Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012



Ενα μικρο αποσπασμα κι ενα μικρο συμπερασμα


- Εισαι ακραια κι αυτο που λες δεν μπορει να εφαρμοστει. Εξαλλου υπαρχουν και καλα αφεντικα. Τι το κακο υπαρχει στο να εχεις διαχειριστει σωστα τα χρηματα σου και να εχεις κερδισει περισσοτερα; Τι το κακο εχει να εισαι αφεντικο μιας επιχειρησης αν φερεσαι σωστα στους εργαζομενους; Θα τα ισοπεδωσουμε ολα; Η δουλεια του κρατους αυτη θα επρεπε να ειναι. Να μην επιτρεπει την ασυδοσια και να θετει τετοια ορια ωστε τα εκαστοτε αφεντικα να φερονται δικαια.

- Ειμαι ακραια κι αυτα που λεω δεν εφαρμοζονται. Κι αν ακομη το δεχτω αυτο ποιος με εμποδιζει να πιστευω στο καλυτερο; Ποιος με εμποδιζει να σκεφτομαι, εστω, οτι αυτο που μου ταιριαζει ειναι το σχεδον ιδανικο οταν πιστευω πως εχω βρει ποιο θα ηταν αυτο; Ξαναλεω πως αυτο με κανει να προχωραω. Ας παλεψουμε ολοι πρωτα για οσα γινονται λοιπον. Μακαρι να τα καταφερουμε κι ας μην εχουμε αγγιξει τον εχθρο του καλου που ειναι το καλυτερο. Κι εγω μαζι σας. Προσωπικα ομως εχω βαρεθει τη νοοτροπια του "το μη χειρον βελτιστον" και θα ηθελα να μου επιτρεψετε να βλεπω και το λιγο παρακατω. Υπαρχουν και καλα αφεντικα. Οπως υπαρχουν και κακα. Πριν λιγο παραδεχτηκατε οτι η εξουσια και το χρημα συχνα διαφθειρουν. Δεν το βλεπετε οτι αντιφασκετε λοιπον; Δεν πιστευω σε εναν κοσμο αγγελικα πλασμενο οπως προσπαθειτε να διαστρεβλωσετε ουσιαστικα τα λεγομενα μου. Πιστευω σε εναν κοσμο, το εχω πει χιλιαδες φορες, με τοσο καλα οσο και κακα στοιχεια. Γι' αυτο ακριβως πιστευω οτι εκεινα που πρεπει να προωθουνται και να αναπτυσσονται ειναι τα καλα εναντι των κακων. Αν πιστευα οτι ειμαστε αγγελικα πλασμενοι δε θα παραδεχομουν τη διαφθορα η οποια και θελω να καταπολεμηθει η τουλαχιστον να μειωθει με το να μη βρισκει γονιμο εδαφος να αναπτυχθει. Οταν παραδεχεστε οτι η εξουσια και το χρημα διαφθειρουν δεν μπορω να κατανοησω πώς την ιδια στιγμη υποστηριζετε μια κοινωνια οπου ο καθενας μπορει να συγκεντρωνει οσο χρημα μπορει και θελει στα χερια του εχοντας κατεπεκταση κι ολη την εξουσια που αυτο του προσφερει επι των υπολοιπων. Με τον τροπο αυτο δεν περιοριζεται η διαφθορα και η δυναμη της αλλα εξακολουθει να βασιλευει με τις ευλογιες μας. Υπαρχουν και καλα αφεντικα, δεν αντιλεγω. Ποσα ειναι αυτα, με τι κριτηρια χαρακτηριζονται "καλα" και πως μπορουμε να κανουμε ολα τα αφεντικα να γινουν ξαφνικα "καλα"; Η πλειοψηφια δυστυχως η ευτυχως δεν ειναι τα αφεντικα που χαρακτηριζονται "καλα". Ειτε επειδη δε θελουν ειτε επειδη λογω ανταγωνισμου "δεν μπορουν". Ας περιορισω λιγο την ουτοπικη μου κατα εσας αποψη οτι δε θα επρεπε καν να υφισταται η εννοια του αφεντικου κι ας σταθω σε αυτο που συμβαινει. Ποιος θα βαλει φρενο λοιπον στην ασυδοσια που προκαλει τη διαφθορα και την αδικια; Μου απαντησατε πριν οτι αυτο ακριβως καλειται να κανει το κρατος που εσεις θα θελατε. Ποιο ειναι αραγε λοιπον το πιο ουτοπικο στη συζητηση μας; Ζητατε στην ουσια απο ενα αφεντικο, διοτι το κρατος με την εννοια που το εννοουμε και το εννοειτε σημερα δεν ειναι τιποτε αλλο παρα ενα μεγαλο αφεντικο, να περιορισει τα αλλα αφεντικα. Να θεσει οριο στα κερδη των αφεντικων το αφεντικο και κατεπεκταση στα συμφεροντα τους. Ποιο αφεντικο ομως θα εκανε κατι τετοιο στους ομοιους του οταν ετσι θα ηξερε πολυ καλα πως θα επρεπε να περιοριστουν και τα δικα του αχαλινωτα συμφεροντα; Το να υπαρξει ενα πολυ καλο αφεντικο που να μπορει να επιβληθει στον εαυτο του πρωτιστως κι επειτα στα υπολοιπα αφεντικα ειναι ισως εξισου αν οχι και περισσοτερο ουτοπικο απο την κοινωνια που εγω οραματιζομαι.   Επιπλεον αν βρεθει αυτος ο απολυτα δικαιος ανθρωπος ή ομαδα ανθρωπων δε θα ειναι εξορισμου αφεντικο διοτι το να εχει καποιος υπερβολικα πολλα χρηματα, προνομια και εξουσια την ιδια στιγμη που καποιος αλλος διπλα του δεν εχει τιποτε μονο δικαιο δεν ειναι. Ψηφιστε λοιπον εσεις τους δικαιους αντιπροσωπους σας οι οποιοι αν και λενε πως σας εκπροσωπουν δε γνωριζουν ουσιαστικα τιποτε απο τον τροπο ζωης σας μιας και ανηκουν σε εντελως διαφορετικη κοινωνικη ταξη, οσο κλισε κι αν ακουγεται αυτο, και αφηστε με εμενα. Επιλεξτε τους εκλεκτους που μεσα απο τη χλιδη τους θα παλεψουν για τα τιμια δικαιωματα σας και τον πενιχρο σας μισθο διοτι ζουν τις αγωνιες σας στο πετσι τους και αφηστε με εμενα. Για μενα η προσφορα των ανθρωπων δεν κοστολογειται με τον ιδιο τροπο γιατι ο καθενας στον τομεα του ειναι εξισου απαραιτητος με καποιον αλλον σε εναν αλλον τομεα. Για μενα οι αναγκες των ανθρωπων δεν κοστολογουνται συμφωνα με το μεγαλο τζακι τους, τις εξυπνες επιχειρηματικες τους κινησεις κλπ. Για μενα ολοι οι ανθρωποι εχουν τις ιδιες αναγκες. Και αν φτασαμε να συγχεουμε την ισοπεδωση με την ισοτητα τοτε λυπαμαι αλλα ο,τι μας συμβαινει το εχουμε επιλεξει...
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Βαρετες ιστοριες καθημερινοτητας- Bohemian sirens




Στους δρομους αρχιζει να στεγνωνει η βροχη. Δυο σκονισμενα φαναρια αφηνουν κορδελες φωτος να γλιστρήσουν στο πεζοδρομιο και να ξεδιπλωθουν νωχελικα ως τη μεση της ασφαλτου. Δεν εχει πολυ κινηση. Λες και καπου εχουν μαζευτει ολοι, σαν κατι να ετοιμαζουν. Ειναι ενα κτίριο νεοκλασικό, ακατοικητο, που μου τραβαει την προσοχη καθε φορα που περναω απο 'δω. Καποιοι αναρχικοι εχουν κρεμασει απ' εξω πανο με συνθηματα και σ' ενα μαυρο που δεσποζει πιο ψηλα απ' ολα ξεχωριζει με κοκκινα γραμματα η λεξη "καταληψη". Σταματαω παντα στο απεναντι πεζοδρομιο και καρφωνω το βλεμμα μου στα παραθυρα προσπαθωντας να διακρινω καποια κινηση. Αλλα ειναι εντελως κλειστα, αλλα μισανοιχτα. Τωρα σ' ενα απο αυτα διακρινω ενα κοκκινωπο φως και μια υποψια σκιων που πηγαινοερχονται. Σκεψεις κατακλυζουν το μυαλο μου. Σκεψεις για μια ζωη διαφορετικη απο την προεπιλεγμενη. Για μια ζωη χωρις παρωχημένους φραγμους γεννηματα φοβων και ανασφαλειων. Σκεψεις για το πως θα μπορουσα να πραγματοποιησω εναν τετοιον τροπο ζωης. Για ολους τους υπολοιπους γυρω μου ειμαι αναρχικη. Για τους ιδιους τους αναρχικους δεν ξερω τι θα ημουν. Οχι οτι εχει καμια σημασια ολο αυτο το παιχνιδι των στερεοτυπων που εχουν πολλοι στο μυαλο τους αλλα να... ειναι στιγμες που αισθανομαι οτι δεν κολλαω πουθενα γιατι δεν ακολουθω κανενα ανθρωπινο προτυπο απο αυτα που εχουν περαστει ως χαρακτηριστικα ομαδων στους ανθρωπους. Παρολαυτα σιγουρα θα ηθελα να ειμαι ελευθερη. Γοητευομαι απο την απολυτη ελευθερια που δεν ξερω πως (η δεν τολμω) να κατακτησω ακομη. Κι ολη αυτη η ελευθερια οπως εγω την εχω πλασει προσωποποιειται μεσα απο εικονες που μου δημιουργουν ανθρωποι, καταστασεις και μερη οπως αυτο το νεοκλασικο σπιτι. Σκεψεις αυθαίρετες που εξυπηρετουν τις επιθυμιες μου. Σκεψεις τοσο σαγηνευτικες οσο και οι σειρηνες μονο που θα μπορουσαν να αποδειχτουν κι εξισου επικινδυνες. Σκεφτομαι τον εαυτο μου χωρις δεσμους η φραγμους ανουσιους να συναναστρεφομαι σ' ενα κατα καποιον τροπο κοινοβιο ενα σωρο ανθρωπους ετεροκλητους και γι' αυτο ενδιαφεροντες. Να συλλεγω εμπειριες κι επειτα να κατακλυζομαι απο εκστατικο συγγραφικο πυρετο κι ολα να γινονται λεξεις και οι λεξεις εικονες. Αγωνες, ερωτες, αισθησεις, φιλιες, αισθηματα, γνωριμιες...Ειναι γοητευτικο το να μην εχεις να δωσεις λογαριασμο σε κανεναν. Ομως μια ενσταση μου με εμποδιζει να κανω πραξη στο επακρο ολα οσα  μια φωνη με καλει ν' ακολουθησω ωρες ωρες. Οταν εχεις στη ζωη σου προσωπα αγαπημενα δε γινεται να ζεις ακριβως οπως αυτο που λεμε ενα "φτερο στον ανεμο". Διαλεξα τα αγαπημενα προσωπα και δε θα το αλλαζα αυτο. Ποτε ποτε ομως, ισως καπως εγωιστικα, σκεφτομαι τι ωραια που θα ηταν να μπορουσα να τα συνδυάσω ολα αυτα. Ειναι στιγμες που φανταζομαι τον εαυτο μου να δοκιμαζει διαφορους τροπους ζωης προκειμενου να μαζεψω εμπειριες κι επειτα να ανα-γενναω γραφοντας κοσμους ολοκληρους. Καποιοι μπορεσαν, γιατι οχι κι εγω;

Θελω να σπρωξω την ξυλινη παλια κακοβαμμενη πορτα με το μπρουντζινο μισομαυρισμενο σκαλιστο χερουλι και να βρεθω στον προθαλαμο ενος σπιτιου με μωσαικα και αταιριαστα επιπλα. Σα μαζεμένα απο παζαρια με ρετρο αντικειμενα, απο ο,τι βρηκε ο καθενας, απο φαντασια και καλη θεληση. Κι επειτα να βρεθω στην αλλη διασταση του παράλληλου συμπαντος μου κρατωντας κοντα μου οσους αγαπαω.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012




Δεν ξερω τι λες,
εγω θα φυγω απο δω.
Αποφασισα να μην ξανασυναντησω ποτε
την ασχημη πλευρα του εαυτου μου,
με φοβιζει.
Ξερεις ποια λεω.
Εκεινη που τοτε με ειχε δεσει στο κρεβατι και ρουφουσε το αιμα μου.
Εκεινη που μου εκοβε χρονια για να κερδιζει στιγμες.
Τη μαυρη γωνια του συγχισμενου συναισθηματικου μυαλου μου
που απλα δεν αντεχει αλλο και δεν ξερει πως αλλιως να το πει.
Αυτο ειναι ολο.
Δε θα μεινω εδω να ξανακουσω τα χειλη μου να ψιθυριζουν:
"δεν αντεχω αλλο" χωρις να πειθουν κανεναν.
Ηταν η κακια η ωρα θα μου πεις.
Μια κακια ωρα που διηρκεσε χρονια ολοκληρα
και με γυρισε στο μηδεν της υπαρξης.
Επρεπε να μαθω απο την αρχη να περπαταω,
να στεκομαι ορθια, να μιλαω χωρις να κομπιαζω,
να συναναστρεφομαι αλλους ανθρωπους...
κι ολα αυτα ενω ειχαν περασει 7-8 χρονια απο την ενηλικιωση μου.
Κληθηκα να ξαναγεννηθω σαν ενηλικο εμβρυο εξω απο τη μητρα
παρατημενο σε μια λασπωμενη γωνια
χωρις ομφαλιο λωρο να θρεφει τις αναγκες του.
Μισω την εμβρυακη σταση.
Τοτε που με εδεσε εκεινο το τερας στο κρεβατι μου
σ' αυτη τη σταση με ειχε ακινητοποιησει.
Λοιπον, δεν ξερω τι λες
αλλα εγω θα φυγω απο δω.
Δεν ξερω για που. Εχει κι αυτο ακομη σημασια;
Θα 'θελα να σου πω να ερθεις μαζι μου
αλλα θα ηθελα να μη φοβαμαι για την απαντηση σου.
Τα 7 χρονια του σπασμενου καθρεφτη περασαν
κι εγω θελω να ζησω.
Μονο που ξεχασα πώς.
Κι εκεινο το τερας κοβει βολτες εξω απο το αδειανο μα γεματο κορμι μου
καιροφυλακτώντας την καταλληλη ευκαιρια για να μπει.
Δεν ξερω για που λοιπον.
Μακρια απο 'δω, μακρια του.
Τωρα! Προτου ξυπνησει και μας παρει το κατοπι.
Εσυ, λεω μονο, οτι θα 'θελα να 'ρθεις...

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012



Δυσοιωνες προθεσεις και ασπρομαυρες λεξεις.
Δεν αναγνωριζω κανεναν αθωο εδω
Σε αλλον κοσμο ισως ειχα προγονους
Καμια αναμνηση πριν τη γεννηση μου.
Πως βρεθηκα αναμεσα σας;
Πως ξεπεσα;
Ποιο κριμα καρμικο αποφασισε για μενα καταδικη;
Ποιο αμαρτημα παλιο απομυζει ζωη
απο το ιδιο μου το αιμα;
Επωμιστηκα τις αντιθετικες αρετες των γεννητορων μου
και ολα τα σκοτεινα σημεια τους που δεν ηθελαν να μου κληροδοτησουν
τα πηρα με τη βια
για να ερευνησω τη φυση του μαυρου και του ασπρου
για να ερευνησω τον καρπο της συγκρουσης τους
για να ερευνησω την ουσια του κοσμου σας
για να μπορεσω να σας αγαπησω
Μη μου ζητατε ομως να ταιριαξω
Καπου εκει παραιτουμαι ανημπορη.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Fallen angel



Αγγελοι ζητιανοι με κομμενα φτερα
παραπατουν μεθυσμενοι στα πεζοδρομια
Μιλουν αλητικα στη διαλεκτο του δρομου
και ρεφενε πινουν αψεντι τα μεσανυχτα
στα γκετο των εκπτωτων αγιων.
Βαφτισμενοι σε νερα πικρα και βρωμικα
ερωτευονται με κυνικο ρομαντισμο
και φοντο τον ωμο λυρισμο της φτωχειας
Βολταρουν τις νυχτες με βηματα ξυπολυτα
στις πιο κακοφημες γειτονιες ανωνυμων πολεων
και με γελια αυθαδικα φλερταρουν τους θνητους
Κυλιουνται σε σεντονια που μυριζουν σανταλοξυλο
μυημενοι εδω κι αιωνες σε ηδονες ανθρωπινες
Αφου ασπαστηκαν τ' αμαρτωλα μας δογματα
γιναν αφεντες υποδουλωμενοι στους επιγειους ποθους.



Διαβάστε περισσότερα...

Belle epoque



Εκεινη η εποχη που θα θελα να ζω
μυριζει αμυγδαλο
κι εχει χρωμα ρουμπινί σα μαυροδαφνη
Οι στιγμες σκορπαν στο πατωμα καλοτυχες
σα σπορια ροδιων στα κεφαλοσκαλα
καθε που αλλαζει ο χρονος
Εκεινος ο κοσμος που ονειρευομαι
μοιαζει με αγκαλια μετα απο χαδι ερωτικο
και με γλυκολογα εφηβικα σε αφτι αγαπημενο
Οι ανθρωποι σ' αυτες τις γειτονιες
εχουν τις πορτες ανοιχτες τα ξημερωματα
μοιραζουν γελια αφειδως σε καθε αγνωστο
κι εχουν μοναχα μια "θρησκεια" οδηγο τους:
την αγαπη.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

"Ο γιγαντας μας ταλαντευεται. Πανω σε ποιον θα πεσει αδυφαγο το βλεμμα του; Σιγουρα πανω σ' εμας" Μ. Μπρεχτ, Η πτωση του εγωιστη Γιοχαν Φατσερ



Μας φορτωσατε ανθρωπαρια που δεν επιλεξαμε ποτε. Μας γαλουχησατε με κενοτητες. Μας πεισατε οτι δε γινεται αλλιως. Μας επιβαλλατε εναν τροπο ζωης βασισμενο στην παρανοια. Ονομασατε τα παραλογα λογικα. Κανατε το ανεπιτρεπτο καθημερινοτητα. Αναγαγατε την αδικια σε συνηθεια. Διαστρεβλωσατε εννοιες, αξιες, ιδανικα. Πλασατε κατα πως σας συνεφερε το δικο σας παρον και το δικο μας μελλον χωρις καν να διανοηθειτε την πιθανοτητα οτι θα καταστρεψετε καποτε τα ιδια σας τα παιδια. Πλασατε ακομη και πολλους απο εμας ωστε να γινουν σαν τα μουτρα σας και χειροτεροι. Μην ξανακουσω ποτε λοιπον απο τα στοματα σας τιποτε για "παλιες καλες δικες σας και καλα αγνες εποχες" και για "την καταντια της σημερινης γενιας". Ναι. Ειναι καταντια. Πολλα σημερα ειναι καταντια. ΕΣΕΙΣ ομως δε δικαιουστε να κρινετε κανεναν αλλον πριν πειτε δυο λογακια στον ιδιο σας τον εαυτο. Για να γκρεμιστει ενα οικοδομημα προαπαιτουνται σαθρα θεμελια. Τιποτε δε γινεται απο τη μια μερα στην αλλη. Τα αποτελεσματα μιας κατασταστης ισως να εμφανιζονται ακομη και μεσα σε μια στιγμη. Οι αιτιες ομως βρισκονται σε φαινομενικα "καλες παλιες εποχες". Καλα κρυμμενες, ομορφα ντυμενες, ωραια ειπωμενες (και) δικες σας επιλογες. Και τωρα; Θεωρω ανεπιτρεπτο το να μην ξερω που να στραφω, τι να σκεφτω αλλα πανω απ' ολα τι να κανω! Θεωρω ανεπιτρεπτο το οτι αισθανομαι χαμενη και πιανω τον εαυτο μου να αερολογει γιατι δε βρισκει δραση αρκετη για να αντιμετωπισει την πανουκλα της οποιας ημασταν φορεις και ξεσπασε τωρα. Ναι. Ημασταν φορεις της πανουκλας κι απλως τωρα νοσησαμε. Κι εγω δυστυχως, μερος της νεας γενιας, δεν εχω το φαρμακο ετοιμο στα χερια μου για να συμμαζεψω τ' ασυμμαζευτα. Κι αυτο με ποναει, νιωθω ενοχη, νιωθω μιση, ανεπερκης, ανικανη. Μετα θυμαμαι μια φραση του Μ. Μπρεχτ νομιζω: "Σε χαλεπους καιρους η οργη ειναι καλυτερος συμβουλος απο τις τυψεις...."
Ισως τελικα τωρα πια το φαρμακο να μοιαζει με κατι σαν τις χημειοθεραπειες και αλλα τετοια πληρως καταστρεπτικα-δραστικα μεσα. Κι ετσι μπορει να διαλυσει αυτο που εμεις δεν ειχαμε ποτε το θαρρος ν' αντιμετωπισουμε αλλα μαζι με τις νοσηρες πλευρες αυτου του οργανισμου που ονομαζεται κοινωνια θα διαλυσει κι εμας τους ιδιους...Παρολαυτα ο ζωντανος οργανισμος που λεγεται κοινωνια ισως και να χει τη δυνατοτητα μια επιπονης μεν, ελπιδοφορας δε αναγεννησης. Ισως.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Περι δικαιοσυνης



Οι ανθρωποι διαμαρτυρονται. Οσοι διαμαρτυρονται. Και αυτο ειναι υγιες. Τι ακριβως ειναι αυτο που επιδιωκουν ομως τελικα; Η αντικειμενικη δικαιοσυνη θεωρειται απο πολλους κατι γραφικο ως ανεφικτο. Οταν ενας ανθρωπος διαμαρτυρεται βιωνοντας συνθηκες αδικιας, το κανει διεκδικωντας προφανως (;) δικαιοσυνη. Ισχυει ομως κατι τετοιο απολυτα η μηπως πολλοι απο εμας δεν ειμαστε τιποτε παραπανω απο φαφλαταδες χωρις ουσια; Κανεις πραγματικος υποστηρικτης της πραγματικης δικαιοσυνης δε θεωρει αυτη κατι γραφικο κι ανεφικτο την ιδια στιγμη που την αποζητα. Για να εχεις το δικαιωμα να ζητας τη δικαιοσυνη θα πρεπει πρωτιστως να παλευεις γι' αυτην, να πραττεις συμφωνα με αυτην, να εισαι εν ολιγοις δικαιος κι εσυ ο ιδιος (προς τους αλλους). Δικαιοσυνη δεν ειναι αυτο που μας κανει να ξεσηκωνομαστε μονο οταν αυτη θιγεται εντος των δικων μας στενων πλαισιων και δεδομενων. Αυτο δεν ειναι τιποτε περισσοτερο απο το δικο μας συμφερον και ειναι κατορθωμα ανθρωπινο το να μετονομαζεται σε δικαιοσυνη καθε φορα που θιγεται και σπευδουμε με παθος τοτε και μονο τοτε οταν μας αφορα αμεσα να το υπερασπιστουμε. Αποκτα με τη μετονομασια αυτη σε αντικειμενικη δικαιοσυνη που ξαφνικα ξεθαψαμε μεσα απο τα σκονισμενα μας ιδανικα, ευγενεστερο χαρακτηρα η ξαφνικη δικη μας μονοπλευρη διαμαρτυρια. Ποιος θα παραδεχοταν αληθεια οτι βγηκε στον δρομο ολως τυχαιως μονο οταν η γενικη κατα τα αλλα αδικια χτυπησε τη δικη του πορτα; Η δικαιοσυνη λοιπον ειναι κατι που αφορα ολους τους ανθρωπους, το καθετι γυρω μας και συνηθως πηγαινει χερι χερι με αλλες εξισου παρα-ξενες εννοιες οπως η ισοτητα. Εχοντας λοιπον διαστρεβλωσει την εννοια της δικαιοσυνης για να τη φερουμε στα μετρα μας ο καθενας με τον τροπο του δεν ειναι ανεξηγητο που τη θεωρουμε γραφικη οταν εκφραζεται με την αντικειμενικη της εννοια. Την ιδια ακριβως στιγμη που νομιζουμε οτι παλευουμε στο ονομα της. Μενω λοιπον ν' αναρωτιεμαι σκεπτομενη ολα αυτα: Αραγε διαμαρτυρομαστε εναντιον της επικρατησης της αδικιας η επειδη δεν ειμαστε κι εμεις κομματι αυτης; Στη δευτερη περιπτωση δυστυχως δεν ειμαστε τιποτε περισσοτερο απο φαυλοι υποκριτες...


"Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"


Μ.ΜΠΡΕΧΤ
Διαβάστε περισσότερα...

Hamlet like that...

Μπηκε και η εβδομαδα της εξεταστικης. Μολις πριν λιγο σταματησα να ψαχνω εικονες για μια εργασια που εχουμε στη σκηνογραφια. Διαλεξα να ντυσω με τη φαντασια μου τον Αμλετ  τοποθετωντας τον σε οποια εποχη θελω. Εχω πλασει, λοιπον, στο μυαλο μου εναν Αμλετ που ζει παγιδευμενος αναμεσα στο τοτε και το τωρα. Αναμεσα στη συγχρονη εποχη και στην εποχη του. Ισως αν ζουσε ο Σαιξπηρ να με αναθεματιζε με ολα αυτα που σκεφτομαι. Στο μυαλο μου ο Αμλετ ειναι ενας καταθλιπτικος και σκοτεινα ρομαντικος γκοθας νεος που ζει στο σημερα αλλα λογω ψυχολογικης καταστασης εχει φτιαξει εναν δικο του κοσμο. Εναν κοσμο οπου επικρατει ο dark ρομαντισμος του μεσαιωνα, της αναγεννησης, της βικτωριανης εποχης...Τα ρουχα του λοιπον θα μπορουσαν να ειναι ενας συνδυασμος συγχρονου και αυθεντικου γκοθ στυλ μα οσο εκκεντρικος κι αν φανταζει μπορει να τον δεις να περπαταει κι αναμεσα μας... Λετε να εχω πλασει τη μορφη του Αμλετ ετσι γιατι μου θυμιζει η συγκεκριμενη εκδοχη κατι απο μενα; Διολου απιθανο! Απο την αλλη...αντε να τα εξηγησεις αυτα στην καθηγητρια! :-Ρ



Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ



Καθως πληγωνα το λευκο χαρτι μπροστα μου με τις αφηρημενες μολυβιες του ξεχασμενου οπουδηποτε αλλου μυαλου μου κατι ακουσα να με κοροιδευει απο καπου εκει εξω. Η μηπως δεν ηταν παρα η φωνη της μισητης μου φιλης Συνειδησης που δεν εννοει να καταλαβει οτι "Με εχει τρελανει!";

"Δεν εισαι τιποτε αλλο παρα ενα μπαλονι που θα ξεφουσκωσει μια μερα. Το πολυ πολυ να σκασεις αποτομα κανοντας ενα μπαμ που θα τρομαξει για λιγο τον στενο κυκλο γυρω σου αλλα κι αυτο θα ξεχαστει μεσα σε λιγη ωρα. Τι ακριβως προσπαθεις ν' αποδειξεις; Καθεσαι, δεν κανεις τιποτε κι εσυ σαν τους αλλους. Ενα ψεμα εισαι. Καλοντυμενο και κακομοιρο. Χαμενο και παραλυμενο. Σε τι ακριβως διαφερεις εσυ απο αυτα που κατηγορεις; Περνιεσαι για εξυπνη επειδη παιζεις με τον λογο; Επειδη αγαπας καθετι το "υψηλο", το καλλιτεχνικο, το "πνευματωδες;". Ολο λογια αγαπητη μου κι απο ουσια; Απο δραση; Νομιζεις οτι καθαρισες με τις γραπτες σου κραυγες; Οτι τα ειπες και τωρα ετσι ξαφνικα καποιος εκει εξω θ' αλλαξει για παρτη σου τον εαυτο του για τον κοσμο; Θαρρεις πως οι λεξεις ειναι αλλοθι; Οχι πια! Λεκεδες ειναι οι λεξεις. Σταμπες απο μελανι πανω σε χαρτια η φωτεινες οθονες. Συμβολα. Δεν εισαι καλυτερη απο αλλους, μη βαυκαλιζεσαι. Ακομη και το συναισθημα για σενα ειναι τοσο ανεξελεγκτα απειθαρχο που μπλεκεται στα ποδια σου και σε τρικλοποδιαζει. Μα εσυ, κοιτα, χαμογελας! Περνιεσαι ετσι για πιο ευαισθητη ισως; Και ποιον ενδιαφερουν λοιπον τα κρυφα σου δακρυα τις νυχτες; Ποιον νοιαζει η διαφημισμενη σου καλοσυνη και οι σκεψεις σου; Αυτοικανοποιησαι συμπεραινοντας οτι εισαι κατι παραξενο. Κατι αλλοκοτο, κατι που σου θυμιζει βιογραφιες καλλιτεχνων που αφησαν κατι στον κοσμο. Αυτος ο καταθλιπτικος προβληματισμος που καρφωνει τα ποδια σου στο τσιμεντο και που δε σ' εφηνει να πας ουτε μπροστα ουτε πισω. Τι να σε κανει ο κοσμος στατικη; Τι να τις κανει τις αραδες σου ο κοσμος; Ο κοσμος, καλος, κακος, εν δυναμει η εν ενεργεια πρεπει να κινηθει. Ο κοσμος εχει σκουριασμενους μοχλους και γραναζια με δοντια που λειπουν. Κι ολα αυτα για να αποκατασταθουν χρειαζονται δουλεια! Δουλεια οχι θεωρειες! Σε καλομαθε η αγαπη και νιωθεις σαν καναρινι εξω απο το κλουβι, το ξερω. Ενα πουλι που παλευε για την ελευθερια του χρονια ολοκληρα κι οταν καταφερε να την αποκτησει καταλαβε οτι εξω απο το κλουβι εκεινο δεν ειχε μαθει να ζει. Εκει ειχε γεννηθει. Το αγαπουσαν και του εφερναν τα παντα στο πιατο. Και τωρα το πρωτο πεταγμα σου θελει κοτσια που εσυ διατυμπανιζεις μεσα απο ψυχολογικα κατορθωματα. Ωσπου ν' ανοιξεις αυτα τα ατροφικα φτερα μη βαυκαλιζεσαι πως κατι προσφερεις στον κοσμο τουτο. Συνεχισε να ουρλιαζεις γραφοντας μα να θυμασαι οτι η φωνη μπορει να ξυπναει ανθρωπους μα δε χτιζει κοσμους. Η φωνη ειναι η αρχη. Ασε αυτα που λενε πως η αρχη ειναι το ημισυ του παντος. Ο κοσμος πλεον δεν εχει αναγκη απο το μισο του οτιδηποτε. Ουτε κι εσυ εχεις δικαιολογιες για την αναμονη του τελους απο το σημειο της μεσαιας γραμμης. Δεν εισαι κατι παραπανω απο ενας φαυλος εραστης του λογου και της σκεψης. Το σωμα σου ομως δε γεννηθηκε για να ' ναι αχρηστο. Αυτοεπωμιζεσαι το ιδιο σου το κορμι και προχωρας με δυσκολια ενα βημα τη φορα. Γιατι; Αυτο που κουβαλας ειναι περιττο, δεν το βλεπεις; Αυτο που κουβαλας ειναι αυτο που ηδη σε κουβαλαει κι εσυ ψαχνεις επι ματαιω να βρεις καινουργια αλλοθι για μια ακομη αργοπορια. Φωναξε γραπτως κι επειτα σωπαινε..."

Κι ετσι καταλαβαινω την τρελα τους...και την καταληξη τους...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012



Εσυ  εκει εξω που εξσκολουθεις ακομη και τωρα να υποστηριζεις τις ιδιες παρανοικες ιδεες, εσυ που εξακολουθεις να γλειφεις ακομη αυτους που εχουν βιασει ομαδικα και ενας ενας κατα συρροη εσενα και την αξιοπρεπεια σου (οση εχεις, αν εχεις), εσυ που εξακολουθεις και χαραμιζεις την ψηφο εμπιστοσυνης σου ακομη και τωρα σε αυτους που εχουν σκοτωσει τα παιδια σου, εσυ που σκυβεις ηθελημενα το κεφαλι απο βλακεια η μαζοχισμο μπροστα στα γυαλιστερα παπουτσια των εκ-βιαστων της ζωης σου, εσυ...αφου θελεις ν' αυτοκτονησεις γιατι δεν το κανεις μια κι εξω και βασανιζεσαι; Η μηπως ολα αυτα τα κανεις απο καθαρη αγνη κι ανθρωπινη ΒΛΑΚΕΙΑ; Ποιος σου εδωσε αληθεια το δικαιωμα να χαραμιζεις με την ψηφο σου και τη ΔΙΚΗ ΜΟΥ ζωη; Ποιος σου επετρεψε με τις ακατανοητες επιλογες σου να παιρνεις μαζι σου στον ολεθριο μικροκοσμο της ηλιθιοτητας σου και ΜΕΝΑ: Ποιος σου ειπε οτι το εγκλημα που διαπραττεις αφηνοντας τις ΖΩΕΣ ΜΑΣ ακομη στα χερια τους επιλεγοντας ξανα και ξανα τα ιδια ανδρεικελα λεγεται δημοκρατια; Ποιος σε παραμυθιασε οτι αυτο που εξασκεις με τη λογικη του: "το μη χειρον βελτιστον" ειναι δικαιωμα; Πως αληθεια μπορεις να τους αφηνεις με τις ευλογιες σου να συνεχιζουν να ρουφαν τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ αερα γελωντας ενω εσυ κοιμασαι;

Εγκληματιες τυφλωμενοι φανατικοι, ηλιθιοι, παρτακηδες, αμορφωτοι του ταδε τοις εκατο εκει εξω που εξακολουθειτε να ειστε βαμμενοι μπλε, πρασινοι κτλ κτλ σας εχω ασχημα νεα: Σας αφησαμε ανενοχλητους και δρατε χρονια τωρα διαπραττοντας το βρωμικο "δικαιωμα" να καταστρεφετε ζωες με τη βλακεια σας. Μα ερχεται η ωρα που η ιδια σας η παθητικοτητα, η ιδια σας η ατολμια, η ιδια σας η βλακεια (οποια κατηγορια κι αν ειναι πιο κοντα σας το αποτελεσμα ειναι το ιδιο) θα ειναι αυτη που τελικα θα καταστρεψει κι εσας τωρα πια...Τουλαχιστον τοτε...καντε την αυτοκριτικη σας ΑΝ εχετε τα κοτσια και παλεψτε μηπως ανα-γεννηθει κατι καλυτερο...
Διαβάστε περισσότερα...

...



























Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα