Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011


Smoke filled room


Παλι με ενοχλουν αυτες οι εικονες.
Εκεινο το σπιτι λεει.
Εκεινο το ο,τι να 'ναι σπιτι, το δικο μου.
Οχι οτι μου ανηκει.
Αλλα να, ειναι δικο μου γιατι ετσι το φανταζομαι.
Κι ο,τι σερνει μεσα του και μαζι του.
Αισθησεις με πραγματικα. Μισα- μισα ολα.
Μισα κι ανεσωτα μεχρι χτες...
Με ενοχλουν αυτες οι εικονες.
Εκεινο το παραθυρο, το χωρις μπαλκονι.
Που μου φωναζαν προσεχε μην πεσεις απο 'κει.
Δεν εχω τασεις αυτοκτονιας παρολο που ειμαι αυτο που ειμαι.
Δε μοιαζω με αυτα που βαζεις στο μυαλο σου αγαπημενη μου...
Και κατω στο δρομο εκεινα τα παιδια
με τους ανεμομυλους στα χερια να παιζουν πεντοβολα
σε αλλες εποχες.
Κι εσας η φαντασια μου σας εφερε εδω...
Κι εκεινες οι παρεες οι μεθυσμενες
που φωναζουν στις γειτονιες τα ξημερωματα.
Οι φασαριες και οι μπατσοι στα κρυφτουλια
αναμεσα σε κατι στενα θεοσκοτεινα.
Η μυρωδια του καμμενου που σε πεταει τα βραδια εξω απ' τα σεντονια
και βγαινεις στους δρομους για να ενωθεις.
Για να ενωθει η φωνη.
Οι ερωτες που εκαναν τους τοιχους να ιδρωνουν
μεσα σε πυκνους αρωματικους καπνους και πισω απο ενοχα βλεμματα
Δεν ειχε σημασια ποιος και τι.
Μονο τα θελω. Μονο τα νιωθω. Μονο τα κορμια.
Οι αλλοι μεσα στα δωματια με τα στρωματα στο πατωμα 
και τα ξεστρωτα κοκκινα σεντονια.
Με τα τασακια αναποδογυρισμενα
και τις σταχτες ριγμενες στα σανιδια που τριζουν.
Οι αλλοι, οι φιλοι, οι γνωστοι, οι αγνωστοι.
Οι αλλοι εξω στο μπαλκονι της κρεβατοκαμαρας
με τσιγαρο στο στομα και την ικανοποιηση του οργασμου.
Με τον καημο και το λιγωμα του ερωτα.
Παλι μ' ενοχλουν εκεινες οι εικονες.
Και το σπιτι μου γεματο με ολα αυτα.
Να ξεχνας αν τα εχεις ζησει η οχι.
Ποια ειναι δικα σου και ποια της αδικημενης σου παρορμησης.
Αυτο το σπιτι με τις νεοκλασσικες ερωτικομυστηριες φαντασιωσεις μας.
Βγαλε μονο την καταθλιψη αγαπημενη μου...
Ολα τα αλλα θα τα ζησουμε!
Θα ζησουμε!
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011



Οι επιλογες μας ειναι αυτο που ειμαστε. Η αυτα που δεν επιλεγουμε ειναι αυτο που ειμαστε...δεν ξερω. Τυψεις η όποια ευκολια...Δε φταιω για τα ευκολα! Εγω τα δυσκολα επελεγα συνηθως, αλλα να...ειναι που με αγαπουσαν και δεν ηθελα κι εγω να εχω ξενα παρε δωσε. Και γιατι παλευουμε καποιοι με τροπους περιθωριακους; Αυτοκαταστροφικους δηλαδη; Στοχευοντας στην υστεροφημια...απλως καπου στον δρομο διαβαζοντας για ειδωλα φοβαμαι. Φοβαμαι καθοτι επιρρεπεις σ' αυτην την τρελα εμεις οι "ευαισθητοι". Το βλεπω παντου, σαν μοδα. Κοινους παρονομαστες σε ζωες προτυπων. Καπου συγκλινω και καπου απεχω Παρολαυτα αυτην την τρελα τη φοβαμαι ρε παιδι μου. Εδω μου καθεται, πως το λενε. Γραμμενο, καταληξη, κισμετ. Μεγαλα μυαλα, η καλυτερα βαθιες ψυχες, ιδιο τελος. Ιδιο σκοταδι, ιδιο φως...Κι εκει που λες μηπως εγω ειμαι fake; Μηπως δουλευει εκει μεσα μου η πορνη η υστεροφημια; Εκει βλεπεις σκεψεις και σκεψεις να ξεχυνονται απο καθε πορο του κορμιου σου. Αρα, λες, δε φταιω εγω ρε φιλε, ετσι γεννηθηκα! Ετσι, εκει καπου μεσα στο δυσβατο, το eccentric, τη δηθενια και το αυθεντικο. Καπου αναμεσα στα ορια του γελοιου και του αληθινου. Αρκει να μην ξεφυγεις. Γιατι ετσι και ξεφυγεις φιλε μου, την εβαψες. Ιδια μουτσουνα με τ' αντιπαθητικα θα φορεσεις και θα χαιρεσαι κιολας που εγινες καποιος. Ειναι ευκολο να ξεφυγεις. Λενε. Δεν ξερω...προδιαθεση; Κι αν δεν μπορεις να κουμανταρεις την ψυχη σου; Ναι...νομιζω καπου εκει γεννιεται αυθορμητα το αυθεντικο. Εκει εσυ λειπεις. Ειναι μονο τα μεσα σου και ο ουρανος. Γυμνο κορμι. Κουκκιδα στο συμπαν. Αλλα οχι παραδομενη. Αν και δοσμενη σε παθη, αυτο ναι. Σε παθη. Γιατι πως αλλιως; Πως αλλιως να ονομασεις αυτο ζωη;
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011



Πισω απο το γυψινο εκμαγειο του προσωπου μου
υπαρχει ακομη μια ανασα που δεν πηρα ποτε
και μια υποσχεση που κοντεψα να ξεχασω
Δε θα πω ψεματα
Ο κοσμος δε με εμπνεει
Τουλαχιστον οχι για ομορφα πραγματα
Ισως μου δινει την ομορφια της ελπιδας για το μελλον
ομως κι αυτη με το σταγονομετρο
κι υστερα μου τη ζηταει πισω
Δεν του χαριζω ενα χαμογελο
Δεν του χαριζω μια αληθεια απο μενα
Δε θα του πω τα μυστικα για οσα πιστεψα
Δε θα του δωσω τιποτε δικο μου τελικα
(Μα ισως και να ψευδομαι ασυστολα
ποιος ξερει;)
Κι υστερα δε θα εχω δικαιωμα να λυπαμαι επειδη δε με ξερει κανεις
Θα ξερω οτι το εχω επιλεξει
Δε θα με πληγωνουν τα λανθασμενα συμπερασματα και η κατακριση
Θα ξερω οτι δε μ' ενοιαζε και τ' αφησα να γινουν...
(Μα ισως να κοροιδευω τον εαυτο μου,
ποιος ξερει;)
Πισω απ' το γυψινο εκμαγειο του προσωπου μου
Ενα μωρο ξαναγεννιεται καθε μερα
Και μια υποσχεση που κοντεψα να ξεχασω
με χαστουκιζει για να κραταει ζωντανα τα "αυριο" μου.

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011


Haunted memories

Ενα σπιτι αρχοντικο ορθωνοταν μπροστα μου
σαν καποια θρυλικα στοιχειωμενα και καπως εφιαλτικα
Πλησιασα για να διαβασω την κοκκινη επιγραφη
που κρεμοταν πανω στην ξυλινη ξεφτισμενη πορτα του
"Ενοικιαζονται ονειρα σε τιμη ευκαιριας", ελεγε
Περπατησα δυο βηματα πιο περα
για να συναντησω τα ερειπια των παρελθοντων μου
Σε μια σκοτεινη γωνια κατω απο το ελαχιστο ημιφως
ενος αρρωστου φεγγαριου που βαριανασενε πανω απ' το κεφαλι μου
μισος κι αγαπη ενωνονταν παθιασμενα μπροστα στα εκπληκτα ματια μου
Ημουν ο καρπος μιας παρανομης συνουσιας αταιριαστων συναισθηματων
και τιποτε μεσα μου δε θα ηταν υπο ελεγχο πια απο τοτε και για παντα
Στο τριτο βημα μου ειδα γνωστους που δεν αναγνωριζα πια
να δινουν παρασταση σε μια κακοστημενη σκηνη κολασης
με δανεικα σκισμενα σκηνικα και μισοσπασμενα σανιδια
Τα γελια τους ψευτικα οσο και τα μισολογα τους, οσο και οι ιδιοι
Δε σταθηκα να ριξω δευτερη ματια. Παρακατω στον ανησυχο δρομο μου
ειδα αδιστακτους δραπετες φοβους να βιαζουν κατι απροστατευτες επιθυμιες
Ανοιξα το στομα μου να φωναξω βοηθεια
μα οπως συμβαινει παντα σε αυτες τις περιπτωσεις
η φωνη δεν εβγαινε απο μεσα μου. Ειχε παγιδευτει καπου αναμεσα
στο μαζοχιστικο μου ενστικτο και τον σαδιστικο μου ανημπορο εαυτο
Ημουν παιδι κι απλως ζητησα αφελως να παω μια βολτα νυχτα
στην πολη των βαθυτερων σκεψεων του ενηλικου νου μου
Δεν τρομαξα...δεν αλλαξα...απλως ξαναγεννηθηκα
απο τη συνουσια αταιριαστων συναισθηματων
γι' αυτο ποτε δε θα ειναι τιποτε υπο ελεγχο μεσα μου η κοντα σε 'μενα 
απο τοτε, τωρα και για παντα...


Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011


 Εισαι εδω με καθε τροπο...

(Οι δικοι μου καταφεραν να fixαρουν το ασυρματο στο σπιτι το οποιο παρουσιαζε προβλημα τον τελευταιο καιρο κι ετσι τωρα που βρηκα λιγο χρονο σας γραφω απο την πολη μου. Δεν περιμενα να το πω αυτο αλλα, οκ, το παραδεχομαι οτι για λιγες μερες ειναι πολυ ομορφα. Για λιγες ομως. Μην το παρακανουμε κιολας! Σιγουρα παντως χαιρομαι που βλεπω τους δικους μου, αυτο ισχυει...)

Θα ηθελα μετα τον προλογο να αφιερωσω λιγες γραμμες αυτου του ιστοτοπου σε εναν ανθρωπο που αγαπησα πολυ αν και δεν εβλεπα συχνα ο οποιος το Σαββατο "εφυγε" και αφησε πισω του συγκλονισμενο πολυ κοσμο. Δε θα μιλησω καν για τους δικους του ανθρωπους μιας και ο πονος τους δεν περιγραφεται με λογια οσο ειλικρινη κι αν ειναι αυτα οσο κι αν ειναι απο την ψυχη βγαλμενα. Ηταν ενας ανθρωπος αγγελος επι της γης, ενας ανθρωπος που μου σταθηκε οταν ειχα καποιο προβλημα υγειας τρια χρονια πριν, ενας ανθρωπος ο οποιος με τον τροπο του ηταν πολυ κοντα στην οικογενεια μου. Ηταν μια τεραστια καρδια, μια ψυχη με μεγαλο βαθος, ενα μυαλο αξιοζηλευτο και οσα αφησε πισω του θα ειναι κενα διχως αυτον...Οι ανθρωποι ομως που αφησε πισω του θα ειναι γεματοι με αυτον...γιατι τον σκεφτομαστε, τον αγαπαμε και για εμας θα ειναι παντα εδω. Δεν ξερω τι μπορω να πω για εκεινον οπου κι αν βρισκεται αυτην τη στιγμη...για οσους πιστευουν σε κατι θεικο ο ανθρωπος αυτος ειναι σιγουρα σε εναν παραδεισο, οπως κι αν νοειται η εννοια του παραδεισου στο μυαλο του καθενος μας. Θελω να πιστευω οτι "μας βλεπει" κι οτι θα μπορεσει να "χαρει" με εναν τροπο γεγονοτα που αφησε μισα και θα ολοκληρωθουν ενω εκεινος δε θα ειναι πια "απτος" αναμεσα μας. Θελω να μπορεσει να καμαρωσει για οσα ηταν να γινουν και δεν τα προλαβε. Θελω να ξερει οτι τον αγαπαμε πολυ και ειμαστε πολλοι που νιωθουμε ετσι...Δεν μπορουσα να γραψω κατι γι' αυτο νωριτερα. Μου ηταν αδυνατον να το πιστεψω και ακομη δεν το εχω συνειδητοποιησει. Οταν οι ψυχικες πληγες κρυωνουν πονανε αραγε πιο πολυ οπως οι σωματικες; Ο χρονος δε νομιζω να μπορει να βοηθησει οσο λενε ακομη κι αν γλυκαινει καποτε τον πονο. Ο πονος ειναι παντα εκει κι απλως ελοχευει πισω απο ανμνησεις και συναισθηματα που ξυπνανε...Ησουν και θα εισαι Ανθρωπος με το "Α" κεφαλαιο, ψυχαρα και παραδειγμα προς μιμηση στον τομεα σου για ολους τους συναδελφους σου. Τοσο νεος και τοσο επιτυχημενος ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Θα σε θυμαμαι παντα με αγαπη και εκτιμηση...Σε ευχαριστω απο τα βαθη της καρδιας μου για ολα...

Αγαπητοι μου φιλοι αν σας ψυχοπλακωσα ζητω συγγνωμη...Να εκτιματε την υγεια σας, τη ζωη σας και οσα εχετε περισσοτερο απ' οσο σας αφηνει η καθημερινοτητα να τα εκτιματε και να τα χαιρεστε...Μην ξεχνατε να λετε ενα σ' αγαπω που και που στους δικους σας ανθρωπους και μην αφηνετε εγωισμους να μαυριζουν τις ψυχες σας. Ειναι πραγματα που ολοι γνωριζουμε αλλα σπανιως εφαρμοζουμε. Να ειστε καλα...
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011



Απο αυριο και για περιπου μια εβδομαδα θα βρισκομαι στην πολη μου και οπως παντα δε θα εχω ιντερνετ...Τουλαχιστον οχι αμεση προσβαση. Θα τα ξαναπουμε απο το επομενο Σαββατοκυριακο! Οσοι απο εσας πανε διακοπες καλα να περασετε! Οσοι απο εσας εχετε δικους σας ανθρωπους που θα γιορταζουν μεσα στην εβδομαδα να τους χαιρεστε! Μεχρι να επιστρεψω μπορειτε να ξαναθυμηθειτε παλιοτερες αναρτησεις και να σχολιασετε ο,τι θελετε! Σι γιου σουν καμαρια  μου! :D

Κι ενα τραγουδακι που εχω συνδεσει με το καλοκαιρι (θα το ξερετε και απο τη διαφημιση του mega για τις ταινιες του):


Διαβάστε περισσότερα...

A..."PARANORMAL" ACTIVITY

Καταφερε ξανα να με εκνευρισει ενας αγνωστος. Ενας αντρας που καθοταν στο διπλανο τραπεζι χτες παρεα με μια γυναικα και μια κοπελα. Σε μια στιγμη παυσης απο τη δικη μου συζητηση επιασα τη φραση "πουστογκειμαγαζα" να εκσφενδονιζεται με ειρωνια απο το στομα του. Ντρεπομαι που το λεω αλλα εστησα αυτι ν' ακουσω τη συνεχεια διοτι εκεινο το υφος του πολλα βαρυ Ελληναρα αντρα, ξερετε, του γνωστου με τα βαρια @ρ...ια, μου ελεγε οτι η κουβεντα τους θα ειχε αναλογη συνεχεια.  Δεν επεσα εξω. Συνεχισε στον ιδιο επικριτικο-ειρωνικο τροπο να μιλαει για το πως "την πατησε" και καθισε σε ενα μαγαζι οπου ηταν μαζεμενοι ολοι "οι τετοιοι" ενω στο μαγαζι που βρισκομασταν χτες ευτυχως ειχε "νορμαλ" ατομα. Αρχισε να περιγραφει σαν κατι γελοιο τους ανθρωπους που ειδε εκει και τονιζε με καθε ευκαιρια ποσο καλα ενιωθε που το συγκεκριμενο μαγαζι ειχε "νορμαλ" ανθρωπους. Η γυναικα απεναντι του εδειχνε εμβροντητη. Δεν πιστευε οτι του ειχε συμβει αυτο και της εκανε πολυ μεγαλη εντυπωση που ενα "τετοιο" μαγαζι ηταν σε τοσο κεντρικο σημειο και οχι χαντακωμενο σε κανενα λαγουμι. Φυσικα οπως καθε σωστος Ελληνας που θελει να πεταει ελευθερα τη μια Π@π@...ια μετα την αλλη αλλα να θεωρειται και πολιτισμενος παραλληλα, εσπευσε να ξεκαθαρισει οτι παρολαυτα δεν ηταν ρατσιστρια. Απλως μαλλον φεροταν σαν τετοια εξαιτιας καποιου βιτσιου. Ο αντρας συμφωνησε μαζι της λεγοντας οτι μπορει να ειναι ο αλλος ο,τι θελει αρκει να μην τον βλεπει ο ιδιος ο οποιος δεν εφταιγε σε τιποτε μιας και ανηκει ξεκαθαρα στους "νορμαλ". Τη λεξη νορμαλ παρεπιπτοντως την ακουσα χτες τοσες φορες οσες δεν την εχω ακουσει, ποσο  μαλλον συναντησει, σε ολη τη μεχρι τωρα ζωη μου... Ο νορμαλ τυπος διπλα μας συνεχισε την κουβεντα με τις νορμαλ γνωστες του ενω εμεις πληρωναμε για να φυγουμε...Καθε ενας απο εμας που με τοση ευκολια χαρακτηριζει τους αλλους αν κοιτουσε για λιγο στον δικο του κθρεφτη ολο και κατι "παρανόρμαλ" θα εβλεπε. Ολοι εμεις που με τοση ευκολια παιρνουμε μια πινακιδα, γραφουμε πανω της ο,τι μας κατεβει και την κοτσαρουμε με περηφανια στον διπλανο μας γιατι δεν κοιταμε λιγο στο δικο μας κουτελο να δουμε τι ακριβως γραφει εκει; Ο συγκεκριμενος κυριος αν εβλεπε τη "νορμαλ" μουρη του να τον κοιταζει με το "νορμαλ" βλεμμα της κατα τα αλλα "νορμαλ" αγελαδας ισως να καταλαβαινε οτι αποτελει προσβολη για τη δικη μου αισθητικη το να κυκλοφορει ελευθερος αλλα επειδη ειναι "νορμαλ" εγω δεν μπορω να πω οτι δε μ' αρεσει η φατσα του. Θα ημουν απλως τρελη. Τι ακριβως ηθελε να του πει ο εξω φρενων εαυτος μου εκεινη τη στιγμη καλυτερα να μην μπω στον κοπο να το γραψω. Δεν μπορεσα να καταλαβω ομως ποιος τον εχρισε κριτη τον παντων αλλα προπαντως ποιος του ειπε οτι ο ιδιος ειναι νορμαλ...Με ποση ευκολια μπορουμε να χαντακωνουμε τους αλλους περα απο συναισθηματα και διχως να λαμβανουμε υποψη μας το ανθρωπινο επιπεδο...Ποσο ευκολο μας ειναι να καθομαστε σε μια καρεκλα καφετεριας και να μαζοποιουμε τους συνανθρωπους μας η να τους περιθωριοποιουμε κατα τα γουστα μας. Και ποσο δυσκολο ειναι να ξετιναξουμε τον εαυτο μας μια φορα και να παραδεχτουμε ποσο μ@λ@..ες ειμαστε οταν κανουμε ολα τα παραπανω. Απο τετοιους ανθρωπους απαρτιζεται η κοινωνια μας. Κι αν ο συγκεκριμενος τομεας που σχολιασε χτες ο συγκεκριμενος νορμαλ τυπος σας αφηνει παγερα αδιαφορους σκεφτειτε απλως οτι ετσι ακριτα και με περισση ευκολια ισοπεδωνουμε τα παντα γυρω μας. Ευκολα, απο μια καρεκλα καφετεριας ισοπεδωνουμε ο,τι μας παιρνει να ισοπεδωσουμε ενω για τα πραγματα που θα επρεπε να δραστηριοποιηθουμε κανεις μας δεν κουναει τον πισινο του.

Διαβαζα χτες σε ενα ιστολογιο για τους αγανακτισμενους και (ως μια αλλη αποψη) ποσο υποκριτικο ηταν ολο αυτο για μια κοινωνια που επι χρονια κοιμοταν, αλλαζε πλευρο, ψηφιζε τους ιδιους και τους ιδιους νταβατζηδες καθε φορα για να θυμηθει ξαφνικα να αγανακτισει την ωρα που πλεον ειχε συμβει προ πολλου το μη περαιτερω...Δεν μπορω να πω οτι διαφωνω με τον συγγραφεα του κειμενου. Παρολο που θελω να πιστευω πως ποτε δεν ειναι αργα, παρολο που ηθελα να ειμαι πιο καλοπροαιρετη απεναντι στη φωνη του κοσμου (οπως θα δειτε και σε παλιοτερο  κειμενο μου), παρολο που θα ηθελα να ελπιζω, παρολαυτα λοιπον καταληγω οτι οι ριζες της μη παιδειας ειναι πολυυυυυυυυυυυυυ βαθειες και δυστυχως αυτο φαινεται με καθε ευκαιρια και με καθε αφορμη. Κατεπεκταση διχως παιδεια, διχως στοχο, διχως ενδιαφερον για τον διπλανο μας και χωρις πολιτισμο δεν πα να φωναζουμε και να γκαριζουμε, παντα στατικοι θα μενουμε. Πισω μπορει να παμε. Μπροστα δυσκολο...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011



Γραφω και σβηνω
Στοιβαζω λεξεις και γκρεμιζω προτασεις
σαν τουβλινα πυργακια παιδικα
να μιλησω για τι;
Σημερα μου ηρθαν στο μυαλο λεξεις απο λευκωματα
Φιλια, λεει, λεξη ιερη
Τι ειναι για σενα ερωτας;
Φιλι;
Ολα αναμνησεις
Προσθετουν χρωματα στο παρελθον
και ρουφουν ανασες απο το μελλον
Κλεινω καπου εκει το παλιο τετραδιο
Ηρθε ξανα η μυρωδια της αρωματσιμενης κλεισουρας
να γαργαλισει πειρακτικα τα ρουθουνια μου
αλλα και τις ενοχες μου
Γιατι καπως ετσι μυριζει και η ιδια μου η ζωη
χρονια τωρα.
Αρωματισμενη κλεισουρα...
Γραφω και σβηνω
Αραδιαζω σκεψεις στη σειρα
Να μιλησω για τι;
Σημερα μου ηρθαν στο μυαλο συναισθηματα εφηβικα
Ορμη πισω απο ονειρα
Πιστη πισω απο τα θελω
Τι ειναι για σενα η ζωη;
Ολα θεωριες
που στην πραξη κιοτεψαν
και με παρατησαν να περιμενω μονη
μια τολμηρη αποφασιστικοτητα
που ηρθε αργα και καπως μιση
ζητωντας να την αναστησω παλι.
Να μιλησω για τι;
Δε γουσταρω αλλο τα λογια σου λεω!
Σημερα καταλαβα οτι αυτο που μου ελειπε
ηταν οι πραξεις...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Ενα τραγουδι που μου κολλησε η κολλητη μου και μ' αρεσει πολυ...

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011



Posted by The_Stranger under



Δύο χρόνια μετά, της κοντής ψωλής της φταίνε (ακόμα) οι blogger


Το χάσμα των γενεών ήταν πάντα ένα πρόβλημα. Γονείς που μεγάλωσαν σε διαφορετικές συνθήκες από τα παιδιά τους και απαιτούν από αυτά να συμπεριφέρονται όπως οι ίδιοι στα νιάτα τους, αγνοώντας το πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος στο μεταξύ, και παιδιά που αρνούνται να ακούσουν τις συμβουλές των μεγαλύτερων (και άρα πιο έμπειρων) γονιών τους, θεωρώντας τους προσκολλημένους σε μία άλλη εποχή που δεν έχει καμία σχέση με τη δική τους – όλα αυτά είναι συνηθισμένα πράγματα. Και είναι ακόμα πιο συνηθισμένα στην εποχή μας, που αλλάζει με τέτοιους ρυθμούς ώστε ένας 15χρονος και ένας 18χρονος που ζουν στην ίδια γειτονιά μπορεί να έχουν εντελώς διαφορετικές παραστάσεις – φαντάσου λοιπόν τη διαφορά ανάμεσα σε έναν 15χρονο και έναν 55χρονο.
Το χειρότερο απ’όλα; Μολονότι και οι δύο πλευρές έχουν τα δίκια τους (αφού οι μεγάλοι είναι μεν πιο έμπειροι, είναι όμως και πιο παρωχημένες οι παραστάσεις τους), επικρατεί αναντίρρητα η μία, αυτή των “παλιών”, όπως στον Στρατό δεν έχει σημασία αν έχεις δίκιο ή άδικο, αλλά αν είσαι “παλιός” ή “ψαράς”. Με πρόσχημα την εμπειρία τους και την δεδομένη εξ αυτής σοφία τους (;), οι “παλιοί” διαχειρίζονται αυτόν τον κόσμο όπως θα τον διαχειρίζονταν το 1974, ή το 1981, ή το 1991, ή το 1997 ή ακόμα και το 2004, αγνοώντας τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η εποχή μας. Και οι “νέοι” (που δεν είναι απαραίτητα νέοι στην ηλικία, αλλά είναι νέοι στη νοοτροπία) φωνάζουν, αλλά κανείς δεν τους ακούει.
Όλη αυτή η (αδικαιολόγητα μεγάλη) εισαγωγή γίνεται για τα blogs, για τα οποία προχθές συστήθηκε μία επιτροπή που θα αποφασίσει τι θα γίνει με την ανωνυμία τους. Η επιτροπή αποτελείται από δικαστές, δικηγόρους, έναν αστυνομικό (ηλεκτρονικό, έστω) και έναν δημοσιοκάφρ…εεε, δημοσιογράφο. Θα περίμενε κανείς ότι μία επιτροπή που θα αποφασίσει για την τύχη των blogs θα έπρεπε να φιλοξενεί έστω έναν blogger, και έστω σε ένα συμβουλευτικό πόστο. Αλλά όχι: Θα ήταν υπερβολικά δίκαιο κάτι τέτοιο για να συμβεί στην Ελλάδα.
Βλέπεις, αυτοί που μας κυβερνούν δε θέλουν τη γνώμη μας. Δεν θέλουν κανενός τη γνώμη, μόνο της ψήφο μας. Δε συζητούν τίποτα με κανέναν, απλώς αποφασίζουν και διατάζουν. Και όταν οι θιγόμενοι τολμούν να διαμαρτυρηθούν για την αδικία εις βάρος τους, τούς λούζουν με δακρυγόνα, κυρήσσουν τις απεργίες τους παράνομες και καταχρηστικές (κι όμως, είναι οι κυβερνητικές αποφάσεις που συνήθως είναι παράνομες και καταχρηστικές) και άμα είναι αρκετά σελέμπριτις τους προσφέρουν και μία θέση σε ένα παράθυρο στο κεντρικό δελτίο του Mega, όπου τους αντιμετωπίζουν a priori σαν τραμπούκους και αντιδραστικούς. It’s all greek to me.
Όποια απόφαση κι αν ληφθεί για τα blogs, θα ληφθεί ερήμην μας. Και αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ. Και δεν πρέπει να το δεχτεί κανένας μας.
Ας ξεκαθαρίσουμε όμως ορισμένα πράγματα: Δεν είμαστε άγιοι εμείς οι bloggers, ειδικά αν μετρήσεις στις τάξεις μας και τα λεγόμενα “ενημερωτικά” blogs. Πολλά από αυτά τα “ενημερωτικά” blogs είναι απλά η προέκταση των παραδοσιακών media: Οι διαχειριστές τους είναι γνωστοί δημοσιογράφοι (ο θεός να τους κάνει) που βγάζουν τις “ειδήσεις” τους και τα λεφτά τους μέσω εκβιασμών και άλλων “υπόγειων” πρακτικών. Με αυτήν την έννοια, οι ίδιοι οι παραδοσιακοί bloggers, εμείς που γράφουμε για την πλάκα μας, εμείς που ξεκινήσαμε πριν από μερικά χρόνια να γράφουμε απλά τις σκέψεις μας χωρίς να ενοχλούμε κανέναν, εμείς πρέπει να τους ξεράσουμε από τους κόλπους μας. Να τους αποκηρύξουμε. Γιατί ουσιαστικά είναι αυτοί που λειτούργησαν σαν δούρειοι ίπποι για να ασχοληθεί μία αστοιχείωτη κυβέρνηση με τα blogs και να επιχειρήσει να χαλιναγωγήσει έναν εντελώς ελεύθερο χώρο, χωρίς να γνωρίζει τίποτα γι’αυτόν. Γιατί ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν.
Οι πολιτικοί μας είναι πρακτικά αναλφάβητοι τεχνολογικά. Δες τα accounts τους στο Twitter: Τα μισά από αυτά ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια πριν τις εκλογές και φυτοζωούν για τέσσερα χρόνια μέχρι τις επόμενες, και τα άλλα μισά ποστάρουν κάθε τόσο αδιάφορες ενημερώσεις για το πού θα βρίσκονται, αγνοώντας πλήρως τα mentions του κόσμου. Αποκομμένοι στον αναλογικό τους κόσμο, αδιαφορούν για την ψηφιακή επανάσταση. Ακόμα και το account του Πρωθυπουργού, που υποτίθεται ότι είναι μοντέρνος και hitech και δενξερωκιεγωτιάλλο αναμασά δηλώσεις του που μπορείς να βρεις ούτως ή άλλως σε οποιοδήποτε μέσο και δεν απαντά ποτέ σε ερωτήσεις του κόσμου. Και μολονότι όλοι αυτοί αδιαφορούν επιδεικτικά για όλα αυτά, τώρα προσπαθούν να τα παρεμποδίσουν με κάθε τρόπο.
Δεν είναι λοιπόν παράδοξο το ότι οι πολιτικοί μας νομίζουν πως το “Ίντερνετ” (ένας όρος που χρησιμοποιείται από κάθε άσχετο συλλογικά για τα blogs, τα social media, τα portals, τα τσοντοσάιτ και γενικά τσουβαλιάζει σε μία λέξη τα εκατομμύρια των χρήσεων του Διαδικτύου) είναι ένα γιγαντιαίο, ύπουλο τέρας που τους επιβουλεύεται. Παράδοξο είναι που θέλουν να το περιορίσουν χωρίς να ξέρουν τίποτα γι’αυτό. Βέβαια, οι άνθρωποι που συμμετέχουν στην επιτροπή έχουν γνώση του Internet – ίσως όχι όλοι, αλλά κάποιοι σίγουρα. Πώς μπορείς όμως να έχεις εμπιστοσύνη σε μία τέτοια επιτροπή όταν δεν εκπροσωπείται αυτός που θίγεται από τις αποφάσεις της;
Να πω και κάτι ακόμα: Δε με πειράζει καθόλου να αποκαλύψω το ονοματεπώνυμό μου. Ξεκίνησα αυτό το blog ως ανώνυμος, απλά επειδή δεν ήθελα να μπαίνουν και να βλέπουν τι γράφω οι γονείς μου, οι φίλοι μου και γενικά όσοι με ήξεραν. Μου άρεσε να γράφω εντελώς ελεύθερα, χωρίς να ανησυχώ για τις αντιδράσεις ανθρώπων που με ήξεραν. Τώρα πια δεν έχω τέτοιο πρόβλημα, μετά από σχεδόν πέντε χρόνια ως blogger αλίμονο αν είχα ακόμα τέτοια θέματα. Αν μία γνώμη χρειάζεται ονοματεπώνυμο για να είναι “ισχυρή”, δεν έχω κανένα πρόβλημα να το δώσω, ακριβώς επειδή δεν έχω τίποτα να κρύψω. Δε θέλω, ωστόσο, να με αναγκάσει κάποιος να το κάνω. Δε θέλω να έχω έναν μπαμπούλα πάνω από το κεφάλι μου και να μετράω την κάθε λέξη που γράφω μήπως την πάρει στραβά κάποιος μεγαλόσχημος πολιτικός και με πάει στα δικαστήρια (και ξέρουμε πολύ καλά ότι οι πολιτικοί μας είναι και υπερευαίσθητοι και μπορεί να σου κάνουν μήνυση για ψύλλου πήδημα). Δεν είναι ότι θέλω ειδική μεταχείριση. Θέλω, όμως, να μπορώ να πω τη γνώμη μου χωρίς να φοβάμαι, δεν είναι δικαίωμά μου σε μία δημοκρατία; Σε αυτό το blog κατά καιρούς έχω κάνει σάτιρα αμέτρητων δημοσίων προσώπων, πάντα με καλοπροαίρετη διάθεση – ποιος με προστατεύει εμένα από μία ουρανοκατέβατη μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση επειδή έβαλα το κεφάλι του σε ένα άλλο σώμα για χάρη ενός χαζού Photoshop; Αν δεν μπορείς να με προστατεύσεις (που δεν μπορείς, γιατί δεν θες), τότε άσε με να είμαι ανώνυμος. Κι αν κάποτε βγω και υποστηρίξω ότι ο πρωθυπουργός είναι μασόνος, οι υπουργοί του εξωγήινοι από τον πλανήτη Ζλοργκ και οι υπόλοιποι βουλευτές μέλη ενός παγκόσμιου σχεδίου για να εξαφανιστεί η Ελλάδα και στη θέση της να στήσουν πλωτά ξενοδοχεία, ελάτε και πιάστε με. Ή μάλλον δε θα χρειαστεί να έρθετε, θα πάω να παραδοθώ μόνος μου άμα αρχίσω να γράφω τέτοιες μαλακίες.
Εν κατακλείδι:
1. Δεν είναι όλοι οι bloggers εξ ορισμού εγκληματίες, επομένως μην τους συμπεριφέρεστε συλλογικά σαν να είναι.
2. Όταν δεν καταλαβαίνουμε κάτι, είναι ανώφελο να προσπαθούμε να το ελέγξουμε.
3. Αν, παρ’όλα αυτά, επιμένουμε να το ελέγξουμε, ζητάμε έστω τη γνώμη κάποιου που ασχολείται με αυτό το “κάτι”.
4. Αν το πρόβλημα της χώρας είναι τα blogs, τότε το κλείνω σήμερα το μπουρδέλο μπας και γίνουμε καλύτερο κράτος.
5. Οι ταξιτζήδες έκλειναν λιμάνια και αεροδρόμια, εμείς τι να κλείσουμε για να διαμαρτυρηθούμε; Internet providers;
6. Τόπο στα νιάτα γαμώ το κέρατό μου.
7. Το είχα πει και παλιότερα, το ξαναλέω και σήμερα: Της κοντής ψωλής της φταίνε οι bloggers.
Πηγη: http://thestranger.wordpress.com/2011/08/07/bloggers2/
Διαβάστε περισσότερα...


A fucked up wannabe world

Καπου διαβασα τη φραση "δεν εχετε δικαιωμα να κανετε τους νεους ανθρωπους να κλαινε". Δυστυχως δε θυμαμαι που την ειδα, ποιος την ειπε κλπ...Τυχαινει να κοβω βολτες συχνα σε διαφορα ιστολογια τελευταια. Διαβαζοντας εστω και φευγαλεα τη φραση αυτη ομως μου ηρθε στο μυαλο μια αναρτηση που ποτε δεν εγραψα...Ανηκω στους ανθρωπους που δε δουλευουν ακομη κι ας εχουν φτασει σε μια εξευτελιστικη ηλικια για το φιλοτιμο, τον εγωισμο και την ολοκληρωση τους. Σε μια ηλικια που η οικονομικη τους ανεξαρτησια κανονικα ειναι επιβεβλημενη. Θα μπορουσα να επικαλεστω τις ασχημες συνθηκες της χωρας που δε βοηθουν τους νεους και θα ηταν αληθεια. Δε θα το κανω ομως γιατι στην περιπτωση μου δεν ισχυει. Η μαλλον για να το πω καλυτερα δεν ξερω αν ισχυει διοτι, ντροπη μου, δεν το κυνηγησα ποτε. Και το "ντροπη μου" δεν το λεω ελαφρα τη καρδια...Ουτε απλως το λεω για να το πω. Το εννοω. Εν παση περιπτωσει η ευθυνη ειναι δικη μου κατα το ημιση η και παραπανω αλλα αν για καποιον η ψυχολογια ενος ανθρωπου θεωρειται ακομη σημαντικη, τοτε η ευθυνη δεν ειναι ολοκληρωτικα δικη μου. Τωρα λοιπον που μπορω να δουλεψω δεν προλαβαινω. Δεν προλαβαινω τουλαχιστον να βρω μια δουλεια που να μου προσφερει κατι παραπανω απο το χαρτζιλικι μου γιατι εστω και τωρα αποφασισα να ακολουθησω τα ονειρα μου εναποθετοντας τις ελπιδες μου στη φραση ποτε δεν ειναι αργα. Η επιλογη μου δε θα μπορουσε να ειναι αλλη απο αυτην αν λαβει κανεις υποψιν του τον εντελως ανησυχο χαρακτηρα μου. Κατ' αλλους και κατ' εμε απροσαρμοστο, το εχω ξαναπει. Παρολαυτα, οπως λεω και στην προηγουμενη αναρτηση στηριζω και τα λαθη μου και τις επιλογες μου. Στην παρουσα κατασταση λοιπον εχω τη σχολη μου κι αυτο θα επρεπε να μου αρκει. Ειμαι ενας ανθρωπος που κοστιζω πολλα...Δεν εννοω αξιζω εννοω ακριβως αυτο: Κοστιζω. Οποτε εχοντας τη σχολη δε θελω, δεν πρεπει και δεν μπορω να ζηταω οτιδηποτε αλλο. Σκεφτομαι ομως ακομη κι αν δουλευα αν θα μπορουσα να εκπληρωσω τα απωθημενα μου με βαση οσα δε μου προσφερει η χωρα μου πολυ περισσοτερο τωρα. Για να μη δειξω οτι παραπονιεμαι εγω, σαν Ελλη, μιας και ολα τα παραπανω δε μου το επιτρεπουν, θα φορεσω μια αλλη στολη. Ανθρωπων γνωστων κι αγνωστων που δουλευουν πληρες ωραριο με μισθο part-time, που μπορει να δουλευουν ανασφαλιστοι, που μπορει να κανουν δυο δουλειες για να τα βγαλουν περα οποτε μετα δε φτανει ο χρονος για να κηνυγησουν τα ονειρα τους και ισως δε φτανει και η ψυχη. Πρωτα ομως ας ξεκαθαρισω για το τι ειδους ονειρα μιλαω. Μην παρεξηγηθω κιολας οτι υπο αλλες συνθηκες θα κυνηγουσα το απιαστο. Τα ονειρα μου θα ηταν να μπορω να εξελισσομαι σαν ανθρωπος πνευματικα ασχολουμενη με πραγματα που αγαπαω. Ας παρουμε λοιπον για παραδειγμα τα δικα μου ονειρα με τη φορεσια καποιου αλλου, οπως σας ειπα πριν. Θα ηθελα να ασχοληθω στον ελευθερο χρονο μου με τη φωτογραφια. Θελει λεφτα. Θα ηθελα να μαθω μια δευτερη ξενη γλωσσα. Θελει λεφτα. Θα ηθελα να μαθω ενα μουσικο οργανο. Θελει λεφτα. Θα ηθελα να κανω ταξιδια. Θελουν λεφτα...Να συνεχισω; Τοσα δημιουργικα πραγματα που για να συμβουν χρειαζονται χρημα...Χρημα, χρημα, χρημα, χρημα. Κι ετσι καταληγουμε να εχουμε οριζοντες που φτανουν στα ορια ενος γραφειου, ενος μαγαζιου, ενος ταμειου και παει λεγοντας ενω ολα τα υπολοιπα ταξιδευουν στα ολιγολεπτα διαλειμματα μας πανω απο τα κεφαλια μας. Ξερετε σαν τα καρτουν που βλεπουν συννεφακια με πραγματα μεσα τους που κανουν φτερα.. Ολα τα υπολοιπα ειναι καπου εκει εξω και μοιαζουν να περνουν μπροστα απο τα ματια μας βιαστικα. Αυτη η χωρα δημιουργει wannabes και πολλα, ανεπιτρεπτα πολλα απωθημενα. Κατεπεκταση ανθρωπους μισους και με πολλα, ανεπιτρεπτα πολλα ψυχολογικα προβληματα. Και να φανταστειτε πως ακομη κι αυτα που τολμαω να πω εδω για καποιους ειναι πολυτελειες γιατι ακομη δεν μπορουν καν να ανοιξουν τα φτερα τους να ζησουν μονοι, να στηριξουν τον εαυτο τους, να σταθουν στα ποδια τους. Για καποιους αλλους βεβαια μπορει να ακουγονται γελοια γιατι μεσα σε εναν κοσμο γεματο ανισοτητες υπαρχουν και αυτα...Δεν πρεπει να κανετε τους νεους ανθρωπους να κλαινε...Αλλα φαινεται οτι κατι σαδιστικα αρρωστημενο σας οδηγει μονιμως προς αυτην την κατευθυνση...
Διαβάστε περισσότερα...



Με επλασες με τη φαντασια σου μισο πριγκιπα μισο κοινο θνητο
ομως αγαπησες πρωτα τα μικρα μου ελαττωματα
γι' αυτο με αναγνωρισες οταν με ειδες εξω απο τα ονειρα σου
Ηρθα σε σενα μισος πριγκιπας μισος κοινος θνητος
Μα οταν σταθηκα μπροστα σου ενιωσα γυμνος και τοσο δα μικρος
κοιταζοντας τις μυτες των αθλητικων μου παπουτσιων
τα βαζα με τις λεξεις που με ειχαν αφησει αβοηθητο στο ελεος σου
κι εβριζα τη φωνη μου που με προδιδε μπερδεμενη στον μικρο κομπο της αμηχανιας
που παλλοταν στο λακακι του λαιμου μου βασανιστικα
Μονο η ανασα μου ακουγοταν γρηγορη
σα να προσπαθουσε να επιβεβαιωσει τη θηλυκοτητα σου
οτι ειχε καταφερει να λαβωσει ακομη εναν πριγκιπα
εστω κι αν ο μισος ημουν κοινος θνητος
Η κλεφτη ματια που σου εριξα φυλακισε μια στιγμη απ' το χαμογελο σου
Ισως τοτε το σωμα μου βαρεθηκε να περιμενει την ανημπορη καρδια μου
Ειδα το χερι μου να παιρνει το δικο σου κι υστερα τα βηματα μου να σε οδηγουν
εξω απο το περιεργο μεθυσμενο μελισσι των αδιαφορων ανθρωπων που μας περιεβαλαν
Με ακολουθησες με τυφλη εμπιστοσυνη σε μια μυστικα συμφωνημενη βολτα
στο ονειρο που πλασαμε κι οι δυο
Κοιτωντας τωρα πια τα ματια σου ταξιδευα στις επιθυμιες και τα θελω σου
κι εσυ που αγαπησες περισσοτερο εμενα σα θνητο
μ' εκανες πριγκιπα του κοσμου που φτιαχνει ο ερωτας καθε δικη μας νυχτα...

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011


ΑΥΤΟ-ΨΥΧ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ


Φοβαμαι αυτα τα οποια θελω. Κι οχι απλως τα φοβαμαι αλλα συνηθως φοβαμαι ακομη και να τα πω η να παραδεχτω οτι τα φοβαμαι. Αυτο χρηζει σιγουρα ψυχαναλυσης την οποια χρονια τωρα επιμενω σαδιστικα να προσπαθω να κανω εγω η ιδια στον εαυτο μου. Δυσκολο...Εχω ομως μια εμφυτη ταση (καλα μπορει να ειναι και επικτητη) να μη θελω βοηθεια απο κανεναν στο να διαχειριστω τον εαυτο μου και τις οποιες ανασφαλειες μου. Θελω να νιωθω ικανη να αντιμετωπισω μονη μου τις δυσκολες στιγμες και την απυθμενα περιεργη ψυχολογια μου. Περηφανια; Ψωροπερηφανια που λεει ο λαος; Δεν ξερω πως να το πω αλλα ισχυει. Οπως και να 'χει δεν ξερω να σας πω με σιγουρια αν τα εχω καταφερει κι αν η μεθοδος μου ειναι σωστη. Ειναι χρονοβορα παντως κι αυτο με προβληματιζει που και που αρκετα θα ελεγα. Ξερετε, για το ποσο χρονο εχω χασει, για το τι θα μπορουσα να ειχα κανει και δεν εκανα, τυψεις για διαφορα πραγματα... Το περιεργο ειναι οτι φαινομενικα τουλαχιστον δεν ειμαι αυτο που λενε ενοχικη. Με την εννοια οτι συνηθως αναλαμβανω τις ευθυνες μου (οταν τις συνειδητοποιησω) χωρις να μοιρολογω και σιγουρα ξερω να υποστηριζω τις επιλογες μου! Απο την αλλη βεβαια δεν ειμαι ουτε αναισθητη. Μαλλον το αντιθετο θα ελεγα...και καπου εκει δημιουργουνται οι σκεψεις. Σκεψεις, σκεψεις και παλι σκεψεις. Σιγουρα φοβαμαι γιατι κουβαλαω καποια καταλοιπα απο διαφορες ασχημες καταστασεις που βιωσα στο παρελθον. Ισως ομως φοβαμαι και εξαιτιας του οτι τα στοιχειωδη θελω μου εμοιαζαν να χρειαζονται πολυ μεγαλυτερο κοπο και προσπαθεια απο των υπολοιπων γυρω μου προκειμενου οχι να επιτευχθουν παντα αλλα απλως να εξακολουθουν να υφιστανται σαν ελπιδες για το μελλον. Το ποιος εφταιγε γι' αυτο ακομη το ψαχνω. Εχω βρει τα σκοτεινα σημεια της ιστοριας στα οποια εβαλα το χερακι μου και τα εχω αναγνωρισει. Δε με κανουν υπερηφανη αλλα τουλαχιστον τα παραδεχομαι και τα αντιμετωπιζω. Ξερω ομως οτι δεν υπηρξα για ολα υπευθυνη γι' αυτο και εχω περασει περιοδους απολυτης εγρηγορσης προς αποφυγη απροοπτων τα οποια μου ειχαν ιδιαιτερη αδυναμια καποτε. Και οταν λεμε απολυτη εγρηγορση εννοουμε στα ορια της παρανοιας. Καπως ετσι εξηγειται ο κεκτημενης ταχυτητας φοβος. Καπως ετσι εξηγειται και το "δε μιλαω σε κανεναν για να μη δεθω με κανεναν για να μη με πληγωσει κανενας". Αυτο το τελευταιο εμβροντητη το συνειδητοποιησα λιγο καιρο πριν. Ψαχνω μεσα μου και βρισκω...οταν ανακαλυψα οτι μπορει να φταιει αυτο για τη σχεδον αντικοινωνικη μου συμπεριφορα απο τη μια ανακαουφιστηκα που βρηκα την αιτια, απο την αλλη εκνευριστηκα γιατι αυτο σημαινει πως πλεον ειναι επιβεβαιωμενο οτι προκειται για ενα προβλημα σχεδον μονο δικο μου κι ετσι εκει που εριχνα ευθυνες αλλου, τωρα καλουμαι να τις αναλαβω. Θελω ομως; Μπορω; Μπορω με τη μεθοδο που εφαρμοζα παντα. Το να μου πηγαινω κοντρα. Αλλα δεν ξερω αν θελω γιατι εξαιτιας αυτου του προβληματος εχω τοποθετησει ενα φιλτρο στην ψυχη μου που παλιοτερα δεν ειχα. Δε θελω να το βγαλω λοιπον. Και δε θελω για τον απλουστατο λογο οτι οταν εγω νιωσω κατι θα το νιωσω ολοκληρωτικα και ολεθρια. Το ιδιο ολοκληρωτικη και ολεθρια λοιπον θα ειναι και η ηττα μου οταν αποδειχτει η οποια κατασταση "φουσκα". Κι ετσι δε θελω αλλες "φουσκες" στη ζωη μου. Πρεπει ισως να ψαξω να βρω μια ισορροπια. Κατι που δε με χαρακτηριζει γι' αυτο θα δυσκολευτω λιγακι παραπανω να την κατακτησω. Το μονο σιγουρο ειναι πως δεν υπαρχει καποιος διακοπτης που να τον πατας και να σταματαει ο φοβος...Η μηπως τελικα ειναι οντως ολα θεμα ενος "γυρισματος" καποιου διακοπτη εκει καπου μεσα μας; Γιατι σας κουρασα τωρα ολους εσας που αντεξατε να διαβασετε μεχρι τελους αυτο το κειμενο; Θα ηταν μια καλη αναπαντητη ερωτηση...
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

Ενω εισαι τοσο κοντα;

Ας υπηρχαν καπου μακρια κι αγαπημενοι
ολοι αυτοι οι καποιοι τυχαιοι
που μπαινοβγαιναν σαν κομητες στις ζωες μας,
κι ας ησουν εσυ εδω
η μαλλον καλυτερα εμεις εκει
για να πω επιτελους πως για μια φορα
εγινε αυτο που ηθελα γιατι ετσι επρεπε να γινει
Δε θα πω αλλα μεγαλα λογια
γιατι αν χασω κι εσενα καποτε
μπορει να παψω να αρθρωνω ακομη κι αυτες τις
δυο τρεις φιλικες λεξεις εμπιστοσυνης
που μου απεμειναν...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011



Αποψε σου χαριζω τις λεξεις που δε μου ειπες ποτε.
Σε κερναω μια συγχωρεση πιο πολυ γιατι βαρεθηκα
και φευγω
Πισω απο τη χιλιοειπωμενη ιστορια του μυαλου σου
εκρυψες επιμελως τα κενα του ποδοπατημενου απο την ανασφαλεια
μικροτερου εαυτου σου
Ψευτικος παρουσιαστηκες
Μα διαλεξε ο κοσμος να πιστεψει τα φαντασματα που δημιουργησες καποτε
Διαλεξε ο κοσμος το εκλεκτο του τεκνο και σκουπισε απο τα ματια σου
κατι κροκοδειλια δακρυα που προσπαθουσαν να πεισουν την αληθεια
να μη σ' εκδικηθει.
Σε καθησυχασε αυτος ο κοσμος γιατι η φορεσια σου του ταιριαξε πολυ
Ηταν ασορτι με την πλασματικη του υπερτατη υποσταση
που περικλειει κατι ομορφα δηθεν απο γεννησιμιου του.
Μαζευω τα κουρελια μου αποψε και φοραω τα γνωστα σκισμενα τζιν
στην εξοριστη ψυχη μου.
Στεκομαι απεναντι στη ζωη και σου λεω ενα γεια ωστε να γυρισω μετα αυτην τη σελιδα
που περιμενωντας δικαιωση κιτρινισε μεσα στα χρονια.
Η δικαιωση δεν ειχε τη μορφη που φανταζομουνα.
Εμοιαζε περισσοτερο μ' εκεινο το (α)περισκεπτο προσωπο που εχει ο καθρεφτης μου τα πρωινα
και παραλιγο να μην τη γνωρισω.
Ακουσα καθως με χαιδευε να μου λεει κατι για την καταντια της πλαστης αγαπης
ψιθυριζοντας στ' αυτι μου οσα δεν ηθελα να πιστεψω μεχρι χτες.
Κι ετσι καταλαβα...
Εμεινες να αγαπας οσα μισουσες και να περνας καλα με οσα ποτε δεν ειχες
Κι ετσι επειδη βαρεθηκα
ειπα να φυγω κι εγω με το σκισμενο μου τζιν
και τα λυμενα μου κορδονια να μπλεκονται σε καθε αποφασισμενο μου βημα
Ενα κοκκινο μπαλονι στο χερι μου
ανεμιζει σαν μια αγαπη που δε χαρισα ακομη σε κανεναν...
Διαβάστε περισσότερα...

OLD BREAKING "NEWS"

Κι αφου καλουμαι να επιστρεψω στην πραγματικοτητα ας το κανω εστω και με σημαντικη χρονοκαθυστερηση. Ημουν στην Αθηνα οταν εμαθα για τον θανατο της Amy Winehouse. Καθομουν σε μια καφετερια με φιλους, ερχεται η αδερφη του ενος απο αυτους και μας αναγγελει λιγη ωρα μετα το δυσαρεστο γεγονος. Δεν ειναι οτι δεν το περιμενα καθολου. Δεν ειναι οτι δε μου περνουσε καν απο το μυαλο. Αλλιως ομως ειναι οταν το βλεπεις να συμβαινει. Στεναχωρηθηκα. Πολυ. Ανθρωποι με τοσα ταλεντα, ανθρωποι ικανοι να προσφερουν κατι σε αυτον τον κοσμο μεσα απο τη φωνη τους η οποιο αλλο δωρο τους εχει χαρισει η φυση φευγουν νωρις εχοντας αυτοκαταστραφει σαν στοιχειωμενοι απο μια καταρα εσωτερικη που φευγει απο τον εναν και πηγαινει στον αλλον χρονια τωρα. Ξερετε για το κλαμπ των forever 27...σε αυτο που τωρα πια ανηκει και η Amy. Βλεποντας τη να παραπαιει πολλες φορες σε συναυλιες της πονουσε η ψυχη μου. Την τελευταια φορα μου ηρθε στο μυαλο μια φραση απο τον μονολογο μου..."δεν εχουν αντισωματα οι καλοι φιλεναδα".

Πηγαινοντας απο θανατο σε θανατο ομως δεν μπορω να μην αναφερθω στο ασυλληπτο γεγονος που συνεβει στο Οσλο...Ειδα σε ανυποπτη στιγμη στην  τηλεοραση την ψυχασθενεια σε ολο της το μεγαλειο να φοραει τον μανδυα του δικαιου, του σωτηρα, του ηρωα και να θεριζει με τρομακτικη στυγεροτητα ανθρωπινες ζωες...Το ειδα και δεν μπορεσα να βρω κουραγιο ουτε να χαρακτηρισω την κατασταση ουτε να πω την αποψη μου πανω σ' αυτο. Υπαρχουν πολλοι ανθρωποι εκει εξω που θα μπορουσαν να κανουν κατι τετοιο ηδονιζομενοι απο τα αρρωστημενα τους πιστευω. Δεν ειναι φανατισμος, δεν ειναι ιδεολογια, δεν ειναι ιδανικο, ειναι αρρωστια και παρανοια. Και υπαρχει εκει εξω...Κι αυτο με τρομαζει...

Και για να ελαφρυνουμε λιγακι το κλιμα μιας και μιλαμε για (σχετικη) επικαιροτητα, ας πουμε και κατι χωρις θανατους. Ειχαμε λοιπον και τους ταξιτζηδες καθε τρεις και λιγο να μπλοκαρουν δρομους, λιμανια και ο,τι αλλο ευκαιρο θεωρουσαν οτι μπορει να δημιουργησει προβλημα. Στην χωρα οπου δεν ακουγεσαι ο,τι και να κανεις το πρωτο που σου ερχεται στο μυαλο να πραξεις μπας και σε ακουσουν ειναι να γ...σεις το συμπαν. Οποτε κανεις δεν ειναι αμοιρος ευθυνων με μια ανευθυνη κυβερνηση. Παρολαυτα απηυδησα ακουγοντας πως δημιουργουσαν το χαος σε λιμανια και χτυπουσαν τουριστες...Θελοντας να πετυχουν τι; Να προκαλεσουν μεγαλυτερη αντιπαθεια στην ηδη επιβαρυμενη προιστορια τους (μιας και οποιος ακουει ταξιτζη ολο και καποια ιστορια θα εχει να διηγηθει. Κατ' εμε λαμογια υπαρχουν παντου αλλα σε αυτο το επαγγελμα ισως γινονται πιο φανερα);  Αυτα εβλεπα στην Αθηνα και καλυτερα που τοτε δεν προλαβαινα να τα πολυσκεφτω. Τωρα κανω μια αναφορα σε ολα, ετσι, για να μη χαθω τελειως στον δικο μου πλανητη happy. Που δεν ειναι οτι ειναι απροβληματιστος και μονο happy αλλα προσπαθω να τον κραταω σε φορμα διακοσμωντας τον καθε τοσο με μια χρωματιστη αισιοδοξια...
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011





Τοσες ομορφες στιγμες περιπλανιουνται στο γεματο νοσταλγια μυαλο μου
Εικονες πολυχρωμες, χαμογελα και ποζες σε φωτογραφιες
Ηχει στ' αυτια μου η φωνη της κολλητης μου να μας διαταζει χαριτολογωντας:
"Συμπτυχθειτε!"
για να χωρεσουμε ολοι στο πλανο
και μετα εκεινο το κλικ
για να μεινουμε χαμογελαστοι και πολυχρωμοι σχεδον για παντα
Καποιες συνηθειες των ημερων ακομη μου ξεφευγουν σαν απο κεκτημενη ταχυτητα.
Περιμενω ενα χτυπημα στην πορτα το πρωι η αργα το απογευμα
Ρωταω με λαχταρα "που θα παμε σημερα;"
Μα η απαντηση ερχεται με γραπτο μηνυμα.
Δεν πειραζει. Αρκει που εισαι εκει και μου απαντας...
Οι φωτεινες μερες ενος αξεχαστου καλοκαιριου στην πολη με τις πολλες αγκαλιες
εχουν χαραχτει στην καρδια μου.
Και η ομορφη γευση των πιο ασυνηθιστων διακοπων μου, συνοδευει τα πρωινα μου ξυπνηματα...
Χαρη σ' εσενα και στα αγαπημενα προσωπα των γυρω σου θα εχω κατι δυσευρετο να θυμαμαι.
Κατι γεματο συναισθημα...κατι αληθινο!
Εις το επανιδειν συντομα λοιπον...Οβελιξ (ξερεις εσυ!)



Διαβάστε περισσότερα...


Καλο μηνα σε ολους τους φιλους μου! Μολις γυρισα απο τις παραξενες διακοπες μου μελαγχολικη αλλα και με μια γλυκια νοσταλγια ηδη. Μπορει να με πειτε παρανοικη αλλα πρεπει να σας πω οτι περασα τοσο ομορφα που τελικα δε θα αλλαζα αυτες τις μερες στην  Αθηνα ουτε για  να παω σ' ενα μερος σαν της παρακατω φωτογραφιας (στην προηγουμενη αναρτηση). Περασα τοσο καλα που δεν εχω λογια να εκφρασω τα συναισθηματα μου. Ο φιλος μας, η αδερφη του και τα υπολοιπα παιδια φροντισαν οι μερες μας να ειναι τοσο γεματες που δε βαρεθηκαμε ουτε μια στιγμη. Τους λατρεψαμε ολους και το πιο περιεργο ειναι οτι αγαπησα και την Αθηνα. Ξερω οτι εχει πολλα ασχημα αλλα αν ξερεις να τα αποφυγεις και να τα αντιμετωπισεις τα ομορφα της δε συγκρινονται! Πηγαμε σε πολλα βασικα μερη, ειχαμε φανταστικη παρεα, φυγαμε με τις καλυτερες αναμνησεις κι εντυπωσεις και με μια υποσχεση επιστροφης το συντομοτερο. Κατεβαινοντας ειχα πολλους ενδοιασμους. Λιγο αυτα που ακουγα για την εγκληματικοτητα, λιγο που εγω ειμαι απροσανατολιστη και φοβομουν οτι θα εβρισκα ενα απολυτο χαος οσο να πεις ημουν διστακτικη. Τωρα θα ξανακατεβαινα με κλειστα ματια και με μια τεραστια αγκαλια για ολα τα παιδια που μας εκαναν να ενταξουμε αυτην την εβδομαδα στη λιστα με τις καλυτερες διακοπες κι ας μην ημασταν σε καποιο νησι. Και φυσικα επιβεβαιωθηκε πως οταν εχεις καλη παρεα περνας καλα παντου. Η Αθηνα εχει πολλα ομορφα πραγματα να δεις, να κανεις, να νιωσεις. Ξερω πως ενας Αθηναιος θα μου ελεγε πως δεκα μερες που εκατσα εγω δεν μπορουν να συγκριθουν με το να μενεις εκει κανονικα. Ξερω οτι πολλοι Αθηναιοι θελουν να φυγουν..Εγω τη λατρεψα και πιστευω πως ακομη κι αν εμενα εκει μονιμα δε θα αλλαζα τοσο ευκολα γνωμη. Καλως με βρηκατε πισω φορτωμενη με τις ωραιες στιγμες και τη νοσταλγια μου. Θα ανεβασω κι ενα τραγουδι που εχω συνδεσει με αυτες τις μερες...Μπορει και οχι μονο ενα...



Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα