Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

THE FORBIDDEN 6




Εκεινη η νυχτα εμοιαζε απο την αρχη καπως διαφορετικη. Ειχε, τολμω να πω, κατι το αλλοκοσμο, μια ατμοσφαιρα παραξενη. ανοικεια, σχεδον ονειρικη με τη σουρεαλιστικη εννοια. Καθετι γυρω μου φανταζε μυστηριακο θαρρεις και μολις ειχε αναδυθει μετα απο μια βουτια στο λυκοφως, στο black light του ολογιομου φεγγαριου που κρεμοταν πανω απο τα κεφαλια μας γοητευτικα απειλητικο. Καθισμενη πανω στην ψαθα με τα γονατα μου αγκαλια κρυφοκοιτουσα τη φιγουρα σου που πηγαινοερχοταν λιγα μετρα πιο περα μαζι με καποιους αλλους που μου ηταν καταβαθος αντιπαθεις. Η Α. μισοξαπλωμενη διπλα μου, μου μιλουσε με στομφο χαζογελωντας για καποια περιπετειουλα που ειχε λιγες μερες πριν, μα εγω αλλο απο μερικες σκορπιες λεξεις δεν ειχα ακουσει και πολλα πραγματα. Κουνουσα συγκαταβατικα το κεφαλι μου μηχανικα για αρκετη ωρα μεχρι που σε ειδα να πλησιαζεις. Ηρθες και καθισες τελικα διπλα μας αφου τακτοποιησες τα ρουχα σου καλυτερα πανω στη δευτερη ψαθα που ειχαμε φερει. Μου χαμογελασες και αναψες τσιγαρο. Σου ανταπεδωσα το χαμογελο και σου ζητησα τσιγαρο και για μενα. Παραξενευτηκες λιγο αλλα μου εδωσες εκεινο που μολις ειχες αναψει για τον εαυτο σου. Πειστηκες οταν σου ειπα οτι σκεφτομουν τα ιδια πραγματα που με βασανιζαν την πρωτη φορα που ειχα καπνισει πριν δυο-τρεις μηνες. Το περιεχομενο των σκεψεων μου η μαλλον τη χροια τους την ηξερες. Αυτο που δεν ηξερες ηταν πως αφορουσαν εσενα. Αλλους θεωρουσες υπαιτιους. Παρατηρησα, ειχα ηδη υποψιαστει απο την αρχη της βραδιας και δεν επεσα εξω, οτι δεν ειχες και πολυ καλη διαθεση. Στην αρχη προτιμησα να μην το σχολιασω. Απο καποια μισολογα ειχα καταλαβει οτι εφταιγαν τα γνωστα συννεφακια που τριγυρνουσαν εδω και λιγο καιρο πανω απο τη σχεση σου. Μαζι μ' εσενα βασανιζομουν κι εγω γιατι μου εκμυστηρευοσουν τα παντα πραγμα που ηθελα, η μαλλον απαιτουσα, ομως παραλληλα αυτο με εκανε ανω κατω. Υπεφερα οταν σ' εβλεπα να υποφερεις. Παρολο που ζηλευα οταν μου μιλουσες για τα προσωπικα σου δεν ηθελα μα βασανιζεσαι, δεν το αντεχα. Κι ετσι κατεληγα να αισθανομαι εκτος ολων των αλλων σα διχασμενη προσωπικοτητα που δεν ξερει τι να πρωτοαισθανθει. Ετσι κι εκεινη τη νυχτα. Ησουν μεσα στην ανησυχια απο την αρχη και το ξερα πως στο τελος θα μου μιλουσες γι' αυτο δε σε πιεζα. Ειχα ομως κι ενα καταραμενο προαισθημα, μια αναστατωση που μου δημιουργουσε τεραστιο εκνευρισμο. Με το παραμικρο νευριαζα, ωσπου τελικα ξεσπασα στα μελη της υπολοιπης παρεας με αφορμη ενα ασημαντο γεγονος που ομως μ' εκανε να νιωσω ζηλια σα να ηταν ισαξιο με τη χειροτερη προδοσια εκ μερους τους. Κι ολα αυτα γιατι ο λογος του πραγματικου μου εκνευρισμου δεν μπορουσε να εξωτερικευτει και μου κατετρωγε τα σωθικα σαν αυτοανοσο νοσημα προχωρωντας ολο και πιο βαθια στο κορμι μου μερα με τη  μερα. Ευτυχως κανεις δεν παρεξηγηθηκε μιας και φαινοταν πως κατι αλλο ηταν που με ενοχλουσε. Σε ακουσα ν' αναστεναζεις διπλα μου και γυρισα να σε κοιταξω. "Μην εισαι ετσι.", μου ψιθυρισες. "Στεναχωριεμαι περισσοτερο και το ξερεις ηδη οτι δεν ειμαι καθολου καλα." Αιφνιδιαστηκα. "Καλα, μη με παιρνεις και τοσο στα σοβαρα, δεν εχω τιποτε. Ξερεις, ειναι οι δυσκολες μερες του μηνα και νευριαζω με το παραμικρο.", προσπαθησα να αστειευτω. Χαμογελασες μ' εκεινο το πλατυ κι αφοπλιστικο χαμογελο που εκανε τους παντες να σε θαυμαζουν οταν σε "συστηνα" οπως συνηθιζα καμαρωνοντας σε γνωστους μου μεσα απο φωτογραφιες. Δεν προλαβα να σου πω τιποτε αλλο γιατι μας διεκοψε μια απο τις φιγουρες που εβλεπα να σε περιτριγυριζουν νωριτερα μεσα στο ημιφως. Μια απο τις φιγουρες που ανηκε σε ενα απο τα ατομα που καταβαθος αντιπαθουσα. Την ιδια στιγμη ηρθαν κι εκατσαν διπλα μου και οι υπολοιποι της παρεας μας μετα απο μια αναζωογονητικη βουτια οπως ειπαν. Παρολο που φαινοταν πως δεν ειχα ορεξη για συζητησεις εσπευσαν να μου πιασουν κουβεντα προκειμενου να μου φτιαξουν τη διαθεση. Δεν ακουγα τιποτε αλλο εκτος απο ενα αδιακοπο χαρουμενο βουητο γυρω μου και δεν εδινα σημασια.       Μεθυσμενες μορφες χορευαν στην αμμο λιγα μετρα πιο περα και καποιοι ακομη πιο μεθυσμενοι ειχαν ξαπλωσει διπλα στο κυμα και φιλιοντουσαν. Τους ζηλευα ακομη κι αυτους αν και ηταν τοσο λιωμα που αν συνεχιζαν ετσι σε λιγο το θεαμα θα γινοταν ακαταλληλο. Παρολαυτα εξεφραζαν αυτα που ενιωθαν κατι που εγω εκεινη τη στιγμη αδυνατουσα να κανω. Ξαφνικα συνειδητοποιησα οτι οι αλλοι διπλα μου ειχαν σωπασει. Αυτη η αποτομη σιωπη με επανεφερε στην πραγματικοτητα. Οταν μαλιστα ακουσα καποιον να προφερει τ' ονομα σου κατι μεσα μου ξεσηκωθηκε. Γυρισα ενστικτωδως να δω τι ηταν αυτο που εκανες και τραβηξε την προσοχη ολης της παρεας. Ξαφνικα μια σχεδον ανεξελεγκτη οργη ανεβηκε μαζι με το αιμα στο κεφαλι μου κι ενιωσα σα να εκρήγνυνται μεσα μου δεκαδες ηφαιστεια. Τα ματια μου γεμισαν με κατι φωτεινες κουκκιδες που τριγυριζαν στο οπτικο μου πεδιο σα φρενιασμενες μελισσες μα ουτε καν αυτες δεν ηταν ικανες να κρυψουν αυτο που εξελισσοταν μπροστα μου και μπροστα στα εμβροντητα βλεμματα των υπολοιπων. Εσυ και η αντιπαθητικη εκεινη φιγουρα που ωρα τωρα σε πλευριζε, αγκαλιασμενοι μεσα στο νερο...Και ξαφνικα ηρθε το τελειωτικο χτυπημα οταν πια σας ειδα να φιλιεστε κατω απο την πανσεληνο που μονο ρομαντισμο δεν προσθετε εκεινη τη στιγμη στην κατασταση. "Μα τι κανει;;;" ακουσα απο καπου στο υπερπεραν την κεραυνοβολημενη φωνη της Σ. Δε σκεφτομουν απολυτως τιποτε γιατι δεν ηξερα τι να πρωτοσκεφτω. Μονο ενιωθα κι ας μην ηξερα ουτε τι να πρωτονιωσω. Αυτο ηταν το επικινδυνο. Αυτο που αισθανομουν με εκανε να μοιαζω ιδια με λαβωμενο θηριο σε κλουβι. Σηκωθηκα αποτομα κι αρχισα να κοβω βολτες στην αμμουδια σα δαιμονισμενη. Οταν πια ειχα φτασει κοντα σε κατι βραχακια και ημουν ετοιμη να σκαρφαλωσω και σ' αυτα, ηρθε η Ε., με τραβηξε σχεδον με το ζορι και  με επεστρεψε σαν ξεστρατισμενο ζωο στο υπολοιπο κοπαδι εχοντας ενα αινιγματικο χαμογελο στο οποιο δεν ημουν σε θεση να δωσω καμια ερμηνεια. "Εχουμε σεληνιαστει ολοι αποψε μου φαινεται!" δηλωσε η Α. κοιταζοντας ποτε εμενα ποτε προς το μερος σου. Ειχαν τωρα πια δυο παραξενες συμπεριφορες να τους ανησυχουν. "Τι επαθες εσυ παιδι μου;" με ρωτησε η Σ. με γουρλωμενα ματια. "Τιποτε. Πρεπει να φυγουμε.", ειπα κοφτα. Για καλη μου τυχη συμφωνησαν και οι υπολοιποι χωρις αλλες ερωτησεις οποτε αρχισαμε να βολευουμε τα πραγματα μας βιαστικα αλλα με κινησεις ρομποτικες. Εκεινη τη στιγμη μας πλησιασες κι εσυ σε αθλια κατασταση οπως καταφερα να διακρινω μεσα στο λιγοστο και παραξενο σεληνιακο φως. Δε χρειαστηκε να πω η να κανω κατι. Ηρθες διπλα μου καθως ανηφοριζαμε το αποτομο μονοπατι, μ' επιασες απο το μπρατσο και μου ειπες οτι ενιωθες "πολυ χαλια". "Ειμαι χωμα, δεν μπορεις να φανταστεις.", μουρμουρισες και το προσωπο σου προδιδε  οτι ελεγες αληθεια. "Δεν ξερω γιατι εκανα ο,τι εκανα.Δεν ξερω γιατι φερθηκα σα μαλακας! Αλλα με τρωει  κατι μεσα μου εδω και καιρο μ' αυτη τη σχεση. Κατι μου λεει οτι εχει γινει κατι και μου το κρυβει." Σε ακουγα σχεδον παραλημενη, ανημπορη ν' αντιδρασω. Ησουν χαλια μα εγω ημουν ρακος. Κι εγω καλουμουν να παρηγορησω εσενα. Πραγμα που εκανα. Με μεγαλη επιτυχια μπροστα σου. Ασχετως που λιγα λεπτα αργοτερα μεσα στο αυτοκινητο δακρυσμενη τραγουδουσα  σαν καμια αλκοολικη πρωταγωνιστρια σαπουνοπερας ολα τα καψουροτραγουδα που ταιριαζαν στην περισταση κανοντας τους αλλους διπλα μου ν' αναρωτιουνται για ακομη μια φορα τι ειχε συμβει εκεινη την παραξενη νυχτα. "Μηπως κανεις ετσι για...", ακουσα την Α. διπλα μου να λεει χαμογελωντας και τελειωνοντας τη φραση της με το ονομα σου. "Πως σου ηρθε παλι αυτο;", ψελλισα μεσα σ' εναν λυγμο που ανεπιτυχως προσπαθησα να πνιξω. Ευτυχως η Σ. διπλα μου εκοψε τη συζητηση δηλωνοντας την απιθανοτητα της υποθεσης της Α. κι ερμηνευοντας τη φραση της σαν περιεργο αστειο. Κοιταξα εξω απο το παραθυρο. Το φεγγαρι ακολουθουσε κατα ποδας το αυτοκινητο μας κι εμοιαζε να γελαει με τα κοτορθωματα του. Θα με συνοδευε σπιτι για να μην παψω να σε σκεφτομαι. Η νυχτα προμηνυοταν ατελειωτη...
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Everything burns...

Οι φρασεις που ακουω καθημερινα απο τους γυρω μου ηχουν δυσοιωνες περισσοτερο και απο τα γεγονοτα. Βγαινουν παρομοιες απο καθε στομα και συνοδευονται απο την ιδια αηδια, την ιδια εσωτερικη ακομη οργη, την ιδια εγκλωβισμενη παρανοια. Απο καποιους ειπωνονται με απελπισια και παραιτηση ομως ακομη κι αυτοι εναποθετουν την ελπιδα για ξεσηκωμο στη επομενη απο τους ιδιους γενια. Αυτος ο ξεσηκωμος αλλαζει χερια εδω και χρονια σα μιερη σκυταλη που κανεις δε θελει να παραμεινει στην κατοχη του περισσοτερο απ' οσο διαρκει μια σκεψη, μια ιδεα. Παρολαυτα αν και αισθανομαι ασχημα για οσα λεγονται και ακομη πιο πολυ για οσα συμβαινουν, δυσκολευομαι να πιστεψω σε οσα ακουω. Οχι γιατι αμφισβητω το εγκληματικα αργα ειπωμενο και πνιγμενο "δεν παει αλλο" των ανθρωπων γυρω μου. Οχι γιατι αμφισβητω την αναγκη εκφρασης τους εστω και με τα λογια. Αλλα γιατι ολα αυτα που ακουω εχουν αποτυπωθει καπου στο υποσεινηδητο μου σαν χιλιομασημενες τσιχλες που εχουν χασει τη γευση τους και που πλεον μονο ταραχη στο στομαχι μπορουν να μου προκαλεσουν. Οπως οταν λες μια λεξη παρα πολλες φορες ωσπου χανει πια το νοημα της κι ακουγεται στ' αυτια σου σαν κατι ξενο κι αλλοκοτο. Θελω πολυ να κανω κατι. Σκοτωσαν εν ψυχρω τη ζωη μου αφηνοντας εμενα στο χαος σα ρουφηγμενο κουφαρι να ψαχνω τροπους να θυσιασω και το οποιο παρον μου στο ονομα των στοιχειωδων αρχικα καποτε κεκτημενων. Και με το συμβολικο πρωτο ενικο προσωπο αντιπροσωπευω ενα μεγαλο κομματι της γενιας μου και των επομενων.  Το γνωριζω ηδη πως ολοι εχουμε ευθυνες και ολοι εχουμε βαλει το χερακι μας στην πορεια αυτης της χωρας αλλα κι αυτου του κοσμου γενικα. Ακομα και με την αδιαφορια μας που ισως λειτουργησε το ιδιο καταλυτικα με το να καναμε κατι κακο. Γνωριζω ωστοσο και πολλους ανθρωπους που παγιδευτηκαν σε αυτην την κολαση χωρις να φταινε. Δεν ξερω ποσοι ειναι μα πιστευω οτι ειναι τοσοι που δεν μπορουμε να μην τους υπολογιζουμε σαν εναν τραγικο αριθμο παραπλευρων απωλειων που με το που γεννηθηκαν αρχισε να υφαινεται το πεπρωμενο τους απο τα τερατωδως ξεδιαντροπα χερια αυτων που κατεχουν διαφορων ειδων εξουσιες. Εχω καταντησει να μιλαω σαν τον τρελο του χωριου και ολοι θα εχετε καταλαβει ποσο πολυ απεχθανομαι καποιες εννοιες οπως αυτη που ανεφερα πιο πανω. Εξουσια...Θελω απελπισμενα να κανω κατι λοιπον.Μα τι να κανω; Οι ενοχες μου εγκεινται στο οτι νιωθω χαμενη. Εχω ακουσει ανθρωπους να αναρωτιουνται γιατι δε βρισκεται κανεις να δολοφονησει τα καθικια που μας κυβερνανε οπως εκαναν καποτε με τον ταδε η τον δεινα. Εκει φτασαμε. Λογια... πισω απο τα λογια ομως κρυβονται αληθειες και δεν ξερω ποσο μακρια ειναι απο τις πραξεις. Δεν μπορω καν να καταδικασω τα βιαια συναισθηματα οταν συνειδητοποιω ποσες ζωες καταστρεφονται καθημερινα, ποσα ονειρα αφου βιαστουν σκοτωνονται με αργο και βασανιστικο τροπο, ποσοι νεοι ανθρωποι ειναι ηδη καταδικασμενοι πριν καν τολμησουν να προσπαθησουν για το οτιδηποτε. Για να μην πω πριν καν γεννηθουν. Δεν πρεσβευω την παραιτηση. Οσοι διαβαζεται τις σκεψεις μου κατα καιρους αυτο το ξερετε καλα. Ομως αισθανομαι ενα τεραστιο κριμα σαν πνιχτο λυγμο να βγαινει κατα κυματα απο τα καταβαθα της ψυχης μου. Καμια φορα καποιοι γνωστοι μου αναρωτιουνται γιατι με ενοχλει τοσο πολυ η συσσωρευση πλουτου σε ενα και μονο ατομο (στο εκαστοτε). Τι να τους εξηγησω οταν αυτο το μοντελο ζωης ειναι περασμενο πια στο dna τους; Τι να τους πω οταν οι αιτιες καταστροφης μας ειναι παραλληλα γαζωμενες στα κορμια μας σαν ανεξιτηλα τατουαζ; Τι να πω οταν εχουμε πια ταυτισει τον ρεαλισμο με την αληθεια...; Δεν μου αρκει η λυπη, με τρομαζει και με θρεφει η οργη...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

THE FORBIDDEN 5




Παρατηρουσα τον χωρο γυρω μου προσπαθωντας να ξεχαστω και να καταφερω να σε βγαλω απο το μυαλο μου εστω και για λιγα λεπτα. Συνωμοτωντας ολα εναντιον μου ομως ακομη και η ατμοσφαιρα του ροκαδικου νεοκλασικου στο οποιο ερχομουν για δευτερη φορα με εκανε να σκεφτομαι ποσο πιο γεματη θα ενιωθα αν ησουν κι εσυ καπου αναμεσα στα υπολοιπα μελη της παρεας. Η εντονη μουσικη, ο χαμηλος φωτισμος και τα παιχνιδισματα του στους στρωμενους με ρετρο ταπετσαρια τοιχους, ο κοσμος και η θολη ατμοσφαιρα απο τα τοσα τσιγαρα μονο ενα πραγμα με εκαναν να αισθανομαι: ανασταστωση. Ψυχοσωματικη αναστατωση. Οι αλλοι γελουσαν και τραγουδουσαν καθισμενοι στις παλιες καρεκλες που συμπληρωναν την καπως μπαροκ κατα τοπους διακοσμηση του μαγαζιου ενω εγω ειχα κουρνιασει στη γωνια του διθεσιου καναπε μ' ενα μπουκαλι μπυρα στο χερι και ταξιδευα. Η Μ. διπλα μου εριχνε κλεφτες ματιες ποτε σε μενα ποτε στους υπολοιπους προσπαθωντας να συγχρονιστει με τη συζητηση της παρεας χωρις ομως ν' αφησει τη δικη μου παραξενη συμεπριφορα απαρατηρητη κι ασχολιαστη. "Σταματα να κανεις ετσι, εχει κολλησει το μυαλο σου σε κατι που δεν πιστευω οτι ισχυει καν!", την ακουσα να φωναζει μεσα στο αφτι μου θελοντας να υπερκαλυψει τον ηχο της ηλεκτρικης κιθαρας που εκανε το σολο της εκεινη τη στιγμη σε καποιο απο τα αγαπημενα μου τραγουδια. "Ισχυει.", αρκεστηκα ν' απαντησω κι αναστεναξα. "Εσυ ξερεις. Παντως προσεχε γιατι ετσι οπως πας μπορει να σε καταλαβουν κι αλλοι", συμπληρωσε και εστρεψε την προσοχη της στην Ε. που τη σκουντηξε θελοντας μαλλον να της επισημανει κατι που ειχε ακουσει η δει. Σκεφτηκα για λιγο αυτο που μου ειπε αλλα δεν εδωσα περισσοτερη εκταση. Το βλεμμα μου πλανηθηκε αναμεσα στα στριμωγμενα ορθια κορμια που ειχαν αρχισει να μαζευονται απο τα μεσανυχτα και μετα γυρω μας. Ολοι εδειχναν να διασκεδαζουν υπερβολικα σε σχεση με 'μενα και μια παρεα καπου στη μεση του δωματιου εχοντας πιει ηδη πολυ χαλουσε τον κοσμο με φωνες και χορευτικες φιγουρες που δεν ταιριαζαν παντα με τη μουσικη. Μια ψηλη ξανθια κοπελα, μελος αυτης της παρεας, η οποια ηταν ντυμενη εκκεντρικα και ειχε κατι το σκανδιναβικο στη φυσιογνωμια και την κορμοστασια της, χορευε σα να μην υπηρχε αυριο. Οι φιγουρες και η ευκολια που ειχε στην κινηση με εκαναν να καταλαβω οτι ειχε ισως επαγγελματικη σχεση με τον χορο. Γελουσε συνεχεια και πειραζε τους υπολοιπους οποτε μαλλον ειχε κερδισει με το σπαθι της τον ρολο του πειραχτηριου. Χαμογελασα. Λιγα δευτερολεπτα αργοτερα ομως το χαμογελο παγωσε στα χειλη μου, οπως λενε και στα μυθιστορηματα. Μπροστα μου ειδα μια γνωστη φυσιογνωμια που στο προσφατο παρελθον σε ειχε πλησιασει θελοντας να βγειτε μαζι με ολα τα επακολουθα. Τι απιστευτα μικρος που ειναι ο κοσμος, σκεφτηκα. Και μου ηρθε στο μυαλο το τραγουδι της Αλεξιου: "Ολα σε θυμιζουν..." σα να με κοροιδευε ετσι θλιβερο και νοσταλγικο μεσα στη γενικη βαβουρα και τον χαλασμο. Το κινητο μου χτυπησε. Ηταν η Κ. Μια πολυ καλη φιλη που ειχα γνωρισει τον τελευταιο καιρο και με την οποια ειχαμε ηδη ερθει πολυ κοντα. Με ρωτουσε τι καναμε και που ημασταν. Εκεινη οπως με πληροφορησε ειχε παει σ' ενα παρτυ που γινοταν στην πανεπιστημιουπολη. "Ειμαστε στο...", πληκτρολογησα την επωνυμια που ειχα δει να αναβοσβηνει στην εισοδο του μαγαζιου μπαινοντας. "Και ξερεις ποιος ειναι εδω; Δε θα το πιστεψεις!", συμπληρωσα σπαρακτικα και τελειωσα το μηνυμα με το ονομα. Σε λιγο ξαναχτυπησε το κινητο. Η Κ. ειχε απαντησει. Ανοιξα το μηνυμα και διαβασα: "Χαχαχα! Κι εσυ ξερεις ποιος ειναι εδω; Δε θα το πιστεψεις!..." και στο τελος του μηνυματος διαβασα το ονομα σου. Αφησα μια κραυγη που εκανε τους υπολοιπους να γυρισουν παραξενεμενοι προς το μερος μου παρατωντας καθε συζητηση στη μεση. Εδωσα το μηνυμα στη Μ. να το διαβασει κι εκεινη με κοιταξε με ενα βλεμμα γεματο ειρωνικη συγκαταβαση. Σα να μου λεγε ειρωνικα "τι τραβας κι εσυ!", υποτιμωντας τη σημαντικοτητα του γεγονοτος και κατ' επεκταση την αντιδραση μου. "Αν συνεχισεις ετσι δε σε βλεπω καλα", φωναξε ανασηκωνοντας τα φρυδια. "Ουτε κι εγω!" απαντησα. Και για εναν ανεξηγητο λογο αρχισα να γελαω σαν τρελη...
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

ΑΝΤΙΟ...



Ήταν ξημερώματα όταν μου έστειλαν μήνυμα και μου είπαν πως έφυγε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μιας και τις τελευταίες ειδικά ημέρες είμαι εκτός τόπου και χρόνου λόγω υποχρεώσεων και στην ενημέρωση μου υπάρχουν μεγάλα κενά. Πέρασε αρκετή ώρα ώσπου να συνειδητοποιήσω αυτό το οποίο διάβασα. Πώς, πού, τι, γιατί; Ήταν η πρώτη εσωτερική αντίδρασή μου ενώ κοίταζα την οθόνη του κινητού μου με το στόμα ανοιχτό. Σήμερα έμαθα λεπτομερώς τις απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα μα και πάλι δεν ένιωσα να καταλαβαίνω και πολλά πράγματα. Ούτε υπάρχει ίσως και τίποτε να καταλάβει κανείς κάτι τέτοιες ώρες...Αρκέστηκα λοιπόν στην αυθόρμητη συγκίνηση που ένιωσα, όπως φαντάζομαι ο καθένας μας, μπροστά στον χαμό ενός ανθρώπου και πιο συγκεκριμένα ενός ανθρώπου που υπήρξε μεγάλο κομμάτι της δημιουργικής ιστορίας του τόπου μας. Ενός τόπου που στον τομέα των τεχνών ιδιαίτερα βιώνει την απόλυτη λειψυδρία κι αυτό όχι λόγω έλλειψης ταλαντούχων ανθρώπων αλλά λόγω ανικανότητας αξιοποίησής τους. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος λοιπόν υπήρξε ένα φωτεινό παράδειγμα από τα λίγα που κατάφερε και πρόσφερε μέσω της τέχνης του ποιότητα στον χώρο και την ελπίδα πως υπάρχει κι αυτή η πλευρά των πραγμάτων ακόμη κι εδώ, στην Ελλάδα. Ένα μεγάλο αντίο στον μεγάλο ποιητή των εικόνων όπως εύστοχα άκουσα να τον αποκαλούν. Ένα κενό αναντικατάστατο θα μας θυμίζει πως αυτή η χώρα δε θα έπρεπε να αρκείται στα εύκολα, γρήγορα και πρόχειρα όπως κάνει χρόνια τώρα...
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Say no to ignorance



Πολλοι απο εμας πεφτουμε συχνα στην παγιδα να βγαζουμε παγιωμενα συμπερασματα για θεματα που ουσιαστικα δε γνωριζουμε μονο και μονο επειδη εχουμε ακουσει διαφορα πραγματα με τη μορφη του "ο,τι αρπαξε το αφτι μας" τα οποια μετατρεπουμε στη συνειδηση μας σε ολοκληρωμενη εικονα που υποτιθεται οτι μας επιτρεπει να εχουμε εξισου ολοκληρωμενη αποψη. Οπως καταλαβαινετε το να στηριζομαστε στην αμαθεια μας η την ημιμαθεια μας για να διαμορφωνουμε γνωμη δεν ειναι και ο,τι καλυτερο. Γι' αυτο προτου κρινουμε ειτε θετικα ειτε αρνητικα κατι ωστε να εχουμε απεναντι του και την αντιστοιχη "σταση" υιοθετησης η απορριψης καλο ειναι να το ψαξουμε. Και οταν λεω να το ψαξουμε δεν εννοω φυσικα να αρκεστουμε σε αυτα που ακουμε πεταχτα απο 'δω κι απο 'κει, απο τον ταδε η δεινα γνωστο μας, απο την τηλεοραση η απο τον γειτονα. Τελος, για οσα εχουμε (η νομιζουμε λογω αγνοιας οτι εχουμε) αντιθετη αποψη καλο θα ηταν οπως και να 'χει να ακουμε η να διαβαζουμε και οσα εχουν να μας πουνε οι υποστηρικτες-γνώστες αυτων ουτως ωστε να μπορουμε τελικα να εχουμε μια πιο ασφαλη και εμπεριστατωμενη γνωμη ειτε εξακολουθησουμε να τα απορριπτουμε ειτε τα δουμε με αλλο ματι. Εν ολιγοις καλο ειναι να ξερουμε για τι πραγμα μιλαμε πριν μιλησουμε. Κι αυτο μονο με ερευνα προσωπικη και αντικειμενικη μπορει να γινει. Απαιτει χρονο και ενδιαφερον που δεν εχουν ολοι. Οταν ομως μας δινονται οι ευκαιριες δεν πρεπει να τις αφηνουμε ανεκμεταλλευτες.

Επειδη ομως ολα αυτα τα εχω ξαναπει σας παραπεμπω σε ενα κειμενο που θεωρω ενδιαφερον:

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012





Απ' ολα οσα εζησα
τουτο παραμενει μεσα μου βαθια ξε-ριζωμενο:
ενα κομματι αθανατο που αναπνεει αερα
ανακατο απο ουρανο και γη.
Αυτο που σαν κατι αυτοβουλο δινει νοημα
στην ανεξηγητη λεξη "υπαρχω".
Η πρωτη υλη του θνητου κι αιωνιου
ημιαιμου πνευματος μου.
Απ' ολα οσα εζησα 
τουτο με σιγουρεψε σαν κατι εν αν-ενεργεια
προσφορο για τον πεπερασμενο κοσμο
που με μετεφρε στο υλικο παρον:
το αυλο μισο αυτου που η ανθρωπινη φυλη
ονομαζει ψυχη η καπως ετσι.
Το δευτεροεπιπεδο σκαλοπατι
που μετατρεπει το ενστικτο σε σκεψη
και τη σκεψη σε αξιες και ιδανικα.
Τουλαχιστον σε καποιους...
Τουτο λοιπον δεν ξερω πως το λενε
κι απο που θα πουνε πως προερχεται.
Το μεγαλο μαυρο κενο
των αξιολογων μα ελλειπων γνωσεων μας
επιτρεπει πολλες υποθεσεις
αλλα οχι συμπερασματα.
Τουτο μου εμεινε λοιπον απ' ολα οσα εζησα.
Πολυτιμος λιθος ακατεργαστος
και καμποσες ευκαιριες να τον κατεργαστω.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Choices...



Συνεχεια απο προηγουμενες σκεψεις...

Απο τη στιγμη που η παλη μοιαζει πιθανως ατερμονη, το θεμα ειναι ισως τελικα με ποιανου το μερος θα επιλεξεις να αγωνιστεις (με η χωρις εισαγωγικα). Με το μερος οσων τασσονται υπερ της γενικης δικαιοσυνης η με το μερος οσων τασσονται υπερ των προσωπικων συμφεροντων; Εφοσον μεσα μας συνυπαρχουν στοιχεια καλα και κακα κι εφοσον παντα θα υπαρχουν αυτοι οι οποιοι θα εχουν αντιρρησεις ακομη κι οταν στοχος ειναι η γενικη δικαιοσυνη, δεν μπορει παρα να υπαρχουν καποιες φορες και συγκρουσεις διαφορων ειδων. Μενει λοιπον ν' αποφασισεις ποιους θα υπο-στηριξεις τοσο με την καθημερινη σταση ζωης που θα υιοθετησεις οσο και οταν θα ερθει η στιγμη να αγωνιστεις πιο δυναμικα. Ακομη κι αν μονο αυτο ειναι που θα κανεις, σκεψου αν θα επιλεξεις να συμβαλλεις στον κυκλο της ιστοριας ως διεκδικητης του δικαιου (οσο βαρυγδουπη κι αν ακουγεται αυτη η φραση, μπορει να επαληθευτει μεσα απο τις πραξεις μας σε μικρο η μεγαλο βαθμο) η ως δουλος του προσωπικου συμφεροντος και των συμφεροντων κατεπεκταση των λιγων. Ακομη κι αν τα πραγματα ανακυκλωνονται , ακομη κι αν μετα απο παλη καλου και κακου επικρατει ποτε το ενα ποτε το αλλο ανα τους αιωνες, μη θεωρησεις ποτε ματαιη τη συμμετοχη σου στα πραγματα επειδη μια αλλαγη μπορει να μην ειναι μονιμη.  Αν διαλεξεις την πλευρα της δικαιοσυνης σκεψου πως χωρις την επιλογη αυτη (που εκαναν κι αλλοι εκτος απο σενα) ο κοσμος θα ηταν μονιμως και για παντα βυθισμενος στο σκοταδι. Ακομη κι αν η νυχτα διαδεχεται τη μερα σκεψου οτι αξιζει τον κοπο να παλεψεις ωστε να διαδεχτει και η μερα τη νυχτα. Ξανα και ξανα.

Εξαλλου, 

Το οτι οι ανθρωποι επειδη δεν ειναι τελειοι ειναι και εγωιστες κρυβει μια αληθεια. Αυτο ομως δε σημαινει απαραιτητως οτι δε θα μπορουσαμε να δημιουργησουμε μια πιο δικαιη κοινωνια. Εχει μεγαλη σημασια το κατα ποσον το εκαστοτε ισχυον "συστημα" ενθαρρυνει κι επιβραβευει τις εγωιστικες συμπεροφορες θεριευοντας τες και διαιωνιζοντας τες εις το διηνεκές. Σκεψου λοιπον αν το συστημα το οποιο ισχυει σημερα ειναι ενα απο αυτα...

(Σας παραπεμπω και στα σχολια κατω απο το κειμενο που προστεθηκαν μετα)
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012



Η συνειδηση μου ομοιαζει με βουβη εκκωφαντικη κραυγη.
Μια κραυγη σαν αιμα που κυλα αναμεσα στα ποδια μου
Δειτε με! Υπαρχω!
Ο μεταλλικος ηχος της υπαρξης μου
που σπαει μια μια τις γκριζες αλυσιδες
των διαστρεβλωμενων που της 'μαθαν για ζωη
ξυπνα τις εκστατικες επιθυμιες εκεινων
που ενιωθαν τους χτυπους της καρδιας σε καθε φλεβα
οταν μιλουσαν με φουσκωμενους κροταφους
για την αχαλινωτη τρομοκρατικη δικαιοσυνη
που βραζει ακομη στα σπαργανα των αιωνων αδικημενη
Εγω θα παραμεινω εραστης της κακοποιημενης ελευθεριας
οσο ακομη για μενα ανθρωπος σημαινει αγαπη
κι ας αναρωτιεμαι ενοχικα
απεναντι στ' ανεστραμμένο ειδωλο του κοσμου
γιατι αφεθηκαμε
γιατι ξαναπλαστηκαμε
απο μισος και μαυρο ακατεργαστο παγο
Εδω μεσα καινε ακομη δυο φωτιες
που πολεμανε μεταξυ τους ξερνωντας γλωσσες βιας
ως μια ανεπιθυμητη κληρονομια στις ανεστιες επομενες γενιες
για να γλειφουν σαν παραδοση τους θυτες
των τοτινων αδιεξοδων καιρων της ανθρωποτητας.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

There is nothing impossible



Μη θεωρησεις τιποτε αδυνατο πριν καν το προσπαθησεις και μην αφησεις τον φοβο σου να φυτεψει μεσα σου φτηνες πειστικοφανεις δικαιολογιες για την ατολμια σου. Και τοτε ομως ακομη που η δικη σου προσπαθεια μπορει να εχει αποτυχει μη βιαστεις να διαδοσεις τον στοχο ως αδυνατο. Ειναι σχεδον σιγουρο οτι πανω σ' αυτη τη γη καποιος η καποιοι θα εχουν υπαρξει που θα σε διαψευσουν εχοντας  καταφερει τουτο το "αδυνατο". Τιποτε απο τ' ανθρωπινα τουλαχιστον δεν αξιζει τον χαρακτηρισμο : "ΑΔΥΝΑΤΟΝ"... Και να θυμασαι: η παραιτηση δεν ταιριαζει στη ζωη! 
Διαβάστε περισσότερα...

Ashes and some hopes



Η λογικη του "αφου ακομη εχουμε να φαμε ειμαστε καλα" επιστρατευεται μεν για να μη μας παρει απο κατω, δεν ξερω ομως αν βοηθαει στο να αντιμετωπισουμε δυναμικα μια κασταση την οποια υφιστάμεθα εξαιτιας "δημοκρατικων" διαδικασιων που "δημοκρατικα" μας εχουν επιβαλλει χρονια τωρα. Με αποκορυφωμα αυτο το οποιο βιωνουμε τα τελευταια 3,2,1 χρονια. Καμια φορα, συχνα τολμω να πω, με βαση αυτα που βλεπω γυρω μου αναφωνω "αυτα μας αξιζουν αυτα εχουμε" η αλλιως "αυτοι μας αξιζουν αυτους εχουμε", αναφερομενη φυσικα στους πολιτικους μας. Δεν ξερω ομως αν αξιζουμε ολοι αυτα τα οποια εχουμε η αν εξαιτιας καποιων τα συνηθισαμε κι εμεις και τωρα μας φαινονται αναποφευκτα. Το να λεμε "Δοξα τω Θεω" επειδη εχουμε τουλαχιστον τα στοιχειωδη δεν ειναι κακο απο τη στιγμη που μας κραταει ορθιους κι απο τη στιγμη που δηλωνει αντοχη. Οταν ομως αυτη η λογικη υποδηλωνει παραιτηση τοτε κατι αρχιζει να μην πηγαινει καλα στον τροπο που αντιλαμβανομαστε τη ζωη και τα δικαιωματα μας. Δεν ισχυριζομαι οτι πρεπει να μας παρει απο κατω και ν' αρχισουμε να μοιρολογουμε αντιλαμβανομενοι την τραγικοτητα της καταστασης που επικρατει στις μερες μας. Καθε αλλο. Αυτο το οποιο εννοω ειναι οτι καποιες αντιδρασεις μας η τουλαχιστον καποια "πιστευω" μας θα ηταν καλο ν' αρχισουν να αναθεωρουνται και να παιρνουν πιο δυναμικες διαστασεις οταν ερχεται η στιγμη να διεκδικησουμε τα κεκτημενα μας. Η ιδεολογια μου υστερει ισως εκει οπου ολοι οι βολεμενοι, οι φοβισμενοι και οι καλοθελητες αυτου το κοοσμου εχουν βρει ενα πολυ καλο καταφυγιο να στεγασουν τον υποτιθεμενο ρεαλισμο τους. Στο οτι δηλαδη αυτα τα οποια εχω να προτεινω προυποθετουν χρονο, θυσιες, αγωνες και ρισκα για να παρουν τελικα την ευκαιρια που ουσιαστικα δεν τους δοθηκε ποτε. Ετσι, μιας και δεν μπορω να απαιτησω αναγεννηση μεσα απο σταχτες, μενω να κοιταζω τους γυρω μου ελπιζοντας σε κατι που φανταζει προς στιγμην απροσωπο. Το θεμα ειναι οτι οι σταχτες εχουν αρχισει ηδη να κανουν την εμφανιση τους ετσι κι αλλιως κι ας μην ειναι αποτελεσμα δικων μας αγωνων. Οποτε αργα η γρηγορα ειτε το θελουμε ειτε οχι αυτο το οποιο δε νοειται σαν προταση απο μερους μου θα κληθουμε να το κανουμε επειδη θα μας εχουν αναγκασει η καταστασεις. Θα κληθουμε με λιγα λογια να ξαναγεννηθουμε. Αληθεια τοτε θα παρουμε αραγε επιτελους εστω και εκ των υστερων τις σωστες αποφασεις η θα αρκουμαστε και παλι στο αφου "επιβιωσαμε ειμαστε καλα";     Νομιζω τελικα πως το "Δοξα τω Θεω" και οι παραλλαγες του ειναι μια φραση η οποια θα επρεπε να χρησιμοποιειται για να μας δινει δυναμη να ορθωνουμε το αναστημα μας και οχι μια φραση καταφυγιο για τους δισταγμους μας.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Οι υποκουλτουρα της ψευτοκουλτουρας



Οι "διανοουμενοι" και οι "κουλτουριαρηδες" με εκνευριζουν. Το να εισαι "ανθρωπος του πνευματος, των τεχνων και των γραμματων" δε χρειαζεται καμια ιδιαιτερη ταμπελα καρφιτσωμενη στο μετωπο. Δε χρειαζεται διαφημιση και βλεμμα αφ' υψηλου, ουτε κρισεις κι επικρισεις αυτουπογραμμισμενες απο την "αυθεντια" του κατοχου τους. Οταν ψαχνεσαι μεσα σου συνηθως καλυτερευεις. Αυτο ειναι το θεμα. Να μπορεις να γινεσαι καλυτερος ανθρωπος χωρις να χρειαζεται να μιλας συνεχεια για να το αποδειξεις.



Τωρα θα μου πειτε τι επαθα στα καλα καθουμενα και κανω κι εγω τετοιες "βαρυγδουπες" και στομφωδεις δηλωσεις... Απλως χορτασα πια απο μεγαλοστομιες, εντυπωσιασμους και φαφλαταδες. Ανοιγει το στομα κανεις για να πει με "καλοντυμενα" λογια τη γνωμη του. Με λογια που δειχνουν ανθρωπο μορφωμενο, με παιδεια, με καλλιεργεια. Ειναι ομως παντα αυτο που λαμπει χρυσος; Μπουρδες. Γιατι ισχυει τελικα για πολλους το γνωστο απ' εξω κουκλα κι απο μεσα πανουκλα που λεει κι ο λαος. Δεν μπορει να αυτοπροβαλλεται κανεις με  υπερβολικη αυταρεσκεια και περισσο ναρκισσισμο και να μην πηγαινει το μυαλο μου αυθορμητα στο οτι αν ηταν οντως ανθρωπος με παιδεια δε θα περιφεροταν κομπαζοντας, ουτε θα κρατουσε το απυθμενο βαθος του πνευματος του σα λαβαρο πηγαινοφερνοντας το απο στομα σε στομα και απο αυτι σε αυτι αυτοηδονιζομενος. Μιλω φυσικα για οσους επιμενουν να δηλωνουν εμμεσα η αμεσα γνωστες των παντων. Ε, λοιπον θα σας σοκαρω αγαπητοι μου αλλα δε γινεται να ειναι κανεις φιλοσοφος και να πιστευει οτι γνωριζει τα παντα. Λεγοντας φιλοσοφος δεν εννοω σοφος. Εννοω φιλος της σοφιας οπως φανερωνει εξαλλου και η ιδια η λεξη αν την αναλυσει κανεις ετυμολογικα. Φιλοι της σοφιας οφειλουμε να ειμαστε ολοι οπως λεει και ο πατερας μου. Οι φιγουρατζηδες και οι αλλαζονες συνηθως κερδιζουν εντυπωσεις κι ας χανουν σε ουσια. Κι εγω απλως αναρωτιεμαι γιατι...Τοσο του "φαινεσθαι" ειμαστε ολοι;
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2012

Ευτυχισμενο (και) το 2012!!!!



Καλλιο αργα παρα ποτε δε λενε; Σας ευχομαι λοιπον κι εγω με τη σειρα μου Καλη Χρονια γεματη υγεια, δημιουργικοτητα, αγαπημενα προσωπα, κινητρα, ψυχικη δυναμη, ορεξη, ελπιδα, επιθυμιες, ονειρα, χαμογελα, ερωτα, περιπετεια και ο,τι αλλο επιθυμει ο καθενας απο εσας! Αντλειστε ζωη απο την καθε στιγμη και μην ξεχνατε να ειστε διπλα και σε αυτους που σας εχουν αναγκη... Χρονια πολλα και καλα!
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα