Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015



Θα προτιμούσα όλα αυτά τα βιντεάκια που κυκλοφορούν τις τελευταίες μέρες, οι φωτογραφίες και οι αναρτήσεις προκειμένου να νιώσουμε δυνατοί, υπερήφανοι, να υψώσουμε το παράστημά μας κλπ, να είχαν ως στόχο να εξυψώσουν το ανθρωπιστικό μας φρόνημα και όχι απλώς και μόνο το ελληνικό. Ίσως, λέω ίσως, ένας από τους λόγους που πάμε από το κακό στο χειρότερο -όχι σαν χώρα αλλά σαν πλανήτης θα τολμήσω να πω- είναι επειδή αντί κάθε λαός αυτού του κόσμου να θυμηθεί πως είμαστε άνθρωποι, βάζει πάνω απ' όλα την εθνική ταυτότητά του πάντα, ακόμη και στα δύσκολα, ή μάλλον ίσως κυρίως τότε. Αλήθεια, αυτό γιατί στο μικρό μου μυαλό μοιάζει να συμβάλλει στην πάσης φύσεως διάσπαση αντί να προωθεί την ενότητα; Είμαστε διαφορετικοί, δεν είμαστε ανώτεροι. Γι' αυτό και η περηφάνια μου θα ήταν μεγαλύτερη αν κάποιος κοιτούσε να μου δώσει θάρρος και κουράγιο υπενθυμίζοντάς μου πως όλοι είμαστε άνθρωποι και σαν άνθρωποι καλούμαστε να αντιδράσουμε, να πολεμήσουμε, να αντιταχθούμε απέναντι στην αδικία, παρά ότι είμαι Ελληνίδα και πως σαν Ελληνίδα καλούμαι να πολεμήσω λαούς άλλων χωρών. Οι κυβερνήσεις σας δε με αντιπροσωπεύουν ό,τι κι αν είναι, ό,τι χρώμα ή εθνικότητα κι αν έχουν. Στα μάτια μου δεν είναι τίποτε άλλο παρά κυβερνήσεις, δηλαδή εξουσία. Σαν άνθρωπος θέλω και πάντα θα προσπαθώ να βρίσκω το κουράγιο να λέω όχι σε κάθε αδικία απ' όπου κι αν προέρχεται. Και σαν άνθρωποι θα ήθελα επιτέλους κι άλλοι να πάψουν να στηρίζουν τους τυράννους τους. Μόνο έτσι θα βοηθούσαν όποιοι κι αν ήταν απ' όπου κι αν κατάγονταν...Εγώ προσωπικά λοιπόν δεν είμαι υπερήφανη επειδή είμαι Ελληνίδα. Μήπως Έλληνες δεν είναι και κάποιοι από αυτούς που έβαλαν το χεράκι τους να φτάσουμε ως εδώ; Είμαι υπερήφανη επειδή είμαι άνθρωπος με αίσθηση δικαίου. Ή τουλάχιστον προσπαθώ καθημερινά για να είμαι. Και τώρα ξαναγυρνάω στην ουτοπία μου να σας αφήσω να παρακολουθήσετε λίγο ακόμη ρεαλισμό.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015



Τα "καλοντυμενα" ψεματα ειναι απο τα ελαχιστα πραγματα που χρειαζονται αγονο εδαφος για να ριζωσουν και ν' αναπτυχθουν.
Διαβάστε περισσότερα...

Η παραξενη δυναμη του Τρουθ
Μια φορα κι εναν καιρο, ηταν ενας Μικροκοσμος ο οποιος κατοικουνταν απο μικροσκοπικα ανθρωπομορφα πλασματα. Αυτα τα πλασματα εμοιαζαν πολυ με τους ανθρωπους που ξερουμε σημερα, οχι μονο εξωτερικα αλλα και στις συνηθειες τους. Ζουσαν σε σπιτια, σχεδον οπως τα δικα μας, ειχαν συναισθηματα και αδυναμιες σχεδον οπως εμεις, αλλα ισως διεφεραν σε ενα πραγμα. Ειχε το καθενα απο αυτα μια ξεχωριστη μαγικη ικανοτητα, μια δυναμη. Αλλο ειχε δυναμη μεγαλη σωματικη και μπορουσε ετσι να βοηθαει στις χειρονακτικες δουλειες, αλλο μπορουσε να γιατρευει αρρωστιες, αλλο να μεταφερεται στον χρονο, αλλο να αλλαζει μορφες και παει λεγοντας. Ηταν λοιπον και ενα πλασματακι το οποιο ειχε ενα χαρισμα διαφορετικο απο τα υπολοιπα. Το ιδιο θεωρουσε οτι η δυναμη του ηταν ελαττωμα περισσοτερο παρα χαρισμα, γι' αυτο και πολλες φορες ενιωθε μονο του και λυπημενο. Αισθανοταν πως ολοι μπορουσαν να βοηθησουν καπου, ολοι ηταν χρησιμοι, εκτος απο το ιδιο.
Η δικη του ξεχωριστη ικανοτητα, ηταν οτι μπορουσε να βλεπει πεντακαθαρα εκτος απο τα καλα, και ολα τα ασχημα του Mικροκοσμου και των συντροφων του. Τα υπολοιπα μικρα πλασματακια δεν μπορουσαν να δουν ολα αυτα τα ασχημα που εβλεπε ο φιλος μας κι ετσι οταν τολμουσε να μιλησει για κατι απο αυτα, οι περισσοτεροι τον ελεγαν γκρινιαρη.
Ενιωθε τοσο μονος του που μια μερα αποφασισε να ζητησει απο το Γεροντοτερο του Mικροκοσμου μια μεγαλη χαρη. Θα του ζητουσε να εφαρμοσει στον ιδιο, τη δυναμη του. Ο Γεροντοτερος ειχε τη δυναμη να μεταφερει, οποιον το επιθυμουσε, απευθειας στον κοσμο της φαντασιας του. Επειδη ομως κατι τετοιο εκρυβε πολλους κινδυνους, με πρωτο και καλυτερο, οποιος εφευγε να μην μπορουσε ποτε να ξαναγυρισει, η να βρεθει στην ανυπαρξια μεταξυ του πραγματικου και του φανταστικου, δε συνηθιζε να το κανει πραξη και το αρνιοταν σε οποιον του το ζητουσε χωρις σοβαρο λογο. Και επειδη κανενας λογος δεν του ηταν αρκετος για να θεσει σε κινδυνο καποιο απο τα πλασματα του μικροκοσμου, δεν το ειχε εφαρμοσει παρα μονο σε λιγες, πολυ εξαιρετικες περιπτωσεις. Μονο που τοτε το ειχε κανει για να μπορεσει να σωσει τον Mικροκοσμο απο καποια πλασματα που, οπως χαρακτηριστικα ελεγε, ειχαν παρει τον κακο τον δρομο χωρις γιατρεια. Ο φιλος μας τα ηξερε ολα αυτα, αλλα ηταν αποφασισμενος να παει και να του ζητησει να τον μεταφερει στον κοσμο του μυαλου του, με οποιο κοστος. Δεν αντεχε αλλο να τον θεωρουν ολοι γκρινιαρη, δεν αντεχε να βλεπει μονο ο ιδιος ολα τα ασχημα γυρω του, δεν αντεχε που ενιωθε οτι κανεις, μα κανεις, δεν μπορουσε να τον καταλαβει, δεν αντεχε να νιωθει τοσο διαφορετικος. Ξεκινησε λοιπον ενα πρωι για το σπιτι του Γεροντοτερου με σκυμμενο το κεφαλι και τα δοντια σφιγμενα απο αγωνια. Κατι μεσα του τον ετρωγε παρολαυτα συνεχιζε το δρομο του. Οταν εφτασε, πηρε μια βαθια ανασα και χτυπησε την ξυλινη πορτα του σπιτιου. Απο μεσα ακουστηκαν συρτα βηματα και λιγα δευτερολεπτα αργοτερα εμφανιστηκε στο κατωφλι ο Γεροντοτερος.
-Γεια σου Τρουθ! Τι κανεις εδω; Συνεβη κατι; Ρωτησε ο Γεροντοτερος τον φιλο μας βλεποντας τον αμηχανο εξω απο την πορτα του.
-Ναι...θα ηθελα μια...χαρη. Ψελλισε ο Τρουθ.
-Ελα, ελα μεσα να μου πεις. Εγνεψε ο Γεροντοτερος
Οταν ο Τρουθ μπηκε στο σπιτι, καθισε προσεκτικα σε μια ξυλινη καρεκλα, στεναχωρημενος.
-Τι συμβαινει παιδι μου, γιατι εισαι τοσο προβληματισμενος; Τον ρωτησε ξανα ο Γεροντοτερος ανησυχα.
-Να...ξερεις, τοσα χρονια, ολη μου τη ζωη, εχω αυτη την παραξενη ικανοτητα να βλεπω περα απο τα καλα και ολα τα ασχημα, τα δικα μου, του μικροκοσμου μας και των αλλων γυρω μου. Εγω μαλλον ελαττωμα θα το ελεγα και οχι δυναμη! Ολοι γυρω μου χρησιμευουν σε κατι, περνανε καλα, δεν τους νοιαζει τιποτε και μονο εγω βλεπω οσα θα μπορουσαν να ειναι καλυτερα...Νιωθω μονος μου και μιζερος. Ειμαι δυστυχισμενος, δεν κολλαω πουθενα! Γι' αυτο...θα ηθελα να με μεταφερεις στον κοσμο του μυαλου μου, στον δικο μου κοσμο, οπου δε θα υπαρχει τιποτε ασχημο για να βλεπω κι ετσι ουτε εγω θα στεναχωριεμαι, ουτε οι αλλοι γυρω μου θα κουραζονται με αυτα που λεω. Ειπε ο Τρουθ με λαχταρα, σχεδον μεσα σε παραληρημα.
-Τελειωσες; Εκανε ο Γεροντοτερος γαληνια.
- Ναι...αποκριθηκε παραξενεμενος ο Τρουθ. Περιμενε οτι ο Γεροντοτερος θα αντιδρουσε πιο εντονα σε οσα του ειχε μολις πει.
- Αυτο που μου ζητησες μπορεις να το κανεις και μονος σου...Ειπε ο Γεροντοτερος.
- Τι; Πεταχτηκε εκπληκτος ο Τρουθ.
- Μπορω να σε ρωτησω κατι; Ο Γεροντοτερος εξακολουθουσε να μιλαει γαληνια και να τον κοιταζει κατευθειαν στα ματια.
- Ν..ναι. Απαντησε διστακτικα ο Τρουθ.
- Ποτε μπορει καποιος να κερδισει εναν αντιπαλο...οταν τον παραταει και φευγει φοβισμενος και κουρασμενος η οταν καθεται απεναντι του και τον αντιμετωπιζει μεχρι τελους;
- Μα δεν...Ξεκινησε να λεει ο Τρουθ που δεν ηταν σιγουρος για το τι ηθελε να πει ο συνομιλητης του.
- Απαντησε μου. Τον διεκοψε ο Γεροντοτερος με ενα κοφτο νευμα.
- Το δευτερο. Απαντησε υπακουα ο Τρουθ.
- Για πες μου τωρα, αξιζει να παλευεις για την αληθεια η οχι;
- Αξιζει.
- Αξιζει περισσοτερο μια ομορφη πραγματικοτητα εστω κι αν απαιτει κοπο για να χτιστει, η ενα ομορφο ψεμα κι ας ειναι ευκολοτερο να το ζησεις;
- Το πρωτο.
- Αξιζει να πας χαμενος εσυ, ακομη κι αν ο κοσμος του μυαλου σου ειναι ο παραδεισος ο ιδιος και μαζι με εσενα να χαθει και η ελπιδα του Μικροκοσμου για μια ομορφη πραγματικοτητα, η θα ηταν καλυτερο να μεινεις, να παλεψεις και πολυ πιθανο να κερδισεις; Προσεχε, γιατι μου εχεις ηδη απαντησει πιο πριν, θυμασαι;
- Σου εχω απαντησει ηδη πιο πριν...Επανελαβε τωρα ο Τρουθ ανοιγωντας διαπλατα τα ματια του σα να ειχε δει μολις μια μεγαλη αληθεια που εκρυβε μεσα του χρονια.
- Ετσι μπραβο! Καθενας απο εμας ειναι ταγμενος απο τη φυση του να φερνει εις περας εναν η περισσοτερους σκοπους. Στοχους. Γι' αυτο και καθενας απο εμας εχει μια δυναμη ξεχωριστη και περισσοτερες διαφορετικες ικανοτητες, ωστε χρησιμοποιωντας τη δυναμη του να προσφερει ο,τι μπορει για την εξελιξη του Μικροκοσμου. Ποιος θα ηταν ικανοτερος να βελτιωσει τα ασχημα του Μικροκοσμου αν οχι αυτος ο οποιος τα βλεπει τοσο καθαρα; Δεν εισαι γκρινιαρης Τρουθ! Μονος σου μου ειπες οταν ηρθες οτι δε βλεπεις μονο τα κακα αλλα και τα καλα. Αυτο σημαινει οτι βλεπεις ολοκληρη την αληθεια! Μπορεις να οραματιζεσαι εναν καλυτερο Μικροκοσμο και μονο αν μεινεις υπαρχει πιθανοτητα να τον κανεις πραγματικοτητα! Και τοτε Τρουθ ο κοσμος του μυαλου σου δε θα ειναι πια ενας φανταστικος κοσμος αλλα ο αληθινος! Ο ιδιος ο Μικροκοσμος θα εχει γινει ο κοσμος που ονειρευεσαι! Kι εμενα...δε θα με χρειαζεσαι πια. Αυτο, νομιζω, αξιζει περισσοτερο απο το ωραιο ψεμα σου, ετσι δε μου ειπες;
- Ναι...Ναι! Ετσι σου ειπα... Εχεις δικιο Γεροντοτερε, πως μπορεσα να λυγισω, πως μπορεσα να μην το δω;! Εγω, που υποτιθεται οτι βλεπω ολη την αληθεια...που βλεπω ολα τα ασχημα γυρω μου...αφησα να με νικησει το κακο που εχω εγω ο ιδιος μεσα μου!
- Το δικο σου ασχημο Τρουθ ηταν ο φοβος! Το εβλεπες, το ηξερες ηδη. Αλλα δεν ηθελες να το παραδεχτεις...Το πρωτο βημα εγινε. Τωρα καταλαβες πια τι πρεπει να κανεις.

Κι ετσι ο Τρουθ καταλαβε οτι ηταν πολυ χρησιμος για τον Μικροκοσμο των μικροσκοπικων πλασματων και απο τοτε δε σταματησε να αγωνιζεται για να τον κανει καλυτερο. Το αν τα καταφερε η οχι δε θα σας το πω! Θα το ανακαλυψετε μονοι σας οταν ακολουθησετε κι εσεις το παραδειγμα του χρησιμοποιωντας τις...δικες σας μαγικες δυναμεις. Ισως τελικα να εχουμε κι εμεις απο αυτες και...να μην το εχουμε ανακαλυψει!
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Για εκεινη τη μια ωρα που λεγαμε…







...και ξαφνικα όλα τα στιχακια, όλα τα συνθηματα κι εκεινα τα ποιηματα που εσπευδα να κοινοποιησω κάθε τοσο στο facebook τείνοντας να γινομαι ολο και πιο γραφικη εφοσον δηλωνω με τον ερωτα ερωτευμενη, απεκτησαν μορφη… «Στην πιο μικρη στιγμη μαζι σου εζησα ολη μου τη ζωη» «ξερεις ποσο πολύ είναι για μενα οι λιγες στιγμες μαζι σου;» κλπ κλπ…
Για κεινη τη μια ωρα που λεγαμε θα σε δω και αυριο ετσι, στα κλεφτα…και θα είναι σα να εχουμε παλι κανει τα παντα μονο επειδη εσυ τολμας και μ’ ένα βλεμμα όλα τα ζητας κι όλα τα θελεις, όλα τα δινεις και σε όλα ναι μου φωναζεις αφηνοντας ένα παθιασμενο υπονοουμενο που δεν ειπωθηκε ποτε να με ακολουθει ωσπου να κλεισω τα ματια μου το βραδυ αποκαμωμενη από σκεψεις κι αισθησεις αδιοχετευτες. Μα ουτε κι αν τα ματια κλεισω απαλλασσομαι απ’ τη μορφη σου, θαρρεις και ξερει ακομη και η αυρα σου πως δε θελω τωρα πια ν’ απαλλαχτω…εκει, σε ονειρο, σε νιωθω μεσα μου να θριαμβευεις καθως αφηνομαι στα χερια σου και παιρνεις μεσα σε μια νυχτα οσα δεν τολμησες , αν και τα σκεφτηκες, ουτε κι εσυ ποτε ανοιχτα να μου ζητησεις. Μια αντιθεση είναι αυτή η βολτα μου μαζι σου…χωρις προορισμο, χωρις αρχη μεση η τελος…μια χαωδης αντιθεση – και σου χα πει ποσο γουσταρω και τις αντιθεσεις και το χαος. Σα μια ασπρομαυρη φωτογραφια με εκατομμυρια χρωματα…γιατι οπου το μαυρο και το ασπρο τολμαν να συναντηθουν η εκρηξη είναι πολυχρωμη σαν εκεινες τις πολυχρωμες πεταλουδες που –αναθεμα τα ρομαντζα που ονομαζουνε κλισε!- νιωθω οτι επαληθευει την υπαρξη τους κάθε χαμογελο σου…
Ναι, αφου με ρωτας, χαιρομαι που με καταλαβαινεις…ναι, χαιρομαι με κάθε «κι εγω!» που ακουω από σενα η ξεφευγει από μενα κάθε φορα που θελουμε κατι φωναχτα…χαιρομαι που εισαι εδώ, χαιρομαι που ειμαι πλεονεκτρα και δε σου ζητησα να φυγεις, χαιρομαι που ακομη αντεχεις κι ας μην ξερω, κι ας φοβαμαι…κι ας κοβομαι στα δυο…χαιρομαι…Σκεφτομαι πως αν δεν ειχα βρει ηδη κατι που αγαπησα πολύ θα ημασταν τωρα καπου δυο μας και θα χτιζαμε με τη φαντασια μας όλα τα «κι εγω» που μας ξεφυγαν ωσπου να τα πραγματοποιησουμε μαζι αργα η γρηγορα…γιατι το βλεπω ότι δεν εχεις μαθει να το βαζεις κατω…και ξερεις…είναι κι αυτό ένα από τα «περιεργα» που γουσταρω λοιπον σε σενα…
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Εκείνα τα βράδια...






Είναι κάτι βράδια, αυτά ντε, που βλέπεις να γίνονται θέμα σε νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα, στιχάκια….είναι εκείνα τα βράδια που τσακίζουν τις υπομονές, τσιτώνουν τις αισθήσεις και σπάνε κάθε έλεγχο στο πείσμα της τάξης που θες να επιβάλλεις στη ζωή σου. Είναι εκείνα τα βράδια που θέλω  να φωνάξω το όνομά σου και να γαμήσω τα πάντα γύρω μου διανύοντας την απόσταση που μας χωρίζει επιτέλους όχι μόνο νοερά! Εκείνα τα βράδια που θέλω να ρισκάρω τα όχι και τα ναι σου, να στα πω όλα και μετά  να περιμένω απάντηση κοιτάζοντας  ίσως μετανιωμένη και τρομοκρατημένη το μήνυμα που μόλις εστάλη από τα χέρια της ίδιας μου της έξαψης, που παραδόθηκε και λίγη ώρα μετά θα διαβαστεί….να περιμένω καταϊδρωμένη, με την καρδιά στο στόμα και την ψυχή μου να κάνει κύκλους γύρω μου σαν ερινύα για να δω πόσο πολύ τελικά τα γάμησα εκείνα τα πάντα γύρω μου κι αν θα μείνω με τη φωτιά μου στα χέρια η θα καούμε μέσα της παρέα…ένα από εκείνα τα βράδια! Μ’ ακούς που σου μιλάω κάθε φορά που σε σκέφτομαι; Πώς να μ’ ακούσεις αφού σε θέλω και τίποτα δε λέω; Πώς να με νιώσεις όταν απλά δεν είσαι εδώ; Δε με παίρνει να κάνω τίποτε  μαζί σου και το ξέρω…μην κοιτάς που η φαντασία μου σε βάζει και μου λες σε όλα ναι…όταν ξυπνάω είναι που πονάω…αλλά θέλω να σου πω…ένα από κείνα τα βράδια…ότι δε με νοιάζει τελικά! Ότι θέλω να σε περιμένω γιατί θέλω να σε βλέπω, γιατί θέλω να σε ακούω, να μυρίζω το άρωμά σου… γιατί σε θέλω!!! Ότι δε με νοιάζει γιατί έχω μάθει στη ζωή μου να τα θέλω όλα όσα θέλω με κάθε τρόπο! Ότι δε με νοιάζει γιατί ξέρω ότι η φαντασία μου δε γουστάρει να είναι ρεαλίστρια αλλά ζωντάνεψε επειδή την ερέθισες εσύ ένα από κείνα τα βράδια! Την ερέθισες εσύ τάζοντας ό,τι μπορούσες ακόμη κι αν δούλεψε για σένα το σκοτεινό υποσυνείδητο κι όχι το εγώ σου. Ότι δε με νοιάζει γιατί μπορεί να έχω μια γαμημένη ελπίδα αν όχι με σένα…με αυτό το σκοτεινό υποσυνείδητο  που λέγαμε….που όπως φαίνεται τολμάει πιο πολλά απ’ όσα εσύ έχεις φανταστεί! Ένα από κείνα τα βράδια, λοιπόν, εγώ για το σκοτάδι σου θα είμαι εκεί! Και δε με νοιάζει που θα είναι σκοτεινά! Μ’ αρέσει να εκρήγνυμαι τις νύχτες στα σκοτάδια…γιατί τότε οι φωτιές και οι εκρήξεις λάμπουν πιο πολύ…!

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Ηθοποιός σημαίνει...φαρμακοποιός, αρχιτέκτονας, δικηγορος, γιατρος......



Νιωθω την αναγκη να γινω λιγο κυνικη. Κυνικη για καποιους, δικαιη (οσο γινεται) κατ' εμε. Εχω την τυχη εκτος η εντος εισαγωγικων, να μπορω να λεω οτι κυνηγωντας το ονειρο μου σπουδασα ηθοποιος και παλευω γι' αυτο καθε μερα. Και θα συνεχισω να παλευω γι' αυτο καθε μερα οχι μονο για να γινω καλυτερη, για να εξελιχθω, για να αποδειξω και να εδραιωσω την όποια αξια μου, κατι το οποιο δεν ειναι απλως θεμιτο ειναι και απαιτουμενο, αλλα για να επιβιωσω σε μια χωρα οπου το να ειναι κανεις ηθοποιος ακουγεται τουλαχιστον αδιανοητο! Σε μια χωρα οπου το να εισαι ηθοποιος σημαινει οτι εχεις σπουδασει σιγουρα κατι αλλο και ισως ουτε καν και υποκριτικη! Σε μια χωρα οπου τουλαχιστον στις νεαροτερες ηλικιες ειναι πλεον παρανοια το να θελει κανεις να λεγεται επαγγελματιας ηθοποιος και οπου εξισωνεται με καθε λογης χομπιστες οι οποιοι, ειτε αξιζουν ειτε οχι να ασχολουνται με το θεατρο, οπως και να το κανουμε επελεξαν να ειναι ακριβως αυτο: Χομπιστες! Παλευω λοιπον να ειμαι ηθοποιος σε μια χωρα οπου βρισκομαι συνεχεια σε θεση να συνεργαζομαι με αρχιτεκτονες, γιατρους, δικηγορους, περιπτεραδες, φαρμακοποιους, διαφορους εν ολιγοις πτυχιουχους ΗΔΗ επαγγελματιες και εργαζομενους ο καθενας στον τομεα του, οι οποιοι δηλωνουν ξεκαθαρα πως το θεατρο δε θα το εκαναν μονιμη δουλεια τους γιατι απλως ειναι το χομπι τους και το κανουν για την καυλα τους οπως πολυ χαρακτηριστικα λενε. Οπως ανεφερα ηδη παραπανω οι περισσοτεροι απο αυτους δεν εχουν καν σπουδασει το αντικειμενο κι ακομη κι αν οντως εχουν ενα εμφυτο ταλεντο στην υποκριτικη δεν εκριναν απαραιτητο να το δουλεψουν σε καποια σχολη γιατι πολυ απλα το να εισαι ηθοποιος δεν ειναι τιποτε το αξιοσπουδαστο στη χωρα τουτη. Στη χωρα οπου εγω και οι κατα τα αλλα αξιεπαινοι αυτοι ανθρωποι που κανουν πραξη τα θελω τους ως χομπι, πληρωνομαστε το ιδιο οταν εγω ειμαι ηθοποιος κι εκεινοι απλα δηλωμενοι χομπιστες με ηδη υπαρχοντες πορους!  Οταν εγω εχω απαρνηθει την ασφαλεια μου για να κηνυγησω το ονειρο μου, οταν εγω εχω "χασει τον χρονο μου" σπουδαζοντας πανω στο αντικειμενο αυτο, οταν εγω δεν πηγα να γινω ψυχολογος απο χομπι επειδη απλα μου αρεσει πολυ, εκμεταλλευομενη την εμφυτη κληση μου και την ενσυναισθηση που λενε οι γυρω μου οτι με χαρακτηριζει, ζητωντας να πληρωθω και κανοντας συνεδριες χωρις να εχω σπουδασει το αντικειμενο! Γιατι πολυ απλα οποιοδηποτε αλλο επαγγελμα σε αυτην τη χωρα θεωρειται αξιο εκπαιδευσης και πτυχιου αλλα η υποκριτικη ειναι κατι που μπορει να κανει ο καθενας και να πληρωνεται απο αυτο την ιδια ωρα που η ανεργια στον κλαδο εχει ξεπερασει το 95%.  Ο μισθος του νεου ηθοποιου στη χωρα αυτη χαρακτηριζεται απο τους ιδιους τους θιασαρχες ως χαρτζιλικι, η ασφαλιση για τη συντριπτικη πλειοψηφια ειναι ονειρο απατηλο και οι προβες δεν περιλαμβανονται καν στις ωρες εργασιας λες και το επαγγελμα του ηθοποιου δεν ειναι ο πολυωρος κοπος καιρο πριν το αποτελεσμα αλλα οι 2 ωρες μαξιμουμ που θα βρισκεται πανω στη σκηνη για ενα τριημερο την εβδομαδα! Λες και ο αρχιτεκτονας η ο πολιτικος μηχανικος για παραδειγμα, δεν πληρωνονται για τα σχεδια και την προεργασια μεχρι να ανεγερθει το εκαστοτε κτιριο αλλα με ταριφα 30 ευρω κατα οροφο αμεσως μολις χτιστει. Σε μια χωρα λοιπον οπου σε μια παρασταση που θελει να λεγεται επαγγελματικη και η οποια ανεβαινει σε ενα θεατρο επισης επαγγελματικου βελινεκους, συνυπαρχουν επανω στο σανιδι 10 ανθρωποι εκ των οποιων οι 2 μονο εχουν σπουδασει υποκριτικη και οι υπολοιποι ειναι επαγγελματιες ηδη εργαζομενοι πτυχιουχοι σε ασχετους τομεις, γιατι μας κανει την οποιαδηποτε εντυπωση το βραβειο που πηρε ας πουμε ο Σακης Ρουβας για την ερμηνεια του στην Επιδαυρο? Αν το δουμε αναλογικα λοιπον το θεμα, αν αναλογιστουμε το ποσο εχει εξευτελιστει ο κλαδος μας περισσοτερο απο καθε τι αλλο επισης εξευτελισμενο στη χωρα τουτη, θα δουμε οτι το βραβειο στον Σακη Ρουβα δεν ειναι παρα ενας συμβολισμος που απεικονιζει μια γενικοτερη ανεκδιηγητη κατασταση η οποια ξεκινα απο την πρωτη στιγμη κιολας που καλειται ο νεος ηθοποιος να δικτυωθει στον χωρο του θεατρου. Και να σκεφτει κανεις οτι ο Ρουβας που αναφερω απλως συμβολικα οπως ειπα ηδη, για τον οποιο δεν μπορω να εχω αποψη παρολαυτα μιας και δεν τον εχω παρακολουθησει, αν εχω σωστες πληροφοριες, εχει κανει και κατι πανω στον τομεα της υποκριτικης....ξανατονιζω λοιπον οτι αναλογικα αν ο φαρμακοποιος της γειτονιας μου παιζει μαζι μου σε μια επαγγελματικη παρασταση και πληρωνεται οσο εγω, ο Σακης Ρουβας θα παιξει Επιδαυρο και θα βραβευτει για την αξιοπρεπη του (οπως ακουσα) ερμηνεια...αναλογικα... Κλεινοντας λοιπον να πω οτι αισθανομαι παρα πολυ χαρουμενη και υπερηφανη που η χωρα μου με υπολογιζει τοσο ως επαγγελματια στον τομεα της τεχνης και του πολιτισμου (γελαστε αφοβα δεν παρεξηγω)...αλλα τι να λεμε τωρα....εδω καραβια χανονται θα μου πειτε κι εγω αρμενιζω. Αλλα φιλοι μου μηπως καθετι που μας απασχολει πλεον ετσι δεν το αντιμετωπιζουμε; Απο φοβο μην τυχον και αντιδρασουμε καπου και μας παρουν λεει το κεφαλι! Μονο οργη και λυπηση!

 Απο την αλλη βεβαια μιας και το νομισμα εχει παντα, η σχεδον, δυο οψεις, ο τροπος που κρινεται απο διαφορες επιτροπες το αν ενας νεος ηθοποιος αξιζει η οχι να περασει στην εκαστοτε κρατικη σχολη η στις εξετασεις του υπουργειου πολιτισμου ωστε να αποκτησει το πτυχιο του κρατικη αξια, ειναι τουλαχιστον και επιεικως υποκειμενικος...Μεσα σε 10 λεπτα και με βαση συνηθως αγνωστα κριτηρια που απο καθαρη τυχη πεφτουν μεσα στην αξια καποιων επιτυχοντων μια επιτροπη "ειδικων" κρινει ποιος μπορει να γινει ηθοποιος και ποιος οχι αδιαφορώντας εντελως για τους περισσοτερους εξωγενεις παραγοντες που θετουν υπο αμφισβητηση τις αποφασεις τους. Ισως καποια αλλη στιγμη αναλυσω το θεμα διεξοδικοτερα κι απο αυτην τη σκοπια. Κατα την ταπεινη μου αποψη ενας ηθοποιος δεν μπορει να κριθει μεσα σε 10 λεπτα αμφιβολης αντικειμενικοτητας με βαση εναν μονολογο προετοιμασμενο και κομμενο συνηθως στα μετρα αυτου που εξεταζεται, υπο συνθηκες τετοιας ανουσιας πιεσης πριν καν αποκτησει την εμπειρια ωστε να μπορει να τη διαχειριστει. Αυτο ομως δε σημαινει πως ηθοποιος μπορει να αυτοονομαζεται ο καθενας υποτιμωντας εντελως τον κλαδο και τους ανθρωπους που κοπιαζουν γι' αυτο που αποφασισαν με χιλια δυο ρισκα να ακολοηθησουν. Τι θα μπορουσε ισως να γινει; Μια ιδεα θα ηταν ενα σταδιο (ενα 6μηνο ισως) δοκιμαστικο στις σχολες οπου μεσα απο την καθημερινη τριβη και την προσπαθεια των παιδιων, μεσα απο τις βασικες γνωσεις που αυτα θα αποκτουσαν και εχοντας πια "ξεκλειδωθει" οι περισσοτεροι σπουδαστες, να αποφασιζαν ο καθηγητες τους για το ποιοι απο αυτους τελικα θα μπορουσαν να ανταπεξελθουν στις απαιτησεις αυτου του επαγγελματος ωστε να συνεχισουν. Ισως ακομη και αυτο να μην ειναι απολυτα δικαιο αλλα το απολυτο το στοχευουμε μεσα απο βηματα που μας βοηθανε να εξελιχθουμε, προφανως ισως να μην το φτασουμε ποτε. Μεταξυ του απολυτου και του εξευτελισμου ομως υπαρχει ενα χασμα που απαιτειται να γεφυρωθει... Δυστυχως οι νεοι ηθοποιοι καλουνται να αντιμετωπισουν τη στυγνη εκμεταλλευση τις περισσοτερες φορες μην μπορωντας να αντιδρασουν με τον υπαρκτο φοβο πως αν δε δεχτουν την εκαστοτε δουλεια θα πεσουν για αγνωστο ποσον καιρο στην απραξια...Δεν τους/μας αδικω. Περιμενω εχοντας μια ισως ουτοπικη ελπιδα πως πατωντας λιγο πιο γερα στα ποδια μας με τον καιρο θα μπορουμε να πουμε και κανενα γαμημενο οχι...

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014



Ακομη σε θελω
απο μακρια
σαν ονειρο
που συχνα αναρωτιεμαι
αν υπηρξε στ' αληθεια η οχι
σαν κατι αυτοφωτο που αν αγγιζα θα μ' εκαιγε
μα σε θελω
και δε ζητησα ποτε αυτο το "απο μακρια"
(ποιος θα επελεγε το βασανιστηριο
απ' τη λυτρωση;)
μα εφυγες
κι αυτο το μακρια
χωρις να ειναι επιλογη μου
με σκοτωνει καθε μερα κι απο λιγο
να καω ζητησα
να με καψεις
μα φαινεται ποτε δεν το πα δυνατα
για να τ' ακουσεις

Έλλη Π.

Διαβάστε περισσότερα...


Maybe Cupid took his name from words cute and stupid because when we fall in love we become cute and kind of stupid...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014




Καλα που κρυφτηκα πισω απ' τον εαυτο μου
(εκεινο τ' ομορφο τεραστιο εγω μου)
και δεν προλαβες πριν φυγεις να με δεις
ετσι τρομακτικη
αδιστακτα γοητευτικη
κι ευαλωτη (σ' εσενα)
ετοιμοπολεμη μα τελεια οχυρωμενη
πισω απο τοιχους θεριους κι ανυπαρκτους
περηφανους μα ευθραυστους
ζωγραφισμενους απο πετρα και ατσαλι
που μ' ενα σου αγγιγμα μπροστα σου θα σωριαζονταν
μ' ενα σου αγγιγμα που ομως ποτε δε (μου) συνεβη
κι ετσι ετοιμοπολεμη εμεινα με σαιτιες και βελη
να στοχευω το ανυπαρκτο σαν ερωτας
απελπισμενος απ' τον ιδιο τον εαυτο του

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014




Τι αλλο να γραψω πια για σενα
που κανεις να μη σου το χει ηδη πει
που να ειναι αρκετο την προσοχη σου
εστω για λιγο πανω μου αμεριστα να προσελκυσει
μια στιγμη ισως να σε κανει ν' αναρωτηθεις
τι μπορει να ενιωσα για σενα που ως τωρα
το μυαλο σου να αγγιξει δεν τολμησε
η αδιαφορια σου να νιωσει δεν καταφερε
ωστε εμεινα μεταιωρη σε μια απουσια
μονη μου τα βραδια να μιλω
και ν' απαντω εκ μερους σου
προς τερψη του αλογιστου ποθου μου
ξεροντας ομως οτι ψεματα μου λεω
παλι και παλι ωσπου ο υπνος αναποφευκτα με παιρνει
γιατι αποκαμω να σε σκεφτομαι
και να παραμιλαω ενσαρκωνοντας ταυτοχρονα
τον ερωτα και το αβεβαιο
οπως αυτο θα ηθελα να ειναι

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014




Το μονο που ισως δεν μπορω να συναγωνιστω ειναι αυτη η μαλλον εμφυτη επιλογη σου...Το θεμα ειναι οτι ποτε δε μ' ενδιεφεραν τα "δεν μπορω". Θα εκανα λοιπον τα παντα γι' αυτο και μονο το "ισως"!

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Τιποτε...



Ισως δεν εχω το δικαιωμα να σου πω οτι μου λειπεις...ουτε πως θα μου λειψεις ακομη πιο πολυ στο μελλον. Δεν εχω δικαιωμα να παραπονεθω για τιποτε γιατι τιποτε δεν ειχα για να χασω. Οταν αντικρισει ομως κανεις αυτο το τιποτε μεσα απ' τα ματια μου, θα καταλαβει οτι μπορω τουλαχιστον να επικαλεστω το δικαιωμα να λεω την αληθεια ακομη κι οταν αυτη μοιαζει παραλογη. Θα καταλαβει οτι εχω την αναγκη να το κανω, ωστε τελικα να τολμησω να σου πω ολα τα παραπανω αφου ειναι η αληθεια μου. Γιατι αυτο το τιποτε που δεν εχασα μιας και ποτε μου δεν το ειχα, εισαι εσυ. Κι απο σενα τιποτε περισσοτερο δε θα ζητουσα αν δεν ηθελες, παρα μονο να υπαρχεις απλως στη ζωη μου.
Μου αρκουσε αυτο το τιποτε οταν στεκοταν μπροστα μου γιατι ο τροπος που με πονουσε ειχε το αρωμα σου
ενω τωρα εχει την αυλη μορφη της απουσιας σου.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Απρόσωπη Έμπνευση



Αν υπηρχε ενας τροπος μαγικος να καταλαβω οτι εχεις καταλαβει, οτι ξερεις, χωρις να χρειαστει να προδοθω θα ηταν αυτο για μενα λυτρωση, η λυτρωση ενος δειλου που κρυβεται στον ιδιο τον εαυτο του. Ενος δειλου που μιλαει χωρις να παραδεχεται, που χρησιμοποιει λεξεις αλλων που νιωθουν για αλλους ωστε να εκφρασει ο ιδιος αυτο που νιωθει για σενα, που μασκαρευει τα αισθηματα του και τα ντυνει απροσωπη εμπνευση, που πεθαινει να σου μιλησει μα περιμενει το θαυμα μηπως οι σκεψεις του ταυτιστουν μεσα απο μια δικη σου πρωτοβουλια με την αληθεια...Ξερει ομως οτι ανοιξε πολεμο με τις πιθανοτητες απο την πρωτη στιγμη που τολμησε να σε κοιταξει αλλιως. Κι αυτος ο πολεμος ακυρωνει τις δυναμεις του γιατι ειναι μία η ελπιδα του εναντια σε 99 ρεαλιστικες εκφανσεις της ζωης. Αν υπηρχε παρολαυτα ενας τροπος μαγικος να καταλαβω οτι εχεις καταλαβει, οτι ξερεις...ακομη κι αν με ακυρωνες εσυ θα ηταν λιγοτερο επωδυνο απο τις αρνητικες μου αβεβαιες βεβαιοτητες που ακυρωνουν εσενα...


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014



Θελησα οσο τιποτα να σου πω μια φορα την αληθεια
Μα προδοθηκα στη μεση ενος ανισου πολεμου
σα να ειχα λαβωθει απο τα ματια σου
Λευκη σημαια σηκωσα μπροστα σου τη νυχτα εκεινη
που οι λεξεις δεν εβγαιναν
και ηξερα
οτι πια θα ειναι η μορφη σου αυτη που θα στοιχειωνει τα βραδια μου
Δεν καταλαβα πως μου συνεβης
κι ουτε μ' ενοιαξε ποτε να μαθω
αν οντως σ' ερωτευτηκα πριν καν το πω στον εαυτο μου
Μπηκες μεσα μου σα γλυκο δηλητηριο
βραδειας δρασης
και μολυνες με παθολογικα αισθηματα τις φλεβες μου
Πονας σαν τραυμα μελαγχολιας
Πονας σαν ερωτας
Κι ισως να φταις
αν και ολα παραγραφηκαν
γιατι παρολαυτα δεν ξεχασα τα λογια σου
εκεινα που αστοχαστα μα τοσο στοχευμενα αφησες
τα θελω μου, χωρις κανενα ελεος λες κι επιτηδες θαρρεις,
να ερεθισουν...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014




Ζωη ειναι η εξεγερση εναντια στο ακατανοητο της υπαρξης.

Έλλη Π.


Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα