="color: black; font-family: &quot;Segoe Script&quot;; font-size: 13.5pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-family: Tunga; mso-fareast-font-family: BatangChe;"><o:p></o:p></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-aamtCqpT1os/To3Zh7SQ5fI/AAAAAAAACYg/4G83n2AYLpQ/s1600/baby-kiss.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-aamtCqpT1os/To3Zh7SQ5fI/AAAAAAAACYg/4G83n2AYLpQ/s400/baby-kiss.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">Ετσι ερωτευομαι</span></b></span><o:p></o:p></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-kPu8WtTRJjM/To3ZkDTrO3I/AAAAAAAACYk/F8HfeGTVpzA/s1600/baby-steps.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://3.bp.blogspot.com/-kPu8WtTRJjM/To3ZkDTrO3I/AAAAAAAACYk/F8HfeGTVpzA/s400/baby-steps.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">Ετσι προχωραω</span></b></span><o:p></o:p></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-3WEg76Nm0xU/To3Zknc-QDI/AAAAAAAACYo/CZg820VCPfQ/s1600/black%252Cand%252Cwhite%252Cchild%252Chope%252Cimagination%252Csea%252Cshell%252Cwonderous-e1fc5857a97bc00ae83fadeaae149e70_m.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="342" src="http://2.bp.blogspot.com/-3WEg76Nm0xU/To3Zknc-QDI/AAAAAAAACYo/CZg820VCPfQ/s400/black%252Cand%252Cwhite%252Cchild%252Chope%252Cimagination%252Csea%252Cshell%252Cwonderous-e1fc5857a97bc00ae83fadeaae149e70_m.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><b>Ετσι ταξιδευω</b></span></span></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-zWLgz3oI_6I/To3ZlOyynNI/AAAAAAAACYs/Xx3roUECnpU/s1600/black%252Cand%252Cwhite%252Cchild%252Claugh-3dded494532414f7006bbd24adda0b07_m.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="342" src="http://1.bp.blogspot.com/-zWLgz3oI_6I/To3ZlOyynNI/AAAAAAAACYs/Xx3roUECnpU/s400/black%252Cand%252Cwhite%252Cchild%252Claugh-3dded494532414f7006bbd24adda0b07_m.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><b>Ετσι στοχευω</b></span></span></span><span style="color: black; font-family: &quot;Segoe Script&quot;; font-size: 13.5pt; mso-bidi-font-family: Tunga; mso-fareast-font-family: BatangChe;"><o:p></o:p></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-aRC7MRVkc2s/To3ZljEblPI/AAAAAAAACYw/8x0T_HvcxTw/s1600/child-girl-joy-laughing-swinging-58402.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="344" src="http://1.bp.blogspot.com/-aRC7MRVkc2s/To3ZljEblPI/AAAAAAAACYw/8x0T_HvcxTw/s400/child-girl-joy-laughing-swinging-58402.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 18px;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">Ετσι ξεχνιεμαι</span></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 18px;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: .0001pt; margin: 0cm; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><o:p></o:p></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-VQL5orP2Fds/To3ZmPyD6eI/AAAAAAAACY0/_Cki3i2x_dk/s1600/ChildrensPhotographs-711862.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-VQL5orP2Fds/To3ZmPyD6eI/AAAAAAAACY0/_Cki3i2x_dk/s400/ChildrensPhotographs-711862.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><b>Ετσι βλεπω τον κοσμο</b></span></span><o:p></o:p></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-IkhZn78qc3M/To3ZoIe4PuI/AAAAAAAACY4/wYTyzfEN7ko/s1600/happy_kid_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://4.bp.blogspot.com/-IkhZn78qc3M/To3ZoIe4PuI/AAAAAAAACY4/wYTyzfEN7ko/s400/happy_kid_1.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"></span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><span class="apple-style-span"><span style="color: red; font-family: &quot;Segoe Script&quot;; font-size: 13.5pt;"><b>Ετσι ακουγεται η φωνη μου</b></span></span><span style="color: black; font-family: &quot;Segoe Script&quot;; font-size: 13.5pt; mso-bidi-font-family: Tunga; mso-fareast-font-family: BatangChe;"><o:p></o:p></span></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gModA4S5C3Y/To3Zok32hFI/AAAAAAAACY8/3lk17eBrmlk/s1600/images+%25284%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="299" src="http://4.bp.blogspot.com/-gModA4S5C3Y/To3Zok32hFI/AAAAAAAACY8/3lk17eBrmlk/s400/images+%25284%2529.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><b>Ετσι αφηνομαι</b></span></span></span><span style="color: black; font-family: &quot;Segoe Script&quot;; font-size: 13.5pt; mso-bidi-font-family: Tunga; mso-fareast-font-family: BatangChe;"><o:p></o:p></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-cfe6e3RxSmk/To3ZpORYIaI/AAAAAAAACZA/xpCP7FdIr28/s1600/images+%252810%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="323" src="http://2.bp.blogspot.com/-cfe6e3RxSmk/To3ZpORYIaI/AAAAAAAACZA/xpCP7FdIr28/s400/images+%252810%2529.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">Ετσι αγαπαω</span></b></span><o:p></o:p></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-tLi61MKSt-c/To3ZplMnJPI/AAAAAAAACZE/rXwTeiCwCHs/s1600/images+%252812%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-tLi61MKSt-c/To3ZplMnJPI/AAAAAAAACZE/rXwTeiCwCHs/s400/images+%252812%2529.jpg" width="266" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">Ετσι τολμαω</span></b></span><o:p></o:p></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-_tmb4mJXeIg/To3ZqXfdvII/AAAAAAAACZI/tLTuZzSRx_0/s1600/karimmoustafa2095431.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="272" src="http://4.bp.blogspot.com/-_tmb4mJXeIg/To3ZqXfdvII/AAAAAAAACZI/tLTuZzSRx_0/s400/karimmoustafa2095431.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><b>Ετσι προβληματιζομαι</b></span></span><o:p></o:p></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-BKvLd7AItYc/To3ZqyuAs1I/AAAAAAAACZM/pJMsuNzVo-4/s1600/painting_children_childhood_kjb_DonaldZolan_20LittleEngineers_sm.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-BKvLd7AItYc/To3ZqyuAs1I/AAAAAAAACZM/pJMsuNzVo-4/s400/painting_children_childhood_kjb_DonaldZolan_20LittleEngineers_sm.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><b></b></span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><b><span class="apple-style-span"><b><span style="color: red; font-family: &quot;Segoe Script&quot;; font-size: 13.5pt;">Ετσι μοιραζομαι</span></b></span><span class="apple-style-span"><span style="color: black; font-family: &quot;Segoe Script&quot;; font-size: 13.5pt;"><o:p></o:p></span></span></b></span></div><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-5ZmjdX7DnUo/To3bw-vPJZI/AAAAAAAACZU/czdP4s5tMUA/s1600/baby+steps.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://4.bp.blogspot.com/-5ZmjdX7DnUo/To3bw-vPJZI/AAAAAAAACZU/czdP4s5tMUA/s400/baby+steps.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">Ετσι εξερευνω</span></b></span></span><span style="color: black; font-family: &quot;Segoe Script&quot;; font-size: 13.5pt; mso-bidi-font-family: Tunga; mso-fareast-font-family: BatangChe;"><o:p></o:p></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-R06dBg-tuYI/To3ZrounJGI/AAAAAAAACZQ/-97NJT1fQEQ/s1600/sad-clown.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-R06dBg-tuYI/To3ZrounJGI/AAAAAAAACZQ/-97NJT1fQEQ/s400/sad-clown.jpg" width="266" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: 'Segoe Script'; font-size: 13.5pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><b>Κι ακομη κι οταν κλαιω...</b></span></span></span><span style="color: black; font-family: &quot;Segoe Script&quot;; font-size: 13.5pt; mso-bidi-font-family: Tunga; mso-fareast-font-family: BatangChe;"><o:p></o:p></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-k2G4BzlMczE/To3dRD4DI9I/AAAAAAAACZc/AinoqIQ0Sok/s1600/cute-child.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-k2G4BzlMczE/To3dRD4DI9I/AAAAAAAACZc/AinoqIQ0Sok/s640/cute-child.jpg" width="465" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><b></b></span></div><div style="margin-bottom: 0.0001pt; margin-left: 0cm; margin-right: 0cm; margin-top: 0cm; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><b><span class="apple-style-span"><b><span style="font-family: 'Segoe Script';"><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-size: large;">Παραμενω παιδι!</span></span></b></span><span style="color: black; font-family: &quot;Segoe Script&quot;; font-size: 13.5pt; mso-bidi-font-family: Tunga; mso-fareast-font-family: BatangChe;"><o:p></o:p></span></b></span></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Courier New', Courier, monospace;"><b><br /></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27