Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Ενα τραγουδι που ακουω τωρα...





Στιχοι:

Life doesn't promise a bed of roses
Or white knights
Fields of emotions I'm trapped in darkness
Why me
Save me
To win this twisted war inside me
Won't justify the pain
Life doesn't promise a bed of roses

Lightening strikes the pages keep on turning
Help me to be strong
I'm floating in a sea of strange believers
Where do I belong?

Ohhh.. Ohh...

They paint a picture of perfect nowhere blue skies
Within every lie there's a web of comfort -- For them -- Not me
To win this twisted war inside me
Won't justify the pain
They paint you a picture of perfect nowhere

I said now
Lightening strikes the pages keep on turning
Help me to be strong
I'm floating in a sea of strange believers
Where do I belong?

Where do we go from here?
I wish I would disappear
I'm a lonely soul
So far from home

Yeah, yeah, yeah..

Lightening strikes the pages keep on turning
Help me, help me
I'm floating in a sea of strange believers
Where do I.. I said
Lightening strikes, I said lightening strikes
Floating in a sea of strange believers
Where do I belong?
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011



Ο Τζάκσον Πόλοκ υπήρξε ο άνθρωπος που μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επανεφηύρε τη ζωγραφική, μ' άλλα λόγια το δικαίωμα να ζωγραφίζουμε χωρίς παρελθοντικές αναφορές.

Παράλληλα, διατύπωσε ένα εικονογραφικό ιδίωμα και έναν εκφραστικό αυτοματισμό που έμελλαν να δημιουργήσουν σχολή και στις ΗΠΑ και σ' ολόκληρο τον κόσμο. Ο Πόλοκ παρέμεινε σ'όλη τη ζωή του μια πυρετώδης αντίφαση, το υπόδειγμα του αβανγκάρντ δημιουργού που οφείλει να υπερβεί τον εαυτό του, να αντιπαλέψει με τους δαίμονές του για να γοητεύσει την ιστορία.

Το καινούριο, ως ο νεωτερικός μύθος δηλοί, πάντα κυοφορείται με ωδίνες και συχνά εξοντώνει όποιον το γεννά. Ετσι ο Πόλοκ ζήλωσε τη μοίρα του... Βαν Γκογκ και διεκδίκησε ανάλογη τύχη, σχοινοβατώντας ανάμεσα στην επιτυχία και την αυτοκαταστροφή. Οντας ο ίδιος ενστικτώδης και υπερευαίσθητος, λαϊκός και διανοούμενος, παράφορος και ντροπαλός, βακχικός και απολλώνιος -κυρίως αυτό!- κι αν ακόμη δεν υπήρχε βιολογικά, όφειλαν η εποχή και το περιβάλλον του, ο Κλίμεντ Γκρίνμπεργκ και η Πέγκι Γκουγκενχάιμ, η νεϋορκέζικη σκηνή και η αμερικανική πολιτική για την προβολή της εγχώριας τέχνης, να τον εφεύρουν! Και αυτός πάλι, με τη σειρά του, έπρεπε να βρει μια ζωγραφική που να είναι συγχρόνως μεγαλειώδης και απλή, μεταφυσική και σχεδόν αυταπόδεικτη, να εκφράζει τα πάντα και τίποτε συγκεκριμένο και να εξελίσσει την παραμελημένη κουλτούρα των ιθαγενών (των λεγόμενων native americans) μέσα από τα στάνταρντ όμως της πιο εξεζητημένης και υπερφίαλης modernite.

Ο Πόλοκ, παιδί του πικασικού αυτοσχεδιασμού, λάτρης των μεξικάνων muralists όπως και του τελώνη Ρουσό -κυρίως για το θεολογικό-μαγικό στοιχείο που κρυβόταν στην «αφελή» του, σχεδόν σουρεαλίζουσα εικονοποιία-, επρόκειτο να γίνει η απάντηση της άλλης πλευράς του Ατλαντικού απέναντι στη δυτικοευρωπαϊκή υπεροχή και ο Πικάσο του νέου κόσμου. Ενας Πικάσο, λιγότερο ταύρος και περισσότερο σκορπιός, έτοιμος να κολυμπήσει στο αλκοόλ, να εκτεθεί σε πολύπλοκες ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις, να καταρρεύσει αλλά και να υποστηρίξει ένα έργο με μεγαλύτερη εσωτερική συνέπεια και εξελικτική ένταση από εκείνο του πληθωρικού και άνισου προτύπου του.

Γεννήθηκε στις 11 Αυγούστου 1912 στο Cody του Γουαϊόμινκ και το 1929 τον βρίσκουμε να σπουδάζει ζωγραφική στην Art Students' League της Ν. Υόρκης, ένα λαϊκό σχολείο, με δάσκαλο τον Τόμας Χαρτ Μπέντον εκπρόσωπο των Regionalists, δηλαδή των απολογητών της αμερικανικής ηθογραφίας με έμφαση στις εικόνες από τον Νότο και τις απομακρυσμένες πολιτείες του Φαρ Ουέστ.

Ο δάσκαλός του Μπέντον (1889-1975) ξεκίνησε ως γελοιογράφος σ' εφημερίδες, συνέχισε ως συνθέτης μεγάλων τοιχογραφιών με σύγχρονο κοινωνικό περιεχόμενο. Από το 1938 ώς το 1942 ο Πόλοκ εργάστηκε στο λεγόμενο Federal Art Project, το οποίο υποστήριζε καλλιτέχνες που είχαν πληγεί από τη μεγάλη κρίση του '30 και πριμοδοτούσε τη διακόσμηση δημόσιων κτιρίων.

Το όλο πρόγραμμα υπαγόταν στο New Deal του προέδρου Ρούσβελτ και προετοίμαζε την αμερικανική τέχνη για τη μεταπολεμική της εξάπλωση και παγκόσμια επιβολή (Προς την κατεύθυνση αυτή βοήθησαν οι USIA, η CIA αλλά και οι κατά τόπους πρεσβείες των ΗΠΑ).

Το πρόγραμμα επίσης περιελάμβανε το Index οf American Design, ένα γιγαντιαίο σχέδιο καταγραφής των εφαρμοσμένων τεχνών σ' όλες τις ΗΠΑ! Τα αναφέρω αυτά για να υποστηρίξω πως ο Πόλοκ δεν είναι απλώς ένας μοναδικά ταλαντούχος μιας γενιάς, μια εξαιρετική περίπτωση που γεννά απροσδόκητα η Ιστορία όπως θα ήθελαν οι ρομαντικές ιστορίες της τέχνης ή το Χόλιγουντ και η τρυφερή ταινία του Εντ Χάρις, αλλά συγκεκριμένο προϊόν συγκεκριμένων κοινωνικοπολιτικών συνθηκών και ασφαλώς η ατομικότητα εκείνη που τη δεδομένη στιγμή ευνοήθηκε από τη συγκυρία ώστε να καταγραφεί πρώτη ως προς κάτι που ήταν ώριμο να επισυμβεί. Και εννοώ το action painting, αυτή την αυθόρμητη εκστατική ενεργειακή καταγραφή ενός αυθεντικού εξπρεσιονιστικού συναισθήματος. Μιας δράσης που δεν περιγράφει αλλά είναι, καθιστώντας τη ζωγραφική διαδικασία πρωτίστως μια πράξη και μια ιεροτελεστία γραφής.

Η action painting καταγράφεται, εν είδει λευκής μαγείας σαν τις τελετές των Ινδιάνων Ναβάχο που μελετούσε, αποκλειστικά στον Πόλοκ, όπως επίσης το all-over ύφος της ζωγραφικής που καθιστά τον καμβά έναν επίπεδο στίβο αλληλοδιασταυρούμενων ενεργειών και του οργιαστικού χορού στον οποίο επιδίδεται ο ζωγράφος ώστε το σώμα του όλο να εκλύει μιαν ακατάσχετη εικονορροή σαν πληγή.

Τόσο πρωτοποριακός που έγινε κλασικός

Το 1940 ο Πόλοκ πρωτοεκθέτει στην γκαλερί MacMillan μαζί με τη Λι Κράσνερ μετέπειτα γυναίκα του και τον Βίλεμ ντε Κούνινγκ, ενώ η πρώτη του ατομική έγινε το 1943 στην γκαλερί Art of Century. Ακόμη ζωγραφίζει παραστατικά θέματα με ρομαντικό αίσθημα και εξπρεσιονίζουσα παραμόρφωση. Το επίτευγμά του αναδύεται αιφνίδια στα μέσα του 1947 καθώς εγκαταλείπει το καβαλέτο και τα πινέλα και απλώνει καμβάδες στο πάτωμα, χύνοντας το χρώμα από ντενεκεδάκια ή ραντίζοντάς το με βίαιες κινήσεις ώστε να δημιουργεί λαβυρίνθους και γαλαξίες από σταλαγματιές. Η κηλίδα-μονάδα που επανεγγράφει τον κόσμο ως πρωτεϊκός του πυρήνας μπορεί να είναι μια ιδέα του Σεζάν ή του Κλέε, ενδεχομένως να συνιστά μιαν ιδεοληψία των σουρεαλιστών ποιητών και της αυτόματης γραφής τους, όμως ο Πόλοκ το πρότεινε ως ένα μέγα έπος χωρίς την υποχρέωση κάποιου να είναι ήρωας, καλά και σώνει.

Αυτή η ζωγραφική γρήγορα γέμισε τις γκαλερί, τα μουσεία και τις επαύλεις των αμερικανών εκατομμυριούχων, οδήγησε τον ζωγράφο στην απότομη φήμη, τον κατέστησε εξώφυλλο στο «Life» με τον υπότιτλο «Jack the Dripper, ο μεγαλύτερος ζωγράφος της Αμερικής», του έδωσε χρήματα και τη στιγμή που άγγιζε το όνειρό του, τον έστειλε να καρφωθεί σ' ένα δέντρο μαζί με την ανοιχτή του Πόντιακ. Ηταν καλοκαίρι του 1956. Πριν από 50 χρόνια ακριβώς.

Το 1944 ο Πόλοκ παντρεύτηκε τη Λι Κράσνερ (1911-1984), η οποία τον καθοδήγησε, μάνατζερ μαζί και ερωμένη, και η οποία επηρεάστηκε βαθιά από το ταμπεραμέντο της ζωγραφικής του. Οπως επίσης τον υποστήριξε ο κριτικός Χάρολντ Ρόζενμπεργκ, κυρίως απέναντι σ' εκείνους που σάρκαζαν ως ακατάληπτο το ιδίωμά του. Η γνωστή, παλαιά ιστορία. Οι άνθρωποι εξορκίζουν ό,τι τους υπερβαίνει ή ό,τι δεν τους είναι άμεσα οικείο. Η σχέση μοντέρνας τέχνης και κοινού μοιάζει με τον σκύλο που γαβγίζει όποιον άγνωστο τον πλησιάζει. Το 1950 ο Πόλοκ εκθέτει στο Museo Civico Correr της Βενετίας και στην Galeria d' Arte del Naviglio. Λεπτομέρεια: το 1948 η ηγερία του Πέγκι Γκουγκενχάιμ είχε εκθέσει, στο πλαίσιο της Μπιενάλε Βενετίας, τη συλλογή της στο άδειο, λόγω εμφυλίου πολέμου, ελληνικό περίπτερο! Η πρώτη του αναδρομική οργανώθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Ν. Υόρκης μόλις το 1956, λίγο μετά τον θάνατό του, και το 1967. Ο Ρόζενμπεργκ έγραψε γι' αυτόν: «Η πρωτοτυπία του συνίσταται στο ότι μεγάλωσε την κλίμακα και τη συνέχεια των ελεύθερών του χειρονομιών ώστε ο καμβάς να καταστεί αρένα παρά ένας χώρος που αναδιατάσσει αντικείμενα...». (The Tradition of the New, Ν.Υ. 1959). Στην πρώτη ατομική έκθεση του Βλάση Κανιάρη το 1958, η αισθητική του Πόλοκ είναι προφανής. Ο ίδιος ο ζωγράφος υποστήριζε ότι τότε αγνοούσε το έργο του. Ο μως η έμεση, έστω, επίδραση δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ο Σούμαχερ, ο κορυφαίος της αφαίρεσης στη Γερμανία ποτέ δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για τον ιδιόρυθμο Αμερικανό, ενώ ο Λουκάς Σαμαράς στα «Fabrics» επιδίδεται σε ένα «στάξιμο» χρησιμοποιώντας όχι χρώμα αλλά λωρίδες υφασμάτων. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακά παρόμοιο.

Στην πράξη ο Πόλοκ υπήρξε, παρ' όλο το χάος του κόσμου που αποκάλυψε, ένας ζωγράφος σχεδόν κλασικός και ένας εραστής του ενδιάθετου ρυθμού που κινεί το σύμπαν.

Πηγη:http://archive.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=06.08.2006,id=40712428

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011



Εγω δε θα πω τιποτε για την παρουσα κατασταση με την καταληψη της νομικης απο τους μεταναστες. Θα ηθελα ομως οποιοι απο εσας θελουν να πουνε τη γνωμη τους...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

 
Μερικές χρήσιμες πληροφορίες...
Οταν κανουμε μαζικες "καταληψεις" λεωφορειων εξασφαλιζουμε οτι δε θα πληρωσει κανεις εισιτηριο..! Ειμαστε πολλοι μαζι κ κανεις ελεγκτης δεν μπορει να κανει τιποτα..!

Οταν κανουμε μονοι μας ατομικη αρνηση πληρωμης εισητηριου παλι, καλο ειναι να γνωριζουμε τα δικαιωματα μας..

......Ο ΟΑΣΘ ειναι ιδιωτικη εταιρεια κι η μη πληρωμη εισητηριου δεν ειναι παρανομη, οπως κι η παραχωρηση του εισητηριου σε καποιον αλλον επιβατη (οπως ψευδως αναφερουν τα εισητηρια του ΟΑΣΘ)..!

Δεν υπαρχει κανενας νομος γι' αυτο κι ειναι υποχρεωση του ΟΑΣΘ το πως θα εξασφαλιζει τα εσοδα του..

Οι ελεγκτες ειναι απλα ιδιωτικοι υπαλληλοι, που παιρνουν ποσοστα απ' τα προστιμα που κοβουν, κ τιποτα παραπανω..! Δεν εχουν κανενα δικαιωμα να ελεγξουν τα προσωπικα μας στοιχεια, την ταυτοτητα, το τηλεφωνο μας κτλ, ουτε ν' ασκησουν σωματικη βια εις βαρος μας.. Μονο η αστυνομια εχει δικαιωμα να κανει εξακριβωση στοιχειων..

Οι ελεγκτες δεν εχουν κανενα δικαιωμα να μας κλεινουν τις πορτες κ να μας εμποδιζουν να κατεβουμε απ' το λεωφορειο.. Αντιθετα το χειροτερο που μπορουν να μας κανουν ειναι ακριβως αυτο, να απαιτησουν να αποβιβαστουμε απ' το αστικο..!

Μ' αλλα λογια, οταν μας ζητησει ο ελεγκτης τα στοιχεια μας, μπορουμε να πουμε οτι δεν εχουμε ταυτοτητα κ να δωσουμε ψευδη στοιχεια ή αν ο ελεγκτης επιμενει να κατεβουμε κ να φυγουμε..! Οσο κι αν φωναζει ο ελεγκτης δεν εχει κανενα δικαιωμα ν' ασκησει βια σε βαρος μας.. Ειναι απλα ενας ιδιωτικος υπαλληλος, οπως τοσοι αλλοι..!
Στην Αθήνα, η μόνη διαφορά είναι ότι οι υπάλληλοι είναι δημόσιοι!
Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011



Προς τιμήν του Marie-Henri Beyle, γνωστότερου ως Stendhal, μερικές σκέψεις γυρω από το Κόκκινο και το Μαύρο.

Το ξεκίνησα πριν από καμιά δεκαριά μέρες. Διάβασα την έκδοση της Ελευθεροτυπίας. Σε μετάφραση Καλλιόπης Κάσου. Το κείμενο έρεε αβίαστα και ευχάριστα. Ενώ το διάβαζα έψαχνα σε διάφορα άλλα σάιτ πληροφορίες για το Σταντάλ την εποχή του και διάφορες άλλες αναφορές στο μυθιστόρημα.
Όπως λέει και ο υπότιτλος είναι ένα χρονικό της Γαλλίας του 1830. Ο Σταντάλ είναι πολύ σαρκαστικός με τους ανθρώπους της εποχής του και τα ήθη τους. Όχι μόνο με την επαρχία αλλά και με το Παρίσι. Επίσης είναι ένας αφηγητής που είναι πανταχού παρών μέσα στο κείμενο, δε μας αφήνει να τον ξεχάσουμε, αυτοσαρκάζεται.

Η υποκρισία βρίσκεται στο κέντρο όλων των σημαντικών γεγονότων. Οι άνθρωποι φέρονται σαν ερωτευμένοι ενώ δεν είναι κι όταν ερωτεύονται πραγματικά προσπαθούν να μην το δείξουν. Η εκκλησία εκφοβίζει... (όπως πάντα άλλωστε), θεωρεί αμάρτημα τη σκέψη, εξαφανίζει όσους είναι πραγματικά πιστοί και δεν παίρνουν μέρος σε συνομωσίες, εφαρμόζει τις αρχές του μάρκετινγκ: «Ο Ζυλιέν έβελπε συνεχώς γραμμένες με κάρβουνο πάνω στους τοίχους του διαδρόμου φράσεις όπως αυτές εδώ: « Τι είναι εξήντα χρόνια δοκιμασίας σε σύγκριση με μια αιωνιότητα απολαύσεων ή μι αιωνιότητα με ζεματιστό λάδι στην κόλαση!» Δεν τις περιφρονούσε πια. Κατάλαβε πως έπρεπε να τις έχει αδιάκοπα μπροατά στα μάτια του. Τι θα κάνω σ’όλη μου τη ζωη; Αναρωτιόταν. Θα πουλάω στους πιστούς μου μια θέση στον ουρανό.»

Η χρονική περίοδος είναι αυτή που αποκαλείται Παλινόρθωση (Restoration) μια περίοδος μεγάλων ανακατατάξεων και πολιτικών διεργασιών. Οι αριστοκράτες επιθυμούν την επαναφορά της απολυταρχίας αλλά η ανερχόμενη αστική τάξη επιθυμεί μια συνταγματική μοναρχία. Ο Ζυλιέν, ο πρωταγωνιστής έχει ως πρότυπο το Ναπολέοντα και εμπνέεται από τη ζωή του. Εκείνος ξεκίνησε από φτωχός λοχαγός και κατάφερες να γίνει αυτοκράτορας. Ο Ζυλιέν μόνο στην εκκλησία θα μπορούσε να σταδιοδρομήσει πια. Όταν πια φτάνει στο Παρίσι δε γίνεται ποτές αποδεκτός από την αριστοκρατία που τον βλέπει πάντα ως ένα φτωχό διανοούμενο. Το παράδοξο όμως είναι ότι ο Ζυλιέν θα διακινδυνεύσει τη ζωή του για ένα σκοπό εντελώς αντίθετο με αυτά που πιστεύει. Όταν μιλάμε για ειρωνεία και σύγχυση…

Ο Ζυλιέν είναι από τους πιο μπερδεμένους ήρωες που έχω διαβάσει. Γι αυτό παραξενεύτηκα πολύ όταν διάβασα το σχόλιο ενός αναγνώστη από την Αμερική που έλεγε ότι θαυμάζει το Ζυλιέν. Τι να θαυμάσεις δηλαδή; Το γεγονός ότι οι εμπειρίες του περιορίζονται σε ό,τι έχει διαβάσει στα βιβλία και σύμφωνα με αυτά προσπαθεί να ζήσει (αυτό το εύρημα με τα βιβλία είναι σημαντικό γιατί και η νεαρή αριστοκράτισσα για να καταλάβει πως νιώθει ανατρέχει στα ρομαντικά μυθιστορήματα και όχι στα αισθήματα της. ) Γενικά σε αυτό το βιβλίο είναι όλα «σαν» . Σαν βιβλίο, σαν τους ήρωες μιας παλιότερης επανάστασης, σαν τους μάρτυρες της εκκλησίας. Το παρόν διαχέεται από τη δόξα του παρελθόντος και βγαίνει χαμένο στη σύγκριση.

Γενικά ένα βιβλίο πλούσιο που καταφέρνει να απεικονίσει με λεπτομέρεια την εικόνα της Γαλλίας εκείνης της εποχής και να εξάψει τη φαντασία. Μου δημιούργησε πολλές απορίες και ανέτρεξα σε άλλα κείμενα για να θυμηθώ λίγο όσα (δεν) είχα μάθει γι αυτήν την περίοδο και να καταλάβω κάποιους χαρακτηρισμούς όπως Ιακωβίνος και Γιανσενιστής που αναφέρονται συνέχεια στο βιβλίο. Σε κάνει να διψάς να διαβάσεις κι άλλα μυθιστορήματα της ίδιας περιόδου οπότε σύντομα θα διαβάσω και το άλλο σημαντικό βιβλίο του ίδιου συγγραφέα το Μοναστήρι της Πάρμας. Οι ήρωες είναι ζωντανοί ίσως γιατί έχουν τόσα ελαττώματα και κανείς δεν πλησιάζει το τέλειο.

Ειδικά ο δήμαρχος της Βεριέρ μου θύμισε τόσο το δικό μας δήμαρχο εδώ στη Λάρισα. «Το να αποφέρει κάτι εισόδημα είναι ο βασικός παράγοντας που ρυθμίζει τα πάντα στη μικρή αυτή πόλη που σας φάνηκε στην αρχή τόσο ομόρφη». Έτσι και το δικό μας Κέντρο Τεχνών έκλεισε γιατί ήταν λέει πολύ ακριβό.

Και κάτι για τις ερωτικές σκηνές: δεν υπάρχουν. Με την πρώτη ερωμένη ο Ζυλιέν είναι πολύ απασχολημένος να κάνει το καθήκον του όπως λέει, να παίξει καλά το ρόλο του, το ρόλο του γυναικοκατακτητή. Με τη δεύτερη είναι πιο ξεψαρωμένος αλλά ουδέποτε την αφήνει να πιστέψει ότι την αγαπάει. Ούτε φιλιά, ούτε πάθος , ούτε κάποια άλλη περιγραφή. Η Ματίλντ η ωραία αριστοκράτισσα που αποφασίζει να δοθεί στον υπάλληλο του πατέρα της δυσκολεύεται τόσο να του μιλήσει στον ενικό που αυτή η προσπάθεια καταναλώνει όλη της την ενέργεια. Που να μείνει μετά χώρος για τον έρωτα. … «Υστερα από πολλές αμφιταλαντέυσεις , η Ματίλντ δέχτηκε τέλος να γίνει η ερωμένη που ποθούσε. Στην πραγματικότητα το πάθος αυτό ήταν κάπως ηθελημένο. Μιμούνταν τον παράφορο έρωτα, δεν τον ζούσαν.» Αυτό νομίζω είναι και το επαναλαμβανόμενο μοτίβο ολόκληρου του μυθιστορήματος. Με λίγα λόγια αν άλλαζες τα ονόματα των πόλεων και τις περιγραφές των ρούχων , άνετα θα μπορούσε να μιλάει για τις σχέσεις των ανθρώπων στον 21ο αιώνα.

Τί είναι τελικά το κόκκινο και το μαύρο; Διίστανται οι απόψεις. Άλλοι μελετητές λένε ότι αναφέρεται στο κόκκινο των στολών του στρατού και στο μαύρο του κλήρου. Άλλοι στο πάθος και στο πένθος, μια τρίτη ερμηνεία είναι το κόκκινο και το μαύρο της ρουλέτας. Αυτό με το στρατό και τον κλήρο μου φαίνεται πιο σωστό μια και ο Ζυλιέν αναγκάζεται να ακολουθήσει καριέρα κληρικού όντας σχεδόν άθεος ενώ θα προτιμούσε να πολεμάει στα πεδία των μαχών δίπλα στο Ναπολέοντα.

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Πηγη:http://annabooklover.wordpress.com/2007/05/29/%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF
Διαβάστε περισσότερα...



Ρατσισμός. Από πού προέρχεται; Μια άποψη θέλει τον ρατσισμό ως έμφυτο στην ανθρώπινη φύση. Ότι δηλαδή, πάντα υπήρχε, και πάντα θα υπάρχει. Μια πιο φιλελεύθερη άποψη υποστηρίζει ότι πρόκειται για ένα κακό ανθρώπινο ιδεολόγημα, και πως αν αλλάξουμε τις ιδέες, θα εξαφανιστεί.

Και οι δυο αυτές απόψεις είναι λάθος. Ο ρατσισμός δεν είναι ιδεολόγημα αλλά θεσμός. Και οι απαρχές του δεν βρίσκονται ούτε στην ανθρώπινη φύση, ούτε στις ανθρώπινες ιδέες. Ο ρατσισμός ξεπήδησε με τον καπιταλισμό και το εμπόριο των δούλων. Όπως έγραψε κάποτε ο Μαρξιστής CLR James: «Η έννοια του διαχωρισμού των ανθρώπων με βάση τη φυλή του, ξεκίνησε με το δουλεμπόριο. Αυτό αποτέλεσε κάτι τόσο σοκαριστικό, κόντρα σε κάθε κοινωνική έννοια, κόντρα σε κάθε θρησκευτική και φιλοσοφική αντίληψη… ώστε η μόνη δικαιολογία με την οποία η ανθρωπότητα θα μπορούσε να το ανεχτεί, ήταν να διαχωριστούν οι άνθρωποι σε φυλές, και να αποφασιστεί πως οι Αφρικανοί ανήκαν σε μια κατώτερη φυλή».

Η ιστορία αποδεικνύει... τα παραπάνω. Πριν την έλευση του καπιταλισμού, δεν υπήρχε ο ρατσισμός ως συστηματική μορφή καταπίεσης. Για παράδειγμα, οι αρχαίες ελληνικές και ρωμαϊκές κοινωνίες δεν είχαν καμία φυλετική καταπίεση. Και δεν μιλάμε για φιλελεύθερες κοινωνίες, αλλά για κοινωνίες που χτίστηκαν και που λειτουργούσαν στις πλάτες των δούλων. Αυτές λοιπόν οι κοινωνίες, δημιούργησαν μια ιδεολογία ώστε να δικαιολογήσουν τη δουλοκτησία. Όπως είπε ο Αριστοτέλης, κάποιοι άνθρωποι είναι φύσει ελεύθεροι, άλλοι είναι δούλοι, και για αυτούς, η δουλεία είναι φυσική και δίκαιη.

Επειδή όμως η δουλοκτησία στις κοινωνίες αυτές δεν είχε ως βάση τη φυλετική καταγωγή, δεν υπήρξε μια ανάλογη θεωρία περί φυλετικής κατωτερότητας και καταπίεσης. Αντιθέτως, οι Αιγύπτιοι, οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, και οι πρώτοι Χριστιανοί, είχαν μια πολύ ευνοϊκή άποψη για τους μαύρους, και για τις κοινωνίες της Αφρικής. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Septemus Severenus, ήταν Αφρικανός και μαύρος.

Στο βιβλίο του Before Color Prejudice, ο Frank Snowden του Howard University, γράφει: «Οι αρχαίοι θεωρούσαν τη δουλεία ως δεδομένη. Είχαν μια εθνοκεντρική άποψη για τις κοινωνίες. Είχαν και ναρκισσιστικούς κανόνες περί φυσικής ομορφιάς. Τίποτα όμως στην αρχαιότητα δεν θα μπορούσε να συγκριθεί με τις σημερινές διακρίσεις βάσει χρώματος επιδερμίδας. Αυτό τουλάχιστον δέχονται οι ειδικοί που μελετούν το ζήτημα και που έχουν εξετάσει όλα τα στοιχεία».

Οι φυλετικές διακρίσεις ξεκίνησαν με το σύγχρονο δουλεμπόριο. Όπως δικαιολογούσαν οι αρχαίοι ότι το απάνθρωπο δουλοκτητικό τους σύστημα ήταν κάτι το φυσικό, έτσι και οι πιο σύγχρονοι δουλέμποροι έπραξαν ανάλογα. Με μια σημαντική διαφορά. Σύμφωνα με αυτούς, η δουλεία είναι φυσική, μόνο όταν βασίζεται σε φυλετικές διαφορές. Οι Αφρικανοί δεν ήταν άνθρωποι, και άρα γεννήθηκαν για να είναι σκλάβοι. Ο ιστορικός Eric Williams γράφει στο βιβλίο του Capitalism and Slavery: «Η δουλεία δεν ξεπήδησε από τον ρατσισμό, αλλά ο ρατσισμός ήταν συνέπεια της δουλείας».

Η ιστορία αποδεικνύει και το παραπάνω. Αν υπήρχε ρατσισμός πριν από το δουλεμπόριο, τότε οι Αφρικανοί θα ήταν η πρώτη ομάδα ανθρώπων που θα χρησιμοποιούνταν ως δούλοι. Στις αρχές όμως της αμερικανικής δουλοκτησίας, η δουλεία δεν ήταν ζήτημα φυλής. Αρχικά μάλιστα, οι άποικοι προσπάθησαν να υποδουλώσουν τους ιθαγενείς ινδιάνους. Παράλληλα έκαναν μεγάλες εισαγωγές λευκών υπηρετών, τους οποίους μεταχειρίζονταν ως σκλάβους. Τους αγόραζαν, τους πουλούσαν, τους έπαιζαν στα χαρτιά, τους έδερναν, τους σκότωναν, και όλα αυτά σε καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας.

Και όχι μόνο ήταν πολυπολιτισμική η δουλεία στη πρώιμη Αμερική, αλλά υπήρχε και μια κάποια ισότητα μεταξύ λευκών και νέγρων. Για παράδειγμα, στη Virginia του 17ου αιώνα, οι μαύροι μπορούσαν να υποβάλλουν αγωγές και μηνύσεις, να καταθέτουν στα δικαστήρια εναντίον λευκών, να φέρουν όπλα, και να κατέχουν γη, ιδιοκτησία, κτλ. Με άλλα λόγια, οι μαύροι εκείνης της εποχής είχαν πιο πολλά δικαιώματα από ότι οι μαύροι στο Νότο των ΗΠΑ στον 20ο αιώνα.

Τα αρχεία από την Virginia της εποχής εκείνης, αναφέρουν το παράδειγμα ενός Αφρικανού δούλου με το όνομα Frances Payne, που εξαγόρασε την ελευθερία του μαζεύοντας αρκετά χρήματα ώστε να αγοράσει τρεις λευκούς δούλους που τον αντικατέστησαν. Τέτοια περιστατικά αποδεικνύουν πως ο ρατσισμός ως θεσμός δεν υπήρχε την πρώιμη εποχή της δουλοκτησίας, αλλά δημιουργήθηκε αργότερα.

Με το πέρασμα του καιρού, οι δουλοκτητική τάξη συμπέρανε πως τη συμφέρει η δουλεία, και πως θα πρέπει να ενσωματωθεί σε όλες τις θεσμικές εκφάνσεις της κοινωνίας. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για αυτό. Πρώτον, οι λευκοί υπηρέτες δεν αρκούσαν πλέον, καθώς αναπτύχθηκε η βιομηχανία στη Βρετανία, και μεγάλωσε η απαίτηση για εργατικό δυναμικό. Επίσης, με βάση ψυχρούς οικονομικούς κανόνες, διαπιστώθηκε ότι η δουλεία είναι πιο κερδοφόρα, αφού διαρκεί για ολόκληρη τη ζωή ενός δούλου, και πως τα μωρά των Αφρικανών σκλάβων μπορούσαν να αποφέρουν επιπλέον κέρδη αφού γεννιόντουσαν δούλοι. Τέλος, οι Αφρικανοί ήταν πιο εύκολο να μετατραπούν σε δούλους από ότι οι ινδιάνοι ή οι λευκοί.

Έτσι έχει η απαρχή της δουλείας των νέγρων. Οι λόγοι ήταν οικονομικοί και όχι φυλετικοί. Δεν είχε να κάνει με το χρώμα του ανθρώπου, αλλά με το κόστος της εργατικής του δύναμης. Και δεν ήταν μια θεωρία, αλλά μια πρακτική καθημερινή διαπίστωση στις φυτείες.

Υπήρχαν όμως και πολιτικοί λόγοι για τη δημιουργία ενός ρατσιστικού δουλοκτητικού συστήματος. Η αρχαία ανάγκη των ελίτ να διαιρούν για να βασιλεύουν. Οι δουλοκτήτες αποτελούσαν μια πολύ μικρή ομάδα πάμπλουτων ανθρώπων, περικυκλωμένη από χιλιάδες δούλους, τους οποίους εκμεταλλεύονταν και καταπίεζε. Ο μεγαλύτερος φόβος ήταν μη τυχόν και οι δούλοι ενωθούν σε ξεσηκωμό.

Μια εξέγερση του 1676 που ξεκίνησε ως απλή διαμαρτυρία, κατέληξε σε ένοπλη σύγκρουση με χιλιάδες μικροαγρότες, υπηρέτες, και δούλους να απαιτούν ελευθερία, να καταλαμβάνουν τη πόλη Jamestown, και να αναγκάζουν τον κυβερνήτη της Virginia σε άτακτη φυγή. Χρειάστηκε να σταλούν στρατιώτες από την Αγγλία για να επανέλθει η «τάξη».

Η εξέγερση αυτή αποτέλεσε σημείο καμπής. Οι γαιοκτήμονες κατάλαβαν πως αν είναι να επιβιώσουν, θα πρέπει να βρουν τρόπο να διαιρέσουν τους δούλους τους. Επιλέχθηκε η φυλετική καταγωγή. Έπεισαν έτσι τους εξαθλιωμένους λευκούς να στραφούν εναντίον των μαύρων, θεωρώντας πως οι ίδιοι είναι ανώτεροι. Έτσι, οι γαιοκτήμονες κατάφεραν να κατακτήσουν και τους δυο, διαιρώντας τους.

Με τη πάροδο του χρόνου, ο ρατσισμός καθιερώθηκε ως μέσο νομιμοποίησης της δουλείας, αλλά και ως μέσο διαίρεσης των φτωχών μαζών. Και ενώ ο αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος διέλυσε τη δουλοκτησία, δεν άγγιξε τον ρατσισμό. Ο λόγος είναι πως ο καπιταλισμός χρειάζονταν τον ρατσισμό. Όπως οι μεγάλες δουλοκτητικές κοινωνίες της αρχαιότητας, και οι πρώιμες ΗΠΑ, έτσι και σήμερα, ο καπιταλισμός θέλει μια μικρή πάμπλουτη μειονότητα να εκμεταλλεύεται και να καταπιέζει τη μεγάλη πλειονότητα της ανθρωπότητας. Ο ρατσισμός είναι ο βασικός τρόπος διαχωρισμού των εργαζομένων στη σημερινή κοινωνία, και αποτελεί έναν βολικό αποδιοπομπαίο τράγο για τα εγγενή προβλήματα του συστήματος. Οι απλοί όμως άνθρωποι, ασχέτως φυλής, δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από το ρατσισμό.

Εξάλλου, οι ιστορικές περίοδοι που το σύνολο των εργαζομένων πέτυχαν σημαντικές προόδους (δεκαετίες του 1930, και 1960), συμπίπτουν με τους μεγάλους αγώνες εναντίον των φυλετικών διακρίσεων.

Ο καπιταλισμός δημιούργησε τον ρατσισμό και δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτόν. Ο μόνος τρόπος για να ξεμπερδεύουμε με τον ρατσισμό είναι να πετύχουμε μια σοσιαλιστική κοινωνία, της οποίας η πρώτη προτεραιότητα θα είναι η οριστική κατάργηση τόσο της εκμετάλλευσης όσο και του ρατσισμού.

S.A.-Socialist Worker

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

(http://socialistworker.org/2002-2/431/431_08_Racism.shtml)
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

 Το ονειρο του Χαιμε




Μονταρισμένα αποσπάσματα από τις πρόβες της παράστασης.

ΠΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΝΤΡΑΣ;

Συγγραφέας: Πάνος Μπρατάκος
Σκηνοθεσία: Γιάννης Ρήγας
Σκηνικά: Πένη Ντάνη
Κοστούμια: Χρήστος Μπρούφας
Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης
Φωτισμοί: Γρηγόρης Καραντινάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Καρολίνα Μάγιερ
Οργάνωση παραγωγής: Ροδή Στεφανίδου

Παίζουν οι: Δημήτρης Διακοσάββας (Φύλακας), Γιάννης Καραούλης (Χάιμε), Πάολα Μυλωνά (Μαριάν), Μιχάλης Σιώνας (Κατεργάρης), Βιργινία Ταμπαροπούλου (Πενέλοπε), Γιάννης Τσιακμάκης (Λαρς), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Κριστιάν)

Κάμερα, μοντάζ: Άντα Λιάκου

Μια παρασταση που με εντυπωσιασε, με ταξιδεψε, με ενεπνευσε και που για μενα ειναι αντιπροσωπευτικη της τεχνης του θετρου...οπως ειναι η οπως θα επρεπε να ειναι...
Μακαρι να μπορουσα με λογια να σας μεταφερω στον κοσμο του Χαιμε. Δε θα τα καταφερνα παρολο που εκανα εργασια για τη σχολη σχετικη με τη συγκεκριμενη παρασταση. Οσοι την ειδαν, ξερουν...
Διαβάστε περισσότερα...


...γεννημενα παιδια μιας οργης που ποναει
ο θυμος που ξερναει τα σπλαχνα του στη φωτια
και η θλιψη που φερνει επικυνδινες σκεψεις
οταν παγωνει ο χρονος σε ματια θολα
οταν ξυπναει το τερας μιας μαυρης καταρας
που περναει σα χολη απο γενια σε γενια
και ψιθυριζει τα ξορκια των παλιων μεγαλειων
που ποτε δεν υπηρχαν ουτε θα ρθουν ξανα
μα υπαρχουμε εμεις που φωναζουμε αγαπες
που αναπνεουμε ελπιδες που μοιραζουμε φως
μα υπαρχουμε ακομα για ενα πεισμα γενναιο
για να λεμε αληθειες κι ας πονανε κι αυτες... Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011




Delirium

Και μετα μας πειραζει η "καθ' υπερβολη" καταδικη συσσωμης της βουλης διοτι σιγουρα εκει μεσα θα υπαρχει, λεει, εστω και ενας σωστος...Και τι κανει αυτος ο ερμος ο σωστος, πουντος, μηπως δεν εχει ισχυρο λογο; Τον πνιγουν; Τον εξαφανιζουν; Που σκατα ειναι πια αυτος ο σωστος; Σε τι ποστο ειναι και τι ισχυ εχει; Καθε ποτε ακουγεται η φωνη του και ποιος τον λαμβανει υποψιν; Στο κατω κατω ο κοσμος καιγεται, εχουν παρει φωτια τα μπαντζακια μας και αντι να αντιστεκομαστε στα καθικια που ειναι περισσοτερα θα στηνουμε διθυραμβους στους λιγοστους σωστους που στοιχειωδως λενε τα στοιχειωδη; Σκληρη ξεσκληρη δε με νοιαζει πια το πως θα ακουστω! Σωστοι ειναι οσοι κανουν αυτο που θα επρεπε να κανουν ολοι! Μπραβο τους αλλα ως εκει. Τους τρωει το συστημα κι αυτο τι δειχνει; Οτι ολο το θεμα βρωμαει απο τα θεμελια μεχρι την ταρατσα! Και θα κοιταξω τωρα εγω το σαβουαρ βιβρ μη με παρεξηγησουν που δεν κατονομαζω τους σωστους; Αυτο μας μαρανε; Θα βγει ποτε κανενας πολιτικος να προτεινει μια μεταρρυθμιση που να ευνοει τους πολιτες, ετσι για αλλαγη, γ*^#@ το #*@# τους;;; Θα βγει καποιος να προτεινει κατι που να μη γ*#@*ει ανθρωπους οι οποιοι ηδη πληττονται ανελεητα; Τι κλισε αηδια ειναι αυτη καθε νομος που θα εκτοξευθει απο στομα πολιτικου να ειναι παντα για κακο; Τι σιχαμερη συνηθεια ειναι αυτη καθε αλλαγη που φερνουν οι πολιτικοι στο προσκηνιο να ειναι καθε περυσι και καλυτερα οταν αυτο το περυσι ηταν ηδη χαλια; Τι θα γινει ρε, σοβαρα, τι μας ποτιζουν και παμε απο το κακο στο χειροτερο; Θελω να ξερασω οσα ακουω, να ξερασω τη μαλακια τους μεσα απο τα σωθικα μου! Σοβαρα, δεν αντεχω αλλο, δε θελω να τους βλεπω, δε θελω να τους ακουω, καταφεραν να με κανουν να φτασω στο εσχατο σημειο της οργης που αγγιζει τα ορια του μισους. Του μισους που δε θελω να υπαρχει μεσα μου σα συναισθημα, δε θελω να θελω το κακο κανενος και δε θελω να επιτρεψω σε κανεναν να με κανει να γινω κακια για την ξευτιλα του. Δε θελω να αλλοιωθω, δε θελω να αλλαξω για κανεναν πουλημενο ξευτιλα αυτης της υποαναπτηκτης σε πνευμα και ιδεολογια χωρας. Δε θελω να μισω αλλα.... μπορουν να εξαφανιστουν επιτελους να ησυχασουμε;;;;; Να εξαφανιστουν με ομορφο τροπο, ας μην παθουν κακο! Μονο να εξαφανιστουν!!!! Σα να μην υπηρξαν ποτε τα σκουληκια της πολιτικης δυσωδιας!!!!!!! Μπορουν να σβηστουν επιτελους απο τον χαρτη; Η μαλλον...ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΒΗΣΟΥΜΕ;;;; Χαχαχαχα...ναι...πλακα εχω. Για ακομη μια φορα λεω ο,τι μου κατεβαινει στο μυαλο. Πλακα εχω...Αλλα εγω γιατι νιωθω χαλια λεγοντας τοσα αστεια; Συγνωμη για τον προφορικο, ατακτο και υβριστικο λογο μου. Αλλα δεν μπορω να εξοργιζομαι εκλεπτισμενα.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

 Προς τιμην του Δημητρη Χορν



Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011



Στις 15 Γενάρη του 1919 δολοφονήθηκαν στο Βερολίνο η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ, δύο μεγάλες μορφές του επαναστατικού σοσιαλιστικού κινήματος. Η αναφορά μας στη Ρόζα Λούξεμπουργκ δεν έχει να κάνει μόνο με την επέτειο. Το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει ξανά η συζήτηση μέσα στην Αριστερά και τον κόσμο γενικά, για τη σχέση Αριστεράς και διακυβέρνησης. Στην Ελλάδα, όπου όλοι/ες οι “από κάτω” (εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές, μαθητές, συνταξιούχοι) θέλουν να ρίξουν αυτή την κυβέρνηση των περικοπών, της φτώχειας, της καταστολής, των δολοφονιών. μπαίνει το ζήτημα του τι θα γίνει με τις εκλογές. Συμμαχίες με ΠΑΣΟΚ ή όχι; Κεντροαριστερά σενάρια ή μαχητική αντιπολίτευση; Το ζήτημα δεν είναι καινούργιο. Η σχέση του κινήματος και των πολιτικών του φορέων με το αστικό κράτος, το κοινοβούλιο και τους άλλους θεσμούς του, αποτέλεσε τη σημαντικότερη αιτία διαφωνιών, διχασμών και διασπάσεων στην ιστορία του διεθνούς σοσιαλισμού. Και σ’ αυτά, η πολιτική δράση, η θεωρητική παραγωγή, η οξυδέρκεια και οι προβλέψεις της «Κόκκινης Ρόζας» την κάνουν πηγή έμπνευσης και δράσης για το σήμερα.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ γεννήθηκε... το 1871 στο Ζάμοστς της ρωσοκρατούμενης Πολωνίας, από φτωχή οικογένεια εβραίων εμπόρων. Από 15χρονη μαθήτρια στη Βαρσοβία έγινε μέλος της παράνομης αντιτσαρικής επαναστατικής οργάνωσης «Προλετάριος». Το 1886 η οργάνωση διαλύθηκε από την αστυνομία, η ηγεσία της συνελήφθη (4 εκτελέστηκαν) και η Ρόζα, για να αποφύγει τη σύλληψη, μετανάστευσε στη Ζυρίχη –στο άσυλο των τότε πολιτικών μεταναστών. Εκεί σπούδασε φιλοσοφία, ιστορία, πολιτική, οικονομικά και μαθηματικά ταυτόχρονα. Τα θέματα εξειδίκευσής της ήταν η οικονομία, ο Μεσαίωνας και οι οικονομικές και χρηματιστηριακές κρίσεις.

Παρ’ όλα αυτά, ούτε από την εξορία δεν σταμάτησε να συμμετέχει στο σοσιαλιστικό κίνημα της Πολωνίας. Μαζί με άλλους συντρόφους της έφτιαξαν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Πολωνίας, στην εφημερίδα του οποίου άρχισε να αρθρογραφεί. Σοσιαλδημοκρατικά ονομάζονταν εκείνη την εποχή όλα τα σοσιαλιστικά μαρξιστικά κόμματα, τα οποία δεν είχαν καμία σχέση με τους σοσιαλδημοκράτες του σήμερα.

Όχι στον κυβερνητισμό

Το 1898, κάνοντας έναν ψεύτικο γάμο, αποκτά τη γερμανική υπηκοότητα και πηγαίνει στο Βερολίνο. Εκεί γίνεται μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD). Το SPD ήταν το μεγαλύτερο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Ευρώπης. Είχε δημιουργηθεί πάνω στις ιδέες του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, και από τα ιδρυτικά στελέχη του υπήρξε ο Ένγκελς. Η επίσημη γραμμή του το 1890 ήταν «ούτε ένας άνθρωπος ούτε ένα φαρδίνι για το σύστημα». Αρνιόταν να ψηφίσει στη βουλή οποιοδήποτε προϋπολογισμό έβαζε φόρο στους εργάτες και τους αγρότες, για να συντηρεί την αστυνομία, το στρατό, τα δικαστήρια και την καπιταλιστική τυρανία.

Όμως, η περίοδος όπου εντάχθηκε στο SPD η Ρόζα, ήταν περίοδος που σε όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα άρχιζε μια δεξιά στροφή. Στη Γαλλία, το 1899, ο Αλεξάντρ Μιλεράν, ένας από τους ηγέτες των Σοσιαλιστών, γίνεται υπουργός στην κυβέρνηση του Ριζοσπαστικού κόμματος, στην οποία συμμετέχει και ο στρατηγός Γκαλιφέτ –ο σφαγέας της Κομμούνας του Παρισιού.
Στη Γερμανία, ο Μπερνστάιν (ηγέτης του SPD) υποστήριζε ότι το SPD πρέπει να αλλάξει και από κόμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης να γίνει κόμμα του κοινοβουλευτικού δρόμου. Υποστήριζε ότι ο καπιταλισμός έχει αλλάξει από την εποχή του Μαρξ. Ότι με την ανάπτυξη των τραπεζών, των τραστ και των καρτέλ, είχε πλέον τη δυνατότητα να λειτουργεί προγραμματισμένα και να ξεπερνά τις κρίσεις του. Έτσι, η προοπτική της καπιταλιστικής οικονομίας ήταν αυτή της συνεχούς ανάπτυξης και ευημερίας. Σαν αποτέλεσμα αυτών των εκτιμήσεων, κατά τον Μπερνστάιν, οι εργάτες δεν είχαν πια ανάγκη να κάνουν επανάσταση για να καλυτερέψουν τη ζωή τους. Μπορούσαν να το κάνουν αποκτώντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ψηφίζοντας νόμους στη βουλή.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ έδωσε μάχη για να αποδείξει το πόσο λάθος ήταν αυτή η εκτίμηση για τον καπιταλισμό. Με το βιβλίο της «Η συσσώρευση του Κεφαλαίου» ξεκαθάρισε ότι ο καπιταλισμός, στη νέα τότε φάση του, δεν είχε απαλλαγεί από τις αντιφάσεις των ανταγωνισμών και των κρίσεων. Αντίθετα, τις είχε οξύνει σε ανώτερο βαθμό και σε διεθνές επίπεδο. Αυτή η ανάλυση την οδήγησε σε σύγκρουση και με τη στρατηγική των σταδιακών αλλαγών (αντί της επανάστασης), και με τη στάση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.
Σήμερα, με όλα όσα μεσολάβησαν, έχουμε τη δυνατότητα να δούμε πόσο δίκιο είχε …

Μεταρρύθμιση
ή επανάσταση

Ταυτόχρονα, με το έργο της «Κοινωνική μεταρρύθμιση ή επανάσταση» (1900) η Ρόζα αντιτάχθηκε σθεναρά στις απόψεις για τη δήθεν δυνατότητα επιβολής του σοσιαλισμού με νόμους και μεταρρυθμίσεις μέσω του κοινοβουλίου. Έγραφε: «Εκείνο που αναγκάζει τον προλετάριο να μπαίνει κάτω από το ζυγό του κεφαλαίου δεν είναι κανένας νόμος, αλλά η ανάγκη, το γεγονός ότι στερείται των μέσων παραγωγής. Ο προλετάριος με κανένα νόμο στον κόσμο δεν μπορεί να αποκτήσει, μέσα στο πλαίσιο της αστικής κοινωνίας, παραγωγικά μέσα, γιατί τα μέσα αυτά δεν του αφαιρέθηκαν με νόμο, αλλά με την οικονομική εξέλιξη».
Η συμμετοχή, λοιπόν, στην κυβέρνηση αρνείται τις θεμελιώδεις αρχές της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας στο μέτρο που, ενώ καθήκον της είναι να οργανώνει την ταξική αυτονομία, να οργανώνει, δηλαδή, τους εκμεταλλευόμενους σε έναν ξεχωριστό ταξικό πολιτικό οργανισμό, μετατρέπει αντίθετα την εργατική τάξη σε ουρά της αστικής. Για τη Λούξεμπουργκ, οι σοσιαλιστές είναι υποχρεωμένοι, από τις ίδιες τους τις αρχές, να παραμένουν στο χώρο της αντιπολίτευσης στα αστικά κοινοβούλια. Αυτό όχι μόνο δεν εμποδίζει τα πρακτικά αποτελέσματα των άμεσων μεταρρυθμίσεων με προοδευτικό χαρακτήρα, αλλά αντίθετα η αντιπολίτευση αρχών είναι το μόνο αποτελεσματικό μέσο απόσπασης πρακτικών αποτελεσμάτων.

Στον αιώνα που μεσολάβησε, δόθηκαν πολλές ευκαιρίες για να δοκιμαστούν οι απόψεις που τότε αναμετρήθηκαν. Η Αριστερά, παρ' όλες τις «προειδοποιήσεις» της Λούξεμπουργκ, ενεπλάκη σε κυβερνητικά εγχειρήματα. Τα αποτελέσματα ήταν κάθε άλλο παρά θετικά. Είτε κατέληξαν σε μια αλυσίδα ματαιωμένων επαναστάσεων ή συνέβαλαν στην ήττα άλλων, με χαρακτηριστικότερο το παράδειγμα της Ισπανίας το 1936. Ακόμα και η εμπειρία της Χιλής το ’73 έδειξε ότι ο «κοινοβουλευτικός δρόμος προς το σοσιαλισμό», πέρα από τις καλές προθέσεις, δεν ήταν εφικτός. Η αστική τάξη με αιματοκύλισμα και στυγνή δικτατορία διατήρησε την εξουσία της.

Καταπληκτική ήταν η θέση της Ρόζας και απέναντι στον πόλεμο. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι βουλευτές του SPD ψήφισαν μαζί με τον Κάιζερ (14/8/1914) τις πολεμικές δαπάνες της «χώρας» τους. Ο Καρλ Λίμπκνεχτ ήταν ο βουλευτής που αρνήθηκε αυτή την προδοσία και μαζί με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, την Κλάρα Τσέτκιν και λίγους άλλους συντρόφους τους αποτέλεσαν τη φωνή του διεθνισμού μέσα στην καρδιά του γερμανικού μιλιταρισμού. Οργάνωσαν την ομάδα «Σπάρτακος» και ανέπτυξαν αντιπολεμική δράση. Παρ’ όλα αυτά, δεν εγκατέλειψαν το SPD παρά μετά το ξέσπασμα της Γερμανικής επανάστασης, οπότε και ίδρυσαν –μαζί με άλλες ομάδες– το Κ.Κ.Γερμανίας, στα χνάρια των μπολσεβίκων. Ήταν όμως αργά.

Τραγωδία δεν ήταν μόνο η δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ από παραστρατιωτικές ομάδες της κυβέρνησης (με την ανοχή της σοσιαλδημοκρατίας). Ήταν και η ήττα της Γερμανικής επανάστασης που είχε συνέπειες σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στο πλευρό
των μπολσεβίκων

Η Ρόζα κατασυκοφαντήθηκε από το σταλινισμό. Τη δεκαετία του ’30 η προπαγανδιστική μηχανή του Στάλιν εμφάνιζε τη Λούξεμπουργκ, όπως και τον Τρότσκι, σαν «εχθρούς του λενινισμού». Σήμερα, οι πάντες αναφέρονται σ’ αυτή –ακόμα και ο Ριζοσπάστης είχε το θράσος να έχει στο παρελθόν άρθρο (21/1/2001)– ο καθένας με τη δική του οπτική. Αναρχικοί, «ανανεωτές», οπαδοί του «Σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία» (λες και μπορεί να υπάρξει σοσιαλισμός χωρίς δημοκρατία και ελευθερία) προσπαθούν να αντιτάξουν τη Ρόζα απέναντι στον Λένιν και τους Μπολσεβίκους.

Είναι αλήθεια ότι η Ρόζα στο βιβλίο της «Ρώσικη Επανάσταση» –που έγραψε μέσα στη φυλακή– κάνει κριτική για ορισμένα θέματα στην κυβέρνηση των μπολσεβίκων. Και σε πολλά υπήρξε ιδιαίτερα διορατική. Όμως, αυτό δεν την εμπόδιζε να καταλάβει τη σπουδαιότητα και τη δυσκολία του επαναστατικού εγχειρήματος στη Ρωσία. Όπως σε όλη της τη ζωή, μένοντας πιστή στην Επανάσταση, έγραψε ως κατακλείδα στο βιβλίο της: «Όσο μπορεί ένα κόμμα σε μια ιστορική στιγμή να δώσει παράδειγμα θάρρους, δύναμης για δράση, επαναστατικής οξυδέρκειας και λογικής, ο Λένιν, ο Τρότσκι και οι σύντροφοί τους το δώσανε σ’ όλο του το μέγεθος. Όλη η επαναστατική τιμή και η ικανότητα δράσης, που έλειπε από τη δυτική σοσιαλδημοκρατία, βρέθηκε στους Μπολσεβίκους. Η εξέγερσή τους τον Οκτώβρη, πραγματικά, δεν έσωσε μόνο τη Ρώσικη Επανάσταση, αλλά έσωσε και την τιμή του διεθνούς σοσιαλισμού».

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

Πηγη: http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1609&Itemid=42
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011



Random and sleepy

Δε μου αρεσει που τωρα τελευταια δεν εχω οσο χρονο ειχα για να γραφω εδω...6 ωρες η σχολη, λιγο να φας, λιγο να ξεκουραστεις, λιγο να διαβασεις...να μη βγεις και για κανενα καφεδακι, καμια μπυρα που και που; Να μην ξεραθεις και στον υπνο καποια στιγμη απο το καθημερινο πρωινο ξυπνημα; Ε λοιπον, ενα περιεργο πραγμα, νομιζω οτι τον καλυτερο υπνο τελικα τον κανω τις πρωινες ωρες. Πανω δηλαδη που χτυπαει το αναθεματισμενο το ξυπνητηρι. Και σημερα αυτο επαθα. Εβλεπα ενα ωραιο ονειρο και ξαφνικα τουρουτουτου, αφυπνιση! Τι εγινε ρε παιδια, σκεφτομαι. Ποτε περασε η ωρα; Λες και κοιμηθηκα μια ωρα αισθανθηκα. Και τωρα ειμαι σπιτι, ζαλισμενη, απλα σαπιζω μην ξεροντας τι να γραψω ενω κανονικα θα επρεπε να εχω ξεκινησει μια εργασια...Ελα ομως που το κεφαλι στους ωμους μου ειναι ασηκωτο! Ανοιγω και την τηλεοραση, ετσι, κατι να ακουγεται στο σπιτι μιας και ειμαι μονη μου αυτην τη στιγμη και τι το θελα! Παιρνει παλι το αυτι μου τις ειδησεις, σηκωνεται η τριχα μεχρι το ταβανι και καταντησα να το γυρισω στα καθημερινα σηριαλ. Τοσο χαλια λεμε! Η απολυτη σαπιλα! Αντε να βγουμε το βραδυ για καμια μπυριτσα, που λεγαμε, να πανε τα φαρμακια, η μαλλον τα νευρακια κατω. Εντωμεταξυ ο μαυρος κυκλος εχει πιασει σαγονι και προχωραει ακαθεκτος! Μολις μια βδομαδα μετα τις διακοπες και μου φαινεται σα να χω να κοιμηθω χρονια...Δεν ειμαι καθολου πρωινος τυπος τελικα! Που ειναι εκεινο το πρωτο ετος που μ'εβρισκε το ξημερωμα εξω η με παρεα σπιτι και κοιμομουν απο το πρωι ως το μεσημερι. Αλλου ειδους σαπιλα εκεινη. Ασχετο αλλα δεν περιμενα να ειναι τοσο δυσκολο να βρει κανεις αναλυσεις και σχολια για την Αντιγονη. Εχω γυρισει ενα σωρο βιβλιοπωλεια και κατεληξα στο βοηθημα του Λυκειου για να κανω εργασια για τη σχολη. Ημαρτον! Οσο για τη δημοτικη βιβλιοθηκη; Ειναι καποιοι τομεις οπου οι ελλειψεις για τα δεδομενα μιας βιβλιοθηκης θεωρω οτι ειναι μεγαλες! Ασε που πεφτω πανω σε κατι βιβλια εκδοσεων του 1821 τα οποια πιθανοτατα διαβαζε κι ο Καραισκακης πριν πεσουν στα χερια μας. Κονδυλια για την παιδεια σου λεει μετα. Βεβαια θα μου πει κανεις, πας καλα; Εδω θα μας βαζουν να πληρωνουμε τα βιβλια των σχολων σε λιγο, αυτο σε πειραξε; Ασε που σε λιγο δε θα χουμε ουτε τα βασικα...Τοση αισιοδοξια μαζεμενη γυρω μου που δεν αντεχω πια, θα παθω τιποτε απ' την πολλη χαρα! Συμπεραινω οτι ο κοσμος δεν παει καλα. Οχι μονο λογω της περιφημης κρισης. Γενικα δεν παει καλα. Αν δω κανεναν μεσα στην τρελη χαρα πλεον θα τον ρωτησω τι εχει. Εγω παλι τα γνωστα. Το ενα ποδι εδω το αλλο στην Κινα βρισκεται. Οπου Κινα ο κοσμος μου.Κατι σε συννεφο ροζ, γαλαζιο, μωβ, κοκκινο, δεν ξερω. συννεφο παντως. Τι να κανω...να ανεβασω και το αλλο ποδι η να κατεβω τελειως; Χμμμ...μαλλον θα μεινω εδω που ειμαι τελικα. Νυσταγμενη και ονειροπαρμενη. Χαιρετω! Προς το παρον...
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011


Προς τιμήν του Τζακ Λόντον
Τα αυτοβιογραφικά κείμενα εξακολουθούν ν’ αντιμετωπίζονται σχεδόν αποκλειστικά ως βοηθήματα είτε για την ιστορική, είτε για τη φιλολογική έρευνα. Στην πρώτη περίπτωση, τα κείμενα χρησιμοποιούνται ως μαρτυρίες, από τις οποίες αντλούμε ή διασταυρώνουμε πληροφορίες για πρόσωπα και γεγονότα, ή ως τεκμήρια για την ιστορική μελέτη των συνειδήσεων και των ιδεολογιών. Στη δεύτερη, στο πλαίσιο δηλαδή της φιλολογικής έρευνας, η αυτοβιογραφία αξιοποιείται ως πηγή πληροφοριών γύρω από την προσωπική ιστορία του συγγραφέα, οι οποίες φωτίζουν και ορισμένες πτυχές του λογοτεχνικού του έργου.

Αποτέλεσμα αυτής της φιλολογικής προσέγγισης είναι η αναγωγή της αυτοβιογραφίας σε βιογραφία. Συχνά η ανάγνωση επικυρώνει άκριτα το κείμενο, μετατρέποντας απλώς την πρωτοπρόσωπη αφήγηση σε τριτοπρόσωπη. Σπανιότερα, επιχειρεί να... εντοπίσει τις αποκλίσεις της αυτοβιογραφικής προβολής από το «πραγματικό» πρόσωπο του συγγραφέα (δηλαδή: το πρόσωπο που συνάγουμε από άλλες πηγές, τις οποίες θεωρούμε περισσότερο αξιόπιστες).
Αν και το έργο του Τζακ Λόντον «Μάρτιν Ήντεν» δεν εντάσσεται στα καθαρώς εννοούμενα αυτοβιογραφικά έργα, αναμφίβολα όμως στο μυθιστόρημα αυτό αναγνωρίζονται αυτοβιογραφικές αναφορές-περισσότερες απ’ ό,τι στα άλλα έργα του-. Ο συγγραφέας Λόντον πλάθοντας το μυθιστορηματικό συγγραφέα Μάρτιν Ήντεν νιώθει την ανάγκη να καταθέσει την ψυχή του και ουσιαστικά τον κάνει φερέφωνο των αντιλήψεων του.

Επιχειρώντας μία ιδεολογική προσέγγιση στον «Μάρτιν Ήντεν» διακρίνουμε τις επιρροές που δέχτηκε ο Τζακ Λόντον από τους: Χέρμπερτ Σπένσερ, Νίτσε, Δαρβίνου, Μαρξ, καθώς και από τα κινήματα του σοσιαλισμού και του κοινωνικού δαρβινισμού. Οι επιρροές αυτές είναι ορατές και στον ήρωα του, τον Μάρτιν Ήντεν.
Η ανάγνωση των «Πρώτων Αρχών» του Σπένσερ άνοιξαν νέους ορίζοντες στον Μάρτιν Ήντεν. Η αποσπασματική θεώρηση του κόσμου που είχε έως τότε μεταμορφώθηκε σ’ ένα ολοκληρωμένο σύστημα. Η θεωρία του φιλοσόφου, που πρώτος (πολύ πριν την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου) διατύπωσε για την επιβίωση του καταλληλότερου, αποτέλεσε τον ιδεολογικό άξονα του Ήντεν.
Στη συνέχεια ο Νίτσε στο έργο του «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» με τη θεωρία του για τον «υπέρ-άνθρωπο» έδρασε καταλυτικά στη σκέψη του ήρωα. Αν και ο Λόντον θεωρούσε τον εαυτό του έναν πνευματικό αντίπαλο του Γερμανού φιλοσόφου και πίστευε πως ο ίδιος ήταν ένας «σοσιαλιστής υπερήρωας» που επιδείκνυε ενδιαφέρον για τους άλλους. Στο μυθιστόρημα, ο Ήντεν διατείνεται πως είναι ατομιστής, το κράτος δεν σημαίνει τίποτε για τον ίδιο και το μόνο που ελπίζει είναι να ‘ρθει κάποτε ο δυνατός άντρας, ο δυνατός καβαλάρης που θα σώσει το κράτος από την ίδια του τη σαπίλα. Ο ίδιος ο Λόντον βέβαια ισχυριζόταν ότι ο «Μάρτιν Ήντεν» ήταν μία προσπάθεια του να επιτεθεί στον ατομικισμό, όμως η προσπάθεια του αυτή απέβη αδόκιμη καθώς ο ήρωας του δεν επέδειξε σοσιαλιστική συνεργασία, γι’ αυτό άλλωστε και κανένας κριτικός δεν διέγνωσε τις προθέσεις του.
Ο Λόντον έχοντας ο ίδιος ζήσει την τραγική εμπειρία του ν’ ανήκει στην εργατική τάξη δεν θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος από την «πάλη των τάξεων» του Μαρξ. Υποστήριζε τα δικαιώματα των εργατών, οραματιζόταν την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και συχνά καταφερόταν εναντίον της διεφθαρμένης αστικής τάξης. Στο μυθιστόρημα, ο ήρωας κατακτώντας τη γνώση προσπαθεί να διαχωριστεί από τους αμόρφωτους εργάτες. Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης δεν έχουν ιδανικά, περιχαρακώνονται, δεν έχουν άλλες φιλοδοξίες πέρα από την οικονομική τους επιβίωση, συμπεριφέρονται απάνθρωπα στις γυναίκες τους και ως μόνη διέξοδο θεωρούν τις φτηνές επαφές με τις γυναίκες και το ποτό. Ο πρωταγωνιστής Ήντεν κάνει μία προσπάθεια να προσεγγίσει την αστική τάξη, που στα μάτια του φάνταζε ως μορφωμένη και ότι έχει τη συναίσθηση του ωραίου. Όταν όμως κατορθώνει να γίνει ίσος με αυτούς, παρουσιάζεται απηυδισμένος από την υποκρισία τους καθώς θεωρεί ότι τον προσέγγισαν λόγω της φήμης που είχε αποκτήσει και όχι λόγω της προσωπικότητάς του. Δεν μπορεί να ενταχθεί όμως ξανά στην εργατική τάξη και καταλήγει να μην πιστεύει πλέον στην ιδέα του ανθρώπου.
Ο κοινωνικός δαρβινισμός, που διατυπώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, βρήκε ένθερμο υποστηρικτή στο πρόσωπο του Λόντον. Η θεωρία αυτή ισχυριζόταν ότι οι κοινωνίες, όπως ένας οργανισμός, εξελίσσεται με το πέρασμα των χρόνων. Η φύση, στη συνέχεια, ορίζει ότι ο ισχυρός επιβιώνει ενώ ο αδύναμος εξαφανίζεται. Ο Λόντον όμως δεχόμενος και την επιρροή του Σπένσερ και του Νίτσε ανέπτυξε τη ρατσιστική θεώρηση ότι μόνο συγκεκριμένες φυλές έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν και πίστευε ακράδαντα στη βιολογική υπεροχή του λευκού άντρα.
Ο Μάρτιν Ήντεν μιλώντας σ’ ένα συνέδριο των σοσιαλιστών κατακρίνει την κοινωνία των «σκλάβων», επικρίνει το σοσιαλισμό καθώς τον θεωρεί αιτία αποδυνάμωσης μιας κοινωνίας και διατείνεται πως μόνο με την καθοδήγηση ενός ισχυρού λευκού άντρα θα μπορέσει η κοινωνία να εξελιχθεί.
Επιχειρώντας τη φιλολογική προσέγγιση, μέσα από τη διαδρομή που ακολούθησε ο Μάρτιν Ήντεν για την συγγραφική του καταξίωση, ανιχνεύονται οι αγωνιώδεις προσπάθειες που κατέβαλε και ο ίδιος ο συγγραφέας Η μυθιστορηματική του περσόνα, ο Μάρτιν Ήντεν συγκεντρώνει πολλά από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Λόντον.
Ο Τζακ Λόντον, που από πολύ νεαρή ηλικία άρχισε να εργάζεται, συνειδητοποίησε από πολύ νωρίς τι σήμαινε ν’ ανήκει κανείς στην εργατική τάξη. Ο αγώνας για τη επιβίωση, αλλά και η έμφυτη περιέργεια του για ν’ ανακαλύψει τη ζωή τον απομάκρυναν από το να λάβει μία συστηματική μόρφωση. Οι όποιες προσπάθειές του στη συνέχεια –έγινε αυτοδίδακτος-για να καλύψει αυτό το κενό τον οδήγησαν στη διατύπωση συχνά αντιφατικών μεταξύ τους θεωριών, που διακρίνονται από την έλλειψη συνοχής και ακρίβειας. Γι’ αυτό και ενώ υποστήριζε τον κοινωνικό δαρβινισμό και τον επιστημονικό ρατσισμό, δεν έπαυε να τον προβληματίζει το γεγονός ότι «ο ανίκητος λευκός άντρας» ήταν ικανός να καταστρέφει άλλους πολιτισμούς. Αν και ήταν υπέρμαχος της γυναικείας χειραφέτησης και έπλασε μερικές από τις πιο συγκροτημένες γυναικείες φιγούρες, ο ίδιος ήταν αρκετά πατριαρχικός απέναντι στις δύο γυναίκες και στις κόρες του. Διακρινόταν από σοσιαλιστικές αντιλήψεις, όμως τον διέκρινε και ένας ιδιαίτερα έντονος ατομικισμός.
Πέρα από τον ιδεολογικό τομέα, παρατηρούμε σημεία σύγκλισης και στη διαδρομή του συγγραφέα Λόντον και του ήρωα Ήντεν. Ο Λόντον από τη μία μεριά αποφασίζει ν’ αφιερώσει τον εαυτό του στην λογοτεχνική συγγραφή και η απόφασή του ήταν τόσο ισχυρή, ώστε προτίμησε να αγνοήσει τη σιγουριά μίας θέσης που του προσφέρθηκε στο ταχυδρομείο-απόφαση που λαμβάνει και ο ίδιος ο Ήντεν-. Η λογοτεχνική αναγνώριση ήρθε στη ζωή του σχετικά νωρίς, ήταν μόλις 24 χρονών, όταν το πρώτο του έργο γνώρισε μεγάλη απήχηση. Θεωρούσε ότι η λογοτεχνική του καταξίωση οφειλόταν στη σκληρή δουλειά του, «το σκάψιμο», όπως το αποκαλούσε. Η σιδερένια θέλησή του τον οδήγησε στο να γράφει κάθε πρωί χίλιες λέξεις και η επιμονή του για να κατορθώσει όλα αυτά που ήθελε, τον έκανε να κοιμάται μόλις τέσσερις ώρες την ημέρα.
Ο ήρωας του είναι ένας ναυτικός που ρίχνεται στη μάχη της μόρφωσης, «δουλεύει» δεκαεννέα ώρες και κοιμάται μόλις πέντε, καθώς θεωρεί τον ύπνο ως απώλεια πολύτιμου χρόνου. Αξιοσημείωτο σημείο στο έργο κατέχει και ένας διάλογος μεταξύ του Ήντεν και ενός αστού, ο οποίος αναγνωρίζοντας το στόχο του Ήντεν –να χρησιμοποιήσει τη γνώση ως εφαλτήριο για την προσωπική του ανάδειξη- τον πείθει να εγκαταλείψει τη στείρα ακαδημαϊκή μάθηση, που προσπαθεί ν’ αποκτήσει μέσα από μαθήματα, όπως τα λατινικά, καθώς η «νεκρή» αυτή γλώσσα δεν θα τον οδηγήσει σε πρακτικό αποτέλεσμα. Ο διάλογος αυτός είναι χαρακτηριστικός, καθώς καταδεικνύει την διττή υπόσταση της γνώσης: εκείνης που χρησιμοποιείται για προσωπική «επίδειξη» και εκείνης που αποδεικνύεται χρήσιμος οδηγός. Αναμφίβολα, η καθημερινή αυτή εξοντωτική προσπάθεια του απεικονίζει τον αγώνα που και ο ίδιος ο Λόντον έδωσε για να ξεγλιστρήσει από τις σκληρές εργασιακές συνθήκες των εργοστασίων. Ο έρωτας του για τη Ρουθ, μία κοπέλα από την αστική τάξη, τον κάνει ν’ αγωνιστεί για να γίνει ισάξιος στα μάτια της. Πολύ γρήγορα όμως διαπιστώνει ότι η Ρουθ δεν μπορεί να ξεφύγει από τα δεσμά της αστικής συμβατικότητας που έχει μεγαλώσει και η μόρφωσή της- αν και τελειόφοιτη Πανεπιστημίου-είναι ιδιαίτερα περιορισμένη. Η γυναίκα που αγαπά του ζητά επίμονα να «πιάσει μία θέση» πιστεύοντας στον ορισμό του ανθρώπου που θα δώσει αργότερα ο Σαρτρ: άνθρωπος στις μέρες μας (;) λέγεται μόνο αυτός που αρχίζει να βγάζει χρήματα. Το γεγονός όμως αυτό δεν τον κάνει να την απομυθοποιήσει στα μάτια του και πάντα φαντάζει μπροστά του ως ένα ιδανικό. Αυτό είναι και ένα από τα σημεία που προβληματίζουν τον αναγνώστη, καθώς ο Ήντεν ενώ πολύ γρήγορα διακρίνει ότι η αστική τάξη, που φαντάζει λαμπερή, στην πραγματικότητα είναι ολοφάνερα τελματωμένη, για χάρη του έρωτα όμως -όπως ισχυρίζεται- αρνείται επίμονα να διαγνώσει αυτή την παρακμή και στην ίδια τη Ρουθ. Μόνο προς το τέλος του έργου διαπιστώνει ότι στην πραγματικότητα ερωτεύτηκε μία εξιδανικευμένη εικόνα, χωρίς υλική υπόσταση.
Ο ήρωας διαβάζει, «αποκωδικοποιεί» το προσωπικό ύφος άλλων συγγραφέων-ιδιαίτερη μνεία κάνει και στον Κίπλιγκ- και γράφει ασταμάτητα στέλνοντας τα χειρόγραφά του στους εκδότες περιμένοντας να ζήσει από τις επιταγές τους. Δέχεται πολλαπλές αρνήσεις, καταφέρεται εναντίον του σιναφιού των εκδοτών, τους οποίους θεωρεί μία καλοκουρδισμένη απρόσωπη μηχανή, φτάνει πολύ συχνά στα όρια της οικονομικής ανέχειας, αλλά έχει πίστη στον εαυτό του και στο έργο του. Πιστεύει ότι ο καλλιτέχνης δεν μπορεί παρά ν’ αποκτήσει κάποτε τον κριτικό που του αξίζει. Τον κριτικό που δεν θα μπορεί να κάνει κάτι άλλο παρά ν’ αναγνωρίσει το αληθινό έργο. Παράλληλα, κάνει αισθητή την παρουσία του και σ’ ένα συνέδριο των σοσιαλιστών, όχι όμως για να εκφράσει την ιδεολογική του συμπαράσταση, αλλά για να διακηρύξει την πεποίθησή του για την αδυναμία του συστήματος αυτού και την αναπόφευκτη αποτυχία του. Οι απόψεις του αυτές τον φέρνουν σε σημείο απόκλισης από τον συγγραφέα Λόντον, ο οποίος υποστήριζε τον σοσιαλισμό. Ή μήπως πίσω από τη θέση του Μάρτιν Ήντεν μπορούμε να διακρίνουμε την αντίφαση στη σκέψη του συγγραφέα;
Η οικονομική πίεση που δέχεται ο πρωταγωνιστής όμως και η απόρριψη του από τη Ρουθ, που αρνείται να πιστέψει στο ταλέντο του, τον καταβάλλουν και η λογοτεχνική του καταξίωση έρχεται πολύ αργά για να τη χαρεί. Εισπράττει τα χρήματα που καταφθάνουν άφθονα, αλλά δεν μπορεί να νιώσει την παραμικρή συγκίνηση. Τα χαρίζει στους ανθρώπους, που τον στήριξαν. Αρνείται την επιστροφή της Ρουθ, καθώς θεωρεί ότι τα συναισθήματά του απέναντι της έχουν αλλάξει, δεν μπορεί να νιώσει πάλι τον παλιό του έρωτα. Παρόλα αυτά αρνείται και την ανιδιοτελή αγάπη που του προσφέρει μία κοπέλα από την εργατική τάξη, η Λίζι, γιατί δεν θέλει να προδώσει την ιδέα του έρωτα. Μην μπορώντας να βρει χαρά πουθενά αποφασίζει να ταξιδέψει στις Νότιες Θάλασσες και να εγκατασταθεί εκεί. Στο ταξίδι αποφεύγει να έρθει σε επαφή με τους ανθρώπους, που πλέον τον κουράζουν αφάνταστα και κοιμάται ασταμάτητα. Μόνη χαρά βρίσκει σ’ ένα ποίημα του Σουίνμπερν, η ανάγνωση του οποίου τον οδηγεί στη λύση της αυτοκτονίας.
Το τέλος που επιλέγει ο συγγραφέας να δώσει στον ήρωα του έκανε πολλούς βιογράφους του να πιστέψουν ότι ο Λόντον- που πέθανε νωρίς, στα 40 του- δεν πέθανε από μία ασθένεια των νεφρών που τον βασάνιζε από μικρό, αλλά ότι αυτοκτόνησε και ο ίδιος παίρνοντας υπερβολική δόση λαβδάνου. Νεότερα στοιχεία όμως αποκλείουν την πιθανότητα αυτή. Άλλωστε τον ίδιο τον χαρακτήριζε μία ιδιαίτερη αγάπη για τη ζωή, κατάστρωνε πάντα τολμηρά σχέδια και ο ενθουσιασμός του για το μέλλον ήταν χωρίς όρια.
Σύμφωνα με τον John Sturrock, οι αυτοβιογράφοι προσφέρουν τη ζωή τους ώστε να γίνει κατανοητή από τους άλλους χρησιμοποιώντας μια επικίνδυνα επεξεργασμένη μορφή. Μας μαζεύουν γύρω τους για να μας διηγηθούν την ιστορία τους εμπιστευτικά και μας τη λένε με τρόπο τόσο εντυπωσιακά τυπικό, ώστε μας προκαλούν μία κριτική επιφυλακτικότητα η οποία περιπλέκει-αν δεν καταστρέφει εντελώς-την οικειότητα που θέλουν να ενθαρρύνουν. Στην αυτοβιογραφία περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο λογοτεχνικό είδος, πρέπει να αισθανόμαστε ότι αυτά τα κείμενα που διαβάζουμε κατοικούνται από ένα ζωντανό άνθρωπο, και ότι ο συγγραφέας, ο οποίος κατά περίεργο τρόπο ήταν παρών μπροστά στον εαυτό του την ώρα της συγγραφής, είναι και τώρα παρών μπροστά μας, την ώρα που διαβάζουμε. Η αυτοβιογραφία είναι το τεκμήριο της διαδρομής, ενός μοναδικού ανθρώπινου πλάσματος μέσα στο χρόνο.

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

της Έφης Παυλογεωργάτου
Πηγη: http://www.logotexnia.net/index.php?option=com_content&view=article&id=54%3A--l-r-1909----&Itemid=55
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011



Σαν σήμερα το 532 ξέσπασε η στάση του Νίκα

Ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης ήταν τότε (532 μ.Χ.) αρκετά μεγάλος, ίσως περισσότερος από 300.000, αλλά οι αντινομίες στη ζωή ολόκληρης της Αυτοκρατορίας αντανακλούσαν την αγωνιώδη προσπάθεια που έκανε μια κοινωνία να φαίνεται τρομερή και επιβλητική λίγο πριν πεθάνει. «Μια εξουσία που την εγκαταλείπουν όλοι συνήθως καταρρέει, καθώς η δύναμή της λιγοστεύει μέρα με τη μέρα», ομολογεί ο συγκλητικός Ωριγένης που πήρε μέρος, όπως φαίνεται, στην εξέγερση, χωρίς να είναι γνωστή και η τελική του τύχη. Ο Ωριγένης εξέφραζε παραστατικά την αγωνία της τάξης του, της αρχαίας προέλευσης συγκλητικής αριστοκρατίας που, τότε, αγωνιζόταν να κρατήσει στη ζωή και στο αρχαίο μεγαλείο ο Ιουστινιανός.
Η σύγκλητος της Κωνσταντινούπολης τον έκτο αιώνα είχε δύο όψεις: ως πολιτικό όργανο, η δύναμη της μειωνόταν συνεχώς. Ως σώμα... αντιπροσωπευτικό της άρχουσας τάξης, όμως, η σύγκλητος έβλεπε το γόητρο και την επιρροή της να μεγαλώνουν κάθε μέρα. Η συγκλητική αριστοκρατία της Κωνσταντινούπολης αφομοίωνε στους κόλπους της όσα υπολείμματα από την επαρχιακή αριστοκρατία των ερειπωμένων πόλεων της Αυτοκρατορίας είχαν επιζήσει, Πραγματικά, μαζί με την κατάρρευση της δουλοκτησίας ως κοινωνικού συστήματος, μία από τις οφθαλμοφανέστερες αποδείξεις για την κατάρρευση του αρχαίου κόσμου ήταν η ερήμωση, ερείπωση και εγκατάλειψη των επαρχιακών πόλεων, που ο πληθυσμός τους ή έφευγε στην ύπαιθρο ή κατέφευγε στην πρωτεύουσα. Η δουλοκτησία που τροφοδοτούσε τις αρχαίες πόλεις και τις αγορές τους είχε παρακμάσει και, χωρίς αυτή, οι πόλεις δεν μπορούσαν πια να ζήσουν. Ολόκληρη η κοινωνία βρισκόταν στην αρχή της πορείας προς το Μεσαίωνα.
Οι λαϊκές εξεγέρσεις πάλι είχαν επίκεντρο την πρωτεύουσα, επειδή στις συνθήκες της αποσυντιθέμενης αρχαιότητας ούτε οι επαρχιακές πόλεις παρουσίαζαν πλούσια κοινωνική ζωή με τη βαθιά παρακμή τους ούτε στην ύπαιθρο οι αγρότες είχαν αποκτήσει ακόμη συνείδηση της νέας, μεσαιωνικής τους τύχης. Με την άνοδο του Ιουστινιανού στο θρόνο το 527, εκδίδεται ένα αυστηρότατο διάταγμα για όλη την Αυτοκρατορία που απαγορεύει την «αταξίαν» και τις λαϊκές ταραχές, από οποιοδήποτε χρώμα του Ιπποδρόμου και αν προέρχονται. Ως τότε, ίσχυε η αρχή άτι κάθε φορά υπαίτιοι για τις εξεγέρσεις ήταν οι οπαδοί κάποιου από τα μέρη του Ιπποδρόμου, γνωστά από τα χρώματα τους στις αρματοδρομίες. Είναι βέβαιο όμως ότι η ονομασία «δήμος Πρασίνων», «δήμος Βενέτων» έχει σημασία ευρύτερη της ονομασίας «μέρος» και συνδέεται με ορισμένες κοινωνικές και πολιτικές λειτουργίες που επιτελούσαν οι δήμοι σε όσες πόλεις επιζούσαν ακόμα. Τα μέλη της συγκλητικής αριστοκρατίας μπορούσαν θαυμάσια να είναι οπαδοί ενός από τούς δήμους που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους και μερικοί αυτοκράτορες είναι γνωστοί για τις προτιμήσεις τους. Ο Ιουστινιανός, πασίγνωστος για την υποστήριξη του προς το δήμο των Βενέτων που ήταν υπερορθόδοξος, σε αντίθεση με τους Πράσινους που έρεπαν προς μονοφυσιτικές αποκλίσεις, απέφευγε σε διάταγμα του 527 να δηλώσει τις προτιμήσεις του, τοποθετώντας τους δήμους σε ίση μοίρα. Αυτό ήταν που συνέβη, τελικά.
Οι ταξικές αντιθέσεις ήταν εξόφθαλμες στην πρωτεύουσα. «Ο κόσμος που έρχεται για ποικίλους λόγους στην Κωνσταντινούπολη δεν έχει συνήθως χρήματα για να στεγαστεί», λέει ο πανηγυριστής των κτισμάτων του Ιουστινιανού Προκόπιος ενώ, αντίθετα, οι πλούσιοι χτίζουν αληθινά ανάκτορα, όχι από ανάγκη, «αλλ' ες ύβριν και τρυφήν όρον ουκ έχουσαν» (Κτισμ. Δ', 9, 4-5). Οι σημερινοί φιλόλογοι και ιστορικοί μένουν έκπληκτοι από την άνεση, με την οποία Προκόπιος, Μαλάλας και Θεοφάνης εναλλάσσουν στη διήγηση τους τους όρους «οι δήμοι» (δηλαδή οι Πράσινοι και οι Βένετοι) με την αρχαιοπρεπή έκφραση «ο δήμος», δηλαδή το σύνολο των πολιτών μιας πόλης. Πραγματικά, «τα πλήθη φιλιάσαντα» (Μαλάλας 474) δείχνουν τη σύμπνοια τους με την κραυγή, νίκα, νίκα, επειδή αρχικά δεν τολμά να τους επιτεθεί ούτε ο στρατός ούτε η φρουρά. Η υπεροχή αυτή ενισχύει τη σύμπνοια. «Ο δήμος... ξυμφρονήσαντες», θα γράψει ο αρχαιοπρεπής Προκόπιος (Πολ. Α', 24,17).


Κυριακή, 11 Ιανουαρίου, στον Ιππόδρομο, δια μέσου των λαϊκότερων Πράσινων, ο λαός επιχειρεί να επικοινωνήσει με τον αυτοκράτορα, για να εκφράσει την αγανάκτηση του από τις αδικίες των αξιωματούχων. Ύφος παρακλητικό και ειρωνικό: Ξέρουμε ποιοι μας αδικούν αλλά αν τους κατονομάσουμε μπορεί να ανταμειφθούν περισσότερο. Ο αυτοκράτορας αρχικά προσποιείται άγνοια, στη συνέχεια αρνιέται τις αδικίες, τέλος περνάει σε απειλές: «Ει μη ησυχάζητε, αποκεφαλίζω υμάς». Η συνοχή των Πράσινων με τους Βένετους δοκιμάζεται, καθώς οι Πράσινοι αποχωρούν.
Το πώς εφιλίωσαν ή ξυνεφρόνησαν οι μάζες την επομένη (Δευτέρα, 12 Ιαν.) παραμένει αδιευκρίνιστο. Οι πηγές δίνουν την εξήγηση ότι ο λαός απαιτούσε άμεση αντικατάσταση των έμπιστων αξιωματούχων του Ιουστινιανού με τη μεγάλη απληστία. Πράγματι, ο έπαρχος πραιτωρίων Ιωάννης Καππαδόκης, ο κοιαίστωρ Τριβωνιανός και ο έπαρχος της Πόλης Ευδαίμων απολύθηκαν, αλλά ο Προκόπιος είναι αναγκασμένος να παραδεχτεί ότι η κατάσταση δεν βελτιώθηκε καθόλου ούτε με την αντικατάσταση τους (Πολ. Α, 24,19). Αντίθετα μάλιστα, ο λαός μόλις άρχιζε να συνειδητοποιεί τη δύναμη του.
Οι συλλήψεις «πρωταιτίων» είχαν ήδη αρχίσει στο κέντρο της Πόλης και ο Ιουστινιανός είχε ήδη δηλώσει ότι η ποινή θα ήταν θάνατος. Εξαιτίας της σύγχυσης, την ώρα της εκτέλεσης, δύο από τους δυστυχισμένους έτυχε να πέσουν δύο φορές από την κρεμάλα χωρίς η φούρκα (το παλούκι) να τους αγγίξει, έτσι το πλήθος απήγαγε με τη βία τούς δύο μελλοθάνατους στο Πέραν, μακριά από το κέντρο, όπου η εξουσία ήταν ισχυρή.
Η επιτυχία αυτή δίνει θάρρος στα πλήθη που συγκλίνουν προς το κέντρο καίγοντας και λεηλατώντας, όχι μόνο δημόσια κτίρια και εκκλησίες, όπως η παλιά Αγία Σοφία και το μέγαρο της συγκλήτου, αλλά και πολυτελή μέγαρα πλουσίων (Θεοφάνης, 184). Μια εμφάνιση της φρουράς έχει αποτέλεσμα να εξοργίσει περισσότερο τον κόσμο που, πυρπολώντας τούς στρατώνες της (Πασχάλιο Χρονικό, 621), εμφανίζει να ζητάει όπλα από ορισμένους αριστοκράτες. Από την πλευρά του, ο Ιουστινιανός διατάζει την επιτήρηση ορισμένων συγκλητικών που θεωρούνται ύποπτοι. Αυτοί όμως εξαφανίζονται και οι πυρκαγιές γενικεύονται στην Κωνσταντινούπολη, καθώς πέφτει η νύχτα.
Με την ανατολή του Ήλιου, την Τρίτη, γίνεται φανερό ότι η κεντρική εξουσία χάνει τον έλεγχο των γεγονότων. Οι ιστορικοί τονίζουν την απόγνωση του Ιουστινιανού που θέλει να φύγει κρυφά με πλοίο και την αυταπάρνηση της Θεοδώρας που τον αποτρέπει με ένα εμπνευσμένο λογίδριο (καλόν εντάφιον η βασιλεία κ.λπ.). Αλλά και η εξέγερση αρχίζει να χάνει κάτι από την αυτονομία της, καθώς στις τάξεις της εμφανίζονται ορισμένοι συγκλητικοί. Ένας από αυτούς, ο Ωριγένης, συστήνει στα πλήθη περίσκεψη και αναμονή, αντί για τελική έφοδο στο Παλάτιον, κάτι που επιδρά ανασταλτικά στις μάζες. Η φρουρά του Παλατιού αποτελείται από 3.000 άντρες και, όπως λέει το "Πασχάλιο Χρονικό" (σ. 622). το Σάββατο 17 Ιανουαρίου, στους δρόμους της πρωτεύουσας θα εμφανιστούν στρατεύματα από γειτονικές περιοχές της Θράκης, κάτι που θα αποφασίσει και την έκβαση του αγώνα, για την οποία συνιστούσε υπομονή και αναμονή στο λαό ο συγκλητικός Ωριγένης. Όσο λοιπόν γενναία κι αν φέρθηκε η πρώην παλλακίδα αυτοκράτειρα, δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι και η βεβαιότητα ότι σύντομα καταφθάνουν ισχυρά στρατεύματα έπαιξε επίσης κάποιο ρόλο στην τελική απόφαση του Ιουστινιανού να παραμείνει στην Κωνσταντινούπολη και να πνίξει την εξέγερση στο αίμα.
Καθώς οι μέρες περνούν με λεηλασίες και πυρκαγιές, χωρίς όμως και να αλλάζει ο συσχετισμός των δυνάμεων, καθώς το Παλάτιον μένει απρόσβλητο, δια μέσου του ευνούχου Ναρσή ο Ιουστινιανός επιχειρεί να εξαγοράσει τούς συντηρητικότερους Βένετους. Τα αποτελέσματα είναι πενιχρά, αλλά η εξέγερση είναι ήδη υπονομευμένη, καθώς μάλιστα ανακηρύσσει ηγέτη της το συγκλητικό Υπάτιο, που, μαζί με τον αδελφό του Πομπήιο, πρέπει να παίζει διπλό παιχνίδι. Φαίνεται ότι ο Υπάτιος ειδοποιεί κρυφά το Παλάτιον (Παρασκευή, 16 Ιαν. βράδυ), ότι θα συγκεντρώσει τους εχθρούς του Ιουοπνιανού στον Ιππόδρομο (Πασχάλιο Χρονικό, 624), όπου ήδη ο αυτοκράτορας έχει αποτύχει δύο φορές να κατευνάσει με τεχνάσματα τη λαϊκή οργή.
Έτσι, η λύση του δράματος, ακριβώς όπως και η αρχή του, θα λάβει χώρα στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, την Κυριακή 18 Ιανουαρίου, όπου ο στρατός και η φρουρά θα εισβάλουν από τρεις κατευθύνσεις. Το αξιοπρόσεκτο στην περίπτωση είναι η στάση του ίδιου του δήμου, που παρουσιάζεται, όπως σης αρχαίες τραγωδίες, έτοιμος για τη θυσία. «Άμετροι και μετά πολλής ακοσμίας υπ' αλλήλων ωθούμενοι, εν ομίλωι και ουκ εν τάξει εις φυγήν ώρμηντω» (Προκόπιος, Πολ. Α, 24, 51), χωρίς καν να επιχειρηθούν να αμυνθούν. Η σφαγή είναι γενική, «ώστε μηδένα των πολιτών ή Βενετών ή Πρασίνων ευρεθέντων εν τωι Ιππικώι σωθήναι» (Θεοφάνης, 185). Χάνονται ως 35.000 άνθρωποι σε έναν Ιππόδρομο 50,000 θέσεων περίπου, καθώς οι στρατιώτες σφάζουν αδιάκριτα (Μαλάλας, 476, Πασχάλιο Χρονικό, 627). Ως το βράδυ της Κυριακής η Κωνσταντινούπολη έμεινε ήσυχη και έρημη. Απόλυτα έρημη.
Η έλλειψη αντίστασης από τα πλήθη στους στρατιώτες που επιτίθενται από παντού δεν πρέπει να προξενεί απορία. Ούτε Πράσινοι ούτε Βένετοι ούτε κανείς άλλος μπορούσε να αντιταχθεί χωρίς όπλα και οργάνωση σε τακτικό στρατό, στριμωγμένοι όπως ήταν, ανάμεσα σε τόσο πλήθος. Γι' αυτό και «η τροπή είναι λαμπρά», όπως λέει ο Προκόπιος, συνηθισμένος να περιγράφει μάχες. Ο λαός δεν είχε πάει στον Ιππόδρομο να πολεμήσει, κάθε άλλο μάλιστα. Καθώς η πρώτη επαναστατική ορμή είχε καταπέσει και η εξέγερση βρισκόταν πια σε άμυνα -πράγμα ολέθριο για κάθε εξέγερση- εφ' όσον η κρατική εξουσία είχε το χρόνο που χρειαζόταν για να συγκεντρώσει τις δυνάμεις που της έλειπαν ως τότε, το μόνο όπλο που έμενε στο λαό ήταν η διατήρηση της συνοχής του ως το τέλος, που κι αυτή όμως χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για τη στέψη του Υπάτιου στον Ιππόδρομο, ίσως σαν ύστατη πράξη αντίστασης.


Άδοξο ήταν το τέλος του Υπάτιου. Τον συνέλαβαν πάνω στη γενίκευση της σφαγής, καθισμένο στο αυτοκρατορικό θεωρείο, ντυμένο με τα αυτοκρατορικά διάσημα, μαζί με τον αδελφό του Πομπήιο, εξίσου αξιοθρήνητη φυσιογνωμία. Οι ανιψιοί του Ιουστινιανού, Ιούστος και Βοραΐδης, τους έσυραν μπροστά στον αυτοκράτορα. Χαμερπέστατα, κλαυθμηρίζοντας και ικετεύοντας, επικαλέστηκαν το ότι αυτοί επίτηδες απεργάστηκαν την εξολόθρευση του πλήθους παρασύροντας το στον Ιππόδρομο. Σωστά ο Ιουστινιανός θεώρησε τις δικαιολογίες αυτές κατώτερου επιπέδου και τις αντιμετώπισε με αριστοκρατική αδιαφορία και ψυχρή ειρωνεία.
Το σφαγμένο πτώμα του Υπάτιου που ρίχτηκε στη θάλασσα ξεβράστηκε στην ακτή της Θράκης, όπου και τάφηκε. Το πτώμα του Πομπηίου δεν βρέθηκε ποτέ, Ο Ιουστινιανός δεν δίστασε να δημεύσει τις περιουσίες τους, μαζί με τις περιουσίες άλλων 18 αριστοκρατών που φέρονταν να έχουν αναμιχθεί, άλλος λίγο, άλλος πολύ, στην εξέγερση. «Γέγονε φόβος βασιλικός πολύς», λέει το "Πασχάλιο Χρονικό" (σ. 628), προσθέτοντας ότι για πολλές μέρες η Πόλη νέκρωσε εμπορικά και δεν έγιναν αγοραπωλησίες. Αναγγέλλοντας σε όλες τις πόλεις της Αυτοκρατορίας την κατάπνιξη της εξέγερσης, ο Ιουστινανός δεν παρέλειψε ταυτόχρονα να οχυρώσει το Παλάτιον, έχτισε μάλιστα εκεί δεξαμενές νερού και σιταποθήκες ειδικά για τέτοιες περιστάσεις (Μαλάλας, 476-477). Απαγορεύθηκαν στο εξής οι αρματοδρομίες στον Ιππόδρομο που έδιναν την ευκαιρία στο λαό να συγκεντρωθεί και διατάχθηκαν αυστηρές ανακρίσεις για να εξακριβωθεί πως συνέβη το καταπληκτικό οι Βένετοι να συμμαχήσουν με τους Πράσινους στην εξέγερση (Πασχάλιο Χρονικό, 629). Όσο για τον Ιωάννη Καππαδόκη και τον Τριβωνιανό που είχαν παυθεί τη δεύτερη μέρα της Στάσης του Νίκα, σε λίγο καιρό ξαναπήραν τις παλιές ανώτατες θέσεις τους.


Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων




Πηγη:http://www.facebook.com/topic.php?uid=10486496154&topic=8242
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011


Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο Νικος Τεμπονέρας...
Η καταστολή, η βία και η τρομοκρατία, που εξαπολύουν οι κυβερνήσεις των από πάνω όταν έρχονται αντιμέτωπες με τα κινήματα, είναι απαραίτητο συστατικό της πολιτικής που εφαρμόζουν, για να περάσουν κάθε φορά τα μέτρα και τους νόμους τους ενάντια στους εργαζόμενους και τη νεολαία. Από τις απαντήσεις που δίνουν τα κινήματα, εξαρτάται η νίκη ή η ήττα τους. Η απάντηση στη δολοφονία του Τεμπονέρα ήταν μια νικηφόρα απάντηση.


Τέτοιες μέρες, στο τέλος των διακοπών των Χριστουγέννων, πριν 20 χρόνια, κυβέρνηση ήταν πάλι η Νέα Δημοκρατία με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Με κεντρικό σύνθημα τις “νέες ιδέες” προχωρούσε σε μια σκληρή νεοφιλελεύθερη και αντεργατική πολιτική. Στα σχολεία, αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη επικρατούσε αναβρασμός. Είχαν προηγηθεί οι αγώνες και οι καταλήψεις εργοστασίων, στις λεγόμενες... τότε “προβληματικές” επιχειρήσεις, τις οποίες οδηγούσαν σε ιδιωτικοποίηση και κλείσιμο. Στην Πάτρα, το εργοστάσιο της “Πειραϊκής-Πατραϊκής” είχε γίνει από την άνοιξη του 1990 κέντρο αντίστασης και αγώνα ενάντια στη πολιτική της ΝΔ. Από το Σεπτέμβριο ήταν σε κατάληψη για να μην απολυθούν 950 εργαζόμενοι και στην πύλη του εργοστασίου υπήρχε πανό που έγραφε “Ή όλοι ή κανένας”.


Είχε οργανωθεί περιφρούρηση της κατάληψης, απεργιακό ταμείο και ραδιοφωνικός σταθμός (με το όνομα “Αλληλεγγύη”), ο οποίος ενημέρωνε συνεχώς το λαό της Πάτρας για οτιδήποτε κινηματικό συνέβαινε σε όλη την Ελλάδα. Όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να επέμβει, παράταξε τα ΜΑΤ όλης της Πελοποννήσου και της Στεραιάς Ελλάδας έξω από το εργοστάσιο. Το άμεσο κάλεσμα για συμπαράσταση από το ραδιοφωνικό σταθμό είχε σαν αποτέλεσμα να μαζευτούν σε ελάχιστο χρόνο έξω από το εργοστάσιο 20.000 κόσμος! Τότε ο πρόεδρος του σωματείου… έδωσε διορία 10’ στα ΜΑΤ για να αποσυρθούν. Και η κυβέρνηση τα απέσυρε!!
Ταυτόχρονα, από το Νοέμβριο είχε ξεσπάσει το μαθητικό κίνημα με 1.500 καταλήψεις λυκείων και γυμνασίων. Ακολούθησε το φοιτητικό κίνημα στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Ο λόγος; Η αντιδραστική εκπαιδευτική “μεταρρύθμιση” που προωθούσε ο τότε υπουργός Παιδείας του Μητσοτάκη, Βασ.Κοντογιαννόπουλος (σημερινός βουλευτής του ΠΑΣΟΚ). Το Δεκέμβρη τα περισσότερα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, όπως και τα σχολεία, ήταν κλειστά. Σε κάθε χωριό, κωμόπολη και μεγάλη πόλη υπήρχαν καταλήψεις. Πανελλαδικά συλλαλητήρια στις 14 και 18 Δεκέμβρη είχαν τεράστια μαζικότητα και ζωντάνια. Κεντρικό σύνθημα ήταν “Δεν θα περάσει” (το πολυνομοσχέδιο) και “Ποτέ-ποτέ”.


Η κυβέρνηση έλπιζε στις διακοπές των Χριστουγέννων να εκτονωθεί η κατάσταση. Όμως, αρκετές καταλήψεις σε σχολές και σε λύκεια δεν έκλεισαν τα Χριστούγεννα! Τότε η κυβέρνηση αποφάσισε την καταστολή.

Ανακατάληψη


Ιανουάριος 1991. Η ΝΔ στέλνει μήνυμα σε όλες τις οργανώσεις της: «Ανακαταλάβετε τα σχολεία με κάθε μέσο». Επιστρατεύονται τραμπούκοι για να σπάσουν τις καταλήψεις. Στην Πάτρα, ο νομάρχης Αχαΐας Τάγαρης, σε συνεργασία με το μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας, κινητοποιεί ομάδες τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ - τους λεγόμενους «Κένταυρους», που ήταν ομάδες κρούσης της ΟΝΝΕΔ επί προεδρίας Μεϊμαράκη και Βουλγαράκη. Επικεφαλής των τραμπούκων ο τότε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και δημοτικός σύμβουλος Γιάννης Καλαμπόκας, τα γνωστά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και της ΟΝΝΕΔ Πάτρας, Μαραγκός, Σπίνος, Γραμμάτικας κ.ά. Στις 7 Ιανουαρίου τα επεισόδια παίρνουν έκταση σε τουλάχιστον 5 σχολικά συγκροτήματα της πόλης. Στις 8 Γενάρη το σχέδιο καταστολής βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη: απουσίες στα πεζοδρόμια, «αγανακτισμένοι πολίτες» οι οποίοι κυνηγούν μαθητές και χειροδικούν, διευθυντές σχολείων που απειλούν. Το απόγευμα, η ΟΝΝΕΔ Πάτρας ξεκινάει δήθεν “ομαδική αφισοκόλληση” από το κέντρο της πόλης με στόχο την ανακατάληψη όσων σχολείων γίνεται. Η εντολή είναι να εκδιωχθούν οι καταληψίες μαθητές και να παραδοθούν τα σχολεία στους διευθυντές, ώστε να ανοίξουν την επόμενη μέρα.


Οι τραμπούκοι της ΟΝΝΕΔ πραγματοποιούν βίαιες επιθέσεις σε μια σειρά από σχολεία. Προχωρούν προς το 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο στα Ψηλά Αλώνια. Χωρίς πολλά λόγια επιτίθενται και δέρνουν τους μαθητές. Φτάνουν στο χώρο φοιτητές, δάσκαλοι και σπουδαστές. Δέχονται και αυτοί επίθεση, με ιδιαίτερη βιαιότητα. Κλιμάκιο της ΕΛΜΕ αποφασίζει να μεταβεί στο σχολικό συγκρότημα. Μόλις φτάνει, αντικρίζει τραυματισμένους μαθητές και το σχολείο κατειλημμένο από την ομάδα τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ. Προσπαθούν να μπουν στο σχολείο για να προστατέψουν τους καταληψίες μαθητές.


Τότε δέχονται τη λυσσαλέα επίθεση των ΟΝΝΕΔιτών. Ένας καθηγητής αιμόφυρτος στο έδαφος, δύο σοβαρά τραυματισμένοι. Ο 38χρονος Νίκος Τεμπονέρας, μαθηματικός και μέλος της οργάνωσης της Επαναστατικής Αριστεράς ΕΑΜ (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο), είναι κλινικά νεκρός. Χιλιάδες κόσμος μαζεύεται έξω από το νοσοκομείο «Άγ. Ανδρέας». Οι δολοφόνοι διαφεύγουν από την πίσω πλευρά του σχολείου και εξαφανίζονται. Στις 12 το βράδυ μια σιωπηλή πορεία χιλιάδων ανθρώπων κατεβαίνει από το νοσοκομείο προς τη Νομαρχία Αχαΐας. Το ανακοινωθέν του νοσοκομείου επιβεβαιώνει τα χειρότερα: ο Τεμπονέρας είναι νεκρός. Είναι δολοφονημένος με λοστό, από τον Γιάννη Καλαμπόκα.
Η κηδεία του μετατράπηκε σε πορεία-καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής, με πάνω από 50.000 άτομα, που κάλυπταν απόσταση 5 με 6 χιλιόμετρα στην Πάτρα.


Τις επόμενες μέρες από τη δολοφονία είχαμε μάχες στους δρόμους της Πάτρας, της Αθήνας και άλλων πόλεων. Μεγάλα συλλαλητήρια στην Αθήνα στις 9, 10 και 11 Γενάρη του 1991. Δεκάδες χιλιάδες κόσμος διαδήλωνε. Μάχες στο κατηλειμμένο ΕΜΠ, στην Ομόνοια και όλο το κέντρο της Αθήνας. Στις 10/1 (μέρα κηδείας του Τεμπονέρα) σε μια διαδήλωση 100.000 είχαμε τη μεγαλύτερη επίθεση των ΜΑΤ –της μέχρι τότε 20ετίας. Ρίχτηκαν 4.000 δακρυγόνα. Από αυτά πήρε φωτιά το κτήριο του “Κ.Μαρούση” και απανθρακώθηκαν 4 άνθρωποι μέσα στο κτήριο.


Στα μέσα Γενάρη εξαπολύεται ο πρώτος πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράκ (επί μπαμπά Μπους). Οι καταλήψεις συνεχίζονται μέχρι αρχές Φεβρουαρίου και ενσωματώνουν και αντιπολεμικά αιτήματα. Και νικούν.
Το αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο αποσύρεται, ενώ ο υπουργός παιδείας, Κοντογιαννόπουλος, έχει ήδη παραιτηθεί από τις 9/1/91.
Ήταν μια πρώτη μεγάλη νίκη του νεολαιίστικου κινήματος, πριν ακόμα κλείσει ένα χρόνο η ΝΔ στην κυβέρνηση.
Ακολούθησαν εργατικές κινητοποιήσεις με κορυφαία την “άγρια απεργία” της ΕΑΣ (εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες) που ιδιωτικοποίησε ο Μητσοτάκης. Συγκρούσεις και οδοφράγματα στα αμαξοστάσια, καθημερινές πορείες για 3 μήνες στην Αθήνα, συμπαράσταση απ’ όλο τον κόσμο.
Η ΝΔ έπεσε μέσα σε γενική κατακραυγή, πριν ολοκληρώσει την τετραετία…


Υ.Γ. Ο Γιάννης Καλαμπόκας σήμερα, παρά την καταδίκη του, είναι ελεύθερος. Από την υπόλοιπη ομάδα των ΟΝΝΕΔιτών, οι περισσότεροι «τιμωρήθηκαν» με μικρές ποινές κάποιων μηνών φυλάκισης. Όλοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και οι περισσότεροι έχουν βολευτεί σε δημόσιες υπηρεσίες ως «γαλάζια παιδιά».
Πηγη:http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1582&Itemid=42

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

  
Κουραστηκα να νοσταλγω;

" Τι κανεις σήμερα;" με ρωτησε
" Χαλαρωνω...ξυπνησα με καλη διαθεση, ολως περιεργως. Ειδα και κατι περιεργα ονειρα...", απαντησα
" Τι ειδε παλι το ανυπαρκτο μυαλο σου;", με πειραξε
" Ειδα πραγματα και προσωπα απο το παρελθον...Νοσταλγησα καταστασεις."
" Κουραστηκα να νοσταλγω, που λεει και το τραγουδι;"
" Ειναι κακο που νοσταλγω αλλα θυμαμαι τον παλιο μου εαυτο και παιρνω δυναμη. Ειναι περιεργο συναισθημα...", αποκριθηκα
" Και γαμω τα συναισθηματα..."
" Ειναι ωραιο. Περιεργο ωραιο, δεν μπορω να το εξηγησω. Απλως θα προτιμουσα να ειμαι τωρα οπως τοτε..."
" Κατα βαθος δε θα ηθελες να εισαι οπως τοτε. Δεν ξερεις αν θα ειχες αυτα που εχεις στη ζωη σου αν καποια πραγματα δεν ειχαν γινει οπως εγιναν."
" Δεν ειμαι αχαριστη. Δε θα αλλαζα καταστασεις. Τον εαυτο μου θελω πισω, απλα. Και σε αυτο θα βοηθουσε η μεγαλυτερη κοινωνικοποιηση ισως. Νομιζω οτι εχω κλειστει πολυ περισσοτερο απο οσο θα επρεπε."
" Τωρα σε θελουν οσοι σε θελουν γι' αυτο που εισαι. Λιγοι και καλοι."
" Μα και τοτε με ηθελαν...τοτε απλως ηθελα κι εγω αυτο που ημουν...Και ημουν πιο ανοιχτη!"
" Μα αν ησουν οπως τοτε, κοινωνικη κλπ, μπορει τωρα να μην ειχες αυτα που εχεις...καταλαβαινεις;"
" Μα δε ζηταω να ειμαι κατι που δεν ειμαι. Ζηταω να ειμαι και παλι ο πραγματικος μου εαυτος. Χρειαζεται κανεις ατομα γυρω του για να εκφραστει. Δεν μπορει να εχει για δεκτη της προσωπικοτητας του τα αψυχα αντικειμενα!"
"Σε αυτα που λες εχεις δικιο. Αλλα το θεμα ειναι να βελτιωνεσαι απο δω και περα και οχι να κοιτας συνεχεια πισω"
"Ναι...μα πισω ηταν ο πραγματικος μου εαυτος. Οταν εισαι πιο απελευθερωμενος και συνεπως πιο αληθινος σιγουρα βγαζεις και κατι καλυτερο προς τα εξω...Οταν γουσταρεις εσυ ο ιδιος τον εαυτο σου
και εισαι αυθεντικος νομιζω οτι ειναι απο μονο του βελτιωση. Και η κοινωνικοποιηση ειναι κατι το υγιες. Μονο που δεν το αφηνω πια να συμβει."
" Μπορει η τωρινη σου φαση να σε βοηθησε καπου αλλου...Αυτα που λες ειναι σωστα αλλα ουτοπικα. Δε γινεται να τα εχουμε ολα. Αυτη τη στιγμη εχεις αυτα που εχεις οντας ετσι οπως εισαι. Αν τα πραγματα ειχαν ερθει αλλιως ισως εχανες κατι αλλο στη θεση αυτης της κοινωνικοποιησης."
" Το ξερω οτι ειναι ουτοπικα και ως τετοια τα λεω. Απλα ειναι κριμα που ειναι ουτοπικα οταν θα επρεπε να ειναι στοιχειωδη"
" Αυτο ειναι αλλο θεμα...μεγαλο. Μην ασχολεισαι με περασμενα και χαλαρωσε..."
"Προσπαθω...το υποσυνειδητο φταιει..."

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

 

 

7χρονη παρασύρθηκε από μηχανή της ομάδας ΔΙΑΣ

Μοτοσικλετιστής της ομάδας ΔΙΑΣ με τη μηχανή του παρέσυρε ένα 7χρονο κοριτσάκι την Τετάρτη (5/1) στο Μενίδι . Η μικρή μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΚΑΤ, όπου όμως κατέληξε.

Πιο αναλυτικά στις 12.00 το μεσημέρι της ίδιας μέρας, η μικρή προσπάθησε να περάσει τη Λεωφόρο Κύπρου και παρασύρθηκε από τη μοτοσικλέτα.

Το κορίτσι Ρομά αν και μεταφέρθηκε άμεσα με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο τελεικά υπέκυψε στα τραύματα της, παρά τις προσπάθειες των γιατρών.

Στο νοσκοκομείο, έχουν συγκεντρωθεί  συγγενείς του κοριτσιού, που ζητούν να διερευνηθούν οι συνθήκες του τροχαίου δυστηχήματος και να αποδοθούν ευθύνες.

Νωρίτερα, στη οδό Αριστοτέλους 100, στο Μενίδι, είχαν συγκεντρωθεί Ρομά, όπου άναψαν φωτιές σε κάδους, ζητώντας να τιμωρηθεί ο αστυνομικός.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, επικράτησε για λίγο ενταση ανάμεσα στους διαδηλωτές και τα ΜΑΤ που βρέθηκαν στο σημείο, όμως τα πράγματα έχουν ηρεμήσει.

Όπως έγινε γνωστό από την αστυνομία ο μοτοσικλετιστής της ομάδας ΔΙΑΣ πήγαινε να αναλάβει υπηρεσία και έκανε ελιγμό για να προσπεράσει προπορευόμενο κλειστό φορτηγάκι με αποτέλεσμα να κτυπήσει το κοριτσάκι που ήταν στο δρόμο, μπροστά στον τσιγγάνικο καταυλισμό και δεν το είδε.

Ο αστυνομικός που προκάλεσε το τροχαίο συνελήφθη και κρατείται στο τμήμα τροχαίας Νέας Ιωνίας όπου σχηματίζεται δικογραφία για το περιστατικό.



πηγη: http://www.cosmo.gr/News/Hellas/303924.html
  Ο λογος που δε σχολιασα νωριτερα...ουτε και τωρα θα σχολιασω. ο λογος λοιπον ειναι οτι δεν ξερω τι ΑΛΛΟ να πω ξανα. Κι αν πω δε θα με καλυψει. Οπως δε με καλυπτει σχεδον τιποτε εδω και καιρο. Ξερετε τι θα ηθελα να πω. Κι εγω ξερω. Κι αυτο φτανει καποιες φορες...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011


Με αφορμή σαν σήμερα το θανατο του Albert Camus το 1960, μερικέρς σκόρπιες σκέψεις.

Τι είναι ξένο; Κατ' αρχάς υπάρχει το αλλού, γεωγραφικά, ο απέραντος κόσμος
έξω από τους ορίζοντες μας, ένας τόπος ξένος που βρίσκεται πέρα από το «σπίτι
μας», που γνωρίζομε ότι υπάρχει μέσα απ' τα βιβλία και τους χάρτες κι αντιστρόφως
εμείς αποτελούμε ξένο τόπο για τον υπόλοιπο πλανήτη.
Ο ξένος τόπος αρχίζει στα φυσικά ή πολιτικά σύνορα εφ' όσον η ανθρωπότητα
συγκροτήθηκε αργά σε έθνη, για το χείρον ή το βέλτιον.
Αυτή η ανθρωπότητα είναι αποτέλεσμα παλιών και φοβερών... μεταναστεύσεων
που συνοδεύονταν από έριδες, ανήκουστες βιαιότητες, πολέμους, ειρηνεύσεις κι αφομοιώσεις. Ένα ανακάτωμα πληθυσμών σπρωγμένων από την επιθυμία για επιβίωση,
κατακτήσεις και δύναμη. Ήταν, ήδη από την αρχαιότητα, σύνηθες να θεωρούνται αυ-
τοί που προέρχονταν από αλλού βάρβαροι ή άγριοι, που πρέπει να τους λεηλατήσου-
με, να τους σκλαβώσουμε, να τους υποτάξουμε.
Παράλληλα υπήρχε, ακόμα υπάρχει, μια περιέργεια για τους ανθρώπους των άλ-
λων τόπων που, στη λογοτεχνία, της χρωστάμε αναρίθμητες ταξιδιωτικές διηγήσεις, ό-
πως για παράδειγμα την Οδύσσεια, τα γραφτά του Ηροδότου ή του Πλίνιου. Πιο πρό-
σφατα μας διηγήθηκαν τις ανακαλύψεις τους αυτοί οι ταξιδιώτες που εξερεύνησαν τ'
ανθρώπινα όπως ο Μονταίνιος (Montaigne), ο Λαμαρτίνος (Lamartine) ή ο Σατω-
βριάνδος (Chateaubriand).
Δεν ξεχνώ τα υπέροχα φανταστικά ταξίδια που ανακαλύπτουν, όπως του Σουίφτ
(Swift), ανθρώπινα όντα πολύ παράξενα. Άλλοι συγγραφείς δημιουργούν με τη φα-
ντασία τους κοινωνίες πιο ανθρώπινες από τις δικές μας. Στις μέρες μας, άλλες μυθο-
πλασίες μας παρουσιάζουν όντα που ίσως κατοικούν το διαστρικό σύστημα. Σε κάθε
περίπτωση η περιγραφή του παράδοξου μας ωθεί να αποστασιοποιηθούμε από τον ε-
αυτό μας και από τον τρόπο ύπαρξης μας.
Πολλά παλιά και σύγχρονα μυθιστορήματα τοποθετούν τη δράση τους σ' άλλες
χώρες από τη δική μας και διεγείρουν την περιέργεια μας, να πάμε να δούμε αυτούς
τους ξένους που ζουν διαφορετικά από μας. Αυτό αναμφίβολα συνετέλεσε στο να α-
ναπτυχθεί ο τουρισμός, να δημιουργηθεί ο άνθρωπος περιηγητής, ο ξένος, περήφανος
που είναι και παραμένει ξένος, λαίμαργος για τα πράγματα του παρελθόντος, μεθυ-
σμένος απ' τον εξωτισμό των ηθών και των τοπίων. Αποξενώνεται απ' τη χώρα του,
λένε. Όμως αυτή η απομάκρυνση απ' τη χώρα συνδέεται με την υπέροχη κατάσταση
των διακοπών .

Σιγά - σιγά η συμπεριφορά απέναντι στους ξένους, βάρβαρους ή άγριους, έχανε
την υποτιμητική βιαιότητα της. Αναμφίβολα η λέξη ξένος τρέφει πάντοτε μια αίσθηση
διαφορετικού κι ίσως κατωτερότητας.
Αλλά μου φαίνεται ότι τα ανέτρεψε όλα, τουλάχιστον στη λογοτεχνία, ο Ζαν - Ζακ
Ρουσώ (Jean - Jacques Rousseau), με το «Λόγος για την Ανισότητα» (Discours sur l’
inégalité) το 1754, που στηρίζει την κριτική του για τις σύγχρονες κοινωνίες, στην α-
πολογία του άγριου ανθρώπου, του καλού άγριου, πιο ανθρώπινου, πιο ηθικού, πιο
ειρηνικού από τους συγχρόνους του. Χρησιμοποιεί τις διηγήσεις των ταξιδιωτών, δη-
μιουργεί ένα όνειρο, ένα μύθο με τέτοια πεποίθηση ώστε να πει ο Βολταίρος ότι: «δη-
μιουργεί την επιθυμία να περπατήσουμε στα τέσσερα».
Έτσι σφυρηλατείται η μεγάλη μάχη πάνω στην έννοια του πολιτισμού και στις α-
ξίες που θεμελιώνουν το ανθρώπινο μέσα στην ανθρωπότητα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε
ότι το κίνημα της ελευθερίας της σκέψης και της γνώμης θα οδηγήσει, στη διάρκεια
της γαλλικής επανάστασης, στην κατάργηση της δουλείας, της εκμετάλλευσης ενός υ-
πανθρώπινου προϊόντος. Αλλά η πρακτική είναι τόσο ισχυρή ώστε ο Ναπολέων απο-
καθιστά αυτό που καταδίκασε και ίσως ακόμη και σήμερα να βρίσκεται σε χρήση.
Η ιδέα ότι υπάρχουν πολιτισμένοι και βάρβαροι, άγριοι και πρωτόγονοι, παράξε-
νοι ξένοι, στους οποίους οι πολιτισμένοι λαοί οφείλουν να προσφέρουν βοήθεια κι
εκπαίδευση θα δώσει τροφή στην ιστορία όλων των αποικιοκρατικών συστημάτων,
που θεωρητικά δεν θα πάρουν τέλος παρά μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο με τα
κινήματα της ανεξαρτησίας.
Χρειάστηκε ένας πόλεμος, που δεν τολμούσαν να αναφέρουν, ώστε η Αλγερία,
θεσμοθετημένη γαλλική περιφέρεια, να αναγνωρισθεί οριστικά ως έθνος. Σκέφτομαι
αυτό το παράδειγμα γιατί η γαλλοποίηση και ο συγκαλυμμένος αποικισμός ήταν το
κλίμα της νεότητος του Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus). Ήταν Γάλλος γεννημένος στην
Αλγερία, ήλθε στη Γαλλία το 1939, αλλά έμεινε πολύ προσηλωμένος στο πεπρωμένο
της χώρας καταγωγής του. (Ήταν περίπου 30 ετών).
Έγινε διάσημος μ' ένα μυθιστόρημα που στην πραγματικότητα είναι μια μεγάλη
νουβέλα: Τον Ξένο (L' étranger), που εκδόθηκε από έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο ενώ
συγχρόνως δημοσίευσε το δοκίμιο: Ο Μύθος του Σισύφου (Le mythe de Sisyphe). Με
τα δυο αυτά βιβλία ο Καμύ αναγνωρίστηκε ως ένας μεγάλος συγγραφέας κυρίως ε|
αιτίας του γλαφυρού στυλ της γραφής του. Από άλλη άποψη ήταν τοποθετημένος σ'
αυτό που αποκαλείται υπαρξισμός και ακριβέστερα στο φιλοσοφικό ρεύμα του παρά-
λογου.
Ο Καμύ έρχεται στη Γαλλία, η ημερομηνία έχει ενδιαφέρον, τη στιγμή της κήρυ-
ξης του πολέμου και της ήττας της Γαλλίας τον Ιούνιο 1940, που άφησε πολύ κόσμο ε-
νεό. Η εξουσία του στρατηγού Πεταίν και η στάση των ναζιστικών αρχών, οι συλλή-
ψεις, οι τυφεκισμοί μετέτρεψαν τους Αντιστασιακούς σε ξένους, τους πατριώτες με ε-
νεργό συμμετοχή, να ζουν στην παρανομία με δανεικά ονόματα και ψεύτικες ταυτότη-
τες.
Ο Αλμπέρ Καμύ συμμετέχει στην Αντίσταση και σ' αυτά τα χρόνια καταφέρνει να
γράψει το μυθιστόρημα και το δοκίμιο του.
Ο ήρωας του Ξένου είναι μάλλον ένας αντί - ήρωας. Ο Μερσώ είναι ένας αλγερι-
νός, ένας ασήμαντος άνθρωπος. Είχε αντιμετωπίσει τον θάνατο της μητέρας του,
πράγμα ακατανόητο, που δέχεται με ένα είδος σιωπηλής αδιαφορίας. Ο παραλογι-
σμός τον έκανε ένα παράλογο άνθρωπο, αποκομμένο απ' την πραγματικότητα. Μια
μέρα, σε μια παραλία, διαπράττει ένα έγκλημα. Παρίσταται στη δίκη του σαν ένας ξέ-
νος, απολύτως ξένος, ως απών. Δεν αντιλαμβάνεται την κατάσταση του κατηγορουμέ-
νου. Δεν μπορεί να πει για ποιο λόγο σκότωσε. Απαντά ότι τον είχε τυφλώσει ο ήλιος.
Η ανάμνηση του είναι αυτό το τύφλωμα. Στέκεται παθητικά απέναντι στο δικαστήριο
που δικάζει, που θέλει να δικάσει, εκεί όπου δεν υπάρχει τίποτα για να κριθεί. Βρι-
σκόμαστε στην κατάσταση του παράλογου, μιας παραμόρφωσης, μπορούμε να πούμε
μεταφυσικής.
Διαβάζοντας θα μπορούσαμε να φοβηθούμε ότι ο «Ξένος» είναι η απεικόνιση
μιας θέσης, αλλά όλα συμβαίνουν σαν ο ίδιος ο συγγραφέας να ζει πραγματικά αυτό
που θα αναπτύξει στον «Μύθο του Σισύφου», φιλοσοφικό δοκίμιο αφιερωμένο στον
παράλογο άνθρωπο, δηλ. σε μας, που ζούμε σε μια κατάσταση παραλογισμού, με τρό-
πο τραγικό.

Είναι γνωστό το τέλος αυτού του δοκιμίου. Ο Καμύ παρουσιάζει την άποψη του
για τον παράλογο άνθρωπο μέσα από το μυθικό πρόσωπο, τον Σίσυφο, καταδικασμέ-
νο από τους Θεούς να σπρώχνει μέχρι την κορυφή του βουνού ένα λιθάρι, που μόλις
έφθανε εκεί, ξανακυλούσε κάτω, όπου ο Σίσυφος γύριζε να το βρει. Μάταιο είναι το
καθήκον και η προσπάθεια του.
Σ' αυτή την κόλαση τι σκέφτεται ο Σίσυφος; Ίσως τίποτα. Ο Καμύ, αντίθετα απ'
ό,τι περιμένει κανείς, συμπεραίνει:
«Πρέπει να φανταζόμαστε τον Σίσυφο ευτυχισμένο».
Αργότερα, ο Αλμπέρ Καμύ θα δημοσιεύσει μια συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο:
«Η εξορία και το βασίλειο» (L' exil et le royaume).
Το θέμα της εξορίας απασχολεί το ανθρώπινο πνεύμα. Πώς να μη σταθούμε μια
στιγμή στην κατάσταση του εξόριστου, του θεωρούμενου ξένου στην ίδια του τη χώρα
και καταδικασμένου σε εκτόπιση σε ξένο μέρος για να τελειώσει εκεί τις μέρες του.
Ο εκτοπισμός ήταν μια ποινή συνήθης στις αρχαίες πόλεις και στη ρωμαϊκή αυτοκρα-
τορία, όταν ο αυτοκράτωρ Αύγουστος απαγορεύει τη Ρώμη στον εκλεκτό ποιητή Οβί-
διο, του οποίου ο θρήνος του εξόριστου εκφράστηκε στα «Tristia» (Θλιβερά Άσμα-
τα). Και σ' άλλους αιώνες εφαρμόστηκε το μέτρο της εκτόπισης, προωρισμένο για να
στέλνει τον ανεπιθύμητο να πεθάνει αλλού. Η εξορία του Ναπολέοντα έγινε διάσημη
από τα Απομνημονεύματα του. Οι εκτοπίσεις του 19ου αιώνα στη Γαλλία είχαν προο-
ρισμό το κάτεργο, στη Γουινέα, τόπο μαρτυρίου και θανάτου, αυτών που αντιστέκο-
νταν στις αρχές της χώρας τους. Θα μπορούσαμε ίσως να θεωρήσουμε σαν ξένους,
τους φτωχούς, άγνωστους στους πλούσιους, που ζουν, οι άθλιοι, μια εσωτερική εξο-
ρία; Οικειοθελώς, ο εξόριστος Βίκτωρ Ουγκώ περνάει χρόνια στο νησί Γκερνιζέ και
γράφει:
Η εξορία είναι η σταγόνα που πέφτει
Διατρυπάει αργά και τιμωρεί άνανδρα
Μια καρδιά που το καθήκον την έκανε γρανίτη
Είναι η ποινή που επιβλήθηκε στον αθώο, στον δίκαιο ...
... Εξορία είναι ένας τόπος σκιάς και νοσταλγίας
Δεν ξέρουμε ποια καταχνιά διεσταλμένη σιωπηλά
Όλα, ένα περαστικό τραγούδι, ένα δάσος σκοτεινό, μια ξέρα
Μια ανάσα, ένας χτύπος, μεγαλώνει στο σκεφτικό μέτωπο ...
Η εποχή μας, ο 20ός αιώνας και τώρα ο 21ος πολλαπλασίασαν τις εξορίες, τις ε-
κτοπίσεις σε στρατόπεδα εξόντωσης που αποκάλεσαν «αργού θανάτου».
Προστέθηκαν οι εκούσιες εξορίες για οικονομικούς ή πολιτικούς λόγους, δεδομέ-νης της αστάθειας των καθεστώτων και της σύγχυσης των κρίσεων.
Έτσι γνώρισα μεγάλους ποιητές, τους μεν να έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τους, ό-
πως ο φίλος μου Τριστάν Τζαρά, και να έχουν επιλέξει να ζήσουν στη Γαλλία, άλλους
που αφού τόσκασαν από την πατρίδα τους όπως ο δραματουργός Ρούντολφ Λεονάρ,
γερμανός μέχρι τα νύχια, αντιφασίστας αποστρεφόμενος τον φασισμό, κατέφυγε στη
Γαλλία, στην παρανομία για να ξεφύγει από την γαλλική και την γερμανική αστυνο-
μία, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Τούρκος ποιητής, εξόριστος μετά από δεκαοχτώ χρόνια στις
τουρκικές φυλακές και ο οποίος έγραψε μια ολόκληρη συλλογή ποίησης με τον τίτλο:
«Σκληρό επάγγελμα η εξορία» (C' est un dur métier que l'exil).
Ο Πάμπλο Νερούδα, μεγάλος διπλωμάτης ταξιδευτής, καταδιωγμένος από την τυ-
ραννική εξουσία, απέδρασε απ' τη γενέτειρα του την Χιλή, κι έγινε στο Παρίσι Πρέ-
σβης του Σαλβαδόρ Αλιέντε, μετά από αλλεπάλληλες αποδημίες (Les vers du
Capitaine: Οι στίχοι του Λοχαγού).
Ακόμη σκέφτομαι τον Μπέρτολντ Μπρεχτ που είχε φύγει από το Βερολίνο κι αρ-
νιόταν να χαρακτηρισθεί εκούσιος εξόριστος. Προτιμούσε να αποκαλείται φυγάς.
Έγραψε το «Διάλογοι των Εξόριστων» κι ένα μέρος του ποιητικού του έργου είναι α-
φιερωμένο στην εξορία:
Μη μπήγεις καρφί στον τοίχο,
Ρίξε το σακάκι σου στην καρέκλα
Γιατί να προβλέψεις για τέσσερις μέρες
Αύριο ξανάρχεσαι.
Έτσι πήγαινε, έτσι πηγαίνει ο παράδοξος κόσμος μας .
Σε αντίθεση προς τα μίση, την περιφρόνηση και την απόρριψη, η σκέψη για την ε-
ξορία του ξένου υποβάλλει υποδοχή και φιλοξενία όπως το απαιτούν οι άγραφοι νό-
μοι, μια αρέσκεια προς τη φιλία και το διαφορετικό, μια αργή και δύσκολη κατάκτη-
ση της παγκοσμιότητας.

Ζακ Γκωσρόν
Πηγη:http://aiolikagrammata.homestead.com/AiolikaGrammatapresentation.html

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα