Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014



Δεκάδες μάτια ερωτεύονται πάνω μου τον έρωτα μου για σένα.
Δεν μπορώ ούτε να περηφανευτώ γιατί πιο πολύ πονάω
Υπήρξα άπληστη με την αγάπη σου
κι όταν έσυ μου χάριζες ψυχή και σώμα
εγώ ζητούσα και τη μετα θάνατον ζωή σου
σκοτώνοντας την ίδια στιγμή τις πιθανότητες να ενδώσω
σε ο,τι περισσότερο ήθελα
και τωρα με σκοτώνει να ξερω πως εξαιτιας μου μ' εχασες...
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

 
...
Αυτό το κόμμα που ακολουθεί τ' όνομά σου να ξερες πόσο με παιδεύει...κρύβονται οι σκέψεις μου μέσα σε αποσιωποιητικά και μισά αυθάδικα χαμόγελα.
...
Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Οταν τα παντα ειναι ερωτας...ch.1



Ο ερωτας, ναι, ειναι αδυσωπητος! Κι ετσι μονο μπορει να ειναι αυτος. Δε μπορει ομως να γινει αθεμιτος οσο κι αν τα μεσα που καποτε χρησιμοποιει για να καταφερει να υπαρξει μοιαζουν αθεμιτα. Γιατι ο ερωτας πρεπει να ανθιζει καθε φορα που ενας απο τους σπορους του πεφτει σε γονιμη γη...η και σε αγονη για τους πολλους, εκει ειναι ακομη μεγαλυτερη η αναγκη να μεγαλωσει. Ειναι προκληση. Ο ερωτας απαιτειται να αφηνεται ελευθερος και να εκφραζεται. Αρεσει δεν αρεσει στους πολλους, πρεπει (αληθεια, ακομη υπαρχουν αυτα τα πρεπει στον ερωτα;) δεν πρεπει, μπορει δε μπορει...ειναι απαραιτητο να μπορεσει. Ειναι αβυσσαλεος απ' τη φυση του αλλιως δεν ειναι ερωτας. Δεν εχει μετρο, δεν εχει κανονες δε γνωριζει τι παει να πει λογικη. Ο ερωτας ως το πιο παραλογο κι ομως φυσικοτερο ολων, ως το πιο αναγκαιο ενστικτο ταυτοσημο με την ιδια μας την υπαρξη, δεν εξηγειται αλλα νιωθεται. Δεν πρεπει να εξηγηθει αλλα να κατακλυσει. Να πονεσει, να ματωσει, να παθιασει, να κυριευσει (αλλα συνειδητα)...Να εισαι παντα εκει για τον ερωτα. Ειναι η ανασα των πιο μυχιων πτυχων του εαυτου μας. Και επεται συνεχεια...
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

(photo: Lea Seydoux, Adele Exarchopoulos)


Ερωτας ειναι να ζω αναπνεοντας το διοξειδιο του ανθρακα που απελευθερωνει η ανασα σου και να πεθαινω απ' το υπερβολικο οξυγονο που αφηνει ανεκμεταλλευτο γυρω μου η απουσια σου.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014



Οταν δε μιλας
τις σιωπες σου ερμηνευω
Οταν στις σκεψεις μου
απαιτητικα διεκδικεις
το φοντο να 'σαι
-κι ομως στα χερια μου
τα βραδια δεν κρατω εσενα-
την αποσταση τοτε βιωνω
σαν ασθενεια, σαν μαρμαρυγη
κι ολο τον θανατο αγκαλιαζω
επαναλαμβανομαι
νεκρανασταινομαι
αφηνοντας ουρλιαχτα
που δεν απευθυνθηκαν
λεπιδες να γινουν
και να σχισουν στα δυο (μιση για σενα)
την υπαρξη μου (μιση κραταω να σε ποθω)
Οταν δεν κοιτας
το βλεμμα σου ερμηνευω
Οταν στα λογια μου
εισβαλλεις και δεν αποτελειωνω
τις φρασεις μου
γιατι οι λεξεις ολες
τ' ονομα σου γινονται
-κι ομως αληθειες απο σενα
αλλοιμονο αν ακουσα ποτε μου-
τη βια τοτε ερωτα να κανω θελω
ο ερωτας μου βια γινεται
και βιαια σε θελω
και να φωναξω θελω
και να σου πω
οσα δεν τολμας ν' ακουσεις
να σου πω
οσα ποτε σου δε φανταστηκες
να πω...
μα οταν μου μιλας
τα λογια σου ερμηνευοντας
κι οταν με κοιτας
τα ματια σου ανιχνευοντας
-κι ομως τιποτε δε λες
τα παντα λεγοντας μου-
καταλαβαινω τοτε οτι μπορει
τα μη ειπωμενα μου
εσυ ηδη να τα ξερεις
κι ερμηνευοντας αεναα ξημερωνομαι
ξεροντας μονο
οτι τιποτε δεν ξερω...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014



Να με κερασεις μια νυχτα ερωτα
κι εγω τα δεδομενα σου ν' αλλαξω

να γινω
σκοταδι να με θες πιο πολυ
δαιμονας τις προσευχες σου ν' ακουω
μυστικο που κανεις ποτε δεν εμαθε
ψεμα που πιστεψαν ολοι
παθος που πολλοι το μοιραστηκαν
αληθεια που κανεις δεν κατεχει

θα ειμαι
εγω να με θες πιο πολυ
εγω που τις προσευχες σου ακουω
εγω που κανεις ποτε δε μ' εμαθε
εγω που με πιστεψαν ολοι
εγω που πολλοι με μοιραστηκαν
εγω που κανεις δε με εχει

Να με κερασεις μια νυχτα ερωτα
κι εγω τα δεδομενα σου θ' αλλαξω...


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014




Ενος λεπτου σιγη για τον αυτοχειρα Θανατο
που παραδοθηκε υποκλινομενος στην ομορφια
του τυραννικου Ερωτα.

(του Ερωτα οπαδος εγω μα σεβομαι τους "αντιπαλους")

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014


Κι οταν οι αντιστασεις μου επεφταν εσυ δεν ησουν εκει. Καποιος προσπαθουσε να με προστατεψει απο ενα μοιραιο λαθος η μηπως η ιδια η μοιρα μου εκανε λαθος; 

Ολα ψεματα...η μονη αληθεια ειναι οτι απλως εγω δεν τολμησα...Ας σου το λεγα κι ας γινοσουν εσυ το λαθος που θα ξεμπροστιαζε για παντα την παρορμητικοτητα μου...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014




Και θελω να φωναξω "γαμωτο με πονας!!!!!" μα στο τελος δε λεω τιποτε γιατι μ' αρεσει εστω απλα να σε κοιταζω...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Έρωτας Καιόμενος



Η παρουσια σου διπλα μου εντεινει την απουσια σου μεσα μου
Γιατι μπορω και στ' αρωμα σου ταξιδευω
ντυνοντας τις αισθησεις μου με την απατηλη γλυκα της αυρας σου
μα το χαδι σου αμφισημο παντα, αμειλικτο και δηλητηριωδες
σαν τον πιο ενδοξο θανατο που μπορει αυτοχειρας να εχει δοκιμασει
πληγωμενος απο ερωτα ανεκπληρωτο
ξεριζωνει απο τα σπλαχνα μου ο,τι εσυ μου χαριζεις
κι απλοχερα πισω μου ζητας
Οι λεξεις αναρθρες κραυγες σε χειλη διψασμενα αν τ' ονομα σου δεν εχουν στοχο
στυφα τα λογια μου αν εσενα δεν υμνουν
Τα ματια μου αδεια αν τη μορφη σου δε χαιδευουν
κι ο,τι κι αν ταξω στην καρδια να σε ξεχασει
με απειλει πως θα μ' αφησει στα μισα
Δε σε φοβαμαι ερωτα, αγγελε εσυ αποκληρε απ' τους αγγελους
στο προσωπο σου οσοι φοβοι ποθησα ενσαρκωνονται βαναυσα κι ηδονικα
Δε σε φοβαμαι γεννημα των πιο αμαρτωλων συνουσιασεων
που τολμησαν ποτε οι σκεψεις μου να ελπισουν
Εσενα ανασαινω κι εσυ με σκοτωνεις
την ωρα εκεινη που η απαντηση σε ολα τ' ονομα σου μοιαζει να 'ναι
σαν κραυγη ζωτικης σημασιας, καλεσμα σπαρακτικο και πιο οδυνηρο
απο την ιδια την (ρηχη) αναγκη για επιβιωση

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014



Χαλιεμαι που σε ονειρευομαι καθε βραδυ...φαινεται το υποσυνειδητο μου δεν εχει τοσο εγωισμο οσο Εγω...

'Ελλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Όνειρα


Ήρθα απο πισω σου και σ' αγκαλιασα για να σε τρομαξω. Αρχισαμε να προχωραμε μαζι, ετσι, ακομη αγκαλια, ηταν κατι σαν παιχνιδι. Λεγαμε μισολογα. Υπονοουμενα και χαμογελα μισα μας ξεφευγαν παντα ηθελημενα. Μισα…ημι όλα. Αλλα ηθελημενα. Μεχρι που αφησες την αληθεια σου να αποκτησει ηχο μετα από τρια βασανιστικα αποσιωποιητικα που φανηκαν αιωνας. Απροειδοποιητα με σκοτωσες και με ανεστησες την ιδια στιγμη όταν μου ειπες: «…και στο λεει αυτό ενας ανθρωπος που…σ’αγαπαει…». Ηταν τοσο ερωτευσιμο αυτό το δειλο θαρρος που εντυσε την τελευταια λεξη σου! Ηθελες κι αλλα να πεις μα η σιωπη ηταν πιο καταλληλη, γι’αυτο παραχωρησες τη θεση της φωνης στο ρημα νιωθω. Σαστισα για ένα δεκατο του δευτερολεπτου, τοσο μου χρειαστηκε για να συνειδητοποιησω ότι, ναι, κι εγω σ’ αγαπουσα…Κι εγω βασανιζομουν και γω πονουσα και ηταν γι’ αυτό: Επειδη σ’ αγαπουσα περιεργα. Σ’ αγαπουσα μ’ έναν τροπο δικο μου, ασυνηθιστο μα τοσο αληθινο. Αυτό που για μενα είναι αθλος εγινε τελικα η δικη μου φωνη. Μιλησα. «Κι εγω…», σου (το) ειπα. «Κι εγω, σ’αγαπω». Μια ζεστη αυρα μας τυλιξε για να γινω ξαφνικα ρομαντικη κι ετσι να ξαφνιαστω μ’ εμενα. Σε φιλησα. Ωσπου βουλιαξαμε κι οι δυο στους ρυθμικους μα ξεφρενους χτυπους δυο εκπληκτων καρδιων που παλευαν να πεταξουν απο πανω τους τα σωματα μας για να ενωθουν και στην ακρατη επιθυμια δυο κορμιων που τους απαγορευτηκε περισσοτερο απ' οσο μπορουσαν να αντεξουν.


Δε σου κρυβω πως απλα σε ηθελα, μεχρι να καταλαβω ότι νοιαζομαι για σενα. Ότι νοιαζομαι τοσο που θα μπορουσε να είναι αυτό ένα ειδος αγαπης, δε σου ειπα ψεματα. Κατά καποιον τροπο σ’ αγαπω. Κι ας μη με ξερεις κι ας μη σε ξερω, γνωριζομαστε. Με μαθαινεις με κάθε βλεμμα που κλεφτα μου ριχνεις όταν δε σε βλεπω, σε μαθαινω με κάθε ματια που ανταποδιδω όταν δεν κοιτας. Κι εκρηγνυται ο τελευταιος χτυπος της καρδιας μας που συμπιπτει με  οσα βλεμματα μας απροσεχτα συναντιουνται. Τι με κανει να σε νοιαζομαι; Ότι θελησες για λιγο να με μαθεις σα να επεδιωκες ν’ αγαπησεις όλα οσα κρυβω; Οι λιγες λεξεις που ανταλλαξαμε οταν προσπαθησαμε τοτε να 'ρθουμε πιο κοντα; Οι κρυφες μα τοσο επιπολαια φανερες στιγμες μας; Το "δεν πρεπει" που δυναμωνει το παθος μου; Το θελω σου που ξεριζωσα από εγωισμο η καποιου ειδους φοβο; Η τοσο εντονη κραυγη της σιωπης των ματιων σου; Ισως όλα αυτά και τιποτα. Κι όμως εμεις οι δυο μαζι δε θα βρεθουμε ξανα ποτε οπως σ' εκεινα τα ονειρα που βραδυ παρα βραδυ με στοιχειωνουν.
Ονειρα ομοια με αυτό που περιεγραψα πριν λιγο…

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014



Είναι κι εκεινα τα ονειρα που σε ξυπνανε απ’την πραγματικοτητα για λιγο.

Δεν αξιζει λεει να ζεις χωρις αυτα κι όμως…ποναει τοσο η ζωη μετα την επιδραση τους. Ξυπνας μεσα σε μια αδιστακτη κατασπρη αληθεια σαν παγωμενο δωματιο ψυχιατρειου, γυμνος, τοσο δα μικρος και μονος. Και τοτε αρχιζει η στερηση. Τοτε αρχιζει να σωματοποιειται η αναγκη για μια δοση ελπιδας κι ο ερωτας γινεται συμπτωμα οργανικο. Ο πονος σκιζει τα σωθικα σου κι εσυ ταλαντευεσαι αναμεσα στην παραιτηση, στο ξεπουλημα και στο ενστικτο επιβιωσης που φθινει ως αντιστροφως αναλογο με τις πτωσεις. Αν εισαι από αυτους που επιβιωνουν γινεσαι άλλος. Κρατας το σωμα σου ιδιο μονο που ζωγραφιζονται απ’την αρχη οι γραμμες της μοιρας στο κορμι σου κι ο χρονος παρεα με τον πονο χαρακωνουν αλλιως τα ματια σου. Το μεσα σου όμως…το μεσα σου δεν είναι πλεον συμβατο με το παλιο σου αιμα. Αλλαζεις. Το συναισθημα παγωνει και το βλεμμα σκληραινει. Η καρδια χτυπα κυνικα και η ψυχη σου ειρωνευεται ο,τι περισσοτερο εχει αναγκη…Ποσα θα εδινες για μια ακομη δοση ελπιδας ωσπου να καταληξεις να την περιφρονεις εντελως; Αλλαζεις. Κι αν παλευεις ακομη είναι για ένα γαμημενο πεισμα τοσο εγωκεντρικο οσο ο νεος εσυ. Αν ακομη προσπαθεις είναι για έναν υπερτροφικο εγωισμο, το μονο «οργανο» μεσα σου που βραζει ακομα απεναντι στον κοσμο. Κι αν καποτε το κινητρο σου ηταν αυτή, η τοσο ψευτρα ελπιδα, τωρα σκοπος σου γινεται η συγκρουση με την ιδια σου τη μοιρα. Δηλαδη τον εαυτο σου…

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014





Καλη χρονια σε ολους! Ο,τι στερηθηκατε ως τωρα φετος να το βρειτε μπροστα σας, ο,τι σας λυγισε στο παρελθον φετος να μετατραπει σε δυναμη και πεισμα! Να ειστε ολοι καλα, να ερωτευτειτε, να αγαπησετε, να τα δωσετε ολα και μη φοβαστε τιποτε! Σας ευχομαι ενα 2014 γεματο νεες εμπειριες και συγκινησεις που θα σας μεινουν αξεχαστες!
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013



Γιατι; Αφού σε θέλω γιατι ποτέ μου δεν το είπα να τ' ακούσεις; Τώρα να φεύγεις σε βλέπω και μόνο αυτό αναρωτιέμαι κάτι νύχτες σαν αυτή...γιατί; Κι όμως αυτό μου το γιατί δε θα με βγάλει πουθενά μιας και δεν πρόκειται το εγώ μου να νικήσει...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα