Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011



 Χαρτακια κολλημενα στο ψυγειο
"Μην ξεχασεις..."
Ενα μηνυμα γραμμενο με κραγιον
στον καθρεφτη
"Σ' αγαπαω!"
Ριχνεις μια ματια
φευγαλεα στον εαυτο σου
πριν φυγεις
σπας και λιγη πλακα με τη φατσα σου
που ακομη να ξυπνησει
και σε κοιταει
πισω απο τα κοκκινα γραμματα
σε  γυαλι θολο
απ' την ανασα σου
"Ολα καλα" ψιθυριζεις
και η μερα ξεκιναει
κανεις ενα βημα και γυριζεις ξανα
κοιταζεις πονηρα
το κατακοκκινο φιλι πανω στο ειδωλο σου
σφραγιδα αγαπης
πλαι στο βιαστικο μηνυμα
πλησιαζεις αργα
κι ακουμπας απαλα τα χειλη σου
πανω στο καλοσχηματισμενο περιγραμμα
και η μερα ξεκιναει
Πλαναται μεσα στο ζεστο σπιτι
το αρωμα του πιο δικου σου ανθρωπου
και κολλαει πανω σου,
ερχεται μαζι σου
για να σου θυμιζει
ποσο τυχερος εισαι
γιατι μια αγκαλια σε περιμενει
παντα εκει
Κι οτι κι αν εχεις, το ξεχνας
και η μερα ξεκιναει
και τελειωνει
με το πιο ζεστο χαμογελο
γιατι αγαπας, μοιραζεσαι,
δεν εισαι μονος...

Διαβάστε περισσότερα...


Τι ειναι αυτο που κανει εναν ανθρωπο να βαριεται τη ζωη του ενω φαινομενικα τα εχει ολα; Ισως το οτι μεσα του θελει αλλα πραγματα απο αυτα που εχει; Πραγματα τα οποια δεν τολμησε ποτε να διεκδικησει... Γιατι μας ειναι τοσο δυσκολο να κοιταξουμε καταματα καποια απωθημενα μας; Μηπως γιατι παραλληλα θα πρεπει να αντιμετωπισουμε και τις ανασφαλειες μας; Ο καθενας απο εμας ειναι σιγουρα μοναδικος, δε μοιαζει με κανεναν αλλον. Τουλαχιστον οχι σε ολα. Υπαρχουν ανθρωποι, (τους οποιους μεσα μου ζηλευω λιγο ποτε ποτε), οι οποιοι ζουνε, τολμανε και ζουνε, πραγματικα μποεμικα χωρις να τους τρομαζει τιποτε. Βλεπουν τα παντα σα μια μεγαλη προκληση προς εξερευνηση, σαν αλλη μια εμπειρια που με καμαρι θα προσθεσουν στο βιογρφικο τους αυριο μεθαυριο. Κανουν συνεχεια ταξιδια, λεει, με ενα ευρω στην τσεπη και αγνωστο το πως, καταφερνουν να επιβιωνουν εχοντας ζησει περιπετειες που εμεις, εγω, μονο σε ταινιες θα μπορουσα να δω. Και που παλι θα αμφεβαλα για το κατα ποσο ρεαλιστικες θα μπορουσαν να ειναι. Κι ομως... Υπαρχουν αλλοι οι οποιοι μπορει να μη ζουνε κυριολεκτικα μποεμικα αλλα εχουν το θαρρος να παλεψουν για τα ονειρα τους μεχρι τελους κερδιζοντας εμπειριες μεσα απο αυτην την προσπαθεια και αποκτωντας συνεχεια νεες εικονες κυριως ψυχικου περιεχομενου. Σκεψεις, πως να το πω...Γεννιουνται στο μυαλο τους νεες σκεψεις μεσα απο ολα αυτα που ζουνε παλευοντας για οσα πιστευουν και θελουν. Μαθαινουν πραγματα απο τη ζωη με τροπο πιο πνευματικο κι ας μην εχουν ταξιδεψει (που πολυ θα το ηθελα) σε καθε σημειο της γης. Θελω να πιστευω οτι σε αυτους τους δευτερους ανηκω κι εγω... Ενταξει, ειπα θελω να πιστευω. Απο εκει και περα η ιστορια θα δειξει. Υπαρχουν ομως και ανθρωποι οι οποιοι μπορει να μην εχουν καμια απωλεια σε υλικο επιπεδο αλλα παντα κατι τους τρωει, οπως ειπα και στην αρχη. Ειναι επιτυχημενοι γι' αυτο δεν μπορουν να καταλαβουν το γιατι. Εχουν φιλους γι' αυτο δεν μπορουν να παραπονεθουν. Εχουν διπλα τους τους δικους τους ανθρωπους γι' αυτο νιωθουν αχαριστοι γι' αυτο το οποιο αισθανονται. Κι ομως κατι συμβαινει μεσα τους και το κενο που μεγαλωνει στην ψυχη τους μοιαζει ολο και πιο δυσκολο να παραμυθιαστει. Στα ματια των τριτων οι ανθρωποι αυτοι δεν ειναι τιποτε αλλο παρα ακριβως αυτο: Αχαριστοι. Παρολαυτα δεν ειναι παρα ανθρωποι με καλα κρυμμενα απωθημενα. Κρυμμενα ισως και απο τον ιδιο τους τον εαυτο γιατι καπως καποτε φοβηθηκαν να κανουν πραξη οσα πραγματικα ηθελαν οι ιδιοι ακολουθωντας τον δρομο της ασφαλειας με εικονικη χαρα για τη σωστη τους επιλογη. Επειδη τωρα τελευταια το συνανταω συχνα αυτο αναρωτιεμαι απλως τι ειναι καλυτερο τελικα και τι θα μας καλυπτε περισσοτερο...Να μη φοβομαστε για το που και πως θα ειμαστε αυριο απο υλικης αποψης (πραγμα που ομολογουμενως επηρεαζει και πολλους αλλους τομεις αν οχι ολους) η να εχουμε παντα ενα αγκαθι σφηνωμενο καπου μεσα στην "υπερπληρη" κατα τα αλλα ψυχη μας (πραγμα που οταν συσσωρευεται επισκιαζει και ολα τα υπολοιπα, ακομη κι εμας τους ιδιους;). Οχι...ολα δεν μπορουμε να τα εχουμε μαλλον. Αν ειχαμε ομως να διαλεξουμε; Βεβαια καποιοι δεν εχουν την πολυτελεια για τιποτε απο τα δυο παραπανω. Σε εναν μεσο ανθρωπο ομως συχνα εμφανιζεται το παραπανω διλημμα...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011


 Freaking out
Ολες αυτες τις μερες ειμαι χωρις ιντερνετ και προσπαθω να το παιξω χαλαρη και αδιαφορη για να πειστω οτι δεν ειμαι εξαρτημενη. Ελα ομως που εχω φρικαρει!!! Ενταξει, εδω που τα λεμε εξαρτημενη δεν ειμαι ακριβως αλλα οσο να πεις ενα κολληματακι το εχω. Και για να λεμε και του στραβου το δικιο τι να κανω στις δυο τρεις ωρες που μπορει να ξεκουραζομαι, ας πουμε; Να δω τηλεοραση; Χαχαχα! Εδω γελαμε κινεζικα. Δεν ειμαι σνομπ βρε παιδι μου αλλα δεν εχει τιποτε να δει κανεις! Ε αφου δεν εχει, εγω φταιω; Αφηστε που μου ελειψε και το blog! Τωρα ειμαι καπου που τυχαινει να εχει ασυρματο κι εχω παραμασχαλα το νετμπουκ προκειμενου να μη χαθω κι απο προσωπου γης! Ολα τα ελευθερα δικτυα στη γειτονια μου κατι εχουν παθει ξαφνικα και δεν μπορω να συνδεθω πουθενα! Καντε κατι ρε παιδια και για εμας τους αθωους δικτυοκλεφτες! Ελπιζω να μπορεσουμε να τα πουμε συντομα! Υπομονη...Εσεις. Γιατι εγω εχω τα νευρα μου παρολο που σημερα εχω και κεφια. Ναι ναι μονο εγω θα μπορουσα να τα συνδιασω...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Σε δουλεια να βρισκομαστε :) !

Θα παιξω κι εγω ενα παιχνιδακι που ειδα στο αγαπημενο μου γκρινιαρικο μαρουλι. "Δειξε μου τα γραμματα σου να σου πω ποιος εισαι", λοιπον:


Απαντας στις παρακατω ερωτησεις σε ενα χαρτι το οποιο μετα φωτογραφιζεις με καποιον τροπο και το ανεβαζεις στο blog...
1. Πώς σε λένε / όνομα του μπλογκ σου;
2. Ποιά είναι η διεύθυνση URL του μπλογκ σου;
3. Γράψε "Η γρήγορη καφέ αλεπού πηδάει πάνω από τον τεμπέλη σκύλο".
4. Αγαπημένο απόφθεγμα;
5. Το αγαπημένο σου τραγούδι;
6. Το αγαπημένο σου συγκρότημα / τραγουδιστές;
7. Οτιδήποτε άλλο θα ήθελες να πεις;
8. 8 bloggers για να συμμετάσχουν κι αυτοί στο παιχνίδι.




Δεν ειναι και η επιτομη της καθαρης φωτογραφιας αλλα εκανα μια ωρα να σταθεροποιησω το χαρτι μπροστα στην καμερα του netbook γιατι εδω που ειμαι αυτη τη στιγμη δεν εχω αλλο μεσον να βγαλω φωτο. Τι λενε  λοιπον οι γραφολογοι για τα υπεροχα γραμματα μου; Κρυβω οντως τον ψυχοπαθη μεσα μου η ψεματα μου εχουν πει;
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Ο μικρος πριγκιπας μιλαει για το χρεος

Χωρις κανενα προσον και με πληρη αγνοια επι της διοικησεως ενος κρατους θελω να εκφραστω γιατι θα σκασω, μονο γι' αυτο!

Το σιχαινομαι οταν μου βγαινει αυθορμητα να μιλησω για πολιτικα θεματα. Το σιχαινομαι για πολλους λογους. Γιατι νιωθω οτι κανω σβουρες γυρω απο τον αξονα μου και γυρω απο αυτονοητα επαναλαμβανομνα θεματα. Γιατι εχει καταντησει σαπουνοπερα το θεματακι. Γιατι εχει καταντησει απλα αηδια, πως να το κανουμε. Θα βαλω ενα κουιζ πριν πω τις σκεψεις που περνανε απο το μυαλο μου με διαφορες αφορμες. Ποιος αντικειμενικος (το τονιζω) θυμαται να μου πει εναν πρωθυπουργο, η εστω υπουργο που να ειχε στο μυαλο του μπροστα και πανω απο ολα το καλο του κοσμου εμπρακτως; Τον θελω ονομαστικα και με επιχειρηματα! Δυσκολο κουιζ, το ξερω, αλλα κατι θα βρειτε, δεν μπορει...

Χτες που λετε εφερε και παλι η κουβεντα εκει που καθομασταν ωραια και καλα για εναν καφε τα πολιτικα στο προσκηνιο. Σα να χαζεψα λοιπον καποια στιγμη απο την απογνωση και αρχισα να μιλαω οπως θα μιλουσε ο μικρος πριγκιπας για την οικονομια της χωρα  .Εχετε εικονα;


Εγω λοιπον, εξακολουθω να πιστευω οτι λεφτα υπηρχαν και θα εβρισκαν ακομη και τωρα αν τα επαιρναν απο εκει που πρεπει και οχι απο εμας! Τι θα εκανες εσυ για να μη φτασουμε στο χρεος, θα ρωτουσε κανεις...Μεσα σε ολα; Απλως...ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΛΕΒΑ. Μονο τα λεφτα που εχουν φαγωθει σε γνωστα και αγνωστα σκανδαλα αν μαζεψουμε σουμα, τα πιασαμε τα λεφτα μας! Τωρα που εχουμε χρεωθει τι θα εκανες; Θα ρωτουσε καποιος αλλος. ΘΑ ΕΚΟΒΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΕΣ κι εφοσον θα ημουν κι εγω ενας απο αυτους θα εκοβα κι απο μενα. Αλλα θα εκοβα κανονικα, οχι κοροιδιες! Εχουν σκεφτει ποτε οι βουλευτες κι ολο το πολιτικο συναφι να βγαζει το μηνα με 600 κι 700 ευρω (που τωρα λεμε κι ευχαριστω αν τα παρουμε κι αυτα); Ε, λοιπον τοσα θα εκοβα! Θα επαιρναν οσα και οι υπολοιποι κι ο,τι περισσευε ας πηγαινε για το χρεος! Μαζευε κι ας ειναι και ρωγες δε λενε; Μετα εχουμε και κατι μεγαλοεπιχειρηματιες του κερατα εδω στην Ελλαδα, ονοματα δε λεμε "υποληψεις" δε θιγουμε...Θα τους φορολογουσα αναλογα με τα εσοδα τους (στην κυριολεξια) και θα επαιρνα απο εκεινους ενα ποσο καθε μηνα για να βουλωσω τις τρυπες που ανοιξαν ομοιοι μου κι ομοιοι τους. Ενσταση θα πει καποιος. Με ποιο δικαιωμα θα το εκανες αυτο, ειναι αυθαιρετο. Δεν ειναι υποχρεωμενοι να σου δωσουν τα λεφτα τους, τα βγαζουν οι ιδιοι απο τις επιχειρησεις τους, δεν τους τα δινει το κρατος και δεν τα εχουν κλεψει! Χεστηκα ειναι η απαντηση! Κι εγω δουλευω για να μου δωσουν υπολειμματα απο ψιχουλα, δεν τα εχω κλεψει, κι ομως τα 700 μπορει να γινουν και 500. Γι' αυτον τον λογο πολυ απλα χεστηκα! Η λογικη ειναι απλη. Δεν ξερουν τι εχουν; Θα δωσουν! Δεν εχω τιποτε; Δε θα δωσω! Οσο για το αν τα εκλεψαν εκεινοι κι αν εχουν παρε δωσε η οχι με το κρατος αυτο ας το αφησουμε καλυτερα! Ναι, θα πει ενας αλλος, αλλα μετα θα φυγουν απο τη χωρα, θα παρουν και τις επιχειρησεις τους κι αντε γεια! Ναι ε; Εκβιασμους λοιπον; Ε θα τους περιορισω με το ζορι μεσα στην Ελλαδα με νομο! Ετσι, επειδη μπορω! Κι επειδη γουσταρω! Φασιστικο; Χμμμ για να σκεφτω... Με εκλεψαν, με κοροιδεψαν, μου κατεστρεαν τη ζωη, μου στερησαν το δικαιωμα να ονειρευομαι, μου γα...σαν την αξιοπρεπεια, με καταδικασαν στη μιζερια, με εχουν κανει να τρεμω για το αυριο, μου ζητανε κι αλλα, μου κοβουν απο το τιποτε αλλα εκεινοι τρωνε ακομη και τωρα με χρυσα κουταλια...Ε λοιπον οχι φασιστικο! Δικαιο! Δικαιο και τιποτα παραπανω! Αν τωρα δημευσεις και τις παρανομα αποκτηθεισες ιδιοκτησιες...ουουουουουου...παει και το χρεος, πανε ολα! Ναι...Αληθεια...Αυτο θα εκανα...Δε με πιστευετε ε; Δε θα το μαθετε ποτε! Κι ακομη κι αν υπηρχε καποιος που να τολμουσε να κανει το σωστο παλι δε θα το μαθαινατε ποτε. Γιατι; Γιατι πολυ απλα δε θα ηταν πρασινος η μπλε...

Τωρα ψαχνω τιτλο για να ονομασω το παραπανω παραμυθακι...
Διαβάστε περισσότερα...


Σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού...
Η πιο διαδεδομένη αντίληψη για το ρατσισμό είναι ότι πρόκειται για μια προκατάληψη, που λίγο πολύ είναι σύμφυτη με την ύπαρξη της ανθρώπι­νης κοινωνίας. Η άποψη αυτή εστιάζει κυρίως στην ιδεολογική πλευρά του ρατσισμού που αφορά τις αντιλήψεις ότι κάποιοι άνθρωποι (με βάση το χρώ­μα του δέρματος, την καταγωγή, την γλώσσα κ.λπ.) είναι κατώτεροι από κά­ποιους άλλους. Όμως ο ρατσισμός έ­χει και την πολιτική πλευρά (που συχνά είναι πολύ πιο βάρβαρη) που αφορά τις οργανωμένες διακρίσεις ενάντια στους «διαφορετικούς» που θεσμοθετούνται ή οφείλονται σε πολιτικές αποφάσεις και νόμους των κυβερνήσεων και των κρατών («παρανομία» των μετανα­στών, διακρίσεις στην εργασία, στην παιδεία, στην υγεία κ.λπ.). Οι ρατσιστι­κές ιδέες αποτελούν τη δικαιολογία για τη ρατσιστική πολιτική αλλά όχι την αι­τία της. Πίσω από πολιτικές αποφάσεις κρύβονται πάντα κάποια συμφέροντα. Πίσω από το ρατσισμό κρύβονται τα συμφέροντα αυτών που κάνουν κου­μάντο στη σημερινή κοινωνία, τα συμ­φέροντα των πλουσίων.

Ο ρατσισμός δεν είναι φυσικό φαι­νόμενο, δεν οφείλεται σε πραγματικές διαφορές των ανθρώπων με βάση τη φύση. Οι άνθρωποι, ως ζωντανοί οργα­νισμοί, ανήκουν όλοι στο ίδιο βιολογικό είδος. Οι όποιες βιολογικές διαφορο­ποιήσεις τους αφορούν την εξωτερική τους εμφάνιση και δεν έχουν καμιά σχέ­ση με την κοινωνική τους θέση και συ­μπεριφορά. Ο χωρισμός των ανθρώ­πων σε «φυλές» με βάση το χρώμα του δέρματος δεν... έχει καμιά επιστημονική βάση. Οι ρατσιστικές διακρίσεις δεν υ­πάρχουν στη φύση, έχουν εφευρεθεί μέσα σε συγκεκριμένες κοινωνίες. Ο ρατσισμός δεν υπήρχε πάντα. Σε πα­λιότερες κοινωνίες υπήρχαν καταπιε­στές και καταπιεσμένοι, όμως δεν εμ­φανίστηκαν ρατσιστικές θεωρίες για να δικαιολογήσουν αυτή την καταπίεση.

Ρατσιστικές θεωρίες περί «ανωτε­ρότητας των λευκών» αρχίζουν να εμ­φανίζονται πρώτη φορά μέσα στους κύ­κλους των αριστοκρατών γαιοκτημό­νων στην Αμερική τον 17ο και 18ο αιώ­να για να δικαιολογήσουν τη σκλαβιά των μαύρων που δούλευαν στις φυτεί­ες τους. Η ανερχόμενη αστική τάξη είχε στη σημαία της τα συνθήματα του Δια­φωτισμού και της Γαλλικής Επανάστα­σης: «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότη­τα». Η δουλεία μέσα στον καπιταλισμό ήταν εντελώς αταίριαστη με αυτή την ι­δεολογία. Οι ρατσιστικές θεωρίες ήρ­θαν να συμπληρώσουν αυτό το κενό και να δώσουν στην άρχουσα τάξη μια νο­μιμοποίηση της βαρβαρότητάς της.

Στη συνέχεια ο ρατσισμός αποδεί­χτηκε ένα δυνατό όπλο πολλαπλής

χρήσης για τους καπιταλιστές. Βρήκε εφαρμογή στη δικαιολόγηση της αποι­κιοκρατίας και της εξόντωσης ολόκλη­ρων ιθαγενών πληθυσμών στην Αμερι­κή και την Αυστραλία. Ο ρατσισμός α­ποδείχτηκε μια πρώτης τάξεως εφαρ­μογή της τακτικής του «διαίρει και βα­σίλευε» ενάντια στην ανερχόμενη ερ­γατική τάξη και τις διεκδικήσεις της. Η διάσπαση του εργατικού κινήματος και η διατήρηση τεράστιων κομματιών της εργατικής τάξης με περιορισμένα ή και καθόλου δικαιώματα αποτελεί ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο για την α­νενόχλητη κερδοφορία του κεφαλαί­ου. Τέλος, η άρχουσα τάξη χρησιμο­ποιεί το ρατσιστικό χαρτί για να κρύ­ψει τις αποτυχίες της πολιτικής της (φτώχεια, ανεργία, εγκληματικότητα) και να μετατοπίσει τις ευθύνες στους μετανάστες, χρησιμοποιώντας τους σαν εξιλαστήρια θύματα.

Για να παλέψουμε το ρατσισμό πρέπει να συγκρουστούμε με τα συμ­φέροντα που τον στηρίζουν, να παλέ­ψουμε για την ανατροπή των ρατσιστι­κών μέτρων της ελληνικής κυβέρνησης (αλλά και των άλλων κυβερνήσεων της Ε.Ε. που θέλουν μια Ευρώπη-φρού-ριο). Το στήριγμα για να δώσουμε αυτό τον αγώνα επιτυχημένα είναι τα κοινά συμφέροντα όλων των εργαζομένων, ντόπιων και μεταναστών, λευκών και μαύρων, χριστιανών και μουσουλμά­νων. Οι ντόπιοι εργαζόμενοι δεν κερδί­ζουν τίποτα από το ρατσισμό σε βάρος των μεταναστών. Η αναγκαστική παρα­νομία και οι διακρίσεις οδηγούν τα με­ροκάματα των μεταναστών προς τα κά­τω και αυτό διευκολύνει τους καπιτα­λιστές να χτυπάνε τα μεροκάματα και των ντόπιων εργαζομένων. Ο κοινός α­γώνας για πλήρη ισότητα δικαιωμάτων ανάμεσα σε μετανάστες και ντόπιους εργαζόμενους είναι ο μόνος τρόπος να διεκδικήσουμε μια καλύτερη ζωή για ό­λους μας.

Δεν συμβιβαζόμαστε με το ρατσι­σμό σαν ένα αναπόφευκτο κακό. Ο ρατσισμός δεν υπήρχε πάντα. Γεννή­θηκε στην άνοδο του καπιταλισμού και αποτελεί ένα από τα βασικά του στηρίγματα. Μπορούμε να τσακίσου­με τελειωτικά το ρατσισμό αν αλλά­ξουμε την κοινωνία, αν καταργήσου­με το σημερινό σύστημα που για χά­ρη του κέρδους γεννάει και θρέφει τις πιο βάρβαρες διακρίσεις. Παλεύουμε για μια κοινωνία όπου οι εργαζόμενοι θα κυβερνούν και θα ελέγχουν συλλο­γικά τον παραγόμενο πλούτο. Όπου η αλληλεγγύη θα είναι απλωμένη σε ό­λους τους τομείς της ζωής και όπου κανείς δεν θα έχει συμφέρον να χωρί­ζει τους ανθρώπους σε «ανώτερους» και «κατώτερους».

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων


Μήτσος Γκορίτσας
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

(Fabian Perez Brocatto Rosa)

Ειναι αυτο που αποπνεεις
ανεξηγητο, παρανομο, απαραιτητο
Ειναι το αρωμα που εχει το κορμι σου
μεθυστικο, ερωτικο, πλανευτικο
Ειναι το βλεμμα σου
μυστηριο, πονηρο, ανεξερευνητο
Ειναι το χαμογελο σου
λαγνο, ακαταμαχητο, αινιγματικο
Ειναι το παθος σου, η φλογα σου, το αγγιγμα σου
Ταξιδι στον κοσμο των αισθησεων
Εισαι εσυ
Παιδι του πειρασμου και της αμαρτιας...

Διαβάστε περισσότερα...

Σημερα θα θυμηθουμε:
Ξυλίκι - ντελής.
Πολύ αγαπημένο παιχνίδι που παιζότανε απο δύο ομάδες με δύο ή τρείς παίχτες η κάθε μία.
Βρίσκαμε δύο καλά ξύλα: ένα μικρό τον ντελή ή λιμά και το μεγάλο την ντελόβεργα ή ξυλίκι και αφού στήναμε δύο πέτρες (τη μάνα) βάζαμε πάνω τον ντελή.
Μετά βάζαμε την ντελόβεργα ανάμεσα στις δύο πέτρες της μάνας και σε πρώτο χρόνο χτυπούσαμε κατακόρυφα και με φορά απο κάτω προς τα πάνω ελαφρά να σηκωθεί ο ντελής στον αέρα, ενώ σε δεύτερο χρόνο τον χτυπούσαμε οριζόντια με όλη μας την δύναμη να φύγει όσο πιό μακρυά μπορούσαμε.
Οι παίχτες της άλλης ομάδας προσπαθούσαν να πιάσουν στον αέρα τον ντελή που με την δύναμη που είχε καμιά φορά τους χτυπούσε δημιουργώντας -ειδικά στο κεφάλι- τις χαραχτηριστικές "μπαμπούνες" (φούσκωμα δηλαδή απο το χτύπημα).
Για να θυμηθειτε λίγο το παιχνίδι αναφέρω τις λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιούσαμε για να δούμε ποιός θα παίξει πρώτος μετρώντας με την ντελόβεργα, απο τον ντελή μέχρι τη μάνα:τόπι -τζι. 
 
πηγη: http://www.e-thrapsano.gr/thrapsano-old-games.htm
Διαβάστε περισσότερα...
Αγαπημενο! Δε θυμαμαι αν το εχω ξαναανρτησει αλλα ειδικα σημερα ειναι ο,τι πρεπει...
(Το video ειναι καταπληκτικο)


Διαβάστε περισσότερα...


Υπηρξα ανθρωπος τοσο ανοιχτος και εκδηλωτικος, τοσο δοτικος και αυθορμητος, τοσο παρορμητικος που θα ελεγε κανεις οτι θα μπορουσα και να το ειχα παρακανει. Τα χρονια περασαν και το κοριτσακι εγινε αγριμι. Το εβλεπα, υπεβοσκε...Κατω απο εκεινο το προσχαρο βλεμμα της αθωας παιδικοτητας υπεβοσκε η εκρηξη, υπεβοσκε η σκοτεινη πλευρα μου, υπεβοσκε ο αλλος μου εαυτος που αρκουσε να πατησει κανεις πανω στο αθωο παιδι για να βγει στην επιφανεια. Θα σας φανει ισως γελοιο αλλα ενας απο τους πολλους λογους που λατρεψα τον Μαυρο κυκνο ειναι ακριβω επειδη με τον δικο μου τροπο ταυτιστηκα. Ταυτιστηκα με τον συμβολισμο του αλλου εαυτου, της σκοτεινης πλευρας ενος ανθρωπου ο οποιος δε σου περναει καν απο το μυαλο το τι μπορει να κρυβει μεσα του και τι μπορει πραγματικα να κανει. Δεν ξερω πως να σας εξηγησω αυτο που μου συμβαινει. Ειναι πολυ δυσκολο να το εκφρασω παρολο που προσπαθω, γιατι θα ηθελα να μοιραστω μαζι σας και αυτο το κομματι μου. Δεν ειναι οτι εχω αλλαξει, οτι εχω χασει την παιδικοτητα μου, οτι εχω παψει να ειμαι παρορμητικη και αυθορμητη...Αλλου ειναι το θεμα: οτι τωρα πια δε με ενδιαφερει να δειξω τον εαυτο μου σε κανεναν εκει εξω αν εκεινος δε μου δειξει πρωτα οτι θελει στ' αληθεια να με μαθει. Εμενα! Να μαθει εμενα, την πραγματικη Ελλη, εμενα και ο,τι κουβαλαω μεσα μου. Εχει μεγαλη σημασια να ξερεις οτι καποιος γουσταρει αυτο που πραγματικα εισαι. Κλισε; Ναι...σαν σκεψη κλισε. Στην πραξη ομως τοοοοσο μα τοοοσο σπανιο φαινομενο! Σας το λεω ειλικρινα και ευθεως οτι τωρα πια δεν εμπνεομαι απο κανεναν. Δε με ενδιαφερει τι γνωμη θα σχηματισουν οι αλλοι για μενα, εξαλλου ποιος τους ειπε οτι εκεινοι μου δημιουργουν καποια απαραιτητως καλη εντυπωση; Εχω χασει το ενδιαφερον μου για κενες ανουσιες συναναστροφες στα πλαισια των υποχρεωσεων. Με κουραζει φοβερα που πρεπει ντε και καλα να ειναι κανεις εκδηλωτικος με οποιον λαχει να βρεθει μπροστα του μονο και μονο για να μη χαρακτηριστει ξενερωτος. Πως να σας το πω. Εχω γινει πολυ αδιαφορη απεναντι στους αλλους. Στο αν θα πιασω φιλιες, στο αν θα αρεσω, στο τι θα πουνε... Δε θελω ολα αυτα να γινονται επειδη πρεπει να γινουν. Ολα αυτα απλως συμβαινουν. Κι αν δε συμβουν δεν εχει νοημα να τρεχει κανεις πισω απο κανεναν για να γινει με το ζορι αρεστος. Αν εγω εδειχνα τον εαυτο μου εκει εξω, αν με ενδιεφερε να δειξω ολες μου τις πτυχες θα φαινομουν απο αλαζονικη μεχρι κακια πολλες φορες. Οι πιο πολλοι ανθρωποι που γνωριζω με αφηνουν παγερα αδιαφορη και αυτο φαινεται. Θα το εκλαβει κανεις ειτε ως συστολη μιας και δεν μιλαω, ειτε ως σνομπισμο, ειτε ως δειγμα για το ποσο μαμουχαλος ανθρωπος μπορει να ειμαι. Φυσικα κανενος το μυαλο δεν πηγαινει στο οτι απλως δε με ενδιαφερει να κατσω να το παιξω τριχαριτωμενη χαρουμενη γκομενα που φιλιεται σταυρωτα ολη την ωρα και δε σταματαει να λεει για το τι εγινε χτες βραδυ με τον πρωην, τον νυν τον αει και τον εις τους αιωνας των αιωνων αμην. Διοτι αν δεν πεις τη μαγικη λεξη γκομενος, μαναρι κι ολα τα παραγωγα δεν υπαρχεις στο χαρτη και φυσικα απο που θα πιαστεις για να κανεις μια φιλια; Τοσο προβλεψιμα ολα...Ειμαι σκληρη και τελικα μαλλον ειμαι και σνομπ. Εδω βεβαια γελαω απο μεσα μου διοτι μονο εγω και δυο αλλοι ανθρωποι ξερουν οτι ειμαι μαλλον το ακριβως αντιθετο. Οχι, μην μπερδευουμε τον αλτρουισμο με τη φιλια. Θελω το καλο ολων κι αν μπορω να κανω κατι για να βοηθησω τον οποιονδηποτε θα το κανω. Αλλο ομως η φιλια. Σε αυτον τον τομεα, ναι, ειμαι εντελως ξενερωμενη. Λοιπον τι να σας πω...Δε νιωθω; Δε με νοιαζει; Με νοιαζει αλλα εχω ξενερωσει τοσο που πειθομαι οτι δε με νοιαζει για να μη σκαω; Δεν ξερω και δεν το ψαχνω πια. Η ουσια ειναι οτι οι ανθρωποι με εχουν κουρασει. Θα μου πεις τωρα, ολους στο ιδιο τσουβαλι τους βαζεις; Οχι. Αλλα ξεκιναω με τετοια αισθηση μεχρις αποδειξεως του εναντιου. Και ξερετε κατι περιεργο; Οταν το καλοσκεφτομαι νιωθω μια περιεργη ελευθερια...Εχω διαλεξει τα "δεσμα" μου εγω, εχω διαλεξει ποιων ανθρωπων η ζωη θα μπλεκεται με τη δικη μου. Κι αυτο επειδη εγω γουσταρω κι επειδη εκεινοι γουσταραν εμενα με ο,τι κουβαλαω μεσα μου. Κι ετσι αυτα τα "δεσμα" ειναι τελικα κομματια δικα μου! Νιωθω ελευθερη γιατι δε σπαταλαω την ψυχη μου για τον οποιονδηποτε. Νιωθω ελευθερη γιατι ακομη και οταν γουσταρω να αφησω καποιον να με κανει οτι θελει ειναι επειδη θελω εγω να με κανει οτι θελει. Γιατι αυτος που θα του δωσω ολο μου το ειναι θα ειναι δικη μου επιλογη αλλα θα ειμαι κι εγω δικη του. Και, ναι, σε αυτον μπορει να δωσω τα παντα. Σε αυτον μπορει να αφεθω, με αυτον μπορει να κανω λαθη, μαζι του μπορει ακομη και να αυτοκαταστραφω (αν και ξερω πως δε θα με αφησει). Ισως σαν ανθρωπος να ακροβατω οριακα αναμεσα σε λογικη και τρελα...Αλλα μαζι του θα εχω κανει τα παντα γιατι θα θελω ΝΑ ΖΗΣΩ τα παντα και οχι γιατι θα ψαχνω να βρω τι απ' ολα του αρεσει για να γινω κατι που δεν ειμαι προκειμενου να  τον κανω να με γουσταρει. 

Αυτο το ιστολογιο το εφτιαξα ακριβως γιατι εξακολουθω να ειμαι παρολαυτα ανθρωπος που θελει να εκφραζεται. Πνιγομουν που δεν μπορουσα να βρω καποιον να με εμπνεει και σκεφτηκα οτι μπορει να ειναι κι αλλοι εκει εξω που νιωθουν ετσι και που μπορει να μην καταφερω ποτε να τους γνωρισω απο κοντα. Αλλοι μπορει να μενουν σε αλλη πολη, με αλλους το πιθανοτερο ειναι οι δρομοι μας να μη διασταυρωθουν ποτε κι ομως δεν μπορει να μην υπαρχουν αυτοι οι λιγοι καποιοι. Αυτο σκεφτηκα και αποφασισα οτι θελω να μιλησω στους αγνωστους "ομοιους" μου εκει εξω που μπορει να αισθανονται δυο τρια διαφορετικα πραγματα, να σκεφτονται δυο τρια πραγματα παραπανω, να νιωθουν καμια φορα μονοι μεσα στον κοσμο. Πιστευω οτι ο λογος που εχει φτασει αυτο το ιστολογιο να εχει αισιως 530 αναγνωστες, πραγμα που ποτε δε φανταζομουν, ειναι μαλλον τυχαιο. Καλω μερικους ανθρωπους να περασουν μια βολτα απο δω ετσι ωστε αν καποιος απο ολους οσους κανουν κλικ στο λινκ της σελιδας νιωσει οτι ταιριαζει με το περιβαλλον να μεινει. Δεν πιστευω οτι και οι 530 ανθρωποι που μου εχουν κανει την τιμη να γινουν αναγνωστες εμειναν επειδη ειδαν εδω κατι φοβερα ενδιαφερον. Απλως ειναι πολλοι οι ευγενικοι εκει εξω τοσο ωστε να με τιμουν με την ηλεκρονικη τους παρουσια στη λιστα των αναγνωστων για να ανταποκριθουν και εμπρακτως στην προσκληση μου. Πραγμα για το οποιο φυσικα τους ευχαριστω πολυ! Αυτο το λεω για να ειμαι ρεαλιστρια. Δεν το λεω με κακη προθεση και αλλου θελω να καταληξω. Σκεφτομαι λοιπον οτι αν εστω και καποιοι απο τους 530 αυτους ανθρωπους που δηλωνουν αναγνωστες υπαρχουν εδω μεσα συνειδητα, για μενα ειναι κερδος. Πολυ μεγαλο κερδος. 

Ολα οσα σας λεω ισως να τα εχετε νιωσει και μεσα απο τους στιχους μου...Ειναι ολα μια προσπαθεια εκφρασης με διαφορους τροπους του τι συμβαινει τελικα με μενα!
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011



 Με αφορμή σαν σήμερα τη δολοφονία του εκδότη της "Βραδυνής" Τζώρτζη Αθανασιάδη από τη "17 Νοέμβρη" μερικές σκέψεις γύρω από την τρομοκρατία.
Η τρομοϋστερία και η τρομολαγνία, που υποστήκαμε από τα ΜΜΕ μετά τον τελευταίο γύρο συλλήψεων και τις «επιτυχίες» της αστυνομίας του Χρυσοχοΐδη, ήρθαν την κατάλληλη στιγμή (σαν έτοιμες από καιρό) για να σκεπάσουν πολλά πράγματα: Tις επιθέσεις σε μισθούς, συντάξεις, εργασιακά δικαιώματα με τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, το ΔΝΤ που ξεθεμελίωσε ότι απέμεινε, την καταπάτηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος εν ονόματι της «ασφάλειας των πολιτών» κ.λπ. Γίναμε θεατές της καταπάτησης κάθε έννοιας ατομικών δικαιωμάτων από τις αστυνομικές, δικαστικές και τηλεοπτικές αρχές. Αυτά τα δικαιώματα, όμως, η Αριστερά οφείλει να τα υπερασπιστεί, ανεξάρτητα από τις μεγάλες διαφορές της με τις ιδέες και την πρακτική των συλληφθέντων.


Η εξέλιξη αυτή ανοίγει ξανά το ζήτημα της αποτελεσματικής τακτικής απέναντι στις επιθέσεις που δεχόμαστε και στο σύστημα συνολικά. Απέναντι στην κρατική-καπιταλιστική τρομοκρατία, απέναντι στην τρομοκρατία των εργοδοτών για μας δεν υπάρχει η απάντηση της ατομικής τρομοκρατίας κάποιων ατόμων που αναλαμβάνουν το ρόλο του «λαϊκού εκδικητή». Υπάρχει ο δρόμος της μαζικής απάντησης των εργαζομένων, της νεολαίας, όλων των καταπιεσμένων ενάντια στο μεγάλο εχθρό που είναι οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους που ασκούν καθημερινή τρομοκρατία στους μισθούς και τις συντάξεις μας, στα δημοκρατικά δικαιώματα, στη ζωή μας ολόκληρη. Πώς θα απαντήσουμε σήμερα στην... τρομοκρατία ΔΝΤ-ΕΕ και των μέτρων που πήρε και πρόκειται να πάρει το ΠΑΣΟΚ; Με μολότοφ και καλάσνικοφ, σκοτώνοντας 2-3 μπάτσους ή καπιταλιστές ή δικαστές ή κρατικούς αξιωματούχους; Πιστεύει κανείς ότι αυτή η πολιτική του κεφαλαίου και της κυβέρνησης μπορεί να αλλάξει, μπορεί με αυτό τον τρόπο να ανατραπεί;


Οι επιλογές των καπιταλιστών δεν ωχριούν μπροστά στη δική μας δυστυχία και το θάνατο, δεν ωχριούν όμως και σε κάποιες δικές τους «παράπλευρες απώλειες». Το σύστημά τους θα συνεχίσει ακάθεκτο, ακόμα και αν δολοφονηθούν κάποιοι αξιωματούχοι τους. Θα βάλουν άλλους. Ιστορικά, αλλά και στις μέρες μας, οι κινητοποιήσεις του κινήματος πετύχανε νίκες με τη μόνη «τρομοκρατία» που φοβόνται στ’ αλήθεια οι «από πάνω». Αυτή του μαζικού αγώνα και της συλλογικής δράσης.



Η Αριστερά πρέπει να είναι ξεκάθαρη σε δύο πράγματα: α) Η αστυνομία και το κράτος είναι πάντα εναντίον μας. β) Η ατομική βία τύπου μολότοφ ή και καλάσνικοφ δεν αποτέλεσε και δεν αποτελεί αποτελεσματική απάντηση.


Στις μέρες μας, με την τεράστια συμμαχία ΜΜΕ-εξουσίας, η «βία» και η «τρομοκρατία» έχουν γίνει το αγαπημένο θέμα με το οποίο προσπαθούν κάθε φορά να αποπροσανατολίσουν και να φοβίσουν τον κόσμο και ταυτόχρονα να του κρύψουν τους Μεγάλους Τρομοκράτες: κράτος, καπιταλιστές, τράπεζες και κυβερνήσεις τους, φτώχεια, ανεργία, πόλεμοι, δυστυχία και τα υπόλοιπα «αγαθά» αυτού του συστήματος.


Αν επιμένουμε να υποστηρίζουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος αντίδρασης, δεν το λέμε επειδή μας τρομάζει η βία γενικά, ούτε γιατί βαφτίζουμε «προβοκάτορες» αυτούς που –λανθασμένα κατά τη γνώμη μας– καταφεύγουν σε τέτοιου είδους ατομική βία. Καταλαβαίνουμε το θυμό, την αγανάκτηση, τη διάθεση για εκδίκηση που γεννάει αυτό το σύστημα και οι εκπρόσωποί του.

Βλέπουμε τις αιτίες που οδηγούν μια καινούργια γενιά –που δεν έχει εμπειρίες από μαζικές κινητοποιήσεις και νίκες– να πιστεύει ότι η αντίσταση απέναντι στο σύστημα, ακόμα και η εκδίκηση για τις επιθέσεις που δέχεται, μπορεί να έρθει με «ατομικό παράδειγμα», με μολότοφ και κουμπούρια. Βλέπουμε τις αδυναμίες της υπάρχουσας Αριστεράς στο να εμπνεύσει και να πείσει αυτή τη γενιά για έναν άλλο δρόμο και ένα άλλο όραμα. Ο κόσμος όμως δεν αλλάζει έτσι. Η τακτική της μειοψηφικής ένοπλης πάλης –αυτό που είχε ονομαστεί «ατομική τρομοκρατία»– αποδείχθηκε μέσα στις δεκαετίες αδιέξοδη για όσους την ακολούθησαν και επικίνδυνη για το ευρύτερο μαζικό κίνημα. Μ’ αυτή την τακτική τσακίστηκαν πολύ μαζικότερες και σοβαρότερες οργανώσεις, όπως οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, η RAF, η Action Directe, χωρίς να πετύχουν καμία νίκη για το κίνημα.


Τη δίκαιη διάθεσή μας για εκδίκηση και για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας και της ζωής μας της ίδιας, θέλουμε να την κάνουμε ένα πιο αποτελεσματικό όπλο από μια προσωρινή εκτόνωση.

Όπως, εδώ και 100 χρόνια (1911), έγραφε ο Τρότσκι:
«Δεν έχουμε… τίποτα το κοινό με την αγοραία αντίληψη των ηθικολόγων, που σχολιάζουν μια τρομοκρατική ενέργεια με δακρύβρεχτες διακηρύξεις για την “απόλυτη αξία” της ανθρώπινης ζωής. Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σε άλλες περιπτώσεις και στο όνομα άλλων “απόλυτων αξιών” –όπως για παράδειγμα την τιμή του έθνους ή το πρεστίζ της μοναρχίας– είναι έτοιμοι να σπρώξουν εκατομμύρια ανθρώπους στην κόλαση του πολέμου... και αύριο, όταν το απελπισμένο χέρι ενός άνεργου εργάτη θα ακουμπήσει τη σκανδάλη ενός όπλου, θα αρχίσουν να λένε όλων των ειδών τις ανοησίες σχετικά με τον αποτροπιασμό τους για κάθε μορφή βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται. Ό,τι κι αν λένε οι ευνούχοι και οι φαρισαίοι της ηθικής, το αίσθημα της εκδίκησης έχει το δίκιο του. Κάνει την εργατική τάξη τη μεγαλύτερη ηθική δύναμη που δεν κοιτάει με αδιαφορία αυτά που συμβαίνουν σ’ αυτό τον καλύτερο από τους δυνατούς κόσμους…Αν αντιτασσόμαστε στις τρομοκρατικές ενέργειες, αυτό γίνεται επειδή η ατομική εκδίκηση δεν μας ικανοποιεί. Ο λογαριασμός που έχουμε να ξοφλήσουμε με το καπιταλιστικό σύστημα είναι πολύ μεγάλος για να περιοριστεί σε κάποιον λειτουργό που ονομάζεται υπουργός. Το να μελετάμε και να κοιτάμε όλα τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και όλες τις ύβρεις στις οποίες υποβάλλεται το ανθρώπινο σώμα και το πνεύμα από τις διεστραμμένες λειτουργίες και εκφράσεις του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος, με σκοπό να κατευθύνουμε όλες μας τις ενέργειες στη συλλογική πάλη ενάντια σ’ αυτό το σύστημα - αυτός είναι ο σκοπός στον οποίο η φλεγόμενη επιθυμία μας για εκδίκηση μπορεί να βρει τη μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση».

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

Πηγη:http://www.dea.org.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2750&Itemid=42
Διαβάστε περισσότερα...


Antisocial me

Ξεθωριαζα πανω σε μαυρο χαρτι
μοιρολογωντας για μια σπαταλημενη νεοτητα
μα βαρεθηκα
Αν με ρωτας, ανησυχω
μα μη με ρωτας, δε θα στο πω.
Mεσα μου κρατησα ταξιδια
απαγκια μιας εποχης
Mπορει να λεω πως
τωρα πια δε νοσταλγω τιποτα
μα δεν μπορω να κρατησω μεσα μου
τον αναστεναγμο
Αιωνιος φοιτητης στη ζωη
προκαλω την ασφαλη συντηρηση
μαθαινοντας απο αθωα φιλοδοξα λαθη
και συγκρατω με δυσκολια 
την ασταματητη συναισθηματικη σπαταλη
του ειναι μου στον κοσμο
Ασθενης ο καιρος που φευγει, νοσει η μνημη
τρελη η πορεια μου στη σφαιρα των θελω
παραδοξο παιχνιδι υποκρισιας και δυναμης
καθως τα βαζω με τον αλλον εμενα
Αν με ρωτας  ανησυχω
αν με ρωτησεις δε θα σου πω τιποτα
μη με ρωτησεις, απλα κοιτα με
Μια αγαπη και ενα πεισμα
αυτο ειμαι κι ετσι παλευω.
Δε θελω αλλο ενα ψευτικο κενο
μεσα σε ματια αδειανα απο ψυχη
Δε θελω παρα μονο ενα στη ζωη μου
Εσενα
Μια αγαπη κι ενα πεισμα...
Αυτο μονο. Κι ετσι παλευω.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

"Μαύρος Κύκνος" - Μια υποκειμενική κριτική (Το Oscar μου και έναν ψυχολόγο, παρακαλώ...) 

Απο: http://pressmixer.blogspot.com/2011/02/oscar.html

"Το ένιωσα...Ήταν τέλειο!"...Βλέπω τον κέρσορα να αναβοσβήνει εδώ και τρία λεπτά και δεν ξέρω πώς ακριβώς ν' αρχίσω. Βγαίνοντας από το σινεμά, συνάντησα στην είσοδο ένα φιλικό ζευγάρι που στεκόταν στην ουρά για την αμέσως επόμενη προβολή. "Πώς ήταν, πώς ήταν;" "Απερίγραπτο... Δείτε το...", ήταν το μόνο που κατάφερα να πω.
Ένα από τα πιο δυνατά ψυχολογικά θρίλερ που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Από εκείνες τις ταινίες που τελειώνουν, ανάβουν τα φώτα στην αίθουσα και, για 10 δευτερόλεπτα, δεν κουνιέται κανένας.

Γράφει η Καριοφυλλιά (πρώην μπαλαρίνα – ευτυχώς!)

Πρόκειται για την ιστορία της τελειομανούς, αλλά εγκλωβισμένης στους κανόνες χορεύτριας Νίνα Σέγιερς, η οποία αναλαμβάνει τον ρόλο της πρίμα μπαλαρίνα στο κλασικό έργο "Η Λίμνη των Κύκνων" του Τσαϊκόφσκι. Παρά την άψογη τεχνική της και την εργατικότητά της, η Νίνα ως χορεύτρια είναι ψυχρή και "άνευρη", με αποτέλεσμα ο διευθυντής του θιάσου να έχει μεγάλες αμφιβολίες για το κατά πόσον είναι σε θέση να ενσαρκώσει τον απαιτητικό ρόλο του σκοτεινού Μαύρου Κύκνου. Η ταινία, λοιπόν, παρακολουθεί το χρονικό της προετοιμασίας της πρωταγωνίστριας για τον μεγαλύτερο ρόλο της καριέρας της, σκιαγραφώντας παράλληλα τον ιδιαίτερο ψυχισμό της...
Είχα χαρακτηρίσει τον "Λόγο του Βασιλιά" πολυεπίπεδο; Αφεντικό, σβήσ' το! Μπροστά σ' αυτό εδώ, εκείνο είναι "Η μικρή γοργόνα"!

Η υπόθεση της ταινίας κινείται παράλληλα με την υπόθεση της "Λίμνης των Κύκνων". Από την αρχή μέχρι το τέλος, ο θεατής παρακολουθεί τη -"λυσσαλέα", θα τολμούσα να πω- μάχη μεταξύ του καλού και αγνού Εαυτού (Λευκός Κύκνος) και του "κακού", χωρίς φραγμούς Εαυτού (Μαύρος Κύκνος) της πρωταγωνίστριας, σε έναν αγώνα προς την απόλυτη ισορροπία (ή μήπως "ολοκλήρωση"; Ή μήπως "απελευθέρωση";). Μια βαθιά εσωτερική ταινία, η οποία ακροβατεί συνεχώς μεταξύ πραγματικότητας και παραίσθησης, προσπαθώντας να απεικονίσει την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου μυαλού, αλλά και τον κρίσιμο ρόλο των ερεθισμάτων που ο άνθρωπος δέχεται από το περιβάλλον του.

Η Νίνα θα χρειαστεί να βουτήξει στα πιο σκοτεινά νερά του "είναι" της, να αντιμετωπίσει όλα τα "φαντάσματα" που την κατατρέχουν (και είναι πολλααααά...), τις προβολές των άλλων πάνω της και, τελικά, να ανακαλύψει τον Εαυτό της. Σε αυτή τη φρενήρη πορεία, καθοριστικό ρόλο παίζουν η καταπιεστική -αποτυχημένη μπαλαρίνα- μητέρα της, ο γοητευτικός διευθυντής του θιάσου, ο οποίος προσπαθεί με σκληρό τρόπο να την ωθήσει προς την υπέρβαση, η Λίλυ, μια καινούργια χορεύτρια στον θίασο που κάθε άλλο παρά πειθαρχημένη είναι ως μπαλαρίνα και λειτουργεί ως το alter ego της και η Μπεθ, η απερχόμενη πρίμα μπαλαρίνα και μεγάλο αστέρι του θιάσου, την οποία η Νίνα καλείται να διαδεχθεί και να ξεπεράσει.

Η σκηνοθεσία του Ντάρεν Αρονόφσκι είναι γεμάτη συμβολισμούς: η πρωταγωνίστρια είναι μονίμως ντυμένη με λευκά ή ροζ χρώματα και ελαφρά βαμμένη (Λευκός Κύκνος) - η Λίλυ φοράει μονίμως μαύρα και κυκλοφορεί με έντονο μακιγιάζ (Μαύρος Κύκνος;). Επιπλέον, αν είναι να σταθώ σε μια παρόμοια λεπτομέρεια, η μητέρα της Νίνα παρουσιάζεται επίσης μαυροντυμένη (ο πραγματικός Μαύρος Κύκνος ή απλώς ο σκηνοθέτης θέλει να δείξει την ψυχή της; Από ένα σημείο και μετά, το 'καψα...) Η υφέρπουσα προσπάθεια σύνδεσης παραμυθιού και πραγματικής ζωής γίνεται φανερή με πολλά τέτοια σκηνοθετικά τρικ: με την ίδια την πρωταγωνίστρια να βρίσκεται αντιμέτωπη με τον "μαύρο" εαυτό της στο μετρό, στον δρόμο, στον καθρέφτη, στις προσωπικές της στιγμές, αλλά και με τα φευγαλέα πλάνα των ερεθισμένων πόρων του δέρματός της, σε σημεία-κλειδιά της υπόθεσης...

Η ταινία έχει αρκετές σκληρές σκηνές. Στην αρχή σε πιάνουν απροετοίμαστο, αλλά στην πορεία "εκπαιδεύεσαι" να τα περιμένεις όλα - χωρίς να ξέρεις, μέχρι και την τελευταία στιγμή, αν όλα όσα βλέπεις είναι η πραγματικότητα ή μία ακόμα παραίσθηση.

Η Νάταλι Πόρτμαν ήταν πραγματικά συγκλονιστική. Υποψήφια για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Νομίζω ότι το δικαιούται. Και μόνο για το γεγονός ότι μέσα σε ελάχιστο διάστημα κατάφερε να γίνει -έστω και στοιχειωδώς- μπαλαρίνα και να χορέψει πάνω σε πουέντ, εγώ της βγάζω το καπέλο. (Χαρακτηριστικό στοιχείο: επιστρέφοντας αργά το βράδυ στο σπίτι, ανοίγω την τηλεόραση και πέφτω πάνω σε μια ταινία με τη Σούζαν Σάραντον και ένα κοριτσάκι. Με το που γυρνάει το κοριτσάκι και βλέπω τη Νάταλι Πόρτμαν -13 ή 14 χρονών ήταν, όχι παραπάνω- ένιωσα να κόβεται η αναπνοή μου! Αυτόματα! Εφόσον, λοιπόν, η επίδραση της ταινίας εξακολουθούσε να είναι τόσο έντονη πέντε ώρες μετά, για μένα τουλάχιστον έχει πετύχει τον σκοπό της...).

Ο Βενσάν Κασέλ θεός (Εμ, κάνει λάθη η Μόνικα;;;)! Γοητευτικότατος, σοβαρός, σε πείθει ότι στα νιάτα του ίσως και να ήταν χορευτής (και όπως διάβασα αργότερα έκπληκτη, ήταν όντως!). Η Μίλα Κούνις (Λίλυ) πανέμορφη, κανονική "Εύα" - η προσωποποίηση της αμαρτίας. Η Μπάρμπαρα Χέρσεϊ πραγματικά τρομακτική (δεν μπορώ να βρω άλλο χαρακτηρισμό...) - αν την είχα για μητέρα, θα ήμουν η πρώτη καλεσμένη στο "Πάμε Πακέτο" για να μου βρουν θετούς γονείς! Σιγουράκι... Η Γουινόνα Ράιντερ, ως Μπεθ, μου ήταν μάλλον αδιάφορη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν με έπεισε ως μεγάλο αστέρι του μπαλέτου. Της έλειπε η -έστω και ξεθωριασμένη- λάμψη της πρωταγωνίστριας...

Ειλικρινά, θα μπορούσα να γράφω για ώρες. Αυτή δεν ήταν ταινία - ήταν θέμα για Πανελλήνιες (και απ' τα δύσκολα!)!!! Τόσο περίπλοκη, με τόσα επίπεδα ανάλυσης και τόσο ευρύ φάσμα ερμηνειών... Αλλά τι μου φταίτε κι εσείς; Μια κριτική είπατε να διαβάσετε, όχι τις "Ακυβέρνητες Πολιτείες"... Θα προσθέσω μόνο ότι η ταινία είναι υποψήφια για 5 Όσκαρ (Α' γυναικείου, σκηνοθεσίας, καλύτερης ταινίας, φωτογραφίας και μοντάζ).

Μένω, λοιπόν, στο δίδαγμα της ταινίας: "Το μεγαλύτερο εμπόδιο στο να κάνεις αυτά που θέλεις είναι μόνο ο εαυτός σου..."

Αν σας αρέσουν τα θρίλερ αγωνίας, δείτε το. Δεν θα το μετανιώσετε.


Καιρο εχω να σας πρηξω για την αγαπημενη μου ταινια ε; Αυτη ηταν μια δημοσιευση που βρηκα τυχαια σε ενα ιστολογιο και επειδη η αναλυση της και η γνωμη της αρθρογραφου με αντιπροσωπευει πληρως ειπα να την αναρτησω κι εγω!
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011



Σαν σήμερα το 1821 οι πρόκριτοι της Μάνης, ύστερα από πίεση του Παπαφλέσσα, αναγκάζονται να επαναστατήσουν.
Όλα ξεκινούν όταν στις 22 Φεβρουαρίου 1821, ο Υψηλάντης περνά τον Προύθο και για πρώτη φορά ακούγεται η κραυγή «Ζήτω η Λευτεριά»
Ο στρατός του Υψηλάντη αποτελούνταν από αρχικά από Αλβανούς, Σέρβους και Βούλγαρους μισθοφόρους που είχαν πληρωθεί καλά και είχαν πολεμική εμπειρία και Έλληνες ήσαν μόνο οι διοικητές.
Στις 24 Φεβρουαρίου στο στρατόπεδο του Ιασίου κηρυσσει επίσημα την Επανάσταση και αρχίζει την προκήρυξη του με την φράση «ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ» και τελειώνει με την φράση «ΕΙΣ ΤΑ ΟΠΛΑ ΛΟΙΠΟΝ ΦΙΛΟΙ ,Η ΠΑΤΡΙΣ ΜΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ»
Ουσιαστικά λοιπόν η Επανάσταση τότε αρχίζει.
Ο πρώτος μάρτυρας της Επανάστασης είναι ο Αριστειδης Παπας, φιλικός, που όταν τον έπιασαν οι Τούρκοι ,σε αποστολή που τον είχε στείλει ο Υψηλάντης , προτίμησε να πέσει σε ένα βάραθρο και να πεθάνει παρά να τον βασανίσουν και να φανερώσει τα μυστικά της Εταιρείας.

Στις 16 Μαρτίου με διαταγή του Παπαφλέσσα ο Νικόλας Σολιώτης χτύπησε στο Αγρίδι Τούρκους. Ο Παπαφλέσσας φοβόταν προδοσίες από τους προεστούς και γι΄ αυτό εξώθησε τα πράγματα ώστε να μην μπορούν αυτοί να κάνουν πίσω.
Για τον λόγο αυτό ο Σολιώτης ονομάστηκε «πυροδότης του Αγώνα»
Στο λιμάνι του Αρμυρού είχε φθάσει ένα πλοίο με πολεμοφόδια που έστελναν οι Φιλικοί της Σμύρνης. Ο Παπαφλέσσας ζήτησε από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, που ήταν διστακτικός, να ζητήσει άδεια εκτελωνισμού από τους... Τούρκους έτσι ώστε αν έπαιρναν χαμπάρι τι ήταν το φορτίο να έχει εκτεθεί και να μην μπορεί να κάνει πίσω.
Στις 17 Μαρτίου οι αρχηγοί της Μάνης με επικεφαλής τον Κατσάκο Μαυρομιχάλη αναγκάζονται πλέον, μετά από σύσκεψη στην Αρεόπολη(τότε Τσίμοβα), να επαναστατήσουν.
Στις 18 Μαρτίου οι αδελφοί Χονδρογιανναίοι με την έγκριση του Ασημάκη Ζαΐμη χτυπούν τον Τούρκο Σεϊντή και του παίρνουν τα χρήματα του ντοβλετιού που είχε, για να χρηματοδοτήσουν τον Αγώνα.(σε ένδειξη ευγνωμοσύνης ο Όθωνας το 1836 τους αποκεφάλισε στο Ανάπλι !)
Στις 20 Μαρτίου οι Πετμεζέοι με τους μανιάτες και στις 21 οι Χαραλάμπης, Σολιώτης και Παπαδόπουλος πολιορκούν τον Βοεβόδα των Καλαβρύτων Ιμπραήμ Αρναούτογλου.
Οι Τούρκοι των Πατρών την ίδια μέρα κλείνονται στο Κάστρο και χτυπάνε τους Έλληνες με την ελπίδα ότι θα προλάβουν την εξέγερση.
Τότε ένας απλός τσαγκάρης ο Παναγιώτης Καρατζάς ξεσηκώνει τον λαό και καταφέρνει να ελευθερώσει την Πάτρα και έτσι αυτή είναι η πρώτη ελεύθερη πόλη που υψώθηκε ή σημαία της Επανάστασης.
Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στα απομνημονεύματα του γράφει για την μύηση στην Φιλική Εταιρεία από τον Παπαφλέσσα του Νικόλαου Σολιώτη και του Παναγιώτη Καρατζά :..Και εις μεν τον πρώτον βαθμόν εισήγαγον τους χυδαίους και απαίδευτους, εις δε τον β΄τους επισημοτέρους…
Η ανδρεία και η εντιμότητα του «χυδαίου και απαίδευτου» Καρατζά ανταμείφτηκε δεόντως. Οι πατρινοί κοτζαμπάσηδες ,που δεν τους άρεσε η λαϊκή αποδοχή που είχε ,έβαλαν δικούς τους και τον σκότωσαν στις 24 Αυγούστου!
Στις 22 Μαρτίου ο αδελφός του Πετρόμπεη ,Κυριακούλης Μαυρομιχάλης ύψωσαν την επαναστατική σημαία στο Μαραθονήσι-Γύθιο αφού προηγουμένως είχαν διασπείρει την φήμη ότι έρχονται ευρωπαϊκές δυνάμεις οπότε δημιουργήθηκε πανικός στους Τούρκους οι οποίοι εγκατέλειπαν τους πύργους τους.
Στις 23 Μαρτίου μετά από μεγάλη προσπάθεια του Παπαφλέσσα ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης κήρυξε την επανάσταση στη Μάνη και με 2500 άνδρες μαζί με τον Κολοκοτρώνη, τον Παπαφλέσσα ,τον Αναγνωσταρά ,τον Νικηταρά και πολλούς οπλαρχηγούς της Δυτικής Μάνης καταλαμβάνει την Καλαμάτα που γίνεται η δεύτερη ελεύθερη πόλη του Αγώνα χωρίς να δώσει μάχη γιατί παραδόθηκε με αντάλαγμα την διασφάλιση της ζωής των Τούρκων
Το ίδιο μεσημέρι μπροστά στις όχθες του χειμάρρου Νέδωνος έγινε η σύσταση της επαναστατικής επιτροπής της «Μεσσηνιακής Γερουσίας» και ο Πετρόμπεης ονομάστηκε «αρχιστράτηγος των σπαρτιατικών δυνάμεων»
Την ίδια μέρα έστειλε και το πρώτο ουσιαστικά διπλωματικό έγγραφο της Ελλάδας την «προειδοποίησιν είς τας ευρωπαϊκάς αυλάς» που ζητούσε την βοήθεια τους.
Στις 24 Μαρτίου ,και αφού η Πάτρα είχε ήδη ελευθερωθεί ήδη πριν 3 μέρες, μπαίνουν στην πόλη από τα Νεζερά καμαρωτοί καβαλαραίοι με τους ενόπλους τους ο Ζαϊμης , ο Χαραλάμπης ,ο Λούτος , ο Ρούφας και ο Γερμανός και αγνοώντας τον Καρατζά φτιάχνουν το Επαναστατικό η Αχαϊκό Διευθυντήριο.
Βέβαια χάρις σε αυτή την απόλεμη εξουσία η Πάτρα ξανάπεσε στα χέρια των Τούρκων, οι κοτζαμπάσηδες την κοπάνησαν και μόνο ο Καρατζάς μέσα στην γενική σφαγή που επακολούθησε κράτησε μια θέση κοντά στην πόλη και υπερασπίστηκε τα γύρω χωριά.
Όχι μόνο λοιπόν δεν σήκωσε κανένα λάβαρο ο Γερμανός ,ούτε και ήταν στην Αγία Λαύρα, αλλά και δεν είχε και καμία διάθεση προηγουμένως για εξέγερση.
Όταν τον Ιανουάριο του 1821 στην συνάντηση στη Βοστίτσα (Αίγιο), στο σπίτι του κοτζαμπάση Ανδρέα Λόντου, ο Παπαφλέσσας προσπαθούσε να ξεσηκώσει τους προεστούς και τους δεσποτάδες δείχνοντας τους το συστατικό γράμμα του Υψηλάντη, όλοι αρνήθηκαν και ο Γερμανός γράφει στα απομνημονεύματα του:
Ο δε Δικαίος ,άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλον φροντίζον ειμή τίνι τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους ,δια να πλουτίση εκ των αρπαγών ,τους εβεβαίωνε, ότι τα πάντα είναι έτοιμα.
Εδώ που τα λέμε ο Παπαφλέσσας τους είπε, με τον πειστικό τρόπο που είχε ,ένα σωρό ψέματα και υπερβολές. Έλεγε ότι η έναρξη της Επανάστασης είναι θέληση του Τσάρου ,ότι έχουν ήδη σταλεί στην Ύδρα τρεις χιλιάδες τουφέκια, τριακόσια βαρέλια μπαρούτι, τριακόσια σπαθιά και εξακόσιες χιλιάδες ρούβλια και ότι έρχεται και ένα παρόμοιο φορτίο για την Πελοπόννησο!
Φεύγοντας ο Παπαφλέσσας για την Μάνη φρόντισε να βάλει μερικούς φιλικούς να κάνουν επεισόδια που θα εξέθεταν τους προκρίτους στους Τούρκους. Μερικοί κοτζαμπάσηδες πρότειναν να τον καταδώσουν στους Τούρκους ενώ άλλοι να τον δολοφονήσουν για να ξεμπερδεύουν από αυτόν αλλά αυτό δεν ήταν εύκολο γιατί ποτέ δεν κυκλοφορούσε μόνος του. Η απειλή όμως του «εξωλέστατου» Παπαφλέσσα ότι θα ξεκινούσε την Επανάσταση με τους «χυδαίους» και «απαίδευτους» και ..σεις δε κάμετε ότι θέλετε με τους Τούρκους… έθετε σε κίνδυνο την εξουσία των κοτζαμπάσηδων στις επαρχίες γιατί έτσι και αλλιώς η οθωμανική διοίκηση θα τους θεωρούσε υπεύθυνους για την εξέγερση.
Από την άλλη μεριά οι Τούρκοι πίστευαν ότι χωρίς αυτούς καμία εξέγερση δεν ήταν δυνατή και γι΄ αυτό ο τοποτηρητής του Χουρσίτ Πασά κάλεσε τους κοτζαμπάσηδες και τους αρχιερείς στην Τριπολιτσά. Σχεδόν όλοι οι κοτζαμπάσηδες και αρχιερείς της Αχαΐας αρνήθηκαν να πάνε, όποτε έχοντας πλέον εκτεθεί στην τουρκική διοίκηση κατέφυγαν στην Αγία Λαύρα(10ή 13 Μαρτίου) για να δουν τι θα κάνουν. Εκεί πείστηκαν και οι επιφυλακτικοί ότι δεν έχουν πλέον δυνατότητα να αναβάλουν ή να αποτρέψουν την επανάσταση και σκόρπισαν στα Νεζερά ,στην Κερκινή,στην Ζαρούχλα και στο Διακοφτό ώστε να συντονίσουν την δράση τους με τα διάφορα ένοπλα σώματα που υπήρχαν πλέον στην περιοχή.

Πως όμως δημιουργήθηκε η πλαστογράφηση της ιστορίας με τον μύθο της 25 Μαρτίου ;
Μέχρι το 1834 δεν είχε κυκλοφορήσει τίποτα .
Άρχισε να κυκλοφορεί το 1840 και εδραιώθηκε το 1851 με την απόλυτα φανταστική ζωγραφική σύνθεση του Θ. Βρυζάκη.
Ήδη από την αρχή ο θρύλος αυτός διαψεύδεται από τους ιστορικούς της εποχής εκείνης όπως ο Σπυρίδων Τρικούπης ο Φιλήμων και ο Finlay.
Ακόμα και το διάταγμα του Όθωνα της 15-3-1838 που καθιέρωσε την 25 Μαρτίου 1821 σαν ημέρα έναρξης του Αγώνα δεν καθορίζει τον τόπο έναρξης.
Βέβαια ο Υψηλάντης ήδη από το 1820 είχε οραματιστεί την έναρξη της επανάστασης την 25η Μαρτίου για να έχει τον συμβολισμό ότι μαζί με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου γίνεται και ο ευαγγελισμός του έθνους.
Όμως η πραγματικότητα τελικά ήταν διαφορετική. Ο Υψηλάντης αναγκάστηκε να την ξεκινήσει ένα μήνα νωρίτερα αντί για την Πελοπόννησο από τα ανατολικά σύνορα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ,στο Ιάσιο ,γιατί είχε πληροφορίες ότι η Πύλη είχε πληροφορίες σχετικά με την σχεδιαζόμενη επανάσταση.
Έτσι από τότε το ιερατείο και οι κοτζαμπάσηδες της εποχής δημιούργησαν τον μύθο της Παναγίας ως υπερμάχου στρατηγού που ξεκίνησε τον Αγώνα με ηγέτη τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και όλα αυτά που άλλού ;στην μονή της Αγίας Λαύρας!
Όπως λέει και ο Κορδάτος : Η εθνική γιορτή έχανε τον επαναστατικό της χαρακτήρα και έπαιρνε θρησκευτική απόχρωση.
Τώρα ήδη από τον Γεννάδιο τον Β ,τον Σχολάριο μέχρι τον Γρηγόριο τον Ε το ιερατείο θεωρούσε θεόδοτη την δουλεία των Ελλήνων στους τούρκους και προσπαθούσε να τους πείσει ότι: Η αντίσταση ενάντια των Τούρκων είναι πόλεμος κατά του Θεού. Τους δε αγωνιστές τους χαρακτήριζε απονενοημένους φυγάδες και αποστάτες ,παραβάτες θείων νόμων και κανονικών διατάξεων.
Παρ΄ όλα αυτά , μετά την επικράτηση της, κατάφερε να εμφανίσει ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση της.
Ήδη την 23-3-1821 ο πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε αφόρισε την επανάσταση.
Εκδόθηκε «συνοδικό επιτίμιο» (αφορισμός) κατά του Μιχαήλ Σούτσου και του Αλέξανδρου Υψηλάντη το οποίο συνυπέγραψε και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Πολύκαρπος.
Ακόμα και αν θεωρήσουμε τον αφορισμό της Επανάστασης από το Γρηγόριο τον Ε ως προσπάθεια να αποτρέψει την σφαγή των Ελλήνων στην Πόλη και αλλού, ένα είναι το γεγονός ,η εκκλησία δεν είχε συμμετοχή στην κήρυξη της Επανάστασης του 21 αλλά εκ των υστέρων έκανε κάθε προσπάθεια να την οικειοποιηθεί.
Είναι προφανές πάντως ότι ο Γρηγόριος ο Ε΄ δεν είχε και ιδιαίτερη συμπάθεια προς τα επαναστατικά ρεύματα της εποχής που σε μεγάλο βαθμό τα ενέπνεε η πρόσφατη Γαλλική Επανάσταση με τον έντονα αντικληρικό της πνεύμα.
Ήδη σε εγκύκλιο του προς τους κατοίκους των Ιονίων Νήσων ήταν καταδικαστικός για την Γαλλική Επανάσταση και προέτρεπε τους Επτανησίους να βοηθήσουν την απελευθέρωση τους από τους άπιστους Γάλλους και να δεχτούν την Ρωσική διοίκηση(προφανώς γιατί οι Ρώσοι ήσαν ορθόδοξοι).

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

Πηγη: http://aigio.org/2008/10/25.html
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011



Αν ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία , τότε η ιστορία του δρόμου που συνδέει την Αθήνα με τη Δυτική Ελλάδα μοιάζει μ’ ένα γνωστό δημοτικό τραγούδι που αναφερόταν σ’ ένα άλλο δημόσιο έργο, το Γεφύρι της Αρτας. Τα λόγια και οι συμβάσεις περί έγκαιρης παράδοσης του δρόμου χτίζονται τη μέρα και γκρεμίζονται το βράδυ, ενώ αν συνεχιστεί το μπαράζ απολύσεων δε θα δουλεύουν περισσότεροι από «Σαράντα πέντε μάστορους κι εξήντα μαθητάδες». Μόνο που το πουλάκι δε ζητάει την ανθρωποθυσία της γυναίκας του πρωτομάστορα για να στεριώσει ο δρόμος, αλλά τη «θυσία» των χρηστών του δρόμου που πρέπει να πληρώνουν υπέρογκα διόδια, αρκετών εργαζομένων που πρέπει να στελεχώσουν τους καταλόγους των τοπικών ΟΑΕΔ και των οδηγών που η μοίρα τους ανάγκασε επιδίδονται στο extreme sport της διέλευσης της Κορίνθου – Πατρών.



Η 24η Ιουλίου το 2007, ανακηρύχτηκε από τον τότε Υπουργό Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων Γιώργο Σουφλιά σε ομιλία του... «ως μια από τις... σημαντικότερες ημέρες της θητείας του». Το γεγονός που δικαιολογούσε κατά τον Υπουργό τη σπουδαιότητα της ημέρας ήταν η υπογραφή της σύμβασης παραχώρησης για την κατασκευή της Βορειοδυτικής Οδού Πελοποννήσου (Ελευσίνα – Κόρινθος – Πάτρα – Πύργος – Τσάκωνα). Σήμερα, τρεισήμισι χρόνια μετά , ο μόνος που δείχνει να συμμερίζεται τον ενθουσιασμό του κ. Σουφλιά είναι ο διάδοχος του στο ίδιο Υπουργείο και ασφαλώς οι εργολήπτριες εταιρείες που πατούν γερά στο έδαφος σ’ ένα έργο που κατά τα λοιπά είναι στον αέρα.

Με μια σύμβαση παραχώρησης που και οι Θεοί του Ολύμπου θα ζήλευαν, συστάθηκε η αντίστοιχη εταιρεία, η «Ολυμπία Οδός ΑΕ». Μέσω της κοινοπραξίας «Απιον Κλέος» με μετόχους τις εταιρείες Vinci Concessions (29,9%), Hochtief (17%), J&P Αβαξ (17%), Ακτωρ Παραχωρήσεις ΑΕ (17%), ΓΕΚ Τέρνα (17%) και Αθηνα ΑΕ (3%), ανέλαβε την κατασκευή του αυτοκινητόδρομου μήκους 365 χλμ, εκ των οποίων τα 81,7 χλμ αφορούν βελτιώσεις σε ήδη υφιστάμενο δίκτυο και τα 283,7 χλμ την κατασκευή νέων τμημάτων. Η κατασκευή του δρόμου σύμφωνα με το αρχικό χρονοδιάγραμμα θα διαρκέσει 6 χρόνια. Η εκμετάλλευση του όμως από τον παραχωρισιούχο πολλά περισσότερα, για την ακρίβεια 30. Δεν είναι κι άσχημα, αν σκεφτεί κανείς ότι εταιρείες συμμετέχουν στη χρηματοδότηση ενός έργου ύψους 2,2 δις ευρώ , με ποσοστό μόλις 7%. Το υπόλοιπο τμήμα της χρηματοδότησης καλύπτεται από τραπεζικά δάνεια σε ποσοστό 41%, από τις επιδοτήσεις του ελληνικού δημοσίου κατά 20% και κατά 32% από τους ίδιους τους χρήστες μέσω της καταβολής διοδίων. Έτσι λοιπόν, οι μέτοχοι θα αποσβέσουν την επένδυση τους έως το 2022 και για τα υπόλοιπα 15 χρόνια θα αυξάνουν τα διόδια προφανώς, τα κέρδη τους σίγουρα και τα νεύρα μας εξ αντανακλάσεως.

«Ας είναι» θα μου πεις , τουλάχιστον να έχουμε άμεσα έναν δρόμο της προκοπής. Άμεσα πάντως αυτό που έχουμε είναι ένας δρόμος – εργοτάξιο με χαμηλά βαρομετρικά απ’ το πάγωμα των εργασιών. Στις 24 Νοεμβρίου η κοινοπραξία ανακοίνωσε ότι η ολοκλήρωση του έργου θα καθυστερήσει τουλάχιστον κατά δύο έτη. Τα αίτια που επικαλέστηκε γι’ αυτή την εξέλιξη είναι οι αργοί ρυθμοί των απαλλοτριώσεων και το πάγωμα της χρηματοδότησης. Βέβαια οι απαλλοτριώσεις σε αρκετά κρίσιμα σημεία προσεγγίζουν το 60%, ενώ το δημόσιο έχει ήδη εκταμιεύσει τα 244 εκατ από τα 550 που του αναλογούν. Την ίδια στιγμή σε επίπεδο τραπεζικών δανείων έχουν ήδη αποδοθεί 340 εκατ ευρώ με αρκετά χαμηλότερα επιτόκια από τα τρέχοντα αλλά σε κάθε περίπτωση η σύμβαση ορίζει ρητά ότι «ο παραχωρησιούχος θα είναι υπεύθυνος να διασφαλίζει ότι θα υπάρχει ανά πάσα στιγμή χρηματοδότηση διαθέσιμη για την πλήρη και προσήκουσα εκτέλεση του έργου».

Η μη τήρηση του χρονοδιαγράμματος ενός έργου συνήθως προκαλεί τη δυσφορία του εντολοδόχου του. «Στον ανεστραμμένο κόσμο που ζούμε» όπως θα έλεγε και ο Eduardo Galeano , η αντιστοίχιση πρακτικών και αποτελεσμάτων δεν είναι δεδομένη αλλά μάλλον εξαρτάται από τους φορείς τους. Η κοινοπραξία βρίσκεται σε διαδικασία επαναδιαπραγμάτευσης των όρων της σύμβασης σε ευνοϊκότερη γι’ αυτήν κατεύθυνση. Κι επειδή τώρα τελευταία έχει γίνει της μόδας η συζήτηση περί επιμήκυνσης, την ανοίγει και η κοινοπραξία διεκδικώντας από το ελληνικό δημόσιο την παράταση της παραχώρησης της εκμετάλλευσης του δρόμου κατά 10 έως 15 χρόνια. Επιμήκυνση κερδών εν προκειμένω.

Και ο λογαριασμός δεν πάει σ’ αυτούς που συμμετείχαν στο γεύμα αλλά στα συνήθη υποζύγια! Οι πολίτες μέσω της φορολογίας και κυρίως μέσω της καταβολής διοδίων συνιστούν επί της ουσίας τους βασικούς χρηματοδότες ενός δρόμου «προσεχώς», που έχει χαρακτηριστεί από την αρμόδια επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως το χειρότερο κομμάτι του οδικού δικτύου. Πρόκειται για τη γνωστή και ως «καρμανιόλα» της Κορίνθου – Πατρών, η οποία έχει κατακτήσει πολλές πρωτιές στα περισσότερα και βαρύτερα τροχαία ατυχήματα. Ενώ ο οδηγός θα έπρεπε μάλλον να αποζημιώνεται για τη διέλευση της για λόγους ψυχικής ηρεμίας, αντ’ αυτού καλείται να πληρώσει 3,10 ευρώ σε διόδια. Η κοινοτική οδηγία 1999/62/EC που ορίζει ότι «η επιβολή διοδίων αρμόζει σε χρήστες αυτοκινητοδρόμων ή άλλων οδών με περισσότερες από μία λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και που διαθέτει για τις δύο κατευθύνσεις της κυκλοφορίας διακεκριμένα οδοστρώματα τα οποία χωρίζονται μεταξύ τους με διαχωριστική νησίδα», εδώ είναι άγνωστη. Εξίσου άγνωστοι είναι και οι όροι της σύμβασης παραχώρησης, καθώς σύμφωνα με αυτούς αν μέχρι τις 4 Απριλίου του 2011 ο παραχωρησιούχος δεν έχει αποπερατώσει το συγκεκριμένο τμήμα του αυτοκινητόδρομου δε θα πρέπει να εισπράττονται διόδια. Σύμφωνα με τα λεγόμενα της ίδιας της εταιρείας έχει κατασκευαστεί μόλις το 16% του έργου, γεγονός που επισείει ποινικές ρήτρες. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε κατατέθηκαν πρόσφατα ασφαλιστικά μέτρα κατά της κοινοπραξίας.

Αν όμως δρομολογείται μια ποινικοποίηση, αυτή είναι του κινήματος «Δεν πληρώνω». Δεν είναι τυχαίο ότι η «Ολυμπία Οδός ΑΕ» μαζί με τις άλλες τέσσερις κοινοπραξίες που τρέχουν τα μεγάλα έργα – στις οποίες η σύνθεση των εταιρειών μοιάζει αρκετά – παραχωρώντας πρόσφατα συνέντευξη τύπου επικαλέστηκε διαφυγόντα κέρδη από το άνοιγμα της μπάρας και ζήτησε απ’ την κυβέρνηση να σκληρύνει τη στάση της. Και αυτή ανταποκρίθηκε. Την αμέσως επόμενη μέρα κατατέθηκε σχετική τροπολογία που μετατρέπει την άρνηση πληρωμής διοδίων από αστική διαφορά σε παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας με πρόστιμο 200 ευρώ. Η ίδια η κοινοπραξία ήδη από το Σεπτέμβρη έχει καταθέσει αγωγές κατά 25 πολιτών που πρωτοστάτησαν στο «Δεν πληρώνω» για φθοράς ξένης περιουσίας, συκοφαντική δυσφήμιση, διατάραξη οικιακής ειρήνης κλπ, με την τοπική κοινωνία και το Δικηγορικό Σύλλογο Πάτρας να τάσσονται υπέρ των πολιτών. «Για ακόμη μια φορά η κρατική εξουσία λειτουργεί σαν πληρωμένος μπράβος ιδιωτικών εταιρειών αλλά το κίνημα οφείλει να διεκδικήσει αυτό που είναι δίκαιο, δηλαδή τους ελεύθερους δρόμους, ακόμα κι όταν αυτό δεν είναι νόμιμο», μας λέει ο Κώστα Παπαδάκης , εκ των δικηγόρων των επιτροπών ενάντια στα διόδια.

Τα εργοτάξια της «Απιον Κλέους» όμως παρά το γεγονός ότι είναι τα μεγαλύτερα από τα εν εξέλιξη οδικά έργα φαίνεται ότι δε χωρούν πολλούς εργαζομένους, ενώ για όσους χωρούν μετατρέπονται σταδιακά σε κάτεργα. Το Τμήμα Κοινωνικής Επιθεώρησης Αχαΐας καθημερινά υποδέχεται αναρίθμητες καταγγελίες για παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας , οι περισσότερες εκ των οποίων προέρχονται από το επιχειρησιακό σωματείο «Η Γαλαρία» που δραστηριοποιείται στα εργοτάξια της εταιρείας Vinci. Το μνημονιακό όριο απολύσεων του 5% φάνηκε λίγο στην εταιρεία και γι’ αυτό το υπερέβει απολύοντας 28 εργαζόμενους το Δεκέμβρη. Τι κι αν η Επιθεώρηση Εργασίας γνωμοδότησε υπέρ των εργαζομένων και εισηγήθηκε την επιβολή διοικητικού προστίμου, το αφτί των γάλλων δεν ίδρωσε. Είκοσι εργαζόμενοι το Γενάρη κι άλλοι είκοσι το Φλεβάρη χτύπησαν την πόρτα του λογιστηρίου και στη συνέχεια του ΟΑΕΔ. Οι εργοδότες εκτός απ’ το ότι δεν ιδρώνουν, έχουν κι άλλα προσόντα. Δε μιλάνε. Κατά τη διάρκεια στάσης εργασίας στις 31 Γενάρη, ο Διευθυντής Έργου όχι μόνο δε δέχτηκε να συναντήσει αντιπροσωπεία του Εργατικού Κέντρου, της ΓΣΕΕ και βουλευτών αλλά με μια αποστροφή της «γαλλικής του κουλτούρας» διέφυγε από την πλαϊνή πόρτα και έπεσε με το αυτοκίνητο του πάνω σε εργαζόμενους με κίνδυνο να προκαλέσει… εργατικό ατύχημα. Η τρομοκράτηση της συνδικαλιστικής δράσης εξάλλου είναι τακτική της διεύθυνσης. Τον περασμένο Μάιο για παράδειγμα απέλυσε έναν εργαζόμενο ακριβώς μια ημέρα μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του στις εκλογές του σωματείου.

Η εταιρεία για να καλύψει τα κενά που προκύπτουν από τις απολύσεις αναθέτει τμήματα του έργου σε υπερεργολάβους με αρκετά γκρίζες συνθήκες. Οι εργαζόμενοι εδώ και καιρό παρατηρούν τη δραστηριοποίηση εντός του εργοταξίου εξωτερικών συνεργείων και ιδιωτών ιδιοκτητών Φορτηγών Ιδιωτικής Χρήσης, τα οποία απαγορεύεται από το νόμο να αναλαμβάνουν τέτοιου μεγέθους έργα και γενικότερα απαγορεύεται να πραγματοποιούν μεταφορές εντός του έργου. Ενώ όσοι εργαζόμενοι παραμένουν στο έργο δουλεύουν σε υπερεντατικούς ρυθμούς παρέα με το φάντασμα της απόλυσης. «Ο κόσμος έχει τρομοκρατηθεί, δεν έχει το νου του στη δουλειά αλλά σκέφτεται ποιος θα είναι ο επόμενος στη λίστα», μας περιγράφει ο Θόδωρος Τσελεπής, πρόεδρος του σωματείου.

Αν αυτά συμβαίνουν στη Vinci, ουδείς γνωρίζει τι συμβαίνει στα εργοτάξια των υπόλοιπων εταιρειών. Ο Θόδωρος Τσελεπής μιλάει για omerta μεταξύ των εταιρειών της κοινοπραξίας «της κακομοίρας γίνεται και στα υπόλοιπα εργοτάξια αλλά δεν υπάρχει αλλού σωματείο να συλλέξει στοιχεία και η δική μας πρόσβαση είναι δύσκολη». Πάντως σε ελέγχους που πραγματοποίησε η Επιθεώρηση Εργασίας στις εταιρείες Ακτωρ και J&P Αβαξ είτε δεν επιδείχθηκε Βιβλίο Ημερησίων Δελτίων Απασχολούμενου Προσωπικού σε Οικοδομικά – Τεχνικά Εργα είτε επιδείχθηκε χωρίς να είναι συμπληρωμένο, γεγονός που γεννά ερωτηματικά για την τήρηση των διατάξεων περί ασφάλισης και υπερωριακής εργασίας. Πέραν αυτών το σωματείο στη Vinci καταγγέλλει και τις συνθήκες ασφαλείας, όπως τη συστηματική παραβίαση του προβλεπόμενου χρόνου μετά τις ανατινάξεις, την παράνομη χρήση λέιζερ στα μάτια των εργαζομένων , η χρησιμοποίηση χειριστών σε μηχανήματα χωρίς να διαθέτουν τα αντίστοιχα διπλώματα και πείρα. Η πραγματικότητα των 14 εργατικών ατυχημάτων εκ των οποίων τα δύο σοβαρά στη μέχρι τώρα εκτέλεση του έργου μάλλον τους επιβεβαιώνει. Ο αρμόδιος υφυπουργός Γιάννης Μαγκριώτης απαντώντας σε σχετική ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή ο βουλευτής Παναγιώτης Λαφαζάνης, παρέπεμψε στον Ανεξαρτητο Μηχανικό που ασκεί καθήκοντα επίβλεψης. Μια επισήμανση μόνο: Ανεξάρτητος Μηχανικός στο συγκεκριμένο έργο έχει αναλάβει η ιδιωτική εταιρεία Salfo & Συνεργάτες ΕΠΕ, στην ιστοσελίδα της οποίας καταγράφονται ως κλασικοί πελάτες της οι 4 από τις 5 μεγάλες εταιρείες της συγκεκριμένης κοινοπραξίας. Η εταιρεία δηλαδή θα ελέγχει τους πελάτες της. Και θα το κάνει αυτό με απόλυτα διαφανή, αυστηρό και αντικειμενικό τρόπο (;)!

Μ’ αυτές τις μεθοδεύσεις λοιπόν τα δημόσια έργα αντί να είναι κοινής ωφέλειας και ελεύθερης λαϊκής χρήσης, γίνονται αντικείμενα ιδιωτικής διαχείρισης και πολυετούς εκμετάλλευσης, με το κράτος να διατηρεί για τον εαυτό του το ρόλο του μοιράσματος της πίτας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο μοναδικός τομέας του τεχνικού κεφαλαίου που δε μαστίζεται από την ύφεση είναι οι ολιγοπωλιακές κατασκευαστικές εταιρείες κοινοπρακτικού χαρακτήρα. Μπορεί πλέον η κερδοφορία τους να μη φτάνει το 12% της απόδοσης ,όπως ίσχυε τη «χρυσή δεκαετία 1995-2004» – όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 6% – αλλά σίγουρα δε μπαίνουν μέσα. Αν πιάσει η κατάρα όμως της γυναίκας του Πρωτομάστορα σύμφωνα με το λαϊκό θρύλο «δε θα τρέμουν τ’ άγρια βουνά» αλλά οι μπάρες των διοδίων από τα κινήματα πολιτών και τα εργοτάξια από την αγανάκτηση των εργαζομένων.

Κερατέα – Αχαΐα : μια εργολαβία δρόμος

Οι πέντε μεγάλες εταιρείες που συμμετέχουν στην κοινοπραξία «Ολυμπία Οδός ΑΕ» δεν είναι άγνωστες στην ελληνική αγορά. Το αντίθετο, έχουν αναλάβει ή εμπλακεί στα μεγαλύτερα δημόσια έργα των τελευταίων ετών και έχουν αναπτύξει ένα τεράστιο εύρος δραστηριοτήτων που συχνά διαπλέκονται με ορατούς ή λιγότερο ορατούς τρόπους μεταξύ τους. Ξεκινούν από τον κατασκευαστικό κλάδο, την ενέργεια , τη διαχείριση απορριμμάτων και φτάνουν μέχρι… τα media.

Vinci Concessions: Η γαλλική κατασκευαστική εταιρεία είναι η μεγαλύτερη διεθνώς στον κλάδο της, απασχολώντας πάνω από 164.000 εργαζομένους. Στην Ελλάδα ήταν επικεφαλής της κοινοπραξίας «Γέφυρα» που διαχειρίζεται τη ζεύξη Ρίου – Αντιρρίου, η σύμβαση παραχώρησης για την οποία διαρκεί έως το 2039, έως τότε δηλαδή που όπως υπολογίζεται η κοινοπραξία θα βγάλει επί 8 φορές το ποσό που επένδυσε. Συμμετείχε όμως και στη σύμβαση για το μετρό της Αθήνας και τώρα στον αυτοκινητόδρομο Αιγαίου με ποσοστό 13,7%. Εσχάτως φλερτάρει με τον ΟΣΕ. Όταν ο Δημήτρης Ρέππας πρόσφατα ταξίδεψε στη γαλλική πρωτεύουσα μαζί με τους διευθύνοντες συμβούλους των εταιρειών του σιδηρόδρομου για να συναντήσει το γάλλο ομόλογο του, αυτός τον υποδέχτηκε μαζί με τα στελέχη της Vinci

Hochtief: Η γερμανική κατασκευαστική δραστηριοποιείται στην Ελλάδα εδώ και 15 χρόνια μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου Αθηνών, της διαχείρισης των Ολυμπιακών Ακινήτων, της Ολυμπία Οδού και του Αυτοκινητόδρομου Αιγαίου. Το Δεκέμβρη οι εκπρόσωποι της μητρικής της εταιρείας κατέθεσαν υπόμνημα στην ελληνική κυβέρνηση λέγοντας ότι αντιμετωπίζουν εκκρεμούσες πληρωμές από το Ελληνικό Δημόσιο ύψους 130 εκατ ευρώ. Μαζί με άλλες γερμανικές εταιρείες διαρρέει συχνά ότι θα αποχωρεί από την Ελλάδα αν δεν υπάρξουν ευνοϊκότερες ρυθμίσεις ως προς την επιχειρηματικότητα. Προς το παρόν πάντως είναι μια από τις εταιρείες που ενδιαφέρονται για την κατασκευή και εκμετάλλευσης του αεροδρομίου στο Καστέλλι Ηρακλείου και η μητρική της προσπαθεί να ανασχέσει την επιθετική επέκταση της ισπανικής ACS , η οποία ελέγχει ήδη το 33% των μετοχών της Hochtief

Ελλάκτωρ ΑΕ: Με διευθύνοντα σύμβουλο το Λεωνίδα Μπόμπολα, ο όμιλος αναμφισβήτητα κατέχει την πρώτη θέση στους τομείς που δραστηριοποιείται με κύκλο εργασιών για το εννεάμηνο του 2010 1,3 δις ευρώ και κέρδη μετά φόρων και δικαιώματα μειοψηφίας 8,4 εκατ ευρώ. Μέσω της εταιρείας Άκτωρ συμμετέχει αυτή τη στιγμή σε τρείς από τις πέντε συμβάσεις παραχώρησης για τους οδικούς άξονες Μορέας, Ολυμπία Οδός και Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου. Μέσω των θυγατρικών Άνεμος και HE&D αναλαμβάνει έργα στον τομέα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και μέσω της ΗΛΕΚΤΩΡ στον τομέα Διαχείρισης Απορριμμάτων. Η εταιρεία , παρά το γεγονός ότι ο Λεωνίδας Μπόμπολας ζήτησε και πραγματοποίησε δύο ραντεβού το 2007 με τη δημοτική αρχή στην Κερατέα, ανακοίνωσε πρόσφατα ότι δεν συγκαταλέγεται σε αυτές που έχουν αναλάβει το συγκεκριμένο ΧΥΤΑ. Όντως η μεγαλύτερη εταιρεία που συμμετέχει σ’ αυτό το έργο είναι η Μεσόγειος ΑΕ, στην οποία η ΗΛΕΚΤΩΡ που ανέλαβε το έργο για το ΧΥΤΑ στο Γραμματικό το παρέδωσε προς εκτέλεση. Επιπλέον, το έργο στην Κερατέα περιλαμβάνει εκτός από το ΧΥΤΑ και εργοστάσιο επεξεργασίας , το οποίο πρόκειται να δημοπρατηθεί άμεσα. Η οικογένεια έχει επιχειρηματικές δράσεις και στα media μέσω της Πήγασος Εκδοτική ΑΕ που εκδίδει μια σειρά από έντυπα και συμμετέχει κατά 26,8% στην Τηλέτυπος ΑΕ του τηλεοπτικού δικτύου Mega.

J&P Αβαξ: Ο δεύτερος μεγαλύτερος κατασκευαστικός όμιλος στην Ελλάδα με κύκλο εργασιών για το εννεάμηνο του 2010 568,5 εκατ ευρώ και κέρδη μετά φόρων και δικαιώματα μειοψηφίας 9,7 εκατ ευρώ. Συμμετείχε στις κοινοπραξίες που ανέλαβαν τα έργα και την εκμετάλλευση της Αττικής Οδού και της Γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου αλλά και σε πλήθος ολυμπιακών έργων. Τώρα εντάσσεται στις συμβάσεις παραχώρησης της Ολυμπία Οδού και του αυτοκινητόδρομου Αιγαίου. Μέσω της θυγατρικής ΠΡΟΕΤ ΑΕ εμπλέκεται στην κατασκευή ΧΥΤΑ στην Κερατέα. Ο όμιλος πλέον έχει στραφεί και στον τομέα της ενέργειας μέσω της Volterra, ενώ από το 2006 ιδρύοντας την Auteco εξαπλώθηκε και στις υπηρεσίες τεχνικού ελέγχου οχημάτων.

ΓΕΚ Τέρνα: Ο Όμιλος με πρόεδρο τον Γιώργο Περιστέρη εμφανίζεται επίσης κερδοφόρος για το εννεάμηνο του 10 με καθαρά κέρδη 1,2 εκατ ευρώ και κύκλο εργασιών 439,1 εκατ ευρώ. Εκτός από τη συμμετοχή της στην κατασκευή μεγάλων οδικών αξόνων όπως της Εγνατία οδού παλιότερα , της Ιονία Οδού και της Ολυμπίας Οδού τώρα, έχει αναλάβει σημαντικά έργα που σχετίζονται με το σιδηροδρομικό και συγκοινωνιακό δίκτυο, όπως το τραμ αλλά και τμήματα του μετρό της Αθήνας. Μέσω της Τερνα Ενεργειακή ΑΕ κατέχει ηγετική θέση στον τομέα της αιολικής ενέργειας. Επιπρόσθετα , δραστηριοποιείται στην εκμετάλλευση λατομείων και σε υπηρεσίες real estate.

Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων

Πηγη: http://www.aformi.gr/2011/03/%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%AF%CE%B1-%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%AD%CF%81%CE%B3
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011


 Μια νυχτα και κατι στα επειγοντα
Γεια σας και σημερα! Χτες το απογευμα η κολλητη μου εγω και δεκαδες αλλοι ανθρωποι που υπεφεραν ουτως οι αλλως εζησαν μια συνηθισμενη κολαση στα εφημερευοντα του νοσοκομειου. Θα αρχισω να απαριθμω γκρινιαζοντας σαν αυτες τις χαρακτηριστικες φιγουρες στην τηλεοραση που λεγονται αλλιως και αγανακτισμενοι πολιτες, τις ταλαιπωριες που υφισταται καθε ασθενης που δεν μπορει να αποφυγει τα επειγοντα. Συνηθως δεν ειμαι παντα απο την πλευρα των αγανακτισμενων πολιτων ο,τι κι αν λενε αυτοι ακριτα. Χωρις να σημαινει οτι ειμαι και εναντιον τους. Απλως ζυγιζω οσα ακουω. Στο συγκεκριμενο θεμα ομως θελω απλως να κανω μια ερωτηση απλη. Πριν την κανω να σας πω, για οσους δεν εχουν βιωσει ιδιοις ομασι τα χτεσινα, και ποτε να μην τα ζησουν, τι ακριβως συνεβη. Η φιλη μου για να μην τα πολυλογω δεν αισθανοταν καλα και αποφασισαμε να παμε στα επειγοντα του Ιπποκρατειου που εφημερευε χτες. Φτανοντας, μετα τις καθιερωμενες διαδικασιες, βγαλαμε το χαρτακι της σειρας προτεραιοτητας. Ειχαμε τον αριθμο 213. Ο πινακας του παθολογικου εγραφε 182. Ενταξει, λεμε, θα αργησουμε καπως αλλα τουλαχιστον εχουμε μονο 30 ατομα μπροστα μας (φανταστειτε οτι μας φανηκαν σχετικα λιγα). Περιμεναμε λοιπον στωικα μαζι με δεκαδες αλλους ασθενης ηλικιωμενους και μη ο καθενας εκ των οποιων για καποιον λογο υπεφερε οπως η φιλη μου. Η ωρα περνουσε βασανιστηκα αργα και η φιλη μου ειχε πια ασπρισει και ειχε διπλωθει στα δυο. Ειχε περασει μιαμιση ωρα κι ο πινακας εδειχνε ακομη εκεινον τον εφιαλτικο αριθμο. 182. Περασαν δυο ωρες και βλεποντας τη φιλη μου σε αθλια κατασταση κοντευα να τρελαθω πολυ απλα γιατι δεν ηξερα τι να κανω , που να απεθυνθω και αν θα βοηθουσε σε τιποτε το να παω να ρωτησω καποιον το οτιδηποτε. Παρολαυτα ως μια κινηση απελπισιας πηγα να ρωτησω εναν γιατρο η τραυματιοφορεα, δεν ξερω τι ακριβως ηταν, αν ηταν φυσιολογικο το γεγονος οτι επι δυο ωρες ο πινακας του παθολογικου ηταν κολλημενος σε εναν αριθμο. Φυσικα ξερω οτι η ερωτηση μου ηταν ηλιθια και ανουσια. Για να ειναι κολλημενος καποιος λογος θα υπηρχε. Σιγουρα παντως δεν μας εκαναν πλακα. Ετσι και ο γιατρος/τραυματιοφορεας με ειρωνικο υφος μου απαντησε οτι ηταν φυσιολογικο. Ξαφνικα συνειδητοποιησα το αυτονοητο. Οτι πιο επειγοντα και απο τα επειγοντα περιστατικα ηταν εκεινα τα οποια εφταναν στο νοσοκομειο με φορειο και εμπαιναν χωρις χαρτακι για εξεταση. Φυσικα τετοια περιστατικα δε σταματουσαν να καταυθανουν καθε τεταρτο στο νοσοκομειο με αποτελεσμα εμας τους υπολοιπους να μας τρωει η μαρμαγκα επι ωρες. Υποφεραμε δεν υποφεραμε χωρις φορειο δεν μπαιναμε. Φυσικα δε λεω οτι δεν ειναι λογικο ανθρωποι οι οποιοι ειναι αποδεδειγμενα σε σοβαρη κατασταση να προηγουνται. Αλλα δεν καταλαβαινω γιατι αυτο να ειναι σε βαρος τοσων ανθρωπων που υποφερουν επι ωρες πολλοι εξ αυτων μην ξεροντας καν τι εχουν (πραγμα που θα πει οτι εν δυναμει θα μπορουσαν να εχουν κι εκεινοι κατι σοβαρο). Εχοντας περασει πια περιπου ενα τριωρο, ισως και περισσοτερο, ο πινακας πηγε στο 183. Η φιλη μου δεν αντεχε αλλο, ηθελε να ξαπλωσει κι ετσι αποφασισε αν κι εγω ανησυχουσα πολυ, να φυγουμε. Καμια ωρα μετα αφου ειχαμε παει σπιτι χειροτερεψε ξανα. Σηκωθηκαμε αρον αρον λοιπον και ξαναπηγαμε στο νοσοκομειο με την ελπιδα να πλησιαζει πια το νουμερο μας (μιας και ημασταν σιγουρες οτι δεν επροκειτο να ειχε περασει). Ευτυχως ειχα κρατησει τα χαρτια. Φτανοντας ειδαμε οτι στον πινακα εγραφε 202! 11 ατομα απο το 213. Αρχισαμε να ελπιζουμε. Τρια τεταρτα μετα βγηκε καποιος και αρχισε να φωναζει νουμερα. Τα προηγουμενα απο εμας προφανως ειχαν φυγει κι ετσι (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) μπηκαμε εμεις! Η ωρα; 12.00. Η ωρα που πρωτοπηγαμε νοσοκομειο; 6.30. Και καποιοι αλλοι ηταν καταδικασμενοι να περιμενουν μεχρι τα ξημερωματα. Η ερωτηση μου λοιπον ειναι η εξης: Δε θα ηταν λογικο να υπαρχουν αλλοι γιατροι για τα πολυ επειγοντα με τα φορεια και αλλοι για τους υπολοιπους ασθενεις; Δηλαδη αν καποιος δεν ειναι λιγο πριν πεσει σε κομα σημαινει οτι δεν υποφερει; Γιατι θα πρεπει να πηγαινεις εκει ασθενης και μεχρι να σε παρουν να εχεις γινει τρισχειροτερα η εντελως καλα απο μονος σου (στην καλυτερη περιπτωση); Οι γιατροι δε φταινε. Τ' ακουνε πολλες φορες χωρις να μπορουν να κανουν κατι και εχοντας ενα σωρο κοσμο να κοιταξουν. Το αναγνωριζω. Για να ειμαι ειλικρινης δεν ξερω ποιοι φταινε...κι αυτο που θελω δεν ειναι απλως να ριξω το αναθεμα καπου και τελος. Απλως αυτο που εζησα χτες ηταν πολυ ασχημο. Και αναρωτιεμαι αν θα μπορουσε να γινει κατι...
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα