Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Τιποτε...



Ισως δεν εχω το δικαιωμα να σου πω οτι μου λειπεις...ουτε πως θα μου λειψεις ακομη πιο πολυ στο μελλον. Δεν εχω δικαιωμα να παραπονεθω για τιποτε γιατι τιποτε δεν ειχα για να χασω. Οταν αντικρισει ομως κανεις αυτο το τιποτε μεσα απ' τα ματια μου, θα καταλαβει οτι μπορω τουλαχιστον να επικαλεστω το δικαιωμα να λεω την αληθεια ακομη κι οταν αυτη μοιαζει παραλογη. Θα καταλαβει οτι εχω την αναγκη να το κανω, ωστε τελικα να τολμησω να σου πω ολα τα παραπανω αφου ειναι η αληθεια μου. Γιατι αυτο το τιποτε που δεν εχασα μιας και ποτε μου δεν το ειχα, εισαι εσυ. Κι απο σενα τιποτε περισσοτερο δε θα ζητουσα αν δεν ηθελες, παρα μονο να υπαρχεις απλως στη ζωη μου.
Μου αρκουσε αυτο το τιποτε οταν στεκοταν μπροστα μου γιατι ο τροπος που με πονουσε ειχε το αρωμα σου
ενω τωρα εχει την αυλη μορφη της απουσιας σου.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Απρόσωπη Έμπνευση



Αν υπηρχε ενας τροπος μαγικος να καταλαβω οτι εχεις καταλαβει, οτι ξερεις, χωρις να χρειαστει να προδοθω θα ηταν αυτο για μενα λυτρωση, η λυτρωση ενος δειλου που κρυβεται στον ιδιο τον εαυτο του. Ενος δειλου που μιλαει χωρις να παραδεχεται, που χρησιμοποιει λεξεις αλλων που νιωθουν για αλλους ωστε να εκφρασει ο ιδιος αυτο που νιωθει για σενα, που μασκαρευει τα αισθηματα του και τα ντυνει απροσωπη εμπνευση, που πεθαινει να σου μιλησει μα περιμενει το θαυμα μηπως οι σκεψεις του ταυτιστουν μεσα απο μια δικη σου πρωτοβουλια με την αληθεια...Ξερει ομως οτι ανοιξε πολεμο με τις πιθανοτητες απο την πρωτη στιγμη που τολμησε να σε κοιταξει αλλιως. Κι αυτος ο πολεμος ακυρωνει τις δυναμεις του γιατι ειναι μία η ελπιδα του εναντια σε 99 ρεαλιστικες εκφανσεις της ζωης. Αν υπηρχε παρολαυτα ενας τροπος μαγικος να καταλαβω οτι εχεις καταλαβει, οτι ξερεις...ακομη κι αν με ακυρωνες εσυ θα ηταν λιγοτερο επωδυνο απο τις αρνητικες μου αβεβαιες βεβαιοτητες που ακυρωνουν εσενα...


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014



Θελησα οσο τιποτα να σου πω μια φορα την αληθεια
Μα προδοθηκα στη μεση ενος ανισου πολεμου
σα να ειχα λαβωθει απο τα ματια σου
Λευκη σημαια σηκωσα μπροστα σου τη νυχτα εκεινη
που οι λεξεις δεν εβγαιναν
και ηξερα
οτι πια θα ειναι η μορφη σου αυτη που θα στοιχειωνει τα βραδια μου
Δεν καταλαβα πως μου συνεβης
κι ουτε μ' ενοιαξε ποτε να μαθω
αν οντως σ' ερωτευτηκα πριν καν το πω στον εαυτο μου
Μπηκες μεσα μου σα γλυκο δηλητηριο
βραδειας δρασης
και μολυνες με παθολογικα αισθηματα τις φλεβες μου
Πονας σαν τραυμα μελαγχολιας
Πονας σαν ερωτας
Κι ισως να φταις
αν και ολα παραγραφηκαν
γιατι παρολαυτα δεν ξεχασα τα λογια σου
εκεινα που αστοχαστα μα τοσο στοχευμενα αφησες
τα θελω μου, χωρις κανενα ελεος λες κι επιτηδες θαρρεις,
να ερεθισουν...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014




Ζωη ειναι η εξεγερση εναντια στο ακατανοητο της υπαρξης.

Έλλη Π.


Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014



Ισως προτιμησα να ρωταω καθε βραδυ τον εαυτο μου

ολα οσα θα 'θελα εσυ να μου απαντησεις

γιατι ειμαι δειλη

πιο ανωδυνο μου φαινεται ν' ακροβατω σε τεντωμενες πιθανοτητες

απ' το να με γκρεμισει μια σιγουρη απαντηση δικη σου...


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

Διαγνωση



Ερωτας υποτροπιαζων
ανθεκτικος απεναντι σε καθε αλλο συναισθημα
επιστρεφει δριμυτερος και πιο επιθετικος
κυριως τις νυχτες
συνοδευεται απο πυρετο, ριγη,
ενιοτε παραισθησεις που σου μοιαζουν
και πονο στην περιοχη του στερνου
εικονικη παρηγορια τα τσιγαρα και το οινοπνευμα
ως συντηρητικη θεραπεια
τα οποια μετα απο μακροχρονια χρηση
εξασθενουν περισσοτερο τον οργανισμo
φαρμακο ενα και μοναδικο
εσυ
αν ομως πασχει κανεις και απο εγωισμο
η κατασταση ειναι μη αναστρεψιμη...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014



Αγαπω το σκοταδι σου
αγαπω τους σκουροχρωμους πολους των ματιων σου
που ελκουν τα δικα μου σαν αντιθετα φορτισμενοι
κι ετσι συνεχεια σε κοιταζω ανημπορη
να τραβηξω τη ματια μου αλλου
Αγαπω το παραξενο βλεμμα σου
το ανεξιχνιαστο που μεσα του κρυβει ολα τα μυστηρια
της παραδοξης υπαρξης σου
Το βλεμμα εκεινο που διαψευδει οσους λενε
πως τα ματια ειναι ο καθρεφτης της ψυχης
Γιατι τα δικα σου πεπλα ειναι που σκεπαζουν τις σκεψεις σου
την ιδια στιγμη που στα μυχια τους σαν ιστος με τραβανε
Αγαπω το βαθος της χροιας σου οταν μιλας
και χανομαι στο ηχοχρωμα της φωνης σου
κι ας μην ακουω παντα τα λογια σου
δε μου χρειαζεται για να σε θελω τοσο
Αγαπω το χαμογελο σου γιατι ειναι σπανιο
τις πιο πολλες φορες μειδιαμα που οταν ξεσπαει
η εκπληξη ταραζει συθεμελα καθε μου κυτταρο
Αγαπω τις ευφανταστες αποριες σου
που με απολυτη φυσικοτητα χαμογελωντας εκφραζεις
τις πιο απροβλεπτες στιγμες
περιμενοντας απαντηση με σχεδον ευλαβικη επιμονη
Δεν εισαι αυτο που νομιζα πως θα ηθελα οταν καταλαβα τι θελω
Εισαι κατι που ποναει πιο πολυ γιατι δε σε περιμενα
Εισαι η απελπισια του απροβλεπτου απωθημενου
Εισαι η κραυγη μου τις νυχτες
το κρυφο μου αγκαθι τα πρωινα
Και αγαπω το οτι μισω που με εχεις κανει να σε σκεφτομαι συνεχεια...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014



Δεκάδες μάτια ερωτεύονται πάνω μου τον έρωτα μου για σένα.
Δεν μπορώ ούτε να περηφανευτώ γιατί πιο πολύ πονάω
Υπήρξα άπληστη με την αγάπη σου
κι όταν έσυ μου χάριζες ψυχή και σώμα
εγώ ζητούσα και τη μετα θάνατον ζωή σου
σκοτώνοντας την ίδια στιγμή τις πιθανότητες να ενδώσω
σε ο,τι περισσότερο ήθελα
και τωρα με σκοτώνει να ξερω πως εξαιτιας μου μ' εχασες...
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

 
...
Αυτό το κόμμα που ακολουθεί τ' όνομά σου να ξερες πόσο με παιδεύει...κρύβονται οι σκέψεις μου μέσα σε αποσιωποιητικά και μισά αυθάδικα χαμόγελα.
...
Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Οταν τα παντα ειναι ερωτας...ch.1



Ο ερωτας, ναι, ειναι αδυσωπητος! Κι ετσι μονο μπορει να ειναι αυτος. Δε μπορει ομως να γινει αθεμιτος οσο κι αν τα μεσα που καποτε χρησιμοποιει για να καταφερει να υπαρξει μοιαζουν αθεμιτα. Γιατι ο ερωτας πρεπει να ανθιζει καθε φορα που ενας απο τους σπορους του πεφτει σε γονιμη γη...η και σε αγονη για τους πολλους, εκει ειναι ακομη μεγαλυτερη η αναγκη να μεγαλωσει. Ειναι προκληση. Ο ερωτας απαιτειται να αφηνεται ελευθερος και να εκφραζεται. Αρεσει δεν αρεσει στους πολλους, πρεπει (αληθεια, ακομη υπαρχουν αυτα τα πρεπει στον ερωτα;) δεν πρεπει, μπορει δε μπορει...ειναι απαραιτητο να μπορεσει. Ειναι αβυσσαλεος απ' τη φυση του αλλιως δεν ειναι ερωτας. Δεν εχει μετρο, δεν εχει κανονες δε γνωριζει τι παει να πει λογικη. Ο ερωτας ως το πιο παραλογο κι ομως φυσικοτερο ολων, ως το πιο αναγκαιο ενστικτο ταυτοσημο με την ιδια μας την υπαρξη, δεν εξηγειται αλλα νιωθεται. Δεν πρεπει να εξηγηθει αλλα να κατακλυσει. Να πονεσει, να ματωσει, να παθιασει, να κυριευσει (αλλα συνειδητα)...Να εισαι παντα εκει για τον ερωτα. Ειναι η ανασα των πιο μυχιων πτυχων του εαυτου μας. Και επεται συνεχεια...
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014



Οταν δε μιλας
τις σιωπες σου ερμηνευω
Οταν στις σκεψεις μου
απαιτητικα διεκδικεις
το φοντο να 'σαι
-κι ομως στα χερια μου
τα βραδια δεν κρατω εσενα-
την αποσταση τοτε βιωνω
σαν ασθενεια, σαν μαρμαρυγη
κι ολο τον θανατο αγκαλιαζω
επαναλαμβανομαι
νεκρανασταινομαι
αφηνοντας ουρλιαχτα
που δεν απευθυνθηκαν
λεπιδες να γινουν
και να σχισουν στα δυο (μιση για σενα)
την υπαρξη μου (μιση κραταω να σε ποθω)
Οταν δεν κοιτας
το βλεμμα σου ερμηνευω
Οταν στα λογια μου
εισβαλλεις και δεν αποτελειωνω
τις φρασεις μου
γιατι οι λεξεις ολες
τ' ονομα σου γινονται
-κι ομως αληθειες απο σενα
αλλοιμονο αν ακουσα ποτε μου-
τη βια τοτε ερωτα να κανω θελω
ο ερωτας μου βια γινεται
και βιαια σε θελω
και να φωναξω θελω
και να σου πω
οσα δεν τολμας ν' ακουσεις
να σου πω
οσα ποτε σου δε φανταστηκες
να πω...
μα οταν μου μιλας
τα λογια σου ερμηνευοντας
κι οταν με κοιτας
τα ματια σου ανιχνευοντας
-κι ομως τιποτε δε λες
τα παντα λεγοντας μου-
καταλαβαινω τοτε οτι μπορει
τα μη ειπωμενα μου
εσυ ηδη να τα ξερεις
κι ερμηνευοντας αεναα ξημερωνομαι
ξεροντας μονο
οτι τιποτε δεν ξερω...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014



Να με κερασεις μια νυχτα ερωτα
κι εγω τα δεδομενα σου ν' αλλαξω

να γινω
σκοταδι να με θες πιο πολυ
δαιμονας τις προσευχες σου ν' ακουω
μυστικο που κανεις ποτε δεν εμαθε
ψεμα που πιστεψαν ολοι
παθος που πολλοι το μοιραστηκαν
αληθεια που κανεις δεν κατεχει

θα ειμαι
εγω να με θες πιο πολυ
εγω που τις προσευχες σου ακουω
εγω που κανεις ποτε δε μ' εμαθε
εγω που με πιστεψαν ολοι
εγω που πολλοι με μοιραστηκαν
εγω που κανεις δε με εχει

Να με κερασεις μια νυχτα ερωτα
κι εγω τα δεδομενα σου θ' αλλαξω...


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα