Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

LIBERTAD UBER ALLES



Ζωη υπο την εννοια του αυτοσκοπου
υπο το μαυρο σκοταδι της αγνοιας
υπο τη στρεβλωση της αληθειας
Ζωη που μετατιθεται συναχεια στο μετα

Κατι αλλο ζηταω

Εγραψα μια ομορφη αμαρτωλη λεξη που μου φανηκε γνωστη
μα στη θεα της τρομαξα
Ηταν κατι σαν...ελευθερια.

Παει καιρος τωρα που δε σωπαινει ομως αυτη η φωνη
Ο,τι κι αν της ταξω το απορριπτει
Με πιανει στον υπνο και μου προσαπτει
ολου του κοσμου τις ευθυνες και τα σφαλματα
Με ονομασε δειλη με το ετσι θελω
κι εγω την πιστεψα

Τωρα που ξεσηκωθηκε κατι εδω μεσα
ειναι αραγε αργα;
Τωρα ειναι η στιγμη να φωναξω
με ολη τη δυναμη της υπαρξης μου
αυτη τη λεξη που χαραξα στο ερεβος
Ελευθερια! Πανω απ' ολα.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

ΒΑΡΕΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ- Σε μια βολτα



Η γλυκοξινη μυρωδια του κρασιου που γαργαλαει τη μυτη μου καθε φορα που περναω μπροστα απο μια καβα μου θυμιζει τα παιδικα μου χρονια. Τοτε που μαζι με τη γιαγια μου πηγαιναμε στην καβα της γειτονιας και μου επαιρνε πορτοκαλαδες για να χω κι εγω κατι να πινω, να μη μενω παραπονεμενη βλεποντας τη να γεμιζει με κρασι την νταμιτζανα, οπως την ελεγε. Συνειρμικα λοιπον, εκεινη η μυρωδια  οποτε με ξαναβρισκει στους δρομους της πολης μου υπενθυμιζει το κρασι της γιαγιας μου με το οποιο κερνουσε δικους μας ανθρωπους καθε φορα που γεμιζε το σπιτι φωνες συγγενων και φιλων. Και δεν ηταν λιγες εκεινες οι φορες. Το σπιτι της γιαγιας μου γεμιζε συχνα με συγγενικα και φιλικα προσωπα. Ακομη κια τωρα μερα παρα μερα ολο και καποιον θα πετυχω εκει τις μερες που πηγαινω στην πολη μου. Λιγη ωρα πριν περασα ξανα μπροστα απο μια καβα και μου ηρθαν αυτες οι ζεστες, οικειες εικονες στο μυαλο.
Καθως κατηφοριζα προσπερνωντας το μυρωδατο μαγαζι παρατηρησα λιγο πιο κατω, καθισμενο στα σκαλακια της εισοδου μιας πολυκατοικιας, εναν νεαρο. Κρατουσε κατι στο χερι του και το διαβαζε με προσηλωση και νοσταλγικη εκφραση, η τουλαχιστον ετσι μου φανηκε. Μολις πλησιασα ειδα οτι ειχε στα χερια εναν μισοσκισμενο φακελο απο κιτρινωπο μαλακο χαρτονι κι ενα χαρτι στο ιδιο χρωμα, που εμοιαζε επιτηδευμενα πολυκαιρισμενο. Βρηκα την ολη κατασταση αρκετα ρομαντικη μιας και λιγα δευτερολεπτα αργοτερα τον ειδα να χαμογελαει και το μυαλο μου πηγε σε αισθηματικες περιπετειες αλλων εποχων.
Λιγη ωρα μετα περασα μπροστα απο ενα περιπτερο και αθελα μου (;) ακουσα εναν αλλον νεαρο να μιλαει με μια κοπελα εχοντας σταματησει και οι δυο στο πεζοδρομιο πισω απο το περιπτερο. Απο τα συμφραζομενα καταλαβα πως εκεινος δεν τη γνωριζε κι οτι απλως την ειχε σταματησει ζητωντας της το τηλεφωνο της η να κανουν κατι μαζι. Να πανε για εναν καφε η ενα ποτο ισως; Ο τροπος του δεν ηταν ουτε ενοχλητικος, ουτε χυδαιος. Εμοιαζε περισσοτερο με αυτα που βλεπουμε να γινονται στις ταινιες και φυσικα τα κοροιδευουμε ως απιθανα η γλυκαναλατα (αν και δε θα μας χαλουσαν σε περιπτωση που συνεβαιναν σ' εμας). Μπορω να πω οτι ηταν αρκετα εμφανισιμος, οπως και η κοπελα η οποια χαμογελουσε αμηχανα και προσπαθουσε να παρει μια αποφαση για το τι θα ηταν καλυτερο να απαντησει στις χαριτωμενες παρακλησεις του τολμηρου για την εποχη μας νεαρου. Και λεω τολμηρου γιατι δυσκολα βλεπω πια αντρες να κανουν παρομοιες κινησεις τωρα πια. Αν και αυτο ειναι ενα αλλο κεφαλαιο. Την ακουσα να  ψελλιζει παντα χαμογελωντας οτι ισως θα επρεπε να το αφησουν στην τυχη η κατι παρομοιο και ο νεαρος μη χανοντας το κουραγιο του της αποκριθηκε πως τυχη ηταν αυτο ακριβως που τους συνεβαινε εκεινη τη στιγμη και θα επρεπε να το εκμεταλλευτουν. Δεν εμαθα πως εξελιχτηκε η ιστορια γιατι το φαναρι των πεζων που με ειχε σταματησει σ' εκεινο το σημειο εγινε πρασινο κι εγω περασα τον δρομο για να παω στον προορισμο μου.
Πριν φτασω λοιπον σκεφτηκα τι θα γινοταν αραγε αν εγω συναντουσα ενα προσωπο το οποιο θα με ενδιεφερε. Κατα ποσο θα μπορουσα ως γυναικα να κανω μια κινηση και πως θα εκλαμβανονταν αυτη απο τον "στοχο" μου. Κατεληξα σε ενα συμπερασμα το οποιο περιελαμβανε και το οτι εγω θα μπορουσα να κανω κινηση αλλα η απαντηση που μου εδωσα για το πως θα εκλαμβανοταν αυτη δεν ηταν και πολυ ενθαρρυντικη. Θεωρησα, λοιπον, πως οι αντρες εχουν κατι το οποιο δεν εκμεταλλευονται πια κατα τη γνωμη μου...Εκεινη τη στιγμη εφτασα στον προορισμο μου και χαρηκα που ειδα τον λογο για τον οποιο δε θα χρειαζοταν να νιωσω μονη οπως πολλοι αλλοι γυρω μου λογω πολυπλοκων ανθρωπινων σχεσεων. Το κυμα ρομαντισμου που με ειχε κατακλυσει νωριτερα επεστρεψε αναμεμιγμενο με μια ξεσηκωτικη διαθεση να κανω κατι τρελο...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Ενα κενο που δε θα καλυφθει...







Ενα καθυστερημενο αντιο στον ανθρωπο που εγγιξε οσο λιγοι τις ψυχες μας με τη φωνη και την ερμηνεια του. Τα λογια ειναι περιττα...
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Melting time



"Δεν μπορω τις απλες μερες. Ξερεις, τη μερα που ειναι απλως μια μερα. Που δεν εχει τιποτε το ξεχωριστο.", δηλωσε ο κολλητος μου καθως οι μερες αργιας και αδειων εκπνεουν.

Οταν ημασταν παιδια η καθε μερα για εμας ηταν μια εμπειρια. Καθε ερεθισμα αποτελουσε αφορμη για εξερευνηση και παιχνιδι. Ως εφηβοι, γεματοι ανησυχιες, επιθυμιες και προβληματισμους γεμιζαμε την καθε στιγμη με ορμη και εντονο συναισθημα. Γι' αυτο ο χρονος τοτε εμοιαζε να κυλαει πιο αργα. Η καθε μερα εμοιαζε να εχει δικη της ξεχωριστη σημασια μεσα στο μυαλο μας, η καθε στιγμη κατι περιειχε. Παρατηρω πως οσο μεγαλωνουμε θεωρουμε καποια πραγματα ολο και πιο δεδομενα, ολο και λιγοτερο ενδιαφεροντα. Σα να τα χουμε μαθει ηδη ολα τοσο καλα που βαριομαστε ν' ασχοληθουμε μαζι τους. Με αποτελεσμα εφοσον λιγα πραγματα πλεον ειναι εκεινα που θα μας τραβηξουν την προσοχη, ο χρονος να  κυλαει σα νερο μεσα απο τα χερια μας. Ξυπναμε καθε πρωι μηχανικα και η καθε μερα μοιαζει με την προηγουμενη και την επομενη σχεδον σαν τις εικονες στο παιχνιδι "βρειτε τις δεκα διαφορες". Δεν εχουμε πια κατι αλλο να ανακαλυψουμε, δεν αντιμετωπιζουμε τιποτε με την αισθηση του πρωτογνωρου και τον ενθουσιασμο που συνεπαγεται αυτη. Θεωρουμε οτι ολα τα εχουμε ξαναδει, τα εχουμε ξαναζησει, θαρρεις και με την κενη, μηχανικη επαναληψη τους σημαινει πως πιασαμε και το νοημα τους και φτασαμε ετσι καπου στο τελος της διαδρομης. Μας λειπει αυτη η παιδικη ματια που επεξεργαζεται τον κοσμο με διαθεση εξερευνησης κι ανακαλυψης. Μας λειπει αυτη η ζωντανια που η εφηβεια προσεδιδε σε καθε λεπτο της ζωης μας κι ας ειχαμε ενιοτε ενα ηφαιστειο μεσα μας ετοιμο να εκραγει. Μετατρεπουμε σιγα σιγα τη ζωη σε συνηθεια που τεινει πολλες φορες να καταντησει ακομη και κακια συνηθεια. Βουλιαζουμε μονοι μας στα ιδια και τα ιδια. Τη μια μερα ξυπναμε και ειναι Οκτωβριος, ξυπναμε την επομενη και ειναι Ιουνιος. Σημερα εχουμε 2012 και αυριο θα εχουμε 2013. Ενδιαμεσα; Κενο. Ευθεια γραμμη σαν το καρδιογραφημα ενος πρωην ζωντανου ανθρωπου. Ισως η ζωη εμπεριεχει τη ρουτινα μα εμεις καταληγουμε να κανουμε ρουτινα την ιδια τη ζωη. Καλο ειναι να θυμομαστε που και που τον ενθουσιασμο που εκαιγε στα σωθικα μας απεναντι σε οτιδηποτε μας τραβουσε την προσοχη παλιοτερα, απο το πιο μικρο ως το πιο μεγαλο. Θα πρεπει να ξανα-μαθουμε να μη σνομπαρουμε τιποτε. Θα πρεπει να ξαναθυμηθουμε πως ειναι να βλεπεις καθετι γυρω σου σα να το βλεπεις για πρωτη φορα. Εξαλλου καποια πραγματα τα θεωρησαμε δεδομενα χωρις καν πρωτύτερα να τα εχουμε εξερευνησει. Πατησαμε επανω τους βιαστικα σα να ηταν τα σκαλοπατια που θα μας ανεβαζαν σε κατι πιο μεγαλο, πιο εντυπωσιακο, πιο επιτυχημενο, πιο, πιο, πιο...Ζητουσαμε παντα κατι "πιο" χωρις να βλεπουμε οσα θα μπορουσαν ηδη να μας εχουν χαρισει ενα κομματι της ευτυχιας που συνεχως αναζηταμε καπου αλλου. Ας δωσουμε μια ευκαιρια στον εφηβο μεσα μας να ξαναζωντανεψει τη φλογα της ορεξης για μαθηση, δημιουργια και...ΖΩΗ!
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Στο ονομα των προεφηβικων μου αναμνησεων



Χτες θυμηθηκα τα "νιατα" μου. Τοτε που 14-15 χρονια πριν φωναζα "Τζακ, Τζακ!" μαζι με την Κειτ Γουινσλετ στον παγωμενο πια Ντι Καπριο. Και κλαμα γυρω μου, και κλαμα και γω...Τοτε πρεπει να ημουν γυρω στα 13 και οπως συνεβη σε πολλα κοριτσακια μετα απο τον Τιτανικο ο Ντι Καπριο κοσμουσε το δωματιο μου απ' ακρη σ' ακρη και ειχε γινει για πολυ καιρο ο "κρυφος μου ποθος". Ολα αυτα λοιπον ξαναζωντανεψαν χτες το βραδυ μπροστα στα ματια μου, αυτην τη φορα σε 3D. Υπο το πρισμα των 27 χρονων μου, αλλαξε απο τοτε το κλαμα (το φανερο κλαμα για να λεμε την αληθεια) στο τελος και οι συνεπειες του baby face Ντι Καπριο μιας και δε βγηκα απο τον κινηματογραφο ψαχνοντας απελπισμενα καποιον εστω να του μοιαζει. Παρολαυτα, οσο κι αν η ολη ιστορια θεωρηθηκε απο πολλους τοτε ενα ακομη κλισε ρομαντζο και αποτελεσε αφορμη για να γελανε σε καθε κλασικη σκηνη του εργου εμενα παντα μου αρεσε αυτη η ταινια και το επιβεβαιωσα ακομη μια φορα τωρα που αν και 27 χρονων γαιδουρα πλεον δε μου βγηκε να γελασω. Αντιθετως αναστεναξα νοσταλγικα αρκετες φορες εξαιτιας καποιων σκηνων που λειτουργησαν σε συνδιασμο με τις αναμνησεις απο την προεφηβικη μου ηλικια οι οποιες ξυπνησαν μαζι με την ταινια και με περικυκλωσαν σε τρισδιαστατη μορφη.

Αλλου ειδους αθωοτητα τοτε...αλλα και ορμη...Ειναι απιστευτο το τι αισθησεις μπορει να σε κατακλυσουν με οποιαδηποτε αφορμη. Άλλοτε μια μυρωδια οικεια που σου δημιουργει εκεινο η το αλλο συναισθημα, άλλοτε μια εικονα, άλλοτε μια ταινια οπως συνεβη μ' εμενα τωρα.

Στα 13 ξυπνησε μεσα μου η εφηβη, ο ερωτας, η ορμη, η θεληση, η ορεξη, η πεποιηθηση οτι ολα τα μπορω αρκει να τα θελω...το θεμα ειναι οτι απο τοτε...δεν ξανακοιμηθηκαν ποτε! Απο τα λιγα που αλλαξαν ειναι οτι τωρα πια δεν περιμενω τον Ντι Καπριο με τη μορφη του Τζακ να πεσει πανω μου στη γωνια τυχαια και να με ερωτευτει με την πρωτη ματια. Οχι επειδη επαψα να ειμαι τοσο χαζορομαντικη. Αλλα επειδη αλλαξαν μεσα μου καποια αλλα δεδομενα.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Ανατριχιαζω οσες φορες κι αν το ακουσω...

Διαβάστε περισσότερα...

ΔΕ ΘΕΛΩ ΑΛΛΟ



Δε θελω αλλο. Δε θελω αλλο, πως το λενε! Αγρια θηρια τα εξαγριωμενα μου ενστικτα ξεφευγουν απο καθε ελεγχο αντικρίζοντας παντου την καταντια καταπροσωπο. Την καταντια που ευθυνεται για αλλες καταντιες, αθωες. Για καταντιες που σφιγγουν τα δοντια μεχρι ν' ασπρισουν τα χειλη, που συγκρατουν τα δακρυα μεχρι να θολωσει το βλεμμα, που σηκωνουν τη ζωη στους ωμους μεχρι να σκεβρωσουν, που οταν ανοιγουν το στομα να φωναξουν μοιαζει λες και καποιος πατησε το mute σ' ενα τηλεκοντρολ που καθοριζει τους "οχλους". Δε θελω αλλο, πως το λενε;! Τα σταυρωμενα χερια με διαολιζουν οσο και τα σιχαμερα χαμογελα των ανθρωπομορφων τερατων που χορευουν πανω σε πτωματα και οι τεραστιες κοιλιες τους χοροπηδανε πανω κατω ξεχειλες απο καθε λογης εγκληματα. Δε θελω αλλο! Τοσο πια "δε θελω αλλο" που οι συνεπειες δε με νοιαζουν. Οι συνεπειες θα μπορουσε να ειναι λυτρωση η και καταρα, ομως θα ηταν το πρωτο βλεφαριδισμα ενος κορμιου που για χρονια ηταν σε κωμα βαθυ κι εμοιαζε να μην εχει καμια ελπιδα. Τοσο πια "δε θελω αλλο" που το σκοταδι της ψυχης μου δε μ' αφηνει να καταδικασω τον τρομοκρατη -(μενο) μισο μου εαυτο που παραμιλαει μεσα στο κεφαλι μου. Ε λοιπον ναι, δε θελω αλλο να βλεπω ανθρωπους να περπατανε με τα γονατα κοιτωντας το χωμα και τερατα να σαλιαριζουν ανενοχλητα μολυνοντας τον αερα τους, τα μυαλα τους και τις ζωες τους. Δε θελω αλλο να ερχομαι αντιμετωπη με πολτοποιημενους εγκεφαλους. Δε θελω αλλο να αφηνω τη ζωη μου ερμαιο στα βιτσια που γεννανε  αυτα τα μεταλλαγμενα αδεια κεφαλια, εκεινα που κατσικωθηκαν με τις ευλογιες των πολτοποιημενων εγκεφαλων πανω στις συνειδησεις μας και τις ελιωσαν. ΔΕ ΘΕΛΩ ΑΛΛΟ μ' ακους; Μ' ακους εσυ εκει εξω που αναρωτιεσαι τι να κανεις; Δεν υπαρχουν συνεπειες, μ' ακους; Δεν υπαρχουν ρισκα που δεν μπορεις να παρεις οταν σερνεσαι στα λασπονερα της καταντιας και τις μιζεριας σου. Λιγη αξιοπρεπεια διεκδικησε! Μ' ακους; Μ' ΑΚΟΥΣ; Ναι, ρε, ο,τι κι αν γινει! Ο,τι κι αν γινει, τι φοβασαι; Τα χειροτερα; Εισαι ενα ατολμο κορμι παρατημενο που το βιαζουν ομαδικως γελωντας απο πανω σου κι εσυ φοβασαι να κουνηθεις για να μη σε σκοτωσουν; "Λογικο δεν ειναι;" Με ρωτας. Δε θελω αλλη τετοια λογικη ρε! Να τη χεσω τετοια λογικη! Και μια ΤΕΤΟΙΑ ζωη τι την κανεις ακριβως δηλαδη; Πανε ακομη και οι καιροι που σταυροκοπιοσουν μακαριζοντας την "τουλαχιστον ζωουλα" σου. Σε ξεπουλησαν κι εσυ ακομη φοβασαι. Αξιοπρεπεια θελω και να ξερω οτι τουλαχιστον προσπαθησα, καταλαβες; Κι αν τελικα αποφασισεις να ξυπνησεις θα δεις οτι γυρω σου υπαρχουν εκατομμυρια παρατημενα κορμια, αφημενα στις ξενες ορεξεις οπως κι εσυ. Τι θα γινει αν ενωθειτε, το σκεφτηκες ποτε; Φοβασαι το χαος... Κατσε τοτε με στωικοτητα να σε βιαζουν μεχρι να πεθανεις και κλεισε τ' αυτια σου σε οσους απο εμας τολμαμε και σε φωναζουμε την ωρα που ασελγουν και στο δικο μας κορμι. Εξαιτιας σου κι αλλοι θα πεθανουν καποια μερα μεσα σ' αυτην την ανειπωτη καταντια. Αλλοι που προτιμαν να ρισκαρουν προκειμενου να ξεφυγουν απο τα νυχια τους γιατι κι αν ακομη δεν τα καταφερουν ξερουν οτι θα "φυγουν" με το κεφαλι ψηλα...Εξαιτιας σου! Γιατι ποτε δεν τολμησες να ενωθεις. ΔΕ θελω αλλο απο αυτο το "τι θα γινει μετα". Αγωνας η καταστροφη. Δεν υπαρχει διλημμα! Μα κι αν ακομη ο αγωνας οδηγησει στην καταστροφη δεν την βλεπεις ακομη και τωρα τη διαφορα; Αν οχι σε λυπαμαι. Γιατι ηδη εκτος απο το σωμα σου εχουν κατακτησει και την ψυχη σου!

Υ.Γ Ισως να με ακουσεις σε στιγμες αδυναμιας να σου λεω πως δεν ξερω πως. Μα σε τετοιες περιπτωσεις, οπως λεει και ο Μπρεχτ η οργη ειναι καλυτερος συμβουλος απο τις τυψεις. Ναι, το "δε θελω αλλο" με εχει φτασει ως εκει. Και δεν το μετανιωνω γιατι για μενα αυτο ειναι δειγμα ζωης.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012



Μιας και σημερα ειναι η μερα της Αναστασης και αυριο Πασχα θα σας ευχηθω καλη Ανασταση με εναν δικο μου τροπο. Αναρτωντας δυο λογια για μια αλλου ειδους ανασταση. Την ανασταση αυτου του κοσμου που περιλαμβανει και τον καθεναν απο εμας... 

 “…Τόσο μας έχει διαστρεβλώσει όλους μια εκπαίδευση που από τη μικρή ηλικία προσπαθεί να σκοτώσει μέσα μας το πνεύμα της επανάστασης και να αναπτύξει το πνεύμα της υποταγής στην εξουσία (…) …Η δουλοπρέπεια μπροστά στο νόμο έχει γίνει αρετή (…) …Βλέπουμε, τον δεσμοφύλακα που χάνει σιγά σιγά κάθε ανθρώπινο συναίσθημα, τον χωροφύλακα που είναι εκπαιδευμένος σα σκυλάκι του τσίρκου, τον χαφιέ που καμαρώνει, την κατάδοση που έχει μετατραπεί σε αρετή, τη διαφθορά που έχει γίνει καθεστώς ‘ όλα τα ελαττώματα, όλες οι κακές πλευρές της ανθρώπινης φύσης, ευνοούνται και καλλιεργούνται για το θρίαμβο του Νόμου.(…) …Ο Ν ό μ ο ς, όπως και το ιδιωτικό κεφάλαιο, που γεννήθηκε από την απάτη και τη βία και που αναπτύχθηκε με τις ευλογίες της Εξουσίας, δεν έχει καμιά δικαιολογία για να γίνεται σεβαστός από τους ανθρώπους. Γεννημένος από τη βία και τη δεισιδαιμονία, εγκαθυδριμένος προς όφελος του ιερέα, του κατακτητή και του πλούσιου εκμεταλλευτή, θα πρέπει να καταργηθεί τελείως τη μέρα που ο λαός θα θελήσει να σπάσει τις αλυσίδες του.(…) …Η Ελευθερία, η Ισότητα και η πρακτική της Αλληλοβοήθειας είναι το μοναδικό ουσιαστικό εμπόδιο που θα μπορούσαμε να αντιτάξουμε στα αντικοινωνικά ένστικτα ορισμένων από εμάς.(…) …Στην τωρινή κοινωνία, που είναι χωρισμένη σε αφεντικά και σε δουλοπάροικους, δεν μπορεί να υπάρξει η αληθινή ελευθερία ‘ και δεν θα υπάρξει όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και σκλάβοι, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι.(…) …Οι πιο κερδοφόρες απασχολήσεις στην πολιτική και στη δημοσιογραφία γίνονται οι φωνασκίες περί... πατριωτισμού, η δημιουργία σωβινιστικού πάθους και το φούντωμα του εθνικού μίσους. Ούτε τα παιδάκια δεν γλυτώνουν από αυτό: τα στρατολογούν(…), τα μεγαλώνουν με το μίσος(…), τα ανατρέφουν με την τυφλή υπακοή στους κυβερνώντες(…)…Θα τους φορτώσουν, λες και είναι μουλάρια, με σφαίρες, πολεμοφόδια και εξαρτήσεις, θα τους βάλουν στο χέρι ένα όπλο, και θα τους διατάξουν να προχωρήσουν με τον ήχο της σάλπιγγας, να σφάξουν σαν άγρια θηρία όποιον συναντήσουν στον δρόμο τους, χωρίς ποτέ να αναρωτηθούν: ” Γιατί; Για ποιό λόγο;” (…) Να τί κατάφεραν όλο και όλο να μας δώσουν για ιδανικό σε μια εποχή που οι δυστυχισμένοι όλου του κόσμου δίνουν τα χέρια πάνω από τα σύνορα!(…)” …Ειρηνική διευθέτηση των διαφορών, ισορροπία, διάλυση των μόνιμων στρατών, αφοπλισμός – όλα αυτά είναι ωραία σαν όνειρα, αλλά δεν έχουν καμιά πρακτική αξία. Μόνο η επανάσταση θα μπορέσει να δώσει ένα τέλος στους πολέμους για τις αγορές, αφού ξαναβάλει το εργαλείο, τη μηχανή, την πρώτη ύλη και όλο τον κοινωνικό πλούτο στα χέρια του παραγωγού και αφού αναδιοργανώσει συνολικά την παραγωγή με τρόπο που να ικανοποιεί τις ανάγκες αυτών που τα παράγουν όλα. Ο καθένας να εργάζεται για όλους και όλοι για τον καθένα(…) …”Η λέξη α ν α ρ χ ί α, που φοβίζει τόσο πολλούς(…) στην κοινή γλώσσα είναι συνώνυμο με την αταξία, με το χάος, φέρνει στο μυαλό την ιδέα των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, άτομα που βρίσκονται σε αδιάκοπο πόλεμο μεταξύ τους, και που δεν μπορούν να καταφέρουν να φτάσουν σε αρμονία”.(…) Ελληνικής προέλευσης, η λέξη αν- αρχία σήμαινε όχι εξουσία , και όχι αταξία.(…) Ο αναρχικός δεν αρνείται μόνο τους υπάρχοντες νόμους, αλλά και κάθε κατεστημένη εξουσία, κάθε αυθεντία ‘(…) …Για ποιά τ ά ξ η μιλάνε; Μήπως για την αρμονία που ονειρευόμαστε εμείς οι αναρχικοί; Για την αρμονία που θα εγκαθιδρυθεί ελεύθερα στις ανθρώπινες σχέσεις, όταν η ανθρωπότητα θα πάψει να είναι χωρισμένη σε δύο τάξεις, που η μιά τους θα θυσιάζεται προς όφελος της άλλης ‘ για την αρμονία που θα ξεπηδήσει αυτόματα από τα κοινά συμφέροντα, όταν όλοι οι άνθρωποι θα ανήκουν σε μια και την ίδια οικογένοια, όταν ο καθένας θα εργάζεται για την ευτυχία του συνόλου, και όλοι για την ευτυχία του καθενός; Και βέβαια όχι.(…) Η τ ά ξ η σήμερα, είναι τα εννιά δέκατα της ανθρωπότητας να δουλεύουν για να παρέχουν την πολυτέλεια, τις απολαύσεις, την ικανοποίησητων πιό ευτελών παθών σε μια χούφτα χασομέρηδων. Η τ ά ξ η, είναι η στέρηση όλων όσων είναι αναγκαία για μια υγιεινή ζωή και για μια ορθολογική ανάπτυξη των πνευματικών δυνατοτήτων. Ο υποβιβασμός των εννιά δεκάτων της ανθρωπότητας στην κατάσταση των υποζυγίων, που ζούν μεροδούλι μεροφάι, χωρίς ποτέ να τολμούν να σκεφτούν τις απολαύσεις που χαρίζουν στον άνθρωπο η μελέτη των επιστημών και η καλλιτεχνική δημιουργία. Η τ ά ξ η είναι η μιζέρια και η πείνα που έχουν γίνει φυσιολογική κατάσταση της κοινωνίας.(…) Η τ ά ξ η, είναι η γυναίκα που πουλιέται για να ταίσει τα παιδιά της, είναι το παιδί που αναγκάζεται να κλειστεί στη φάμπρικα ή να πεθάνει από ασιτία, είναι ο εργάτης που υποβιβάζεται στην κατάσταση της μηχανής.(…) Η τ ά ξ η, είναι μια ελάχιστη μειοψηφία, καθισμένη στις κυβερνητικές καθέδρες, που επιβάλλεται για αυτό το λόγο στην πλειοψηφία και που μεγαλώνει τα παιδιά της για να πάρουν αργότερα τις ίδιες θέσεις, για να διατηρήσουν τα ίδια προνόμια, με το δόλο, τη διαφθορά, τη βία και τις σφαγές. Η τ ά ξ η, είναι ο αδιάκοπος πόλεμος ανθρώπου με άνθρωπο, επαγγέλματος με επάγγελμα, τάξης με τάξη, έθνος με έθνος. Είναι το κανόνι που δεν σταματάει να βροντάει στην Ευρώπη, είναι η ερήμωση της υπαίθρου, η θυσία ολόκληρων γενεών στα πεδία των μαχών, η καταστροφή μέσα σε ένα χρόνο του πλούτου που σώρευσαν αιώνες σκληρής δουλειάς. Η τ ά ξ η είναι η δουλοπαροικία, το αλυσόδεμα της σκέψης, ο εξευτελισμός της φυλής των ανθρώπων που τα διατηρούν τα όπλα και το μαστίγιο.(…) Και η αταξία – αυτό που ονομάζουν αταξία; Είναι το ξεσήκωμα του λαού ενάντια σ’αυτή τη βάρβαρη τάξη πραγμάτων, που σπάει τις αλυσίδες, ξεπερνάει τα εμπόδια και βαδίζει προς ένα καλύτερο μέλλον. Είναι το πιο ένδοξο κομμάτι της ιστορίας της ανθρωπότητας. Είναι η εξέγερση της σκέψης τις παραμονές των επαναστάσεων ‘ είναι η ανατροπή των υποθέσεων που έχει καθαγιάσει η ακινησία των περασμένων αιώνων ‘ είναι η εκδήλωση ενός πλήθους από καινούριες ιδέες(…) Η αταξία είναι η κατάργηση της αρχαίας σκλαβιάς, είναι το ξεσήκωμα του λαού(…) Είναι οι εποχές που, στη διάρκειά τους, ολόκληρες γενιές κάνουν έναν αδιάκοπο αγώνα και θυσιάζονται για να βάλουν τα θεμέλια για μια καλύτερη ζωή της ανθρωπότητας(…) Η αταξία, είναι η έκρηξη των πιο ευγενικών παθών και των πιο μεγάλων θυσιών, είναι η εποποιία της υπέρτατης αγάπης για την ανθρωπότητα” Κροπότκιν 


Καλη Ανασταση σε ολους, λοιπον, με καθαρη σκεψη και πιστη στην ιδια την Αγαπη...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Freed truth from their "realism"



Σε καθε δευτερη προταση σου ακουγα κι ενα πρεπει
Τα μετρουσα
Οταν εχασα το μετρημα σκεφτηκα να σε διακοψω
μα θυμηθηκα
οτι ειχες υπογραψει συμβαση με τον ρεαλισμο τους
Δηλαδη: Συμβιβαστηκες.
Καποια στιγμη, λοιπον, θα σου μιλησω για την αληθεια.
Και θα τη δεις γυμνη απεναντι σ' αυτον τον ρεαλισμο.
Εκεινη βλεπεις δε φοβαται.Και τετοια πρεπει
δεν της χρειαζονται.

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Ασυνάρτητες Αερολογίες




Εκει που παλευα μπλεγμενη σε ενα κουβαρι απο σκεψεις και συναισθηματα  ισως να εβγαλα ενα χιλιοειπωμενο με διαφορους τροπους συμπερασμα. Η μαλλον κατι σα συμπερασμα μιας και τα συμπερασματα οπως και οι κανονες εχουν και τις εξαιρέσεις τους:



Μην αποδεχεσαι τιποτε ακριτα, μην αμφισβητεις τιποτε απολυτα.

Κριση, αντιληψη, ενσυναισθηση, συναισθημα, επιθυμιες, θελω, σκεψεις, υποσυνειδητο, λογικη (η οπως αλλιως λεγονται ολα τα παραπανω) ειτε προυπαρχουν ειτε ειναι απικτητα ειτε η ποιοτητα και η "ποσοτητα" τους ειναι αποτελεσμα περιβαλλοντος και "γονιδιων" σε εναν ανθρωπο, καλο ειναι να καλλιεργουνται, να φτανουν στο μεγιστο δυνατο βαθμο τους και να ειναι ικανα πλεον να σταθουν απογυμνωμενα απο εξωγενεις επιρροες, αν αυτες λειτουργουν επανω μας μονο ως "συνηθειες" και οχι ως συνειδητα δικες μας αποφασεις, σκεψεις και επιθυμιες. Ετσι ωστε τελικα να καταφερνουμε μετα απο αυτην την "κυκλικη" διαδικασια με βαση αυτα τα χαρακτηριστικα μας να γινομαστε ολο και πιο σκεπτομενοι, ολο και πιο ικανοι να αντιληφθουμε οσα τελος παντων μπορει να χωρεσει το ανθρωπινο μυαλο τωρα η στην εξέλιξη του αποφευγοντας ετσι τον κινδυνο να γινουμε υποχείρια του καθενος. Οι αντιληψεις αν ερμηνευτουν ως αποψεις ειναι σχετικες φυσικα και μπορει ο καθε ανθρωπος να αντιλαμβανεται διαφορετικα τον κοσμο και τα πραγματα γυρω του. Παρολαυτα ειναι πιο υγιές κατα τη γνωμη μου να μπορει κανεις να στεκεται ανεπηρεαστος απο παρασιτα ξενων αποψεων αν αυτες δεν του ταιριαζουν. Η αντιληψη ως ικανοτητα κρισης ειναι ισως επισης σχετικη, παρολαυτα μπορουμε να ξεχωρισουμε εναν ανθρωπο με ανεπτυγεμνη κριση και αντιληψη χωρις απαραιτητως να ειμαστε ικανοι να περιγραψουμε με λογια τι ειναι αυτο που εχει "παραπανω" απο αλλους. Αυτος ο ανθρωπος κατα την ταπεινη μου γνωμη ειναι ικανος να εφαρμοζει στη ζωη του μια φραση ευνοητη αλλα δυσεφαρμοστη και ισως λιγοτερο υποκειμενικη απο τα περισσοτερα πραγματα γυρω μας: Η ελευθερια μου σταματαει εκει που βλαπτει τον διπλανο μου. Τονιζω τη λεξη "βλαπτει" με την οποια επι τουτου αντικατεστησα τη λεξη "ενοχλει".

Κλεινοντας την παραγραφο με τις αερολογιες σκεφτομαι οτι σε χαλεπους καιρους η φιλοσοφια ειναι περιττη και λειτουργει ως τραγικη ειρωνια. Εκτος αν απο τα λογια περναει στις πραξεις στοχευοντας σε κατι καλυτερο... Η αυτοκριτικη με ποναει και με κανει να συνειδητοποιω την ανημπορια μου η ακομη και τη δειλια μου. Δυο πραγματα που οπως και να χει με μικραινουν σαν ανθρωπο. Και με μικραινουν ακομη πιο πολυ οταν δειχνω ικανη για φιλοσοφηματα την ιδια ωρα που πελαγωμενη αναρωτιεμαι απο που ν' αρχισω...Αυτο που με εκθετει πιο πολυ ειναι πως το να πραξω ειναι στο χερι μου. Τουλαχιστον σε πολυ μεγαλο βαθμο.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012



Δικαιοσυνη λεξη τραγικη
που στο σωμα σου ασελγησαν
φωναζοντας το ονομα σου...
Διαβάστε περισσότερα...

Περι σχετικοτητας των πραγματων για το "καλο" και το "κακο".



Μπορει να αμφιβαλλω για πολλα. Ξερω ομως οτι αυτα που νιωθω εναντιωνονται στον πονο των ανθρωπων. Οταν ποναει κανεις, οσο ρευστα κι αν ειναι καποια πραγματα, μπορουμε τουλαχιστον να πουμε πως αυτο που αισθανεται τον φθιρει. Ο,τι ονομα κι αν δωσεις τελικα στο καλο και στο κακο δεν εχει τοση σημασια. Σημασια εχει ποιο θ' ακολουθησεις ωστε να μην κανεις τους αλλους να πονανε.
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα