Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Δε χωράνε μετάνοιες στα αύριο



Τα παιζεις ολα για ολα
χανεις; κερδιζεις;
στην κοψη περπατησες
και αντεξες
και σου γινε συνηθεια
τωρα τεντωμενα σχοινια αναζητας
για να βολεψεις τ ατιθασα σου βηματα
σ αρεσει που χεις τα χερια ολανοιχτα
καθως ισορροπεις
σα φτερουγες ετοιμες να ξεχυθουν
στους πεντε ανεμους
κι οπου φυσαει ο δικος σου ανεμος
σε βρισκουν οι νυχτες ν' αλλαζεις αγκαλιες
και το πρωι να φευγεις
δε με τρομαξες ποτε τοσο πολυ
ωστε να σε διωξω απο μεσα μου για παντα
μα τον ολεθρο φλερταρες κι εγω μαζι σου
κομματι απ' τη σαρκα μου και αιμα
απ' την καρδια μου
ειμαι αυτη που σε φορεσε κατασαρκα
που σε γεννησε με ερωτα
και την ανεστησες με παθη
τα παιζεις ολα για ολα
χανω; κερδιζω;
στην κοψη περπατησα
και αντεξα
και μου γινε συνηθεια
τωρα τεντωμενα σχοινια αναζητω
για να βολεψω τ ατιθασα μου βηματα.

Δε χωρανε μετανοιες στα αυριο...

Έλλη Π.






Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Make my wish come true...



Χρονια πολλα σε οσους και οσες γιορταζουν!Σε ολον τον κοσμο ευχες για υγεια, αντοχη, πεισμα, δημιουργικοτητα, ορεξη για ζωη, στοχους, πνευματικοτητα, αγαπη, ερωτα, παθος και ο,τι αλλο ο καθενας επιθυμει... Να περνατε καλα οπου κι αν ειστε στις γιορτες. Ελπιζω ολοι να εχετε κοντα σας αγαπημενους ανθρωπους και ζεστασια.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

The end of days party



The end of days,
το τελος του κοσμου,
αργη και βασανιστικη διαλυση του εγω και του ανθρωπινου
μα δεν το ειχατε παρει χαμπαρι; Συνεβαινε, συνεβη! Και τελος.
Με οδηγει το αυριο να φωναξω
 "καλη αρχη κοσμε"
βρες τα με το μεσα σου,
μιλα με την ψυχη σου
ψυχες ολοι στον ανεμο που κρυβομαστε
και δειχνουμε στους "αλλους" τ' αλαδωτα γραναζια της υπαρξης
αντι για τις θνητες πλευρες της αυλης μας σαρκας.
Καλη αρχη απο το αυριο λοιπον
μα ας ειναι απο αυριο στ' αληθεια
κι οχι ακομα μια αναβλητικη μεταθεση στην αιωνια αλλη μερα του μετα.
Λιγο πριν τη μεταβαση διασταυρωθηκα μ' εμενα
ηταν σαν οι πορτες του παραφυσικου ν' ανοιξαν για λιγο
κι απο μια χαραμαδα ο εαυτος μου να ξεφυγε
τα δωρα του χτες μου επεστρεψε
με φοβισε
με καθησυχασε
με φοβισε ξανα
κι υστερα το ματι κλεινοντας μου
συνεχισε την πορεια του μεσα στον χρονο
ηταν η τελευταια (;) συναντηση μας
πριν το "τελος" ενος κοσμου που κορεστηκε απο αδιαφορια
poker faces, βαρεθηκα, λεω να κανω ενα παρτυ
the end of days party
και να γιορτασω το νεο μου ζευγαρι πεντακαθαρα ματια
αυριο καλη αρχη θα πω και θα γελασω
την ωρα που ο ηλιος θα διαδεχτει και παλι το σκοταδι μου
την επομενη μερα οταν οι δυο γαλαζιες ψυχες μου θελω επιτελους
ολα να τα δουν αλλιως...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

RED ALERT



Κινδυνος κινδυνος κινδυνος κινδυνος κινδυνος
συναγερμος της λογικης στου κορμιου το παραστρατημα
κινδυνος κινδυνος κινδυνος κινδυνος κινδυνος
φοβαμαι (;)
ναι φοβαμαι πριν και μετα.
το τωρα με σκορπαει, με συνθλιβει, με διαμελιζει
το τωρα με προδιδει
ειμαι σκοταδι και φως, εναλλασσομαι
σε δινες και οδυνες στροβιλιζομαι
σε διπολικες στιγμες κοβομαι σε δυο τρια τεσσερα κομματια
μοιραζομαι κι ενωνομαι, δινομαι μα τιποτα δε δινω
κινδυνος ερωτας παθος σκοταδι
ξυπνησε το τερας μεσα μου που εκρυβα για χρονια
ημουν κατι που δεν ειμαι; ειμαι κατι που δεν ξερω; ειμαι κατι που δε θελω;
ξυπνησε το τερας μεσα μου που εκρυβα για χρονια
κινδυνος κινδυνος κινδυνος κινδυνος κινδυνος
το τερας μεσα μου...
θρεφεται απ' τον πονο σου, μεγαλωνει απ' την επιθυμια σου
σε τρωει μεσα εξω και καταπινει τις ανασες σου
ειμαι κι αυτο, ειμαι πολλα, ειμαι οσα μισω, οσα θαυμαζα κι οσα φοβομουν
τιποτε δε μενει μετα απ' τον ολεθρο
ξυπνησε το τερας του ολεθρου και με πλακωσε στο στηθος
το προσωπο μου εγινε εκεινης, της ωραιας κοιμωμενης
που χαμογελαει εκει, μεσ στο ιλουστρασιον χαρτι
ξυπνησε. Μονο που ζουν μαζι ολα τα παραμυθια μεσα στα ματια της
ειναι τελικα η πενταμορφη και το τερας το ιδιο προσωπο;
κινδυνος κινδυνος κινδυνος κινδυνος κινδυνος
το μονο που μπορω να σου πω ειναι φυγε μηπως σωσεις κατι απο μενα...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Wicked games



Που χαθηκες; Σε κατι δρομους υγρους που καποτε εφαγες τα μουτρα σου κυνηγωντας ερωτες-χιμαιρες μυρισα περνωντας το αρωμα σου. Εκεινους τους ερωτες που επλαθες με τα ιδια σου τα χερια απ' το μηδεν, θυμασαι;...Μπορουσες να το κανεις αυτο. Μπορουσες να δημιουργεις απ' την αρχη τον ιδιο τον ερωτα και να τον μετατρεπεις σε υπηρετη σου σχεδον λες και ξυπνουσες καθε φορα καποιο τζινι απ'το σκονισμενο του λυχναρι. Ηταν ενα απο τα κρυφα, υποχθονια ταλεντα σου. Υπνωτισμος με φοντο γαλαζιο κι ενα κορμι με αυρα στο χρωμα του ριγους, αρωμα υπεριωδες, αισθησεις στο ζενιθ...Θυμασαι; Ηταν παιχνιδι επικινδυνο, η αχαρη συνειδηση σου παντα σου το λεγε τα βραδια στο αυτι κι εσυ γελουσες. Ειχες γεννηθει, ελεγες, για τον κινδυνο και εζησες γι' αυτον. Εκει σε ξαναβρισκω. Στα χναρια του χτες σκαλιζεις καινουργια βηματα, ξερεις τι κανεις; Ξερεις που πας, τι σε περιμενει εκει που κοιτας κοροιδευοντας την ιδια την τρελα; Ουτε τοτε ηξερες μα ρισκαρες τα παντα. Ανεπιδεκτη μαθησεως η απλα γεννημα του παθους και της ιδιας της ζωης; Νιωθεις και πας...πας οπου σε παει νιωθοντας. Νιωθοντας, γευομενη την ιδια τη φλογα του "δεν πρεπει" που παντα σε καλουσε στις δικες του αγκαλιες...Που γυρνας; Τι μου θυμισες παλι; Φοβαμαι. Νιωθω και ειχα ξεμαθει να νιωθω. Τωρα; Που θα καταληξει...;
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012


25 Νοέμβρη ~ Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών...

Τρεις θάνατοι γυναικών και 9.000 περιστατικά βίας με θύματα γυναίκες είναι ο απολογισμός της 7ετίας, όπως προέκυψε από την τηλεφωνική γραμμή βοήθειας «Δίπλα σου», το Ελληνικό Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης.

Σύμφωνα με στοιχεία του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ισότητας των Φύλων τουλάχιστον 1 στις 5 γυναίκες στην ΕΕ θα υποστεί βία κάπ

οια στιγμή της ενήλικης ζωής της, ενώ το 90% όλων των θυμάτων συντροφικής ή συζυγικής βίας στην ΕΕ είναι γυναίκες.
 
 
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Ο μεσαίωνας των αισθημάτων



Ειμαστε στον μεσαιωνα των ανθρωπινων αισθηματων ειπε. Τον κοιταξα και σκεφτηκα κουνωντας το κεφαλι πως ειχε δικιο.

Τι ειναι αυτο που μας λειπει τελικα; Ειναι τα υλικα αγαθα; Σιγουρα σε πολλους ανθρωπους τωρα πια λειπουν και αυτα. Μα πως φτασαμε στο σημερα; Τι ηταν ολα οσα μεχρι τωρα ειχαμε σε βαθμο υπερθετικο και εις βαρος ποιων αξιων τ' αποκτησαμε; Μηπως αυτο το οποιο βιωναμε ηταν ενας υλικος πλουραλισμος (με την εννοια της υπερβολης απο αποψη ποσοτητας) και μια εντονη επιθυμια για ολα εκεινα που δημιουργησαμε εκ του μηδενος σαν αναγκες αναποσπαστα συνδεδεμενες με την ευτυχια μας; Και το μεσα μας; Ο ανθρωπος εχει πολλα κομματια μεσα του. Και μαλλον σε γενικες γραμμες ειναι ευπλαστος θα ελεγα. Σε οποια πλευρα του δωσεις βαρυτητα αυτη ειναι που θα αναπτυχθει περισσοτερο εναντι των υπολοιπων συνηθως. Αν παλι δε δωσεις βαρυτητα πουθενα (κατι σαν αυτο που συμβαινει στις μερες μας) δε θα ειναι δυσκολο να δημιουργηθει ενας κλασικος ωχαδερφιστης. Ισως και γι' αυτο δε δυσκολευτηκαμε πολυ να γινουμε απο εμψυχα οντα με συν-αισθηματα απλοι καταναλωτες. Κατι ομως υπαρχει στη φυση του ανθρωπου το οποιο τωρα κοιμαται και σιγα σιγα ατροφει. Μια αρχεγονη πλευρα γεματη αισθησεις, ενστικτα, ελευθερια, ενεργεια, αισθηματα. Μια πλευρα που θυσιασαμε στο βωμο του "πολιτισμου" μας και τελικα την ξεχασαμε. Δεν αργησαμε να μετατραπουμε σε μηχανες, γραναζια μιας μεγαλυτερης μηχανης που αντι να μας απελευθερωσει μεσω της προοδου μας φυλακισε. Κι ετσι ο,τι το μυαλο εφευρισκει με το να το αφηνουμε να μας χρησιμοποιει αντι να το χρησιμοποιουμε γινεται φυλακη της ψυχης μας. Δεν πρεπει ομως να ξεχναμε πως εκτος απο μυαλο-λογικη εχουμε και πνευμα-ψυχη. Η αρμονια μας με τη φυση εχει μειωθει στο ελαχιστο, εχει ισως εξαφανιστει σε πολλους απο εμας και δε δισταζουμε να τη θυσιασουμε τελικα και αυτη με την πρωτη ευκαιρια για κατι καινουργιο ακομη πιο συγχρονο που θα καταληξει να μας κανει απο χρηστες εξαρτηματα. Ποιον να εμπιστευτεις; Ποιες αξιες ειναι εκεινες που παρεμειναν ζωντανες μεσα μας; Υπηρχε μια ισορροπια στη φυση που διαταραξαμε και για να μπορουμε πια να συνυπαρξουμε εφηυραμε νομους εκ νεου, δικους μας, στυλιζαρισμενους, σοβαροφανεις και καθωσπρεπει γιατι οι φυσικοι νομοι δε μας εκαναν πια. Δε μας γεμιζαν το ματι βλεπεις εμας, των πολιτισμενων οντων αυτου του πλανητη. Κι ετσι γεμισαμε ψευτικα πρεπει και απαγορευεται, πρωτοκολλα, κανονισμους που κανεις δεν ξερει σε τι χρησιμευουν η ποιος τους πρωτοσκεφτηκε ξεχνωντας τους νομους της φυσης οι οποιοι δεν καταπατουν καμια ελευθερια παραμονο εξυψωνουν την πνευματικη πλευρα ενος ανθρωπου που δε θα χρειαζοταν ουσιαστικα κανεναν ομοιο του και ισο του να του πει τι να κανει αν δεν ειχε διαβρωθει κι αν δεν ειχε μαθει να τον διαταζουν. Τωρα πια αν προτεινεις σε καποιον να ζησει χωρις νομους και κυβερνησεις θα σε κοιταξει πελαγωμενος στην καλυτερη περιπτωση για να καταληξει να σε κοροιδεψει που σκεφτεσαι πραγματα ανεφικτα. Ανεφικτο λοιπον καταντησε το να θελει κανεις να αγγιξει και την αλλη του πλευρα. Γι' αυτο κοιτωντας γυρω σου το μονο που θα δεις ειναι αγχωμενες μηχανες να τρεχουν πανω κατω αλαφιασμενες λεγοντας που και που δυο τρια λογια πιο πολυ απο συνηθεια, επειδη ετσι εχουν προγραμματιστει. Πως λοιπον να μη φτασουμε στην αποξενωση; Πως να μην καταντησουμε ανημποροι κι ανικανοι να εμπιστευτουμε τον διπλανο μας; Πως κι εκεινος να μας εμπνευσει και να μας πεισει πως ειναι αξιος εμπιστοσυνης ωστε να του ανοιχτουμε ουσιαστικα κι οχι για να χτισουμε μια ακομη τυπικη σχεση στα πλαισια της πλαστης καθημερινοτητας; Οι σχεσεις παραμορφωθηκαν, εγιναν διεκπεραιωτικες συνηθειες. Η επαφη χαθηκε, μετατραπηκε σε απολυτη χυδαιοτητα. Το συναισθημα αντικατασταθηκε απο την κενοτητα και τελος εμεις δημιουργησαμε χωρις να το καλοκαταλαβουμε εναν μεσαιωνα αισθηματων. Την πληρη παρακμη της ελευθερης αρχεγονης κι αυθορμητης πλευρας μας. Αυτης που καμια φορα μπορεις ακομη και σημερα να συναντησεις κατα καποιον τροπο σ' ενα παιδι το οποιο βρισκει σε ολα ενα νοημα. Στα ματια ενος παιδιου τα παντα εχουν αξια, ειναι κοσμοι για εξερευνηση και εμπνευση για δημιουργια. Η φαντασια τους οργιαζει κι αυτο γιατι ακομη δεν εχουν προλαβει να μπουνε στα κουτακια στα οποια κι εμεις οι ιδιοι θα τα καθοδηγησουμε σιγα σιγα βασιζομενοι σε ανουσια πρεπει. Πρεπει που δε μας εξασφαλιζουν πως θα "φτιαξουν" εναν σωστο ενηλικα, εναν καλο ανθρωπο, ενα διευρυμενο πνευμα. Αν κοιταξουμε γυρω μας θα δουμε πως αυτα τα πρεπει ουσιαστικα μαλλον εχουν αποτυχει παταγωδως. Μας αρκει ομως που με αυτα τα πρεπει ενα παιδι θα γινει αυριο ενας "καθωσπρεπει" ενηλικας κι ας μην ξερουμε καλα καλα κι εμεις οι ιδιοι τι παει να πει αυτο και τι μας εχει προσφερει ως τωρα. Μας αρκει που δε θα διαφερει απο το συνολο ετσι ωστε να μην προκαλει με βαση ολα οσα καποτε αποφασισαμε να ονομασουμε προκλητικα, ετσι, αυθαιρετα. Μας αρκει που θα σκοτωσει μεσα του τον αυθορμητισμο, τη φαντασια, τον ενθουσιασμο για καθετι που μας περιβαλλει. Μας αρκει που δε θα εκτιμα πια το μεγαλειο της απλοτητας μα θα στοχευει απλα στα μεγαλεια. Κι αν δεν καταφερει να τα φτασει ποτε θα γινει αλλος ενας δυστυχισμενος, καταπιεσμενος ανθρωπος με χιλιαδες απωθημενα και λαθος στοχους. Μας αρκει ενας κοσμος γεματος αχρωμους, αοσμους, αγευστους και α-παθεις ανθρωπους. Χωρις παθος. Αυτο μας αρκει γιατι ετσι μαθαμε να ζουμε. Ο αλλος μεσαιωνας διηρκησε 1000 χρονια. Αραγε τουτος εδω που κουβαλαει καταλοιπα και απο τον παλιο αλλα εχει σε μεγαλυτερο βαθμο στραφει στο μεσα μας ποσο αραγε θα τον αφησουμε να κρατησει;
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Η μαρτυρια μιας "ιδεολογικης" απομιμησης



Διασκορπισμενοι σε 10 σημεια του οριζοντα. Αλλοι υπαρχουν κι αλλοι κακες απομιμησεις ισχυριζονται την υπαρξη τους για να νιωσουν καποιοι. Δεν αγωνιζονται παρα μονο με τα λογια που μεταξυ τους μαχονται και οδηγουν σε αδιεξοδη αδρανεια.

Αλλο ειμαι αλλο λεω αλλο θελω να φανει. Ο διπλανος μου σαν ενας ακομη λογος για να απενοχοποιησω την τρελα μου μ' επιασε χτες απο το χερι και μου ειπε οτι οσα πιστευω ειναι ιερα. Δεν ηξερε. Νομιζε πως μιλαω με τη συνειδηση και τη φλογα της ιδεολογιας. Κι ας μην ξερω τι πιστευω. Φτανει που μοιαζω με ολους οσους γνωριζουν τι θα πουν ολα αυτα που εγω φωναζω χωρις να κατανοω. Φτανει που νομιζω πως μοιαζω. Φτανει που φοραω τα προβλεπομενα ρουχα, που μιλαω με προβλεπομενο τροπο, που φωναζω οταν φωναζουν οι αλλοι σαν κι εμενα, που νιωθω καποιος επιτελους κι εγω. Δε μ' ενοιαξε ποτε να μαθω τιποτε, δεν ειχα εναν στοχο κοινο με τους ανθρωπους. Ξεμυαλιζομουν και ξεφευγα μεσα σε καταχρησεις που ονομαζα μαγκιες και τροπο ζωης αλλιωτικο, δεν εψαχνα τροπους να παλεψω για ενα ιδανικο μα εψαχνα τον εαυτο μου και μονον αυτον γιατι στα μονοπατια της ασημαντοτητας τον ενιωθα μεχρι χτες να σερνεται. Δεν ηθελα να ειμαι αορατος. Ηθελα να ταιριαξω κι αν χρειαστει να μοιασω. Δεν οργανωθηκα ποτε υπερ του διπλανου μου παρα μονο του ομοιου μου και αυτο για να καταφερω να ανηκω καπου. Πιστεψα κι εγω ο ιδιος καποια στιγμη πως κανω εναν αγωνα γιατι θυμιζα αμυδρα μια μειοψηφια οπου καποτε ανηκαν οι διανοουμενοι, οι ανθρωποι του πνευματος που εγω δε γνωρισα ποτε ουτε τα ονοματα τους. Τα ακουγα, τα ελεγα για να παπαγαλισω κι επειτα σωπαινα και τα ξεχνουσα ωσπου να μου ξαναχρειαστουν. Ολοι ηταν εχθροι μου κι ας ηταν αυτο που πιστευα κατι τελειως διαφορετικο με οσα εκανα. Η οργη μου για τον δικο μου μικροκοσμο εγινε οργη για το ολον μα διχως να ξερω που πρεπει να στραφω και με ποιον τροπο. Φωναζα παντα εναντια σε ενα συστημα που ποτε δεν απειληθηκε απο μενα μονο και μονο για να ξορκισω δικες μου ανασφαλειες και δικα μου φαντασματα που ακομα με κυνηγανε. Υπηρξα επιρρεπης στον φανατισμο κι αυτο γιατι οτιδηποτε βιαιο μου εδινε νοημα, μ' εκανε να νιωθω οσο ξεχωριστος δεν ημουν ποτε για κανεναν. Μου εδινε τη δυναμη που στους αλλους καταδικαζα. Δεν εσωζα. Κατεστρεφα και φωναζα "μπραβο μου, παλι τους την εσπασα" την ιδια ωρα που εβλαπτα αυτα για τα οποια οσα καταχραστηκα αγωνιστηκαν σε αιωνες περασμενους με φωνη και με σωμα. Πηρα στον λαιμο μου και τους λιγους ειλικρινεις που ακομα προσπαθουνε, πηρα στον λαιμο μου κι ολους αυτους που δεν επιδεικνυονται γιατι δεν εχουν να αποδειξουν τιποτε και σε κανεναν παραμονο οραματιζονται και παλευουν για εναν στοχο που θα γινει κοινος οχι μονο για ομοιους και παρομοιους μα για ολους τους ανθρωπους, για ολακερη τη φυση. Απογοητευμενοι τωρα πια κοιτωντας με νιωθουν αφοπλισμενοι και προδωμενοι μα ελπιζω οχι για πολυ. Οταν ξυπνησα καταλαβα πως δεν αρκει να βροντοφωναζεις κατι που δεν ισχυει για να το πιστεψουν οι αλλοι. Πρεπει πρωτα να μαθεις για ποιο πραγμα μαχεσαι και ποιος ειναι ο στοχος. Οι φτηνες απομιμησεις οπως εγω καταστρεφουν καθε καλη προθεση και αντι να ενωνουν διαλυουν. Ποσοι να εμειναν ακομη αραγε εκει εξω που δε μιμουνται κατι μονο και μονο για να σωθουν απ' την προσωπικη μιζερια τους;
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012



Προδωσαμε τη βαρυτητα απο γεννησιμιου μας
και μαθαμε να πεταμε πριν καν περπατησουμε
το πρωτο μας μπουσουλημα στα συννεφα το καναμε
κι οταν κατεβαιναμε στη γη χορευαμε για λιγο με τα χερια
θυμαμαι
τ' αλλα παιδακια στην αρχη γελουσανε μαζι μας
κοροιδευαν τα ξυπολητα μας ποδια
και τα ξεφτισμενα φτερα στους ωμους μας
περιφρονουσαν τις μαυρισμενες μας φτερνες
και τα σκονισμενα μας πουκαμισα
οι καρδιες μας επελεξαν τη ζωη εξω απο ορια
κι οπου αντικριζαμε γραμμες, κελια και συνορα
αρχιζαμε ομαδικα τις δολιοφθορες
επειτα μας ειπαν τρομοκρατες και αντισυστημικους
ηταν δυο τιτλοι τιμης που με κοπο κατακτησαμε κι ιδρωτα
τα παιδακια εγιναν ενηλικες και μας πολεμησαν
με φοβο, με λυσσα, με μισος
δε γελουσανε πια
μα γενικα ειχαν παψει να γελανε με οτιδηποτε
γιναμε οι τρελοι των πολεων, οι ανταρτες των ονειρων
κοβαμε βολτες με χρωματιστα προσωπα και κοκκινα χαμογελα
για να κανουμε κοντραστ με τις αχρωμες ζωες τους
Προδωσαμε τις πραγματικοτητες και φτιαξαμε αλλες
Αληθειες τις ειπαμε. Μονο που οι ανθρωποι
μαζι μ' εμας αρχισαν ν' αποφευγουνε κι εκεινες.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Το μεσα σου μισο



Λεξεις κρεμονται απο τα χειλη σου
ξεχειλιζουν συναισθηματα απ' τα ματια σου
αυτοχειρες γινονται οι λεξεις και βουτανε στο κενο
πριν ειπωθουν
πριν ανθρωπου αφτι ακουσει τον ηχο της καρδιας σου
σβηνει το συναισθημα στην κορη των ματιων
η μαυρη τρυπα της ρουτινας σου
μυρικαζει οσα τολμησες να νιωσεις
κι αντι γι' αυτα ξεστομιζεις κι αλλα ψεματα
κι αλλα λογια κενα και κενοτερα, κουφια
ξυλινα γελια, κραυγες διχως νοημα
κι υστερα κρυβεις τα ματια σου πισω απ'το καμουφλαζ
πισω απο μεμβρανες παχυρευστες στο χρωμα του δερματος
και μαυρες υπογραμμισεις
αυτο που θες ειναι τα ξενα βλεμματα πανω σου
να μαγνητισεις θες τους θαυμασμους των αλλων
μα εγω το ξερω
οταν κανεις σου μιλησει με λογια γυμνα
ολη η αληθεια ξεδιπλωνεται σα χειμαρρος στα ποδια σου
οταν κανεις δε σου μιλα παρα μονο η σιωπη
που συνδιαλεγεται τα βραδια με το κρυφο σου εγω
τοτε εισαι αλλος, εισαι ενας αλλος, διαφορετικος
ολο συναισθημα και σκεψεις και ντροπη
ντροπη για ολ' αυτα που επιμελως καταπιεζεις
για τους αλλους.
Στη χουφτα σου απροστατευτος ξαπλωνεις
και ξεχασμενος κλεινεσαι ο μισος πισω απο καγκελα
για να φανει εκεινος στα εγκοσμια, ο χαρουμενος
ο φτιαγμενος εαυτος με τροπο ταιριαστο
σ' ολα εκεινα τα φτιαχτα "συμφωνα με" τους.
Ειναι κριμα σου λεω
για μενα που καταφερα μια μερα να σε δω
κι ετσι ανεπαισθητα να νιωσω την ανασα σου πνιχτη
για μενα που καταφερα μια μερα να σε πιασω επ' αυτοφωρω
την ωρα που για λιγο αποποιηθηκες την αδεια φορεσια σου
ειναι κριμα σου λεω
κι ας μου κρατας κακια που σαν ηδονοβλεψιας παραφυλαξα
μηπως δω γυμνη και τη δικη σου αληθεια.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

no RULES are necessary # when LOVE is everywhere



Οι νομοι και οι κανονισμοι εχουν φτιαχτει γι' αυτους που δεν ξερουν ν' αγαπανε και για οσους δε γνωριζουν τι σημαινει αλληλοσεβασμος . Οι υπολοιποι δεν τους χρειαζονται. Παρολαυτα ειναι αστειο αν σκεφτει κανεις πως οποιος δεν ξερει να αγαπαει, να σεβεται, να μοιραζεται, οποιος δεν ξερει τι σημαινει ισοτητα, αλτρουισμος και αλληλεγγυη οπως και να χει στο τελος καποιον θα βλαψει η θα αδικησει ειτε υπαρχουν κανονισμοι και νομοι ειτε οχι. Και φυσικα δεν αναφερομαι στα ανθρωπινα λαθη που γινονται χωρις προθεση. Κατι δεν παει καλα εδω λοιπον. Γιατι...υπαρχουν τοσοι πολλοι νομοι αλλα τοση λιγη δικαιοσυνη! Μηπως ηρθε η ωρα να εστιασουμε καπου αλλου;
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Κάνε κι εσύ εναν κόπο.


Πάνε πια οι καιροί που έκοβα και μοίραζα τον εαυτό μου με το μέτρο. Δε σκορπάνε οι καρδιές. Οι καρδιές κερδίζονται κι έπειτα ανοίγουν.


Διαβάστε περισσότερα...

Razzle dazzle them...



Ξερεις τι καταλαβα; Πως σε αυτον τον κοσμο για να πετυχει κανεις πρεπει εκτος των αλλων να ξερει να δειχνεται. Να πλασσαρεται ρε παιδι μου, πως το λενε; Οταν αγαπας κατι πολυ για να καταλαβουν οι αλλοι τι σου συμβαινει και να σεβαστουν το παθος σου δεν αρκει μοναχα η δουλεια και η προσπαθεια. Δεν αρκει να εισαι συνεπης και να χεις θεληση. Πρεπει να ξερεις ολα τα παραπανω να τα δειχνεις με τετοιον τροπο που να κανουν μπαμ απο χιλιομετρα ακομη και στον πιο αδιαφορο ανθρωπο. Να τα μεγεθυνεις σε τετοια υπερβολη που να καταντανε γκροτεσκα και αυτα κι εσυ μαζι. Πρεπει να παψεις να εκφραζεσαι και να θελεις να ζεις σαν ανθρωπος, πρεπει να παψεις να λες πως οσα αγαπας δε θελεις να σε παγιδεψουν αλλα να συνοδευουν την υπολοιπη σου ζωη η οποια για σενα ειναι εξισου σημαντικη και γεματη ομορφες εμπειριες που θα σε κανουν καλυτερο. Πρεπει να παψεις να λες πως ενας ανθρωπος χρειαζεται ποικιλια, πως δεν ειναι μονοδιαστατος και πως καλο ειναι να δινει λιγο χρονο και σε αλλες πτυχες της φυσης του και της προσωπικοτητας του προκειμενου να μην εξελιχθει μονοπατα. Οχι φιλε μου. Ολα αυτα για να πετυχεις σημερα δεν πρεπει να τα εκφραζεις ποσω μαλλον να τα εφαρμοζεις. Η ουσια παει χερι χερι με την υπερβολη σε αυτον τον κοσμο. Πολλες φορες δε χρειαζεται καν ουσια. Η υπερβολη αρκει. Δεν αρκει να δουλευεις και να δινεις ενα κομματι σου σε αυτο που θελεις να ακολουθησεις. Ειναι πλεον πιο σημαντικο να το διατυμπανιζεις, να το προβαλεις με καθε τροπο οσο περισσοτερο μπορεις, να μη σταματας να ασχολεισαι μαζι του οπου σταθεις και οπου βρεθεις σα να μην εχεις απολυτως τιποτε αλλο να κανεις. Λες και ολη η υπολοιπη ζωη σου ειναι κενη, ανουσια, ανυπαρκτη. Πρεπει πρωτα να αποδεικνυεις συνεχως στους αλλους οτι το θες και οτι αξιζεις μεχρι να σιχαθουν να το βλεπουν και να το ακουν κι ετσι με το πες πες να το πιστεψουν κιολας ισχυει δεν ισχυει. Δε θελει ανθρωπους πολυδιαστατους και ζωντανους, θελει μηχανες που εχουν μπερδεψει την πειθαρχια της συνεπειας με την πειθαρχια του "σηκω-σηκω, κατσε-κατσε". Δε θελει να ψαχνεσαι, θελει να αφιερωνεσαι ολοκληρωτικα τοσο που αν δε σου ρουφηξει αυτο με το οποιο επελεξες να ασχοληθεις μεχρι και την τελευταια ρανιδα του αιματος σου να μη σταματησεις. Τοσο που αν δε σε στεγνωσει απο ζωη να μην ησυχασεις. Μονο που αυτο δεν σημαινει για μενα πως αφιερωνομαι σε κατι. Σημαινει πως χαντακωνομαι εξαιτιας του. Κι αν αφησω αυτο που αγαπω να με χαντακωσει καποια στιγμη θα παψω να το αγαπω. Και αυτο το οποιο θελω το αγαπω παρα πολυ για να το αφησω να εξελιχθει ετσι. Δυστυχως με αυτα τα μυαλα που κουβαλαω, που δε δειχνομαι, που δεν πεταω καθε τοσο λατρευτικες κορωνες και που θελω να ζησω οσο περισσοτερα πραγματα μπορω, ειναι σχεδον σιγουρο οπως βλεπω οτι θα μεινω πισω να κυνηγαω τους γκροτεσκ λατρευτες των ονειρων. Ως γνωστον καθε τι ελευθερο πληρωνει τα σπασμενα στον κοσμο τουτο. Ακομη και οσα αγαπαμε τα κατανταμε φυλακες επειδη αυτο που μας νοιαζει δεν ειναι τιποτε αλλο παρα μονο το φαινεσθαι, η φιγουρα, οι εντυπωσεις. Για μενα καθετι που καταληγει να σου ρουφαει το αιμα και τις στιγμες σου και να σε στραγγιζει δεν ειναι παρα ενας αποτυχημενος τροπος να δειχτεις και να αποδειξεις παντα κατι στους αλλους. Οχι να δημιουργησεις, να δειχτεις. Δε ζεις ομως για τους αλλους. Ζεις με τους αλλους. Το θεμα ειναι πως αυτο το "με" δεν αργησε να γινει "για" κι ετσι ο τροπος αυτος, των εντυπωσεων φανταζει αν και αποτυχημενος ο μονος που οδηγει στην επιτυχια...Η ουσια πλεον δεν αρκει. Αν δεν μπορεις να τους πεισεις μπερδεψε τους λενε...οι πολλες φανφαρες ακριβως εκει οδηγουν. Τους θαμπωνεις, τους μπερδευεις και πετυχαινεις. Γιατι ας μην ξεχναμε πως σε πολλες περιπτωσεις λογω εκεινου του "για" που λεγαμε παραπανω εξαρτιεσαι απο αλλους. Απο αυτους που οι γκροτεσκ φιλοι σου εχουν ηδη πεισει και σε εχουν αφησει πισω να αναρωτιεσαι τι πηγε στραβα με σενα...



Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Ξέσπασμα



Ε λοιπον οχι. Καποιες στιγμες δεν ειμαι καλα. Καποιες στιγμες δε θελω να το παιζω υπερανω, δε θελω να κοιταω μονο τη φωτεινη πλευρα της ζωης οσο καποιοι μου μαυριζουν την υπολοιπη. Δε θελω να κανω τα στραβα ματια και ξερεις τι με ενοχλει πιο πολυ; Η αδικια! Βαρεθηκες να τ' ακους αυτα ε; Βαρεθηκες να ακους τα γνωστα επαναστατικα κλισε και κλεινεις τ' αφτια σου προχωρωντας παρακατω. Μα ηθελα να ξερα τα ασχημα δεν τα βαρεθηκες πια; Δε μπουχτισες απ΄τα παραλογα τους; Δε σε πονανε ολα εκεινα τα κανονιστικα πληρως τετραγωνισμενα κελια οπου φυλακιστηκε η φυση μας ολακερη; Δε θελω ρε φιλε να πηγαινω αλλο με τα νερα τους για να μη γινει κατι η να γινει κατι αλλο! Δε γουσταρω σου λεω να παραχαιδευω τις δηθενιες τους και τα κομπλεξ τους για να πετυχω τους στοχους μου και τα ονειρα μου. Δε θελω να εξαρτιεμαι απο ανικανους και να λεω συνεχεια δεν πειραζει. Πειραζει! Πειραζει, τ' ακους; Πειραζει και παραπειραζει! Γιατι αν συνεχισω να δεχομαι τα παντα χωρις να βγαζω μιλια θα καταληξω να μισησω τον εαυτο μου. Θα καταληξω να πιστεψω σε αυτους περισσοτερο απ' ο,τι πιστευω σε μενα. Θα αχρηστευτω επειδη ετσι θελουν. Θα με παρατησω και θα φυγω, θα πανε ολα στραφι και μετα; Μετα...θα γινω σαν κι εσενα που με κοιτας κουνωντας το κεφαλι περιφρονητικα λιγο πριν μου γυρισεις την πλατη γελωντας σα χαζοχαρουμενο. Μην κλεινεις τ' αφτια σου! Παρανοια! Βαρεθηκες ν' ακους επαναστατικα κλισε αλλα κολυμπας μεσα σ' εναν βοθρο και τον λες πραγματικοτητα. Δεν τον βαρεθηκες τον βοθρο! Στην πραγματικοτητα δεν μπορεις πια χωρις αυτον, ε; Εκει γεννηθηκες, εκει μεγαλωσες κι εκει θα πεθανεις. Γιατι αντι ν' ανοιξεις τα ματια σου κλεινεις και τ' αφτια σου! Ε λοιπον κι εγω βαρεθηκα εσενα ανθρωπε. Σας βαρεθηκα...Και ναι. Πειραζει!
Διαβάστε περισσότερα...

Παιχνίδι ειδώλων



Και ξαφνικα

δεκαδες ματια γυρω σου

εγιναν καθρεφτες

δεκαδες ειδωλα

μικροι εαυτοι

καρφωνουν το βλεμμα τους πανω σου

ποσα κομματια δικα σου σκορπισαν

σε δεκαδες εντυπωσεις αλλων

ποσοι εισαι;

Δεκαδες

κι ολοι τους διαφορετικοι

τους πιο πολλους απο αυτους

δεν τους γνωρισες ποτε

δεν ηξερες καν οτι υπαρχουν

εστω και εξω απ' το κορμι σου

μα ποσο αδικοι ειναι ορισμενοι

που ενω ειναι ψευτικοι

εχουν το θρασος

να μοιαζουν πιο αληθινοι κι απ' το πρωτοτυπο

ειναι γιατι οι εντυπωσεις των αλλων

τους εθρεψαν καλυτερα

απ' ο,τι εσυ εσενα



Έλλη Π.


"Διαβάστε περισσότερα".
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Ησουν;



Αν ηταν να δωσω καποια γευση στην αναμονη θα ηταν αυτη του γλυφου νερου. Αυτη που εχει το νερο οταν το ανακατευεις με σοδα μαγειρεματος, εχεις δοκιμασει ποτε; Ετυχε να πιω μια φορα...Στην αρχη νομιζεις οτι μπορεις να το αντεξεις, στην πρωτη γουλια ισως να μη σε ενοχλει τοσο πολυ, οσο ομως συνεχιζεις τοσο ανακατευεσαι, τοσο αηδιαζεις, δεν αντεχεις αλλο, θες να σταματησεις και να ξερασεις κι αυτο που ηδη εχεις πιει. 
Αυτην ακριβως την αισθηση εχει και η αναμονη. Σε ξεγελαει πολλες φορες στην αρχη. Επαναπαυεσαι στην παρηγορητικη πεποιθηση της επομενης γωνιας η οποια δεν ξερεις τι σου επιφυλασσει κι εσυ φυσικα στηριζεις την ελπιδα σου στο 50% των πιθανοτητων να ειναι κατι καλο. Σκεφτεσαι οτι μπορει τωρα ολα να φαινονται μετρια, ασχημα η αδιεξοδα αλλα που θα παει, αυτη η πορνη η γωνια κατι θα φερει και για σενα, κατι καλο θα ριξει πανω σου καθως θα στριβεις η κατι καλο θα διασταυρωσει και με τον δικο σου δρομο καθως θα συνεχιζεις μπροστα. Περνας την πρωτη γωνια, τιποτα. Γλυκοκοιταζεις την επομενη με λαχταρα. Παλι τιποτα. Τριτη, τεταρτη, πεμπτη γωνια κι ακομη διασταυρωνεσαι με το απολυτο τελμα. Ωσπου κατι μεσα σου εξεγειρεται και ξεσπας. Με εναν δικο σου τροπο ξεσπας και ερχεσαι αντιμετωπος με αποφασεις που πρεπει να παρθουν η με προβληματισμους για το τι κανεις λαθος μιας και μεγαλωσες τοσο που δεν μπορεις πια να τα ριχνεις ολα στην τυχη σου την ξελογιαστρα η στους αλλους. Θα ηταν ανωριμο. Σε τι εφταιξες λοιπον; Τι κανεις λαθος; Κι εκει ειναι που πρεπει να φανεις δυνατοτερος απο καθε αλλη φορα. Γιατι αν εχεις τα κοτσια και το ανακαλυψεις θα υποχρεωθεις και να το αλλαξεις. Κι αυτο κι αν θελει κοτσια φιλε μου. Φτανεις λοιπον και στο πολυποθητο σημειο οπου εχεις επικεντρωθει στο τι δεν κανεις σωστα. Τα βαζεις με τον κακο σου εαυτο και προσπαθεις να του αλλαξεις τα φωτα. Παλευεις μαζι του, νικας σε διαφορες μαχες με σκοπο να νικησεις τελικα και στον πολεμο. Κι εκει που λες οτι, δεν μπορει, τωρα πια κατι αξιζεις κι εσυ ωστε να ελπιζεις στο τρακαρισμα που λεγαμε πριν με την τυχη σε καποια γωνια απο αυτες που επονται, αντιλαμβανεσαι τελικα πως ουτε τωρα συμβαινει το μοιραιο. Μα καλα, αναρωτιεσαι, αυτη η ρημαδα η φραση με το συμπαν βασιστηκε αποκλειστικα και μονο στη φαντασια του συγγραφεα η το συμπαν αντιπαθησε τη φατσα μου και μου γυρισε την πλατη ετσι αυθαιρετα; Παλι εγω κανω λαθος; Κι ετσι φτου κι απ' την αρχη ξεψαχνιζεις τον εαυτο σου, περνας απο τη διαδικασια της αναλυσης, της αυτοψυχαναλησης, της αυτογνωσιας, του διαλογισμου κλπ κλπ, ανακαλυπτεις λιγα ακομη πραγματακια που σιγουρα σηκωνουν βελτιωση, τα βαζεις κατω και τα καταπολεμας. Και τωρα; Αρχιζεις το κυνηγητο των ευκαιριων που φυσικα ειναι γνωστο οτι δε θα σου χτυπησουν την πορτα αν εσυ δεν τις καλεσεις πρωτα, ασχετα που σε πολλους γνωστους σου εχει συμβει και αυτο. Εσυ σαν λογικος ανθρωπος που εισαι δεν το δενεις και κομπο ωστε να στηριχτεις σε αυτες τις περιπτωσεις. Κυνηγητο λοιπον. Τι εχουν ομως μαζι μου οι ευκαιριες αναρωτιεσαι για αλλη μια φορα και οποτε με βλεπουν αν και τις παιρνω το κατοπι τρεχουν σα δαιμονισμενες προς καθε αλλη κατευθυνση εκτος απο τη δικη μου; Τι τους εκανα; Δεν μπορει, λες, παλι εγω θα φταιω. Ετσι δεν ειπαμε οτι κανουν οι ωριμοι ανθρωποι; Δεν ψαχνουν αλλου τον φταιχτη παρα κοιταζουν το τι κανουν οι ιδιοι. Στηνεσαι μπροστα στον καθρεφτη και ξεκινας την ψυχικη περιπλανηση για πολλοστη φορα. Ουτε γκουρου να ησουν. Κοντευεις να αγγιξεις τη θεωση που λεει ο λογος κι ακομη οι επομενες γωνιες σε φτυνουν επιδεικτικα. Για στασου ομως...ξαφνικα ανακαλυπτεις κατι παραπεταμενο σε μια γωνια σκοτεινη και γεματη υγρασια. Καπου εκει στο υποσυνειδητο που με δικη του πρωτοβουλια σου κραταει καποια πραγματα μυστικα για να μην κακοκαρδιστεις καημενε μου...Να η ερωτηση που σε ξεμπροστιαζει τελικα. Σε κοιτας. Αραγε...ησουν απολυτα ειλικρινης με τον εαυτο σου;
Ησουν;
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Ε.Π.



Ξερεις τι ξεθαψα πριν λιγο καιρο; Εκεινο το παλιο εφηβικο μου πεισμα. Δεν ξερω που και πως το βρηκα κατω απο αυτα τα συντριμμια. Μα γι' αυτο σου ειπα πως το ξεθαψα. Πρωτα ηταν η προδοσια που το γκρεμισε. Μετα ηρθε η ψυχη μου να το πλακωσει. Επειτα οι φοβοι μου το θαψανε και προσφατως το τερας που θρεφαμε στον κορφο μας, αυτο που αναδιπλωθηκε και επιτεθηκε με τη μορφη της νεας "ταξης" πραγματων το εξαφανισε απο τα ματια μου. Κι ομως ετσι ανεξηγητα εγω το ανακαλυψα και το ανεστησα. Δεν ξερω ποσο θα κρατησει για να ειμαι ειλικρινης. Ο,τι ομως μπορω να κανω για να το διατηρησω ζωντανο θα το κανω, αυτο το ξερω. Θυμαμαι εκεινη τη φραση που ελεγα συχνα καποτε με παιδιαστικη ορμη και πεισμωμενο βλεμμα: "Εγω θα γινω!" Για εκεινο το παιδι οφειλω να παλεψω. Για οσα εκεινο πιστευε και αγαπουσε, για οσα εντυνε ομορφα υπο το πρισμα της παρορμητικης του αθωοτητας, για οσα αν ακομη ζουσαν μεσα μας καθως ενηλικιωνομαστε δε θα ηταν αναγκη να προσποιουμαστε πως βαλαμε μυαλο αντι να παραδεχτουμε πως συμβιβαστηκαμε σε πολλους τομεις της ζωης μας. Οφειλω να του δωσω εστω τη χαρα οτι το προσπαθησα, πως δεν ξεχασα καπου στα μισα της διαδρομης, οτι δεν εγινα κι εγω σαν αυτους που κοιτουσα καταματα προσπαθωντας να τους πεισω για ονειρα οταν η καρδια μου φλεγοταν απο θεληση και παθος.

Χορευα κι αργησα που λεει και το τραγουδι...μα στην πορεια καθε αρχη καταργησα. Ελευθερωθηκα! Ναι...χορεψα στη ζωη μου σε αλλους ρυθμους, σε διαφορα τεμπο, πανω σε ασχετα βηματα απο αυτα που μου διδασκε ο κοσμος. Χορευα μονη μου κατω απο τη βροχη, λουσμενη στον ηλιο που εκαιγε τους ωμους μου, μεσα στις λασπες, χορευα κι εψαχνα τα ωραια. Τα ωραια που δεν εβρισκα κι αναγκαζομουν να τα γεννησω εγω με ο,τι πονο συνεπαγεται η γεννα εστω κι αν εδω μιλαμε για γεννα της ψυχης. Τα ωραια που ισως τυφλωθηκα απο τους αναστεναγμους και δεν μπορεσα να δω εγκαιρως, γιατι συνεβη κι αυτο, καθως περνουσα μπροστα απο χιλιες δυο ζωες στο διαβα μου. Να διαλεξω καποια απο αυτες επρεπε μα δεν ηθελα να περιοριστω σε μια. Δεν ηθελα να παρω μια ζωη απο παζαρι και να τη βαλω σαν κοστουμι πανω μου. Ηθελα πολλες να δοκιμασω. Ηθελα να νιωσω και οχι να ντυθω. Να εκτεθω και οχι να κρυφτω πισω απο τυπους και πρωτοκολλα. Μα ετσι, το παραδεχομαι, εχασα πολλα χειροπιαστα την ωρα που κερδιζα σε άυλα. Την ωρα που γεμιζα αισθηματα, που ξεχειλιζα απο αυτα τα οποια δε βλεπουν οι πολλοι, απο αυτα που δε φαινονται για να τα ονοματισει καποιος κερδος. Σε μια διαδρομη διχως φρενα, μονη μου τα εσπασα οπως και τα μουτρα μου πολλες φορες, καταφερα να δω μεσα απο τον ιλιγγο της ταχυτητας οσα ποτε δεν ειδε ανθρωπου ματι σε μια ολοκληρη ζωη και ολα πεντακαθαρα γιατι το μυαλο μου κινουνταν στη δικη μου φυσιολογικη ταχυτητα, αυτη του φωτος. Δεν ξερω αν ηταν ωραια μα ηταν το ιδιο το παθος.

"Εγω θα γινω!" με συνοδευε η φωνη του εφηβου εαυτου μου καθως εσκαβα με χερια ματωμενα τα χωματα που εριξαν πανω μου οι αποφασεις που υπακουσαν στα θολα μου ενστικτα. Ο σκοτεινος  μου εαυτος ειναι καλυτερος. Αυτον θα ακολουθησω λοιπον γιατι το δικο μου φως ειναι το σκοταδι. Μην τρομαζεις. Αντεστρεψα τις εννοιες ειρωνικα. Ψαξε εσυ να βρεις το γιατι. Αποφασισα να παω κοντρα στην κανονικοτητα. Εκεινο το πεισμα εχει πειθω και ηταν το δευτερο πραγμα που αφησα να με παρασυρει και να με επηρεασει. Γιατι εγω το γεννησα!

Η ελευθερια, ο ερωτας και η ελπιδα ξεκινανε απο Ε οπως και το ονομα μου. Αν τα αθροισεις ολα αυτα θα γεννηθει το παθος που τα γενναει ολα ξανα. Απο Π ξεκιναει το επιθετο μου, για δες...Δεν ειμαι ενα ονομα και πεντε αραδιασμενα γραμματα στη σειρα...ειμαι πολλα και τιποτα. Για να δουμε λοιπον αυτα τα αρχικα γι' αρχη που θα με βγαλουν...


Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Διδασκομενη...



 Ευτυχία Παπαγιαννοπουλου- Νενα Μεντη
Μια παρασταση που κανεις δεν επρεπε να χασει

Χτες το απογευμα πηγα επιτελους να δω την παρασταση "Ευτυχια Παπαγιαννοπουλου" στην οποια η Νενα Μεντη ενσαρκωνει στην κυριολεξια τη στιχουργο. Και οταν λεω στην κυριολεξια εννοω οτι η ηθοποιος καταφερνει να δωσει σαρκα και οστα στη γυναικα που υποδυεται. Γινεται η ιδια Ευτυχια Παπαγιαννοπουλου μπροστα στα εκπληκτα ματια των θεατων καθε βραδυ. Θα μου πει κανεις μα η δουλεια του ηθοποιου αυτη δεν ειναι; Θα απαντησω πως ναι. Αυτη πρεπει να ειναι. Δε σημαινει ομως πως παντα επιτυγχανεται αυτο. Χτες εζησα μια μοναδικη εμπειρια. Η Νενα Μεντη διδαξε θεατρο σ' εμενα σαν εκκολαπτομενη ηθοποιο για την οποια αποτελει ονειρο τρελο να φτασει σε τετοια επιπεδα καποια στιγμη στη ζωη της, και σε ολους μας ξυπνησε δυνατα συναισθηματα συγκινησης, συμπαθειας και ταυτισης τοσο με την ηθοποιο οσο και με τον χαρακτηρα της Ευτυχιας Παπαγιαννοπουλου. Στο τελος της παραστασης ολος ο κοσμος σηκωθηκε ορθιος και χειροκροτουσε για καμποση ωρα. Η Νενα Μεντη ανταπεδιδε το χειροκροτημα εμφανως συγκινημενη μιας και οσες φορες πιστευω κι αν το ζησει κανεις αυτο ποτε δε συνηθιζεται...Δεν ηξερα τελικα με τι να πρωτοσυγκινηθω βλεποντας αυτην την καταπληκτικη παρασταση. Με την ηθοποιο που εδωσε την ψυχη της πανω στο σανιδι κοβοντας μας την ανασα παρολο που ηταν μονη της για περιπου μιαμιση ωρα; Με τη ζωη της στιχουργου που ηταν λες και βλεπαμε την ιδια να ζωντανευει μαζι με τα φαντασματα της και να μας εξιστορει ολα οσα βιωσε, λυπες και χαρες, με ολη τη δυναμη της καρδιας της; Ακομη και στις κωμικες στιγμες του εργου το δακρυ δε φανταζε περιττο. Γελουσες και συνεπασχες μαζι, μη μπορωντας παρα να παραδεχτεις αυτη τη γυναικα. Την Ευτυχια; Τη Νενα; Μα για μιαμιση ωρα ηταν ενα και το αυτο! Να συγκινηθω επισης με το ενθουσιωδες χειροκροτημα του κοσμου στο τελος που αποτελει τη μεγαλυτερη αναγνωριση για εναν ανθρωπο που τα δινει ολα εκτεθιμενος μπροστα στα ματια σου ψυχη τε και σωματι; Να συγκινηθω τολμωντας να βαλω με τη φαντασια μου για λιγο τον εαυτο μου στη θεση της Μεντη εστω κι αν διαπραττω κατα καποιον τροπο υβρη; Ειχα πολλους λογους λοιπον για να συγκινηθω χτες βραδυ και το εκανα. Πραγμα που δε διστασα να πω ουτε εγω ουτε οι φιλοι μου και στην ιδια οταν περασαμε απο το καμαρινι να της πουμε συγχαρητηρια με ολη μας την ψυχη. Της ειπα οτι διδαξε. Και το εννοουσα.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Journey of life



Πηγα να μετρησω οσα εχτισα. Χρονια πανω στα χρονια κι αλλα χρονια...σαν τουβλα το ενα πλαι στο αλλο, το ενα πανω στο αλλο κι ολα μαζι ορθωθηκαν τοιχος ολοκληρος μπροστα μου. Μετριουνται αραγε ολα αυτα που υπηρχαν μεσα στα χρονια; Μετριουνται ολα αυτα που θα δω αν γκρεμισω τη φυλακη που εφτιαξα με τα ιδια μου τα χερια στοιβαζοντας ετσι τον καιρο; Μα δεν ειχα καταλαβει πως τα χρονια τ' αφηνεις ενα ενα πισω σου σαν τον Κοντορεβυθουλη που αφηνε τα ψιχουλα στο διαβα του. Τ' αφηνεις ετσι καθως περνανε για να θυμιζουν την πορεια σου σα χναρια πανω στη νωπη ζωη σου. Για να σου δειχνουν απο που περασες ωσπου να φτασεις στο εδω, για να σου θυμιζουν οσα ειδες, οσα γνωρισες, οσα αγγιξες, οσα ενιωσες. Μα τ' αφηνεις. Μαζι σου παιρνεις τα συναισθηματικα λαφυρα που σου αφησαν οι εμπειριες σου. Τα χρονια δεν τα σερνεις ουτε πισω σου σα βαριες αλυσιδες καταδικου ουτε τα στοιβαζεις σε τοιχο μπροστα σου οπως εγω. Ενα ενα σ' ακολουθουν μα τα 'χεις ελευθερα αφησει ενω προχωρας μπροστα με βημα σταθερο. Ισως οχι παντα σιγουρο, ισως οχι παντα αποφασισμενο μα σταθερο οσο μπορεις γιατι καθε πισωγυρισμα ειναι μια στιγμη ακομη που πεθαινει αδοξα στο τωρα σου. Ετσι που λες...δεν καταλαβα πως τα χρονια μου επρεπε στα βηματα μου πανω να τ' αφησω και να περπατησω με τα ματια μου σε οσα ακομη ιχνη δε σχηματιστηκαν μπροστα μου. Να παιξω μαζι τους, να τα βαλω στη σειρα η να τ' ανακατεψω, μα ελευθερα να τ' αφησω να μ' ακολουθουν. Γεματα αλλα οχι ασηκωτα. Μαζι μου αλλα οχι φορτιο στην πλατη μου. Μεσα μου μα οχι να με πνιγουν. Πηγα να μετρησω οσα εχτισα. Και τωρα που ειδα αυτον τον τοιχο εδω μπροστα σκεφτηκα να γκρεμισω οσα δεν τολμησα ποτε...


Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Αυτο ειναι για μενα Αναρχια!



Να χαμογελαω χωρις να φαινεται παραταιρο
κι οχι να λεω στο "τι κανεις;" ενα ψευτικο "καλα"
να περπαταω με το κεφαλι ψηλα
οχι με την πλατη κολλημενη στον τοιχο
να σχεδιαζω το μελλον
κι οχι να κλαιω για ενα χαμενο παρελθον
Να σ' εχω διπλα μου
κι οχι μπροστα μου, πισω μου, κατω η πανω
να κοιταζω τους αλλους στα ματια
οχι καχυποπτα
να μιλαμε για αγαπη
οχι για κατασκευασμενα μιση
να παλευουμε ο ενας για τον αλλον
και οχι ο ενας τον αλλον
να αρθρωνω τη λεξη λευτερια με περηφανια
κι οχι με καταπιεσμενη νοσταλγια
να εχω στοχους
οχι φρουδες ελπιδες
να ζω τη ζωη μου
κι οχι να προσκυναω για επιβιωση
να απενοχοποιησω την επιθυμια
κι οχι την απληστεια
να ειμαι κομματι του κοσμου
κι οχι χρωμα δερματος η αριθμος σε γραφειοκρατικα κιταπια
να συνεισφερω κι οχι να εκμεταλλευομαι
να συμμετεχω κι οχι να ειμαι συνενοχος
ν' αναβαθμιζομαι, οχι να συμβιβαζομαι
Να φοβαμαι μηπως βλαψω εναν ανθρωπο
κι οχι μηπως εκεινος με βλαψει για ο,τι ειμαι
να διεκδικω το "ολοι μαζι" και οχι το "μονο δικο μου"
να πιστευω στο αδυνατο
για να επιδιωκω το ενα βημα παραπερα

Αυτο ειναι για μενα Αναρχια!

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Σημερα ποιος θα πει ΟΧΙ;



Δεν εχω να πω πολλα...σημερα γιορταζουμε την 28η Οκτωβριου πιο πολυ απο συνηθεια. Τη  "γιορταζουμε" με τροπους αταιριαστους στην ιστορια, σε ενα παρον που απειλει καθε μορφη ελευθεριας με τη συγκαταθεση πολλων απο εμας. Ολα οσα εχουν συμβει σημερα και ολα οσα ενδεχομενως συμβουν θα τα μαθετε αν δεν τα εχετε ηδη μαθει. Νομιζω οτι μερες σαν τη σημερινη τωρα πια μονο σαν τραγικες ειρωνιες μπορουν να βιωθουν. Εγω δε θα πω τα χρονια πολλα που απο το πρωι ακουω. Φασισμο πολεμησαμε μα φασισμο επιλεγουμε. Ελευθερια διεκδικουσαμε καποτε και ανελευθεριες επιζητουμε ακομη και με την "υπερπολυτιμη" ψηφο για "οπλο". Οσο εκει εξω υπαρχουν ακομα ανθρωπακια που επιβουλευονται τα δικαιωματα μας, τις ζωες μας και την ιδια την ελευθερια για μενα δεν υπαρχει τιποτε να γιορτασω. Υπαρχει μονο μαυρο σκοταδι το οποιο πρεπει να πολεμησω με νυχια και με δοντια προκειμενου να μπορω να αντικριζω με περηφανια τοσο το παρελθον οσο και το μελλον μου που τωρα μοιαζει ανυπαρκτο...
Ας παψει πια να κυβερνα η αγνοια και η κοντοφθαλμια. Αν δε θελετε να δειτε, αν δε θελετε να μαθετε, αν δε θελετε να κατελαβετε, θα μας βρειτε μπροστα σας. ΟΧΙ στην καταντια που μας πλασσαρουν για ζωη, ΟΧΙ στον ελληνοποιημενο φασισμο!
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

No contracts



Συμβαση; Ποια συμβαση;
Ο χρονος των ανθρωπων ειναι η φθορα
Δεν εκανα κανενος ειδους συμβαση λοιπον
να παραμεινω νεα
Το ποσο νιωθω ειναι
Το πως νιωθω
που κρατησε ετσι τον πυρηνα μου
για να μεινει αγεραστος κι ο φλοιος μου
Ψυχη σκαψε να βρεις εδω μεσα
Ξερεις τι λενε;
πως οσο μεγαλωνεις λογικευεσαι
μα δε σου λενε ακομα
πως οσο "λογικευεσαι" σαπιζεις
Συμβαση!
Μη μου ξαναπεις αυτη τη μολυσμενη λεξη
τρυπαει τα παλομενα μου τυμπανα
αδιαφορω για τις συμβασεις
το ποσο νιωθω ειναι
το πως νιωθω
που κραταει αφθαρτη την άυλή μου υλη
για να μενω παντα εκει
στα εφηβα μου ματια
ιδια με την ορμη των νιατων μου
βαδιζοντας μπροστα.
Δε χρειαστηκα διαβολους να πουλησω την ψυχη μου
διαβολους πολεμησα εδω
που φοραγαν φτερα.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Brain control monster


Ενα κτηνος με ματια κενα
βαριανασαινε στον ρυθμο των παλμων του κοσμου
Μυριζοντας τα χναρια της διαδρομης μου
μ' ακολουθησε
Κοιτουσα ισια μπροστα για να κανω το αβεβαιο σιγουρο
Καρφωμενη μπροστα
Λες και ζουσα σε θριλερ μια σκηνη σε slow motion
οι θεατες μες απ' την οθονη
μου φωναζαν "πισω σου, ΠΙΣΩ ΣΟΥ!"
καθως επεφταν με φορα στο γυαλι για να το σπασουν
μα ησαν λιγοι ακομα
Yπηρχαν κι αλλοι που γελουσαν στη γωνια τους
σαν κορακια ντυμενοι με μαυρα σαβανα
δειχνοντας με
μα εγω δεν ακουγα
κανεναν τους δεν εβλεπα
και ντουκ-ντουκ, ντουκ-ντουκ, ντουκ-ντουκ
το κτηνος με τα κενα ματια
ξυπνησε στην καρδια του κοσμου
Πατωντας πανω στην αγνοια μου
ανοιξε το κεφαλι μου στα δυο
τραφηκε απ' το μυαλο μου
ξεδιψασε με συναισθηματα
στραγγισε ζωη απ' τη ζωη μου
κι αφου στεγνωσα πια εγω ηρθε η σειρα σου
Ειμαι τωρα μεσα σ' εκεινη την οθονη
και σου φωναζω μαζι τους "πισω σου, ΠΙΣΩ ΣΟΥ"
μα δεν ακους
Ελα στη θεση μου...
Ποσο δυσκολο ειναι να δει κανεις μια ολοκληρη αληθεια
αν δεν περασει απο διαφορες θεσεις τελικα...
Μονο μαζι τους μην πας
εχουμε πολλα κορακια εδω
εκει κατεληξαν πολλοι
γιατι ειναι ο πιο ευκολος δρομος
μετα τη μεταβαση.

Έλλη Π.

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Ενα τραγουδι για καληνυχτα... Καποιες ομορφες εκφανσεις της τεχνης δε διαδιδονται ποτε οσο θα επρεπε...


Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012



Θα βγω στους δρομους αποψε μοναχός
θα βαψω με το αιμα μου την ασφαλτο σαν πρωτα
σε μια πορεια προς μια εννοια ξεχασμενη απο καιρο
για χαρη οσων τη ζωη τους εχουν δωσει για να ζησω

κι αν με συναντησεις ενωσου κορμι με το κορμι μου
να περπατησουμε μαζι προς την Ελευθερια
ωσπου να γινουμε ποταμι κι υστερα χειμαρρος
ωσπου να πνιξουμε το τερας της ψευδαισθησης

στα καθαρια νερα μιας αλλιωτικης αληθειας
που εχει γραμμα αρχικο το κεφαλαιο Ε
Αυτο θα ειναι το συνθημα μου για σενα που μ' ακους
χαραγμενο μες στα ματια μου σαν ηλιος θα δεσποζει

τουτο το εψιλον της λευτεριας το πρωτο
θα με λυτρωσει οταν του δωσεις τη φωνη σου για ζωη
θα ζωντανεψουνε κι οι δρομοι κι οι ψυχες μας
φερε μαζι σου ολους αυτους που απο φοβο αδρανουν

μπροστα στο χαος μιας μοναδας προς το "ολον"
πες τους πως ειμαστε πολλοι που περιμενουμε με χερια ανοιχτα
ιδιοι μ' αυτους, ιδιοι με ονειρα, με σκεψεις ιδιες ολοι
κι αν φοβηθουν αυτο το φαντασμα που πανω μας πλανιεται

πες τους πως ψεματα ειναι ολα εκεινα που τους εμαθαν αυτοι
και πως χρωσταν την υπαρξη τους στην πιστη μας μονάχα


Έλλη Π.

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Εξομολογηση σ' εναν αγνωστο



Φοβος
Φοβος αοριστου μελλοντα
συντελεσμενου παρελθοντος
και αποντος παροντος.
Καποιος λειπει απ' το τραπεζι αποψε...
Εκεινος που με κοιταζε απο απεναντι.
Που 'χε τα ματια μου και μια αγνωστη φωτια στα χειλη
Αδεια η καρεκλα του καθρεφτη μου
Γεματο απουσια το δωματιο
Κι οι μυρωδιες...
Αχ οι μυρωδιες των αναμνησεων, εκεινες...
Σα σταγονιδια απο αρωμα παλιο
γεμιζουν τα πνευμονια νοσταλγια
Ο βραχνας του ερωτα λοιπον...
Δε σε πιστευουν οταν λες οτι ποναει στ' αληθεια.
Σαρκα της σαρκας μου ξεκολλησε
σα δερμα απο φιδι στην αρχη μιας αλλης εποχης
Κι ετσι γδαρμενη και γυμνη
ως την ψυχη μου καθε βλεμμα ακουμπαει
μα ετσι ζω:
Eκτεθειμενη απο καταρα
Θηραμα στα δοντια των θηριων
Πηγη ζωης για ολους αυτους
που μου ηπιανε το αιμα.
Σε σενα θα το πω κι υστερα θα σωπασω:
Δεν ημουν ετσι εγω, τ' ακους;
Κι αν τωρα με χλευαζουνε η με περιφρονουνε
ειναι γιατι πρωτη εγω με αφησα να φυγω.
Δε σε γνωριζω και ποναει λιγοτερο
να ξερω οτι βλεπεις τις πληγες μου
Μα σε σενα θα το πω κι υστερα θα σωπασω:
ψεματα ειναι κι αυτο
οπως και ολα τ' αλλα...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Το αλφαβητάρι του αναρχισμού- Α. Μπέρκμαν εκδ. Κατσάνος

Αξίζει να το διαβάσει κανείς είτε είναι υποστηρικτής της αναρχίας είτε όχι. Ίσως ακόμη περισσότερο ο δεύτερος. Πρόκειται όπως φανερώνει εξάλλου και ο ίδιος ο τίτλος για την ΑΒ του αναρχισμού. Με λόγια απλά, κατανοητά και καλοπροαίρετα εξηγεί τι είναι αναρχία, τι επιδιώκει αυτή, πώς μπορει να εφαρμοστεί ή τουλάχιστον να επιδιωχτεί, λύνοντας έτσι απορίες και γκρεμίζοντας μύθους που έχουν διαδοθεί ως αλήθειες απο άγνοια η από δόλο. Ακόμη κι αν διαφωνήσει κανείς δεν έχει να χάσει τίποτε διαβάζοντας το. Ακόμη κι αν διαφωνήσει κανείς θα μπορέσει τουλάχιστον να καταλάβει πως αναρχία δεν είναι αταξία και βια και πως το να κατηγορούμε κάτι δίχως να το γνωρίζουμε είναι τουλάχιστον παιδαριώδης αντίδραση που μπορεί να λειτουργεί τελικά ακόμη και εις βάρος των ίδιων μας των εαυτών. Μια άλλη ζωή είναι δυνατή αρκεί να πιστέψουμε σε αυτή. Κι αν δεν αντιμετωπίσουμε με ανοιχτό μυαλό τον κόσμο γύρω μας αποκλείεται να απεγκλωβιστούμε απο τον φαύλο κύκλο που ουσιαστικά μόνοι μας δημιουργήσαμε και τώρα δεν ξέρουμε από που και πώς να βγούμε. Έστω κι αν για σένα αυτό το βιβλίο δεν είναι τίποτε περισσότερο απο φιλοσοφική προσέγγιση της ζωής κατά τη γνώμη μου μόνο καλό μπορεί να σου κάνει αν του δώσεις μια ευκαιρία.


Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Όταν η έκφραση καλείται να απολογηθεί απένατι στην πράξη.



Γιατι να ισχυει το "ή εκφρασου ή δρασε" και οχι το "εκφρασου και δρασε";

Γνωριζω πολυ καλα πως το να μιλαει κανεις μεσα απο το ιντερνετ σε αλλους ανθρωπους που θελουν να τον ακουσουν, η μαλλον να τον διαβασουν (διοτι δεν αναγκαζουμε κανεναν να διαβασει κατι με το ζορι), δεν ειναι δραση πρακτικη αλλα εκφραση ιδεων και συναισθηματων. Οταν περιοριζεται σε αχαλινωτη γκρινια χωρις ουσιαστικο υποβαθρο και χωρις αναλειψη ευθυνης και στην πραξη οσο γινεται, τοτε σιγουρα δεν ειναι παρα λογια που τα παιρνει ο ανεμος και τιποτε περισσοτερο. Δυστυχως αυτο συμβαινει πολυ συχνα στις μερες μας κι ετσι εχει ενοχοποιηθει γενικα αυτος ο τροπος εκφρασης, μεσω ιντερνετ. Ας μην τσουβαλιαζουμε τα πραγματα ομως. Το οτι καποιος εκφραζεται και μεσα απο το ιντερνετ δε σημαινει απαραιτητως οτι ανηκει σε αυτους που ολη τη μερα κωλοβαρανε μη κανοντας τιποτε αλλο και μη δρωντας εναντιον οσων κατηγορουν. Αλλοι θεωρουν δραση την ψηφο, αλλοι θεωρουν δραστικοτερη την εκφραση σε συνδυασμο με πραξεις στα πλαισια του δυνατου μιας και δεν ειναι ολοι δυστυχως η ευτυχως ικανοι να γινουν ηρωες ωστε να καταφυγουν σε κατι αντιστοιχως ηρωικοτερο που θα το μαθαινε ολος ο κοσμος. Γιατι λοιπον την ιδια ωρα που η ψηφος θεωρειται δραση απο μερικους η εκφραση καταδικαζεται ως μη δραση; Αν καποιος εχει κατι να πει, ουσιαστικο, με επιχειρηματα, διαφορετικο απο τα συνηθισμενα που ισως να μην το ειχαμε σκεφτει και αποτελει τροφη για σκεψη γιατι να το καταδικασουμε εξαρχης σαν ενα απο τα πολλα μπλα μπλα που ακουμε η διαβαζουμε στο ιντερνετ πριν του δωσουμε μια ευκαιρια; Μεσα στα τοσα σκουπιδια που ομολογουμενως κυκλοφορουν, στις κουφιες "διαμαρτυριες" και στην εκτόνωση μισαλλοδοξιας ορισμενων, μεσα στη γενικη μιζερια και παρανοια, εχω βρει καποιες σελιδες των οποιων οι κατοχοι δε μιλανε χωρις να εχουν τιποτε να πουν, δε λενε για να πουνε, αλλα εκφραζουν ιδεες σοβαρες, φαινεται οτι εχει προηγηθει σκεψη και ερευνα πριν καταληξουν να εκφραστουν δημοσιως και απο πολλους ισως κατι να ειχαμε να παρουμε διαβαζοντας τους. Απο κει και περα, εκτος ιντερνετ, το τι κανει ο καθενας δεν μπορουμε να το ξερουμε και δε θα το μαθουμε ποτε. Ουτε ειμαστε υποχρεωμενοι ολοι οσοι εκφραζομαστε και γραπτως να κανουμε διαφημιση των πραξεων μας προκειμενου να μη χαρακτηριστουμε φαφλαταδες που αλλα λενε κι αλλα κανουν. Αν δεν πραττουμε κακο του κεφαλιου μας και των γυρω μας και εξαιτιας μας προφανως καταντησαμε εδω που καταντησαμε. Αν πραττουμε μπραβο μας, μονο που και παλι ποτε δε θα το μαθει κανεις αλλος περα απο τον κυκλο των ανθρωπων που επηρεαζουμε η επηρεασαμε οποτε και παλι μπορει να κατηγορηθουμε απ' οσους δε μας ξερουν. Ποιο το νοημα λοιπον; Ειναι απαραιτητο κατω απο καθε κειμενο που αναρταται να γραφουμε  ως επιλογο "σημερα εκανα αυτο εκτος ιντερνετ" προκειμενου να μη μας κατηγορησουν οτι μενουμε μονο στα λογια; Αν ειναι να κανεις κατι δεν το διατυμπανιζεις. Το κανεις και τελειωσε. Απο κει και περα ο κοσμος ολος μπορει να μην αλλαξει μεσα απο εσενα και ο,τι κανεις να ειναι θεμα συνειδησης. Δεν ειναι καθολου κακο παρολαυτα οι πραξεις να συνοδευονται και με εκφραση. Απεναντιας. Εφοσον οι πραξεις μου ομως μπορει ποτε να μη φτασουν στα ματια και τ΄αφτια σας τα λογια μου για εσας μπορει να ειναι ειτε υποκριτικα ειτε ειλικρινη και να εχουν κατι να σας πουν. Επειδη δε με ξερετε δεν μπορειτε να ειστε σιγουροι για κανενα απο τα δυο. Η επιλογη του τι θα πιστεψετε θα ειναι δικη σας και δεν μπορω να κανω εγω κατι γι' αυτο περα απο το να σας ζητησω να μην καταδικαζετε ακριτα την εκφραση καποιου οπως φυσικα ουτε και να την αποδεχεστε το ιδιο ακριτα. Δε σημαινει οτι τα λογια αναιρουν τις πραξεις η οι πραξεις τα λογια. Αναλυστε με τη δικη σας αντιληψη ο,τι διαβαζετε και αν θεωρειτε οτι κατι εχει να πει σκεφτειτε το. Αν οχι αφηστε το στην ακρη και προχωρειστε παρακατω. Αναλογιστειτε τι κανατε εσεις σημερα και οχι αν και τι εκανε ενας ανθρωπος που ουτε καν γνωριζετε ωστε να εχει δικαιωμα να σας μιλαει. Στο δικο σας μυαλο υποκειται το πως θα αξιοποιεισετε τα ερεθισματα που δεχεστε. Απο 'κει και περα ας ρωτησουμε απο μεσα μας ο καθενας στον εαυτο του εγω "τι εκανα σημερα;" χωρις να ζηταμε πρωτα αποδειξεις απο τους αλλους για να επαναπαυτουμε οτι εμεις ειμαστε σωστοτεροι η πιο ειλικρινεις.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Εγκληματα που παρεγραψε η μνημη

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=476667



Να υποθεσω πως αυτα παραγραφηκαν;;;;; Μαλλον ναι. Οσο για τα σχολια απο κατω ορισμενων που πιστευουν πως αυτο δεν ειναι προβλημα και πως δεν ειναι τιποτε μπροστα σε οσα μας εκαναν, να θυμισω στους ανιδεους, ανιστορητους, ασυνειδητους, αδιαφορους, φασιστες, απολιτικ που ξαφνικα εκφραστηκαν απο τους πυρινους λογους μισους που εκτοξευει ο Μιχαλολιακος σαν αλλος χιτλερισκος και λοιπους φωστηρες που κρατουν το μελλον μου στα χερια τους μαζι με την "πολυτιμη" ψηφο τους, οτι μετα απο μια κριση, μετα απο την εξαθλιωση η μετα απο ασταθειες πολλες φορες εμφανιζονται μορφωματα που το παιζουν σωτηρες και καταληγουν εκει που κατεληξε και ο ναζισμος. Αν αυτο θελετε "κυριοι" μαζευτε τα και φυγετε απο δω μαζι με τους εθνοσωτηρες σας που μπορουν να σας κυβερνανε εις τους αιωνας των αιωνων αμην και να γουσταρετε. Οπως ειπα και σε προηγουμεη αναρτηση μου ομως καποιοι απο εμας που ακομη σκεφτονται δε φταιμε σε τιποτε!! ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ ΣΑΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ αγαπητοι συνανθρωποι πριν ειναι αργα. Δεν εχω και πολλα να πω μπροστα στην αχαλινωτη βλακεια. Ειναι σα να προσπαθω να πεισω εναν τρελο οτι ο γαιδαρος δεν πεταει ενω εκεινος επιμενει πως τον βλεπει να κοβει βολτες πανω απο τα κεφαλια μας. Δεν ξερω ομως πως να προστατεψω τη δικη μου ζωη απ' ολα αυτα. Δεν ξερω αν πρεπει να λυπηθω, να τρομαξω, να εξοργιστω (κι αλλο) και με τι τροπο να παλεψω εναντια σε τοση χαυνωση...Τρεξτε να φωναξετε εναντιον του βλασφημου παστιτσιου που τοσο σας εξαγριωσε μιας και αυτο ειναι οντως πολυ σοβαροτερο απο οσα μας εχουν κανει αυτοι που ψηφιζατε τοσα χρονια και αφηστε τη χρυση αυγη να ονειρευεται φασισμους και να υμνει τους ναζιστες. Στηριξτε τη με την ψηφο σας και χαρειτε για τη μεγαλη αποφαση που πηρατε να "σωσετε" αυτη τη χωρα με το ψηφαλακι σας. Ανοητοι του χειριστου ειδους που τοσα χρονια δεν ξεκουνιοσασταν οι ιδιοι για τιποτε απο αυτα που σας στερουσαν και τωρα αποφασιζετε να εμπιστευτειτε τις ζωες σας στα χερια μπραβων γιατι και παλι εσεις οι ιδιοι στερειστε προσωπικοτητας...Για κλαματα και για γελια ειμαστε κυριοι...για κλαματα και για γελια.
Διαβάστε περισσότερα...

Ξόδεμα



Θελησες καποτε να γινεις
ολα του κοσμου τα δεν πρεπει και τ' απαγορευεται
Αυτοκαταστροφη λεγεται
Δε ρωταγες αγαπη μου πριν παθεις;
Αν και τι λεω η τρελη...
αν ηξερες χειροτερα θα εκανες
Μα χαθηκε να χες τριγυρω λιγους ακομη σαν εσενα;
Χαθηκε να κανες τον κοσμο σαν τα μουτρα σου
για να χουμε μια εφηβη αγαπη να πορευομαστε κι εμεις;
Οχι, δεν εκανες κακο.
Σε κατηγορω μοναχα που δοθηκες τοσο ανωφελα
θελοντας να μιλησεις στους κουφους
και στους τυφλους να δειξεις.

Έλλη Π.
 
Διαβάστε περισσότερα...


Ο ανθρωπος της βροχης
μαζευε σταγονες
σα ρακοσυλλεκτης τ' ουρανου
για να βαφτισει ζωη
το καταντημα
και να ξεπλυνει τα κριματα
απ' το γυμνο κορμι του
Μεχρι να φυγει το σημερα
γινεται χτες το τωρα
κι ο ανθρωπος της βροχης
κενταει τα συννεφα
να κλαψουν λεει για κεινον
να σταξουνε τα ματια τους καθαρσεις
και να γεννησει η γης ελπιδα
απ' την  οργη.

'Ελλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Λέω μήπως...

Λίγα λόγια από τον δημιουργό της σελίδας του Γέροντα Παστίτσιου. Πέρα από προσωπικά πιστεύω και εμπάθειες, πέρα από το αν ο τρόπος του για κάποιους είναι λανθασμένος ή σωστός νομίζω πως κάποια από αυτά που λέει θα ήταν καλό να τα σκεφτούμε λίγο διαφορετικά. Λέξεις κλειδιά τις οποίες θέλει απ' ότι κατάλαβα να σατιρίσει: ευπιστία, εμπορευματοποίηση, φρενίτιδα κλπ...Μήπως αυτά χρειάζονται αναθεώρηση; Λέω μήπως...


Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

I AM NOT ANTISOCIAL. SOCIETY IS ANTI ME.

THE KID INSIDE...








Η ζωη δεν ειναι αδικη στο συνολο της
απλως τις πιο πολλες φορες δεν υπερασπιζεται καλα τον εαυτο της
απεναντι στους ανθρωπους...

ή αν προτιμας

Τις πιο πολλες φορες δεν ειναι αδικη η ζωη
οι ανθρωποι ειναι
απλως τους αρεσει παντα να κατηγορουν καποιον αλλον...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Μια αληθεια κατεβαινει επιπεδο...



...μπας και γινει κατανοητη!

Η δικτατορια της πλειοψηφιας εχει αρχισει να βγαζει απο τα καταβαθα της ψυχης μου εναν πολυ ασχημο εαυτο που δεν τον θελω. Εναν εαυτο που τον πολεμαω με νυχια και με δοντια μα κανουν τα παντα για να με επισκεπτεται συχνα και να στοιχειωνει το παιδι μεσα μου. Λοιπον κυριοι εσεις και η περηφανη, παντα δικαιη δημοκρατια σας μπορειτε επιτελους να παρετε τις ψηφους σας παραμασχαλα, να παρετε και το κομμα που ψηφισατε μαζι με ολους τους παρατρεχαμενους που αποτελουν την κουστωδια του και να πατε ο καθενας απο εκει που ηρθε. Αντι να χωριζομαστε σε ομαδες, εθνη, θρησκειες, φυλες κλπ μαλλον ηρθε η ωρα να χωριστουμε στ' αληθεια συμφωνα με αυτο που ο καθενας επιλεγει να κανει στη ζωη του. Θελεις κυριε μου εσυ που ψηφισες Ν.Δ να σε εξουσιαζει η Ν.Δ; Μαζευτειτε ολοι οι περηφανοι νεοδημοκρατες καπου και ζηστε τη ζωουλα σας με κυβερνηση τη Ν.Δ. Θελεις φιλε Πασοκε να σε κυβερναει το Πασοκ; Παρε τους πρασινους κρυφομπλε αντιπροσωπους σου και τραβατε ολοι μαζι οπου θελετε να κανετε τα κουμανατα σας οπως γουσταρετε. Θελεις χρυσαυγιτη ψηφοφορε εναν κοσμο οπου θα κυβερναει η Χ.Α και οι μεθοδοι της; Παρε τους τραμπουκους εθνσωτηρες σου και καντε ο,τι θελετε στη μερια σας. Και παει λεγοντας. Fair enough! ΕΜΕΙΣ  που δεν επιλεξαμε τιποτε απο ολα αυτα τα σκατα που διαλεγετε επι χρονια αντι για εμας με αποκορυφωμα τη φασιστικη ακροδεξια που καπελωθηκαμε σαν κερασακι στην τουρτα επειδη ενα ποσοστο των συνανθρωπων μας αποφασισε να διαμαρτυρηθει με τον πλεον παρανοικοτερο τροπο η αποφασισε να εκδηλωσει τον φασιστα που εκρυβε μεσα του ΓΙΑΤΙ να υφισταμεθα ολα τα παραπανω στις ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ζωες;;;;; Σεβομαι το ποσοστο σας, εκεινο δε σεβεται εμενα! Ειναι ποσοστο και τιποτε αλλο. Παρτε το λοιπον απο δω και δρομο! Ζηστε ολοι μαζι καπου στον παραδεισο σας ο καθενας με βαση αυτο που επελεξε. Διαλεξτε ο καθενας τη μερια σας, ταμπουρωθειτε, φτιαξτε την ιδανικη πρασινη, μπλε, ροζ, μωβ, μαυρη, κοκκινη κοινωνια σας και ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΗΣΥΧΟΥΣ!!!! ΔΕΝ επιλεξαμε ποτε εμεις να μας καβαλικευουν, να μας κατακλεβουν τοσα χρονια και να κανουμε την παπια η τρωγοντας ολοι μαζι η αλλοιθωριζοντας απο τα στραβα ματια. ΔΕΝ επιλεξαμε ποτε εμεις να σφαζομαστε μεταξυ μας και να λυνουμε τις διαφορες μας με σπασιματα κεφαλιων στους δρομους αυτων που διαφωνουν μαζι μας η δε μας μοιαζουν. ΔΕΝ επιλεξαμε ποτε εμεις ρατσιστικες συμπεριφορες και διακρισεις χειριστου ειδους απέναντι σε μειονοτητες. ΔΕΝ επιλεξαμε ποτε εμεις την αδικια που μας πλασαρετε τοσα χρονια σα δικαιοσυνη απο επαγγελματικη διαστροφη. ΔΕΝ επιλεξαμε ΤΙΠΟΤΕ απο ολα τα παραπανω οπως και πολλα αλλα κι ομως ΤΑ ΠΑΘΑΙΝΟΥΜΕ!!!! Γιατι κυριοι; Ο καθενας κουμαντο στους ψηφοφορους του λοιπον. Οι πρασινοι να κλεβουν τους πρασινους με πρασινο τροπο οι μπλε τους μπλε με μπλε τροπο και οι μαυροι να διαταζουν τους μαυρους και να τους κανουν μαυρους στο ξυλο αν δεν υπακουν. Απο ΕΜΑΣ ΜΑΚΡΙΑ! Καταλαβατε κυριοι; ΜΑ-ΚΡΙ-Α!!! Και μη με πειτε παραλογη κι απολυτη! Δεν ειστε εσεις που τοσα χρονια τραβατε τον παθων σας τον ταραχο απο τις επιλογες μου. Εγω και πολλοι αλλοι ακομη σαν εμενα ειμαστε που εξαιτιας των δικων σας επιλογων βλεπουμε το μελλον μας να εχει γαμ@@@ αναποδα! Σιγουρα κατι μπορουσαμε να κανουμε για να σας εμποδισουμε να μας γ@μησετε εμας που δεν το επιλεξαμε ποτε. Αλλα να δειτε που τοτε θα λεγομασταν και παρανομοι απο πανω με αποτελεσμα και παλι να βρεθουμε και κεραταδες και δαρμενοι! Απο δω και περα λοιπον ο καθενας τα ΣΚ@Τ@ του και στην παραλια του. ΑΡΚΕΤΑ!

Ελπιζω να μη συλληφθω οσονουπω για τη δημοσια εκφραση της αγανακτησης μου απο τη διωξη ηλεκτρονικου εγκληματος ως υπ' αριθμον ενα δημοσιος κινδυνος. Μηπως προσβαλλω τη μνημη των ιερων νεκρων σας συνειδησεων; Μπα...δε νομιζω!
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012



Είναι κάτι μέρες χωρίς όνομα

σαν παραμύθια κολλημένα μεταξύ τους

Τα διαβάζεις και δε βγάζουν πλέον νόημα

με deja vu μοιάζει η αέναη πλοκή τους...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τα στοιχειωδη





Πανω απο Ελληνας, Τουρκος, Αλβανος, Σουηδος, Αγγλος, Πακιστανος ειμαι Ανθρωπος. Πανω απο Χριστιανος, Μουσουλμανος, Αθεος, Βουδιστης, Εβραιος ειμαι Ανθρωπος. Πανω απ' ολα ειμαστε Ανθρωποι κι ενω ολα τα υπολοιπα βρισκουν τροπο να μας χωριζουν χαρη στους επιτηδειους που τα χρησιμοποιουν για να μας κουμανταρουν κατω απο τον λαοπλανο μανδυα της μισαλλοδοξιας, τουλαχιστον αυτο θα μπορουσε να μας ενωσει...Αλλα φευ! Ολοι γυριζουμε γυρω απο τους μικρο-εαυτους μας και δε βλεπουμε περα απο αυτους. Την ιδια στιγμη που μας εκμεταλλευονται οι πασης φυσεως "εθνοσωτηρες" εμεις τρωγομαστε μεταξυ μας σαν καλα παιδια που υπακουν ξενα συμφεροντα...Τυφλοτητα που παει να επιβληθει σαν ξεκαθαρη σκεψη απο μια κοιμισμενη πλειοψηφια! Καληνυχτα στους εχοντες "σωας τας φρενας"! Εγω πατωντας γκαζια θα φυγω με την τρελα μου αγκαλια!
Διαβάστε περισσότερα...

Εγω ο μικρος ο αμνος του Θεου...



Απο Κυριακατικο σχολειο μεταναστων:

H Χρυσή Αυγή κάνει επερώτηση για τη σελίδα του Γέροντα Παστίτσιου. Η ΕΛ.ΑΣ μέσα σε δυο μέρες βρίσκει και συλλαμβάνει τον δημιουργό της ιστοσελίδας.

Τα τελευταία 5 χρόνια στο facebook και αλλού υπάρχουν ιστοσελίδες αναρτημένες από νεοναζί που έχουν φωτογραφίες με βαρύ οπλισμό, προτρέπουν σε εθνοκάθαρση, βιασμούς γυναικών και εκτελέσεις πολιτικά αντίθετων με τους χιτλερικούς, χουντικούς και φασίστες. Πότε καμιά τέτοια σελίδα δεν ελέγχθηκε.

Eρωτηση: Είναι η Χρυσή Αυγή αντισυστημική;
Συμπληρωση δικη μου: Το να σατυριζεις την ευκολια με την οποια προβατοποιουνται οι ανθρωποι ποινικοποιηθηκε τελικα! Ο Γεροντας Παισιος, που δεν εχω λογο να αμφιβαλλω παρολαυτα για το οτι ηταν ενας παρα πολυ καλος ανθρωπος, πιστος και αγαθος (με την καλη εννοια), τον τελευταιο καιρο ειδικα, απο τότε που οι προφητειες του βγηκαν ξανα στην επιφανεια εχει χρησιμοποιηθει απ' ολους με τον χειροτερο τροπο ακριβως επειδη προφανως πουλαει. Δε νομιζω φυσικα να του αρεσε και του ιδιου κατι τετοιο. Μονο σε τσιχλες δωρο αυτοκολλητα δεν τον εχω δει ακομα κι αυτο επειδη ο κοσμος εχει γενικα την ταση να προβατοποιειται αν τον αφησεις απαιδευτο και ανεκπαιδευτο. Η συγκεκριμενη σελιδα χωρις να κανω το συνηγορο κανενος προφανως ειχε σκοπο να σατυρησει αυτην την κατασταση η οποια αντι να μας προβληματισει στρεφομαστε ξανα σε λαθος μονοπατια. Θα μου πει βεβαια καποιος οτι κανεις δεν εχει δικαιωμα να προσβαλλει τη  μνημη ενος ανθρωπου ποσω μαλλον οταν αυτος θεωρειται Αγιος απο πολλους. Δε μου φαινεται ομως αυτο αρκετο σαν επιχειρημα ωστε να δικαιολογησει μια συλληψη. Ο καθενας εχει δικαιωμα να πιστευει η να μην πιστευει σε καποια πραγματα και οταν μια κατασταση παρατηρειται στην υπερβολη της ειτε μας αρεσει ειτε οχι καποιοι εχουν δικαιωμα να σατυρισουν αυτην την υπερβολη. Η συγκεκριμενη σελιδα δεν πιεσε κανεναν Ορθοδοξο να την ακολουθησει. Αντιθετως οι πολλοι (υπερ)Ορθοδοξοι εχουν την ταση να πιεζουν τους παντες με τον τροπο τους η να πιστεψουν η να καουν στο πυρ το εξωτερον στιγματιζομενοι ως οι χειροτεροι εχθροι των παντων (και του εθνους μεσα σε ολα που συνδεθηκε αυθαιρετως με την εκκλησια).
Εξαλλου αν υπαρχει τελικα Θεος ας κρινει στο τελος ο ιδιος αυτον που δε σεβεται κατα τους πολλους τα θεια γιατι αυτη τη στιγμη εμεις σαν ανθρωποι δεν ειμαστε σε θεση να περιοριζουμε την ελευθερια καποιων αλλων ανθρωπων να σατυριζουν συμφωνα με το αν προσβαλει η σατυρα τους τα δικα μας πιστευω αν αυτοι δε μας βλαπτουν και δε μας εξαναγκαζουν να τους ακολουθησουμε. Η λεκτικη η γραπτη σατυρα ειναι δυστυχως η ευτυχως κατι το οποιο δεν εχει ξεκαθαρα ορια. Η ψυχολογικη και σωματικη βια απο την αλλη ειναι ξεκαθαρες αν και η πρωτη δεν ειναι τοσο οσο θα επρεπε τελικα. Ο λογος που το λεω αυτο θα φανει παρακατω. Η σατυρα ομως μπορει να αντιμετωπιστει ως κατι υποκειμενικο στο επιπεδο της προσβολης. Για εναν πιστο η συγκεκριμενη σελιδα ειναι προσβολη. Για καποιον αλλον που δεν πιστευει δεν ειναι. Εφοσον η συγκεκριμενη σελιδα απευθυνεται σε αυτους που δεν πιστευουν και δεν εξαναγκαζει κανεναν απο τους πιστους να την ακολουθησει με το ζορι τοτε δε νομιζω η συλληψη να δικαιολογειται στα πλαισια της ελευθεριας του λογου. Απο την αλλη οπως πολυ σωστα επισημαινει το κυριακατικο σχολειο μεταναστων παραπανω, υπαρχουν τοσες ιστοσελιδες στο ιντερνετ χρυσαυγιτων και γενικοτερα ακροδεξιων οι οποιοι δεν περιοριζονται στη σατυρα αλλα σε δηλωσεις που προαγουν αμεσα η εμμεσα τη βια. Πραγμα που ξεφευγει απο τον λογο και περναει στην πραξη οπως εχει αποδειχτει. Γιατι αυτοι παραμενουν στη θεση τους και δεν εχουν συλληφθει; Η πραγματικη προσβολη που δεχονται απο ολους αυτους οι διαφορες μειονοτητες που αποτελει τελικα ωμη λεκτικη βια (και αρα ψυχολογικη βια οταν δεν καταληγει και σε σωματικη) και οχι σατυρα (καλογουστη η κακογουστη, δε σχολιαζω αυτο) γιατι παραμενει ατιμωρητη μεχρι σημερα; Αλλα ξεχασα...τωρα πια ολοι αυτοι εχουν νομιμοποιηθει και οι ιδιοι και η βια τους μεσα απο την ιδια τη βουλη. Οποτε τι να λεμε τωρα...Δεν ισχυριζομαι οτι το ενα γεγονος καλυπτει το αλλο. Νυσαφι ομως πια με την υποκρισια και το μαζικο βελασμα σε αυτην τη χωρα. Αμα θελετε να λεγεστε νομοταγεις τουλαχιστον αποδωστε τα ισα σε ολους οσους το αξιζουν για μια φορα! Και παρεμπιπτοντως κανεναν δεν αφορα το τι πιστευει ο αλλος σε θρησκευτικο επιπεδο! Ας παψουμε να συνδεουμε τα παντα με την Ορθοδοξια. Η πιστη ειναι δικαιωμα οπως και ο αθεισμος. Δεν ειναι υποχρεωση κανενος!
Διαβάστε περισσότερα...

Αντάρτικο



Ημουν κι εγω μια απο αυτες που προσπαθησαν να μοιασουν στα παιδια
Εκεινα τα ποτε που υποσχεθηκα, τα ατιμα, δε μ' εχουν πιασει ακομα
Κυνηγητο παιζουμε αναμεσα σε χρονια και καθημερινοτητες
Κουραστηκε η ψυχη μου να κρυβεται. Δεν ειναι ευκολο.
Μια ζωη φυγας και κλεφτης σε βουνα συνειδησεων και πεδιαδες συναισθηματων
Με ξεμπροστιαζαν στις πλατειες και μ' εδειχνε το πληθος να περναω
χωρις ρουχα απο ασημιζουσες ψευτοκλωστες
Εγω αλητικα ντυμενη ημουνα και κοροιδευα τα ποτε μου
που επιμενουν να μ' εχουν στο κατοπι ακουραστα ακομα
Χτες μαλιστα πασαλειφτηκα με δακτυλομπογιες
κι εβγαζα τη γλωσσα μου στις γυναικουλες
που κουνουσαν το κεφαλι αποδοκιμαστικα για τα καμωματα μου
Αυτη ειν' η σπουδαια μου δουλεια κι αν με ρωτησεις τι κανω
"καλα" θα σου πω μα τιποτε περισσοτερο
και τιποτε λιγοτερο...
Τωρα τελευταια ανοιξα νεο πολεμο και με τα πρεπει
Με κυνηγανε κι αυτα στις πολεις παιζοντας το ανταρτικο μεσα στα τσιμεντα
και κατω απ'τον ηλιο που υπονοειται
πισω απο πολυκατοικιες και κεραιες τηλεορασεων
καθως πυρωνει η ασφαλτος και αλλοιωνεται η εικονα πανω απ' τα παλιοσιδερα
καθως αναβει το φαναρι κοκκινο για να περασω.
Ποτε εδω ποτε εκει καπου θα με βρεις, δεν εχει σημασια
Επελεξα τη ζωη μου κι ας ειναι ετσι που δεν την καταλαβαινεις
Μ' αρεσουν τ' ακατανοητα, τα σουρεαλιστικα, τ' αλλιωτικα,
μ΄αρεσουν τα παιδικα ονειρα, οι καρφωμενες πινακιδες στα συννεφα,
τα βαμμενα μωβ απογευματα και τα κοκκινα βραδια.
Κι ολα αυτα, οπως καταλαβαινεις, δεν ταιριαζουν με τα πρεπει, τα ισως, τα μπορει
Φευγω τωρα, βραδιασε.
Θα πιω δυο τρεις μπυρες στην υγεια σου και θα ερωτευτω ξανα τον ερωτα...


'Ελλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα