Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Χρυση τομη



Φοβος
Φυλακη
Φυγη
Φαυλος κυκλος
Φταιω
Φ...
Φτανει!
Η "κοκκινη λεπτη γραμμη"
δεν υπαρχει
Μυαλου γεννηματα
Υποθεσεις
ενος 5% υπο-λειτουργιας
Περα απο αυτο
ειναι η ζωη
Οταν ειναι αγνη
η ελευθερια
Δεν εχει ορια
Φ...
Φωτια
Φωνη
Φαντασια
Φτερα
Φως


Έλλη Π.





Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

The forbidden 7



Ημασταν ολοι ξαπλωμενοι στο πατωμα και καναμε πως διαβαζαμε τα βιβλια που μας ειχε δωσει ο Α. να αναλυσουμε. Στην πραγματικοτητα πειραζομασταν και γελουσαμε με το παραμικρο. Ημουν αποφασισμενη να σε φερω στα ακρα. Στα δικα μου ακρα. Γι' αυτο και δε σε αφησα στιγμη σε ησυχια. Τα υπονοουμενα ηταν παντα το δυνατο μου σημειο. Τα υπονοουμενα και τα πειραγματα μεχρι τελικης πτωσης. Και τις περισσοτερες φορες αυτη η πτωση κατεληγε να γινει γεγονος. Τωρα ησουν εσυ ο στοχος, μιας και καθε βραδυ σχεδον σε εβλεπα στον υπνο μου και δεν μπορουσα να κανω πια οτι δεν τρεχει τιποτε. Φημιζομαι για το οτι ποτε δεν ελαβα υποψη μου τις συνεπειες. Ακομη ετσι ειμαι. Συνεπειες για μενα δεν υπαρχουν τη στιγμη που το παθος μου ειναι στο ζενιθ. Μετα ο,τι παθαινω ειναι τελικα επιλογη μου. Οποτε σαν υπαρξιστρια (υποστηρικτρια του Καμυ παρολαυτα και συνεπως οχι μηδενιστρια, για να κανω και λιγη επιδειξη γνωσεων) αναλαμβανω τις ευθυνες μου εστω και κατοπιν εορτης οι οποιες κανονικα δε θα επρεπε να συνοδευονται απο τυψεις μιας και ηξερα τι εκανα οταν το εκανα. Για να πω την αληθεια δεν το καταφερνω παντα αυτο το τελευταιο αλλα το παλευω. Σε ειχα φερει στα νερα μου, λοιπον, και μου χαμογελουσες προβληματισμενα και πονηρα σα να ηθελες να βεβαιωθεις οτι ειχες καταλαβει σωστα. Την ωρα που "για πλακα" σε στριμωξα στον τοιχο προσπαθωντας να μιμηθω μια σκηνη που ειχα δει καπου τελοσπαντων, σου ειπα μισοσοβαρα μισοαστεια (σοβαροτατα κατα βαθος αλλα ηθελα να παιξω λιγο ακομη): "Μ' αρεσεις πολυ, το ξερεις;". Γελασες και με κοιταξες καταματα. Με αφησες να σε φιλησω. "Σοβαρα μιλας;" ρωτησες στον ιδιο πειρακτικο τονο τελικα. "Σοβαρα" απαντησα γεματη αυτοπεποιθηση. Και σε ξαναφιλησα. Το δεχτηκες με την ιδια προθυμια. Δεν ησουν ποτε ετσι κι αλλιως ανθρωπος με διαφορα ανοητα κολληματα. Για ωρα μετα καθοσουν μπροστα μου, με κοιταζες κι ελεγες στον Γ. που καθοταν διπλα σου προσπαθωντας να με προκαλεσεις, ολα αυτα που σου ειχα πει. Εκεινος ειχε καταλαβει ηδη τις προθεσεις μου και δεν εδειξε να εκπλησσεται παρολο που πηρε μερος προθυμα στην προσπαθεια σου να με κανεις να εκδηλωθω ξανα. Ακομη μου χαμογελουσες με βλεμμα γεματο υποσχεσεις κι εγω συνεχιζα να σου πεταω το μπαλακι χωρις δισταγμους. Η Χ. διπλα μου με σκουντουσε θελοντας να της πω λεπτομερειες. Της υποσχεθηκα οτι θα της μιλουσα οταν θα φευγαμε απο κει. Το σιγουρο ηταν οτι αυτο το "ονειρο" θα ειχε και συνεχεια...
Διαβάστε περισσότερα...



Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις.
Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος;
Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.
Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο Δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει Θα χαθούμε.
Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.
Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του.
Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. 
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.

Μ.Μπρεχτ
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Ατελειωτα τελευταιες



Καλα ηταν ολα
σε μια ταξη, σε μια αδιαφορια
σε μια αναισθησια μπορει.
Σε σκεφτομαι αλλιως τωρα
γιατι δεν ημουν για λιγο σε ετοιμοτητα
κι αφησα μια χαραμαδα τοση δα
και μπηκες
Ισα που πεταρισαν τα ματια μου
σ' ενα χαμογελο που πειραματικα
αφησα να γινει
Το πειραμα α-πετυχε
Ο αποπροσανατολισμος στεφτηκε με επιτυχια
Αισθανθηκα
Γιατι τωρα;
Γιατι παλι;
Αυριο εσυ θα εισαι στο οπου
κι εγω στο εδω ξανα θα βολοδερνω
Εσυ στην αγνοια των παντων μου
κι εγω στη γνωση του "για σενα νιωθω..."
Προσπαθησες πολυ γι' αυτο;
Με πειραζει ακομη και το οχι που ξερω οτι θα ελεγες
Γιατι δεν εκανες τιποτε για μενα
παρα μονο ησουν εσυ.
Δεν επεδιωξες, αφεθηκα.
Κι αυτο ακομα με πειραζει.
Ηταν καλυτερα οταν δεν αγγιζα κανεναν.
Ηταν καλυτερα οταν δε μ' αγγιζε κανεις.
Δε θα ξανασυμβει.
Εσυ θα εισαι η τελευταια φορα
σε μια σειρα απο φορες ατελειωτα τελευταιες...


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

This is what I'll die for...



Θα ηθελα να μπορουσα να προστατεψω ολους τους ανθρωπους απο την εξαθλιωση και τα επακολουθα της. Θα ηθελα να προστατεψω καθε ανθρωπο που κινδυνευει απεναντι σε καποιον αλλο ανθρωπο ο οποιος ειναι ικανος να βλαψει...

Λυπαμαι πολυ γι΄αυτο που συνεβη στην Πατρα. Λυπαμαι παρα πολυ για τη ζωη που χαθηκε. Λυπαμαι παρα πολυ για το απροχωρητο της καταντιας του κοσμου. Λυπαμαι παρα πολυ που αυτο το τραγικο συμβαν θα γινει αιτια να νιωσουν "δικαιωμενοι" αυτοι που δε θα επρεπε. Λυπαμαι παρα πολυ που με βαση αυτο θα συμβουν κι αλλα απο αλλους προς αλλους. Λυπαμαι για ολους μας.
Διαβάστε περισσότερα...


Λυπαμαι αβασταχτα για τις ζωες μας που χανονται αργα και βασανιστικα. Χανονται ειτε κυριολεκτικα ειτε μεταφορικα. Λυπαμαι που βλεπω οτι ακομη και η ελπιδα η οποια καποτε πεθαινε τελευταια εχει απελπιστει στη θεα της καταντιας μας και σκεφτεται ν' αυτοκτονησει πριν αναγκαστει να εξευτελισει και η ιδια την υπαρξη της. Θα φαγωθουμε μεταξυ μας. Αυτο επιλεγουμε, προς τα εκει οδευουμε αυτο θεωρουμε ευκολοτερο να συμβει κι αυτο θα κανουμε τελικα γιατι πολυ απλα ειμαστε αποπροσανατολισμενοι, πανικοβλητοι κι αμαθοι σε καθε τι που δεν ανηκει σε οσα λιγα περικλυονταν μεχρι χτες στον στενο κυκλο των ατομικων μας δεδομενων- συμφεροντων. Χαμενοι στο χαος που δημιουργησαμε ακουμπισμενοι στις πλατες αλλων, στεκουμε σα νηπια τρομαγμενα μεσα στο πληθος ψαχνοντας τη μαμα μας να μας παρει απο το χερι και να μας οδηγησει σε μερος ασφαλες. Απειλητικα βλεμματα παντου τριγυρω στρεφονται εναντιον μας. Σε λιγο θα δαγκωνουμε οποιον μας πλησιαζει γιατι θα κουβαλαμε το ιδιο καταλοιπο που εχουν οσα σκυλια χτυπηθηκαν καποτε απο χερι ανθρωπινο και τωρα δεν μπορουν να ξεχωρισουν εχθρους απο φιλους. Θα μας μεινει το μισο ματι στη θεση της ανοιχτης αγκαλιας και η ανθρωποφαγια θα παρει τη θεση της ανθρωπιας. Τωρα ομως δεν ειναι ωρα να μιλαμε για τετοια. Τωρα ειμαστε ηδη στην αρχη του χαους που απο αλλου το φοβοσασταν κι απο αλλου θα το βρουμε. Τωρα οποιος δε μιλαει με τη λογικη "ο σωζων εαυτον σωθητο" ανηκει σε αλλον πλανητη. Αμεσες λυσεις λοιπον: Ας φαγωθουμε. Ειναι αρκετα ρεαλιστικο αυτο; Γιατι μην περιμενετε απο το χερι μου να δειτε γραμμενο οτιδηποτε για καποιον εναν αγνωστο ως τωρα σωτηρα εκει εξω που ξαφνικα θα οδηγησει τις τυχες μας στον δρομο της αναγεννησης. Ζητω συγγνωμη αλλα αυτο δεν το θεωρω ρεαλιστικο εγω.

Ειναι ευκολο να τρεχουμε να μπαλωσουμε ο,τι μας ενοχλει μια δεδομενη στιγμη με κατι που στο παρελθον ειχε αποδειχτει καταστροφικο για εναν αλλον τομεα. Σαν τα χρυσοψαρα ξεχναμε παλιοτερα δεινα και κουκουλωνουμε με τροπους μεσοβεζικους κι επικινδυνους οσα ταραζουν τωρα τα νερα μας. Κουκουλωνουμε τη βρωμα με βρωμα μονο που δημιουργουμε τελικα ενα βουνο βρωμιας που καποια στιγμη θα πεσει και θα μας πλακωσει...Τωρα; Αυριο;

Τελικα γι' αυτο δε συνειδητοποιουμε την πραγματικοτητα μας...γιατι μεχρι να φτασουμε στον εναν τοιχο της γυαλας εχουμε ξεχασει τον προηγουμενο...



Αφιερωμενο σε οποιον μπορει να το καταλαβει αλλα ακομη πιο πολυ σε οποιον δεν μπορει:


Aκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε

Aκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.
Απ’ αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.
Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο – το βλέπετε
μπροστά σας σ’ άπλετο φως. Φρόντισαν
οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας
σε πέτρα. Γι’ αυτό τίποτα δε χρειάζεται
να μάθεις. Έτσι όπως είσαι
εσύ μπορείς να μείνεις.
Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί
όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,
τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς
τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.
Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους
που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε
για όλους τους καιρούς
μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.
Μιας και για σένα γίνονται τόσο πολλά
δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσεις.
Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά
Η μάθηση θα ‘τανε υποχρέωσή σου.


Μ. Μπρεχτ
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012




Πλήρης πνευματικός κατακερματισμός. Ο απόλυτος αποπροσανατολισμός των συνειδήσεών μας έχει τη ρίζα του στα βάθη των αιώνων. Ποια εξέλιξη και ποια πρόοδος; Οι υποτιθέμενοι υποστηρικτές της εξέλιξης και της προόδου είναι αυτοί που μας οδήγησαν, με τις ευλογίες μας, στο μηδέν της ανθρώπινης υπόστασης και στην εξαθλίωση κάθε ιδανικού, κάθε γραφικής πλέον αφηρημένης έννοιας όπως η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη και κατ' επέκταση η αξιοπρέπεια. Η κατάπνιξη κάθε ασύμφορης για εκείνους δεύτερης σκέψης όσων επιμένουν ακόμη να μην πείθονται δεν πρόκειται να περάσει. Προτιμώ να χαρακτηρίζομαι χαζορομαντική παρά τυφλή. Όταν μιλάω δε θέλω ν' ακούγεται απλώς ένα ανόητο ΜΠΕΕΕΕ. Δυστυχώς παρόλαυτά όλο και συχνότερα αυτό το ΜΠΕΕΕΕ είναι που ακούω εγώ γύρω μου...
Διαβάστε περισσότερα...

Lost in a fake world





Καποια στιγμη, αν οχι συντομα εστω σε ενα οχι και τοσο μακρινο καποτε, θα κληθουμε να απαντησουμε σε καιρια ερωτηματα, να επιλεξουμε μια πλευρα, να παρουμε σημαντικες αποφασεις και να αγωνιστουμε για οσα σημερα σνομπαρουμε ως ανωριμα, ατοπα και χαζορομαντικα ιδεολογηματα. Κι αυτο θα συμβει τοτε γιατι εκεινα που ακομη και τωρα, υπο τις αθλιες συνθηκες στις οποιες μας υπεβαλαν με τις ευλογιες μας, τα θεωρουμε δεδομενα, αν συνεχισουμε να κλεινουμε καθε διοδο προς τη σκεψη μας, στο μελλον θα αφανιστουν. Πριν μας παρασυρουν μαζι τους λοιπον στην αφανεια, θα κληθουμε να υιοθετησουμε επιτελους μια θεση απεναντι στην ιδια μας τη ζωη. Και τοτε τις παραπανω αποφασεις θα τις παρουμε αυθορμητα πια... Αν και τοτε ακομη επιλεξουμε μια στειρα ανακυκλωση καταστασεων για να οδηγηθουμε ξανα στο μηδεν εξαιτιας καποιου μαζοχιστικου ενστικτου το οποιο παραδεχομαι πως μου ειναι αγνωστο αν υπαρχει, το σιγουρο ειναι οτι το δις εξαμαρτειν δε θα το επιτρεψει η ιδια η φυση πλεον. Ειτε αυτο το τοτε η γενια μου το γνωρισει ειτε οχι δε σημαινει πως δεν προκειται ποτε να ερθει. Σημασια εχει πως οι στοχοι μας καθοριζουν τα βηματα μας απο το σημερα στο αυριο. Οποτε κι αν ειναι αυτο.

Σκεψου, λοιπον, ψαξε, αναρωτησου, μην επαναπαυεσαι και μη χαραμιζεις το μυαλο σου σε "δεδομενα" που εχτισαν αλλοι για σενα... Αντεστρεψε την μαγικη εικονα της πραγματικοτητας τους και που ξερεις... μπορει να δεις την αληθεια σου! Ακομη κι αν το κλουβι που σου εχουνε φτιαξει ειναι χρυσο δεν παυει να ειναι κλουβι. Οσο πιο γρηγορα το συνειδητοποιησεις τοσο πιο πιθανο ειναι να μπορεσεις να βγεις απο αυτο. Κι οσο πιο πολλοι σε πιστεψουν τοσο πιο ευκολα θα γκρεμιστει το ψεμα.

"Κλικ" (Ναι, πατα το!)
Διαβάστε περισσότερα...

Hey you





EEEEEEEIIIIIIIIIIII!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ειναι κανεις εκει εξω; ... Μου φανηκε πως ακουσα μια φωνη. Εναν τοσο δα ψιθυρο να μου λεει πως υπαρχει. Ηταν παρηγορια κι αυτο, οσο να πεις. Το να μη νιωθεις μονος. Το να μη νιωθεις ο μονος. Σιγουρα δεν ακουσα καλα; Σιγουρα δεν ηταν κανεις; Το φανταστηκα λοιπον οτι μου μιλησες η μαζεψε τη δειλη σου προσπαθεια ο ανεμος; Μηπως ταξιδεψε γι' αλλου το ψελλισμα σου πριν προλαβει να χαιδεψει τ' αφτια μου η ζεστασια των πολυτιμων συλλαβων της σκεψης σου; Αν υπαρχεις στ' αληθεια καπου εκει, προσπαθησε παλι. Θα βαλω κι εγω τα δυνατα μου να σ' ακουσω αυτη τη φορα, να πιστεψω, να σε φερω εδω! Μη ντρεπεσαι για τη μοναξια, ανηκει σε καποιους προνομιακα. Κατα προτιμηση στους "lost and damned" της αιωνιας ασυμβιβαστης γενιας. Απροσαρμοστης θα ελεγα εγω γιατι ξερω τον πονο του αποτελεσματος των πραξεων μου απο την καλη και απο την αναποδη. Στο πετσι μου σε νιωθω σαν καταρα και γι' αυτο θα σ' ακουσω, το ξερω. Ξαναπροσπαθησε. Αν οχι με τη δευτερη, με την τριτη σιγουρα. Καποια στιγμη θα συνεννοηθουμε αν δεν το βαλεις κατω, μπορει να βγαλουμε και μια ακρη εμεις οι οσοι. Θα δεις που τοτε θα γελαμε κλαιγοντας, ηταν τοσο απλο, θα πουμε. Αρκουσε απλως να βρεθουμε. Να συνυπαρξουμε για να γεννηθουν θαυματα. Ξαναπροσπαθησε λοιπον, αξιζει τον κοπο.

ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Brain hypnosis



Απο συνηθεια αφησα το ραδιο "background" και
καθως νοτες "chill out" εναντιωνονται στη σιωπη
καρφωνω το ενα ματι στην οθονη που ξεχασα να κλεισω
Ο μαγειρας πολτοποιει τα προς βρωσιν
κι εγω φανταζομαι παλι τα μυαλα μας σ' εκεινο το μπλεντερ
να στριφογυρναν και να λιωνουν,
ανυπαρκτη μαζα.
Τα προς βρωσιν και συμμόρφωσιν.
Ανοησιες, αφηρημενα γεννηματα,
αφηρημαδας αποτελεσματα, σκεψεις.
Εκει που βραχυκυκλωνει το συνειδητο για λιγο
ειμαι εγω.
Ικανη να με φοβασαι, δεν αλλαξα.
Τωρα μιλαει ο σπουδαιος.
Ενας απο τους.
Δενομαι στη συνειδηση μου σαν αλλος Οδυσσεας
κι αφουγκραζομαι.
Ακομη πλαναρουν πλανευοντας με λογια
τους μωρους.
Πολλοι οι μωροι,
μ' επνιξαν, με πνιγουν, μας πνιξανε.
Τα μυαλα μας προς βρωσιν.
Για συμμορφωση ουτε λογος.
Η γνωση πεθανε.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012




Τρυπες τρυπες ανοιγα στο ταβανι με το ασαλευτο βλεμμα μου. Μια τρυπα για καθε σκεψη που δεν ελαβε αποκριση. Επιμονη εκ φυσεως ισως, ποτε δε σταματησα να σκεφτομαι κι ας με τρομαζαν αυτες οι τρυπες που εχασκαν πανω απ' το κεφαλι μου λες και χιλιαδες κενα ματια παρακολουθουσαν τα εγκατα της ψυχης μου. Επρεπε παντα να σηκωνομαι στο τελος ν' ανοιγω το παραθυρο για να παρω λιγο αερα, να ξεφυγω, να τριγυρισω σε ταρατσες και συννεφα, να μαζεψω οξυγονο, καυσαερια, εμπειριες, να κρυφοκοιταξω τα ξενα παραθυρα...κι επειτα παλι πισω, εδω, εκει, οπου. Παντα στην επιστροφη σκεφτομουν τη μερα που δε θα ξαναγυρνουσα. Τη μερα που θα εμενα στο εκει εξω να περιπλανιεμαι μεχρι οποτε. Τη μερα που θα εγραφα για οσα αληθινα θα ειχα ζησει κι οχι για εκεινα που θα θελα να ζησω. Καθομουν ποτε ποτε κατι νυχτες ευαλωτη απεναντι στις αισθησεις, κατι που απολαμβανω ιδιαιτερως, και δεχομουν τοτε μετωπικες συγκρουσεις απο το παρελθον. Μου εφερνε βιαια στο νου λογια δικα μου που δεν αναγνωριζα και πραξεις που δε θα πιστευα οτι μου ανηκαν αν δε με ειχα δει με τα ιδια μου τα ματια καποτε να τις υπερασπιζομαι με παθος κι ας ηξερα οτι ηταν λανθασμενες. Λανθασμενες απο ποια αποψη; Απο εκεινη της προσφιλους μου αυτοκαταστροφης, δε γλιτωνα ποτε απο τα διχτυα της. Αν και τωρα που το ξανασκεφτομαι ποτε δε με ειδα οντως με τα ιδια μου τα ματια να κανω το οτιδηποτε. Τι ειναι αυτο που εμπιστευομαι στον χρονο λοιπον και στη μνημη μου; Τελοσπαντων, ας δεχτω οτι τα ματια ειναι ο καθρεφτης της ψυχης κι εγω μπορει να μη με ειδα ποτε με τα ιδια μου τα ματια να κανω οτιδηποτε, η ψυχη μου παρολαυτα παντοτε παραμονευε καθε κινηση μου. Αυτο ισχυει. Η λεξη κλειδι, παντως, ηταν ανεκαθεν αυτη ακριβως για μενα: Παθος, φιλε μου. Παθος. Με παθος λαθευα, με παθος δινομουνα, με παθος δημιουργουσα και με το ιδιο παθος κατεστρεφα, με παθος ερωτευτηκα κι ερωτευομαι καθε μερα κι απο κατι. Παθος. Λενε οτι τυφλωνει και το παθος; Μα δε μιλησα ποτε για εκεινο το πνευματικο ακριτο του φανατισμου, καταλαβαινεις; Ορμη αισθησεων, ενταση...αυτο το παθος ταιριαζει σ' εμενα. Κι οπως λενε το μηδενα προ του τελους μακαριζε εγω θα προσθεσω και το μηδενα προ του τελους καταδικαζε. Ξερω, ξερω. Μα προκειται για  "ποιητικη" αδεια, επιτρεψτε μου.
Διαβάστε περισσότερα...

Lost in somewhere



Αυτες εδω ειναι απο τις μερες που η εμπνευση δινει τη θεση της στην αποχαυνωση που φερνει η αδυναμια να συγκεντρωσει κανεις το μυαλο του. Οχι λογω παθητικοτητας αλλα λογω πολλων γεγονοτων τα οποια με τη σειρα τους γενναν πολλα συναισθηματα και πολλες, η μαλλον απειρες και μπερδεμενες σκεψεις με φοντο φυσικα το γνωστο κλισε "γιατι". Το οποιο ακομη ν' απαντηθει κι ας προκαλει μειδιαματα ειρωνικα που στο κατω κειμενο τους κρυβουν το συνωμοτικό "ολοι ξερουμε και κανεις δε μιλαει". Ας προκαλει αυτο το συνωμοτικό ξερολικο υφος το οποιο πιστευουμε οτι, ειτε γνωριζουμε ειτε οχι την πραγματικη απαντηση, ειναι δικαιολογημενο γιατι γνωριζουμε το πιο σημαντικο: οτι ετσι ειναι τα πραγματα, απαντημενα η μη, και αυτο δεν αλλαζει (;). Δεν αλλαζει γιατι οντως δεν αλλαζει η δεν αλλαζει γιατι δεν μπηκαμε ποτε στον κοπο να προσπαθησουμε να το αλλαξουμε; Αφηνω κατα μερος τις αμπελοφιλοσοφιες, δεν εχουν κανενα νοημα εξαλλου. Το θεμα ειναι πως ο,τι παραλυει τη σκεψη μου, ακομη κι αν αυτο ειναι το οτι στο μυαλο μου επικρατει κατι σαν traffic jam σκεψεων στην πραγματικοτητα, μου προκαλει εκνευρισμο και αμηχανια. Αμηχανια λογω απραξιας και λογω του οτι το αποτελεσμα οπως και να το κανουμε ειναι το ιδιο: παθητικοτητα απεναντι σε καταστασεις που απαιτουν δραση. Ισως οντως δεν ειναι παντα μονο στο χερι μας καποια πραγματα πια...κατα που να κανει κανεις οταν καλειται να μαζεψει τα ασυμμαζευτα συνηθειων που καλλιεργηθηκαν απο γενια σε γενια; Συμπεριφορων που δικαιολογουνται απο το "τωρα" κι ας ειναι απανθρωπες; Ποια πραξη να διαλεξει για να μεταφερει τις ιδεες του, τη διαμαρτυρια του αν θελετε, στους πνευματικα τυφλους και κωφους που μας περιβαλουν; Για να σας πω την αληθεια αυτη τη στιγμη γραφω για να γραψω και τιποτε περισσοτερο. Ετσι, για να μην προβληματιζομαι μονη μου...Παρολαυτα η απογοητευση οταν παραμενει στειρα ειναι αγονη, δε βγαζει πουθενα. Η απογοητευση πρεπει να μετατραπει σε πεισμα, σε αποφασιστικοτητα, σε δημιουργικης μορφης οργη, σε τολμη, σε ξεσπασμα για το κατι διαφορετικο που απαιτει μουγκριζοντας η φιμωμένη μας συνειδηση. Καπου εκει θελω να στραφω ειτε φωναζοντας ειτε φτιαχνοντας αληθειες κι ας γκρεμιστουν το βραδυ...Ισως βαρεθηκα να επιβεβαιωνομαι ακομη κι αν απλως μονο μιλαω μεχρι τωρα, καθε μερα που περναει και δινει τη θεση της σε μια απαραλλαχτη επομενη. Ισως βαρεθηκα πια κι εμενα την ιδια για λογους που ακομη δεν καταφερα να εξιχνιασω επαρκως. Τι να κανω ομως μ' εκεινα τα ομορφα ονειρα μου; Να τα διατηρησω ως στοχους κι ας με λενε ονειροβατισσα η να τα πνιξω στο ονομα του σημερα;
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012





Η τεχνη σαν πορνη

Η τεχνη σαν πορνη
κυλιεται σε ξενα κρεβατια
Την πουλανε σε παζαρια οσο οσο για ενα βιτσιο
Ειναι φορες που μεσα μας ξυπναει
μια ξεχασμενη αξιοπρεπεια για λιγο
Κι ας φταιμε για το τυπικο
"κοινη συνεναισει"
Πως να γεννησεις μια ιδεα επι χρημασι
οταν εκδιδεται η ψυχη σου εν ψυχρω;


Στο κενο δεν ακουγονται οι φωνες που ξεμυτουν
Τους τυφλους δεν τους πειραζει το σκοταδι.
Μα εγω ρωτω σαν αφελης:
Ποιος δηλωσε αραγε παρων
οταν χρειαστηκε ανθρωπια;
Πως να μιλησεις στους αποντες,
ποιος θ' ακουσει;


Στους μαυρους τοιχους οι βρωμιες δεν ξεχωριζουν.
Μα υπαρχουν.
Μπροστα σ' αυτους εμεις καλουμαστε αγνοι
να ζωντανευουμε τα παθη στις ψυχες σας.
Για ποσο αγνοι;


Μπροστα σε φωτα χαλασμενα
μοιαζει η ασχημια με ομορφια
ομως τα ματια τα δικα μας δε συνηθισαν ακομη
στη θεα οσων ξεπουλαν τα ονειρα μας.


Η λεξη "δωσε" καρφιτσωνεται συχνα
σ' ολους τους χωρους.
Η λεξη "παρε", απο την αλλη, ειναι ταμπου.
Γι' αυτο και σπανια ακουγεται εδω...
κι ισως μια μερα να 'χει απ' ολους ξεχαστει.


Με τι φωνη να σας μιλησω λοιπον;
Με ποιο δικαιωμα να πω για ενα παραπονο
που το υπεγραψα προτου να συνηθισω
σε μια παρανοια που θελησε να γινω ενας ανοητος
για να μη σκεφτομαι αυτα που "δε συμφερουν";


Βρηκα στην τεχνη καποτε εναν δρομο διαφυγης
μα δεν την κρατησα μακρια απ' τη σαπιλα.
Κι ισως γι' αυτο ποναω τωρα πιο πολυ
στη σκεψη οσων θελησα να πω μα δεν τα ειπα.

Υπογραφη:
Ο επι χρημασι εκδιδομενος καλλιτεχνης



Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012




ΣΩΠΑ, ΜΗ ΜΙΛΑΣ (Αζίζ Νεσίν)

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου 
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, 
μου λέγανε: "σώπα".
Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή, 
μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!".
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
"κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ....σώπα!".
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου 
η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
"θα βρεις το μπελά σου, σώπα".
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, 
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα".
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, 
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική 
και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα".
Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα".
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές, 
με τους γείτονες μας ένωνε, όμως, το Σώπα.
Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτήκαμε πολλοί
μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα, μόνο με το Σώπα. 
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".
Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν' την να σωπάσει.
Κόψ' την σύρριζα. 
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο, από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου 
και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς χωρίς να μιλάς 
να λες "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς".
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.
Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .
Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός. 
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. 
Κόψε τη γλώσσα σου.
Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω 
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, 
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει: 
ΜΙΛΑ!....



Αφορμη για να αναρτησω το παραπανω ποιημα σταθηκε ενα γεγονος το οποιο χρειαζεται μεγαλη αναλυση. Ελπιζω να ειμαι συντομα σε θεση να μιλησω για καποιες σκεψεις μου. Μεχρι να γινει αυτο νομιζω οτι το ιδιο το ποιημα μιλαει απο μονο του κι ας ειναι ο τιτλος του: "Σωπα, μη μιλας"
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Το παραθυρο



Εκεινο το παραθυρο που ζωγραφισα στον τοιχο
απο τουβλα ηταν και μπογια
κι ειναι οι σκεψεις μου τωρα
σα στεφανι πενθιμο
κατω απο δεντρο προωρα φυτρωμενο
Παρανοια εις τη νιοστη
κοιτωντας αυτα που δεν καταλαβαινω
Τα αλλα, τα δικα σας, του κοσμου,
τα οχι γνωριμα σε μενα, τα ανοικεια,
ισως και τα κατακριτεα
(οταν μενω μονη κατι νυχτες
και τολμαω να το πω).
Εκεινο το παραθυρο που ζωγραφισα στον τοιχο
δεν ανοιξε ποτε
μεχρι που ξεφτισε πια
Κι ειναι αυτα που δε μ' αφησατε,
πετρα στο λαιμο σαν κριμα.
Υπηρχε καπου εδω μια πορτα
μα εχει καιρο να μου χτυπησει καποιος
για ν' ανοιξω
Να βγω απο 'κεινη
δεν το σκεφτηκα ποτε
Συνηθως 'μπαιναν απο κει
κι εφευγαν οσο εγω κοιμομουν
Δεν ειδα κανεναν να βγαινει ως τωρα
κι εγω το αγνωστο, να, δεν το μπορω.

Κι αν...;


¨Ελλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...


Οι ανθρωποι σημερα
ειναι η σκουρια στην επιφανεια της γης
κι αυτο που τους ενωνει ειναι η σηψη.
Ετσι εξαπλωνονται.
Καποτε η φυση θ' αποτιναξει τον μολυσμενο της μανδυα
κι ετσι απο την α-νθρωπία
θα ερθει η επ-ανασταση.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Unfulfilled



Αλλο ενα βραδυ πισω απο τις μισανοιχτες κουρτινες επαιζε το παιχνιδι της κλειδαροτρυπας οπως εκανε εδω κι εναν μηνα περιπου. Το παιχνιδι ειχε ξεκινησει τυχαια οταν μια νυχτα βασανιζομενος απο αυπνια και ανεξηγητες ανησυχες σκεψεις ειχε ανοιξει για λιγο το παραθυρο ελπιζοντας πως ο δροσερος αερας θα τον βοηθουσε να χαλαρωσει. Η θεα απο το μικροσκοπικο του μπαλκονι ηταν το λιγοτερο απαραδεκτη αλλα ολως περιεργως ειχε συναντησει και χειροτερες περιπτωσεις οταν εψαχνε να νοικιασει σπιτι εναν χρονο πριν. Το πρωτο που αντικριζε βγαινοντας στο υποτυπωδες μπαλκονακι ηταν το πισω μερος αλλων πολυκατοικιων. Τοιχοι μουχλιασμενοι, πολυκαιρισμενοι, βρωμικοι, στο χρωμα του σκονισμενου τσιμεντου ορθώνονταν μπροστα του δημιουργωντας του αισθηματα καταθλιψης σχεδον. Αν εκανε δε το λαθος να ριξει ενα βλεμμα και προς τα κατω τοτε η καταθλιψη συνοδευοταν και απο αηδια. Ο υποτιθεμενος ακαλυπτος χωρος δεν ηταν παρα μια μινιατουρα ταφρου αναμεσα στην πολυκατοικια του και το πισω μερος των απεναντι πολυκατοικιων, γεματος με διαφορων ειδων βρωμιες, σκουπιδια ξεχασμενα ποιος ξερει απο ποτε και κουτσουλιες περιστεριων τα οποια συχναζαν στις γυρω ταρατσες. Η μονη παρηγορια που εσωζε στο παραπεντε την κατασταση ηταν ενα ανοιγμα μεταξυ δυο ταρατσων. Το ανοιγμα εκεινο αποδειχτηκε αρκετο για το ματι που πολλες φορες αρκει να του αφησεις ανοιχτη μια χαραμαδα για ν' αρχισει να ταξιδευει στο απειρο. Τη μερα η θεα απο 'κει ηταν αδιαφορη και χρησιμευε απλως στο να μη σε πιανει κλειστοφοβια μιας και με λιγη προσπαθεια εβλεπες μεχρι τη θαλασσα. Τις νυχτες, ομως, οταν ολα τα κατα κυριο λογο φοιτητικα ρετιρε φωτιζονταν η εικονα ηταν σχεδον ειδυλλιακη αν διεθετε κανεις και λιγη φαντασια. Εκεινος ανεκαθεν ελκυοταν απο τα ρετιρε. Του αρεσαν οι μεγαλες βεραντες τους που δεν ηταν τις πιο πολλες φορες αλλο απο την ιδια την ταρατσα του κτιριου. Μια ολοκληρη ταρατσα ολη δικη του δε θα ηταν και μικρη υποθεση! Του αρεσαν ομως και για διαφορους αλλους λογους. Τα θεωρουσε παντα πιο ανεξαρτητα, πιο καλλιτεχνικα, του θυμιζαν ατελιε ζωγραφων, σοφιτες η στεκια οπου μαζευονταν παρεες μποεμικες και τα πιναν ως το ξημερωμα ζωντας του ερωτες τους. Εκεινο το "παρατηρητηριο" αναμεσα στις δυο ταρατσες του προσεφερε τη θεα δεκαδων ρετιρε και τροφη για να πλαθει ιστοριες βλεποντας τα. Αλλα ηταν φωτισμενα με black lights και ηταν περιφραγμενα με τζαμαριες. Το ψυχρο φως του black light του δημιουργουσε εκστατικες εικονες και του αρεσε. Αλλα ειχαν υποστεγα με ξυλινα δοκαρια σαν νωχελικα κιοσκια απ' οπου και ξεχωριζαν κοκκινα και πρασινα φωτακια να αχνοφεγγουν. Μερικα ειχαν γλαστρες με φυτα. Καποια ηταν γυμνα απο στολιδια και δεν ειχαν παρα τα απολυτως απαραιτητα. Δυο τρεις καρεκλες κι ενα τραπεζι. Ορισμενα θυμιζαν τους κρεμαστους κηπους της Βαβυλωνας που χωρις να τους εχει δει ποτε σκεφτοταν πως ισως και να εμοιαζαν με υπερμεγεθη τετοια ρετιρε απ' οπου κρεμονταν διαφορα φυτα, λουλουδια και φυλλωσιες σαν ιτιες κλαιουσες η σαν καταπρασινοι καταρρακτες που ξεχυνονταν απο τα υποστεγα.

Ενα απο εκεινα τα βραδια των νοητων παραξενων ταξιδιων του, λοιπον, οταν ο ερωτας ξεχυνοταν σα μυρωδια γυναικειου αρωματος απο τη φαντασια του και περιπλανιοταν στις ταρατσες των πολυκατοικιων την ειδε. Πρωτα ειδε το φως στο απεναντι ρετιρε ν' αναβει, υστερα ξεχωρισε μια φιγουρα πισω απο τις μισανοιχτες ημιδιαφανες κουρτινες κι επειτα την ειδε ξεκαθαρα να στεκεται μπροστα στο παραθυρο οπως εκεινος. Αν μπορουσε να τη δει αυτος, σκεφτηκε, τοτε σιγουρα θα μπορουσε να τον δει κι εκεινη. Εκανε μια ενστικτωδη κινηση να κρυφτει πισω απο την κουρτνα του μα θυμηθηκε οτι ο ιδιος ηταν βουτηγμενος στο σκοταδι και τους αρωματικους καπνους του ναργιλε που τον συντροφευαν. Αρα υπεθεσε πως αυτο ηταν αρκετο για να μη δινει στοχο και συνεχισε να την παρατηρει καθως η κοπελα ετοιμαζοταν προφανως για καποια εξοδο. Στην αρχη ειχε τυλιγμενα τα μαλλια της σε μια πετσετα την οποια εβγαλε λιγα λεπτα αργοτερα κι αρχισε να τα στεγνωνει μπροστα σε εναν καθρεφτη που πιο πολυ τον υπεθετε παρα τον εβλεπε. Την περιεργαστηκε. Ηταν αδυνατη, οσο γυμνασμενη επρεπε για να μη χανει τη θυληκοτητα της και κοντουλα, οπως του αρεσαν οι γυναικες. Οταν στεγνωσε  τα μαλλια το χρωμα τους φανηκε πιο καθαρα. Ηταν καστανα ανοιχτα, ισια και μακρια.  Λιγο αργοτερα την ειδε να παιρνει κατι και να χανεται στο βαθος του δωματιου. Ισως ειχε παει στο μπανιο. Οταν ξαναεμφανιστηκε ηταν ακομη πιο ομορφη μεσα στο μαυρο φορεμα που ειχε επιλεξει. Εριξε μια τελευταια ματια στον καθρεφτη κι επειτα εφυγε.

Απο εκεινη τη νυχτα κι επειτα ηξερε ακριβως τι θα εκανε τα βραδια που δε θα ειχε κεφι και υπνο.

Τις δυο επομενες νυχτες η κοπελα δε φανηκε κι εκεινος ματαια ξεχνιοταν διπλα στο παραθυρο περιμενωντας μεσα στους καπνους να δει εστω μια κινηση που θα προδιδε την παρουσια της. Την τριτη νυχτα ομως ειδε φωτα στην ταρατσα απο νωρις. Προσεξε οτι υπηρχε μια αιωρα δεμενη στα δυο δοκαρια του υποστεγου που προστατευε την τεραστια βεραντα της. Κατι ετοιμαζει, σκεφτηκε και την ειδε ξαφνικα να βγαινει εξω σκασμενη στα γελια φορωντας ενα κοκκινο μαγιο. Ηταν πολυ ομορφη κι εκεινος πολυ δειλος. Αυτη ηταν η πρωτη σκεψη που εκανε οταν αναρωτηθηκε αν θα μπορουσε να κανει μια κινηση με καποιον τροπο ωστε να γνωριστουν. Φωνες ακουστηκαν και διεκοψαν τις σκεψεις του. Η ταρατσα της ειχε γεμισει αντρες με μαγιο και βερμουδες. Πρεπει να ηταν γυρω στους  5-6 αντρες κι αυτη μονη της. Φαινοταν να τους κανει ο,τι ηθελε. Γελια και πειραγματα εδιναν κ επαιρναν. Τα μαγιο οπως αποδειχτηκε χρησιμευαν στο να αξιοποιηθει μια φουσκωτη πισινα που υπηρχε στην ταρατσα κι εκεινος δεν την ειχε προσεξει ως τοτε μιας και απο εκει οπου στεκοταν δεν την εβλεπε καλα. Ετσι οπως πηγαινοερχοταν, ανετη και γεματη αυτοπεποιθηση μεσα στην αντροπαρεα της του εκανε ακομη μεγαλυτερη εντυπωση. Ευτυχως μεχρι εκεινη τη στιγμη κανεις απο αυτους δεν εδειχνε να εχει κατι παραπανω μαζι της.

Τις επομενες μερες, η μαλλον νυχτες, συνεχιζοταν η ιδια κατασταση στο σπιτι της μονο που καθε φορα η ενταση της ενθουσιασμενης παρεας ανεβαινε ολο και πιο πολυ. Δυο- τρεις φορες ειχε δει δυο γυναικες ενω ολες τις υπολοιπες ηταν η ιδια με τη γνωστη αντροπαρεα. Τωρα πια τους ειχε μαθει. Ειχε ακουσει τα ονοματα καποιων ενω σε αλλους ειχε δωσει δικα του παρατσουκλια αναλογα με την εντυπωση που του ειχαν δημιουργησει. Την κοπελα παντως ειχε ακουσει να τη φωναζουν Λια. Απο το Ευαγγελια; Απο το Αποστολια; Αγνωστο.

Μια νυχτα γυρω στις τρεις τα ξημερωματα κι ενω η παρεα απεναντι ξεσαλωνε με μουσικη, ποτα και "βουτιες" στην φουσκωτη πισινα ακουστηκαν παραπονα απο γειτονες για τη φασαρια και η αστυνομια δεν αργησε να κανει την εμφανιση της. Η μουσικη εκλεισε για λιγο, η Λια κατεβηκε κατω, ακουστηκαν κι αλλες φωνες απο τον δρομο κι επειτα ανεβηκε παλι στην ταρατσα για να συνεχιστει το "παρτυ" σε χαμηλοτερα ντεσιμπελ αλλα στην ιδια ανεβασμενη διαθεση.

Ο ιδιος, παρατηρητης της ζωης και του ερωτα, ειχε αρχισει να ζηλευει σαν τρελος μα ολο αυτο που ενιωθε του φαινοταν σκετος παραλογισμος. Οι νυχτες του καλοκαιριου περνουσαν μ' εκεινη ποτε να εμφανιζεται ποτε οχι, κι εκεινον να τυραννιεται απο μια αισθηση ανεκπληρωτου. Τη μια μερα επαιρνε αποφαση να παει να τη βρει, να της μιλησει κι ο,τι βγει. Την επομενη το μετανιωνε, το θεωρουσε τρελα. Περασαν ετσι κοντα δυο μηνες, ο Αυγουστος ειχε μπει για τα καλα κι απεναντι η Λια εμφανιζοταν ολο και πιο σπανια. Ηταν φανερο πως κατι ειχε αλλαξει στην ατμοσφαιρα, σαν κατι να περοκειτο να συμβει. Ωσπου μια νυχτα που εκεινος αναπολουσε στιγμες, ξαπλωμενος στο ημιδιπλο κρεβατι του, ακουσε παλι γνωριμες φωνες. Αυτη τη φορα ομως δεν ετρεξε στο παραθυρο. Αυτη τη φορα ενα προαισθημα τον βασανιζε που τον εμποδιζε να κοιταξει απεναντι. Ο υπνος τον πηρε αργα και δυσκολα. Κοιμηθηκε ακουγοντας τους να φωναζουν και να γελαν οπως παντα μονο που ηξερε πως κατι αλλο τους εκανε τωρα να τραγουδαν ολοι μαζι νοσταλγικα τραγουδια.

Ξυπνησε με βαρια διαθεση νιωθωντας κουρασμενος σα να εσκαβε ολο το βραδυ. Ο υποτιθεμενος υπνος του ηταν βασανιστικος. Η ωρα ηταν 10.00 και ο ηλιος που εμπαινε απο την μπαλκονοπορτα του φανηκε ενοχλητικος. Βγηκε διστακτικα στο μπαλκονι και κοιταξε απεναντι. Η αιωρα ελειπε οπως και η πισινα. Η πορτα ηταν κλειστη και ενα ιχνος εγκαταλειψης πλανιοταν στον αερα. Στον τοιχο καποιος ειχε ζωγραφισει εναν ηλιο και γυρω του δεσποζαν τα ονοματα τους.

Απο τοτε δεν την ξαναειδε ποτε και μεχρι που εφυγε απο εκεινο το διαμερισμα το ρετιρε της παρεμεινε αδειο.


Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012



Σ' αυτα τα τειχη σκαλιζω ιδεες
μα δεν πτοουνται οι περαστικοι
Αφου τα τειχη δε βλεπουν
οι ιδεες μου φαινονται μετεωρες στο κενο
Για εκεινους
αβασιμες

Ελλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...
ΠΕΡΙ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Απο πολυ καλο φιλο ελαβα ενα μηνυμα στο facebook  οπου μου ζητησε, αν θελω, να αναρτησω κι εναν αντιλογο στα οσα ασχημα εχω πει ως τωρα για τη Χ.Α. Αναρωτιεται:  ποιοι ειναι οι φασιστες. Αυτοι που εχουν αντιθετη γνωμη η αυτοι που δεν αφηνουν τον εχων αντιθετη γνωμη να εκφρασει τη γνωμη του.

Θα παραπεμπψω στο λινκ που μου εστειλε λοιπον ελπιζωντας εκεινος πρωτα να εχει διαβασει ολα οσα εχω αναρτησει εγω και αλλοι πολλοι πριν απο μενα ωστε να καταλαβει γιατι στρεφομαι εναντιον της Χ. Α. Δεν ειναι ουτε απο κανενος ειδους εμπαθεια ανευ λογου ουτε εβγαλα πραγματα απο το κεφαλι μου. Αναρωτιεμαι κι εγω με τη σειρα μου αν αυτη τη γνωμη ο ιδιος την εχει ψαξει διεξοδικα. Αρχικα του απανταω πως φυσικα θεωρω φασιστικο και το να μην ακουγεται και η αλλη αποψη. Αλλα αυτο δεν αναιρει τη φασιστικη βαση της Χ.Α. οποτε δεν ξερω αν μπορει να βοηθησει καπου η αυτονοητη δηλωση μου αυτη. Οτιδηποτε φασιστικο το μεμφομαι.

Ακολουθει το link που μου εστειλε:


Τα δικα μου link ωστοσο παραμενουν ασχολιαστα...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012



Δυο φιλοι μου εστειλαν καποιους συνδεσμους, ο ενας στο facebook και ο αλλος σε σχολιο στην προηγουμενη αναρτηση. Και οι δυο αφορουν το θεμα των ημερων, τη Χ.Α. η οποια καταφερε οχι μονο να μπει στη βουλη αλλα και να τη συζηταμε δινοντας της ισως πολλη αξια ενω το μονο που θελουμε ειναι να καταδειξουμε τα σκοτεινα σημεια της.

Εν προκειμενω θα λασπολογησω λοιπον κι εγω με τη σειρα μου αναρτωντας αυτους τους συνδεσμους (βαζω κι εναν τριτο δωρο) και συμβουλευοντας σας να... μην πιστεψετε στα ματια σας.

Προσοχη! Ακολουθει αχαλινωτη λασπολογια εκ μερους μου κι εκ μερους των αρθρογραφων των παρακατω αρθρων προς εξυπηρετηση καταχθονιων δυναμεων και σκοτεινων συμφεροντων. Επισης αν δειτε κατι που ενοχοποιει τη Χρυση Αυγη καλο θα ηταν πριν το πιστεψετε να επισκεφτειτε εναν καλο οφθαλμιατρο η καλυτερα καποιον εξορκιστη γιατι μονο ενας δαιμονισμενος η ενας προδοτης της πατριδας θα μπορουσε να βαλει τα ματια του πανω απο τα λογια του κ. Μιχαλολιακου. Αν ανηκετε στη δευτερη περιπτωση τοτε καλυτερα να κρεμαστειτε οικειοθελως στο κεντρο καποιας πλατειας προτου γεμισει ο κοσμος ομοιους σας!

http://jungle-report.blogspot.com/2012/03/blog-post.html

http://jungle-report.blogspot.com/2012/05/2.html

http://www.xekinima.org/arthra/view/article/xrysi-aygi-mia-symmoria-dolofonon-liston-nonon-tis-n/
Διαβάστε περισσότερα...


ΕΓΕΡΘΗΤΟΥ λοιπον με δημοκρατικες διαδικασιες και σε οποιον δεν αρεσει μπορει να φυγει... ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ και ΔΕ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ τωρα!

Πριν σωπασετε ομως θα ηθελα να πω κατι εγω:

Eνα μεγαλο ευχαριστω σε ολους τους συμπολιτες μου που βοηθησαν την παραταξη  της Χρυσης Αυγης να μπει στη βουλη ειτε το εκαναν εις ενδειξη "διαμαρτυριας", πραγμα που για 'μενα δηλωνει ξεκαθαρα ενα ειδος τυφλης και ακριτης στροφης προς κατι που ουτε καν εχουν ψαξει να δουν τι σημαινει και απο που ερχεται, ειτε το εκαναν επειδη ιδεολογικα πιστευουν οτι εκφραζονται απο αυτην αφου πρωτα την εψαξαν καλα προτου καταληξουν. Στην κατηγορια της τυφλης και ακριτης διαμαρτυριας δυστυχως ανηκουν και ατομα τα οποια πεισματικα προσπαθουν να πεισουν τους γυρω τους οτι η παρεξηγημενη απο ολους Χρυση Αυγη εχει πεσει θυμα λασπολογιας και πως δεν εχει καμια σχεση με φιλοναζιστικες, φιλοφασιστικες και παρομοιες ιδεες. Ειναι κατ' εκεινους οπως ειπα θυμα των ΜΜΕ που οπως και σε τοσους αλλους καταφεραν να ριξουν το λιβελο τους και πανω στην αγνη εθνικιστικη αυτη παραταξη ωστε να αποπροσανατολισουν τον κοσμο και να μην τους ψηφισει εξυπηρετωντας φυσικα οπως παντα σκοτεινα και χθονια συμφεροντα. Με βαση το οτι οντως τα ΜΜΕ λειτουργουν με τετοιους τροπους ουκ ολιγες φορες, θα μπορουσα ακομη και ν' αρχισω να αμφιβαλλω αν δεν εψαχνα και η ιδια καποια πραγματα σχετικα. Αντιθετα λοιπον με οσους υστερα απο "πολλη και ωριμη σκεψη" αποφασισαν να χαρισουν την "πολυτιμη" ψηφο τους σ' αυτην την πατριωτικη λεβεντικη οργανωση χωρις ουσιαστικα καν να μπουν στον κοπο να ριξουν μια ματια στην ιδια τους τη σελιδα, στα περιοδικα τους, σε βιντεο που κυκλοφορουν οπως και σε παλιοτερα αρθρα και δηλωσεις των προσωπων που την αντιπροσωπευουν, το δικο μου ματι και αφτι φροντισε να πεσει πανω σε καποια τετοια πραγματα για να διαπιστωσω εν τελει ιδιοις ομμασι πως η Χ.Α, (ω τι σοκ!), ειναι οντως μια παραταξη με φιλοναζιστικες βασεις. Φυσικα τα δικα μου γραφομενα εδω δεν αποτελουν εγκυρη πηγη γι' αυτο καλω οποιον ενδιαφερεται να ψαξει γι' αυτο, ζουμε στην εποχη της πληροφοριας εξαλλου. Σιγουρα θα καταλαβει ποια απο οσα θα δει ειναι λιβελος και αδικη λασπολογια κατα της παραταξης και ποια ειναι αληθη γεγονοτα. 

Ευχαριστω λοιπον οσους πιστεψαν πως στηριζοντας μια τετοια οργανωση που ντυθηκε με τα επισημα ρουχα της παραταξης για να μας πεισει, θα κανει καλο οχι μονο στους ιδιους αλλα και στους συνανθρωπους τους. Θα μου πειτε τωρα πως ετσι κι αλλιως κανεις δεν ψηφιζει με κριτηριο ποιος θα ειναι καλος για ολους. Συνηθως γνομωνα αποτελει το ποιον θεωρουμε καλο εμεις με βαση κριτηρια αγνωστου σκοπου και βασης. Αλλιως δε θα φταναμε στα προθυρα της κατάρρευσης για να εμφανιστει το πρωτο δειλο βημα κατα του δικομματισμού (ειμαστε ακομη στο Α μιας ατελειωτης Αλφαβητα). Παρολαυτα δεν ειχαμε φτασει ως τωρα στο σημειο να επιλεγουμε οργανωσεις φασιστικου χαρακτηρα να μας εκπροσωπουν σε ενα κοινοβουλιο που οποτε μας συμφερει ονομαζουμε δημοκρατικο.

Ευχαριστω πολυ για την ωριμη και κατασταλαγμενη σας ψηφο και περισσοτερο ευχαριστω τους συνομηλικους μου που πιστεψαν οτι μας αξιζει ενα μελλον στο οποιο θα εμπεριεχεται και η δραση της Χρυσης Αυγης. Αν διαψευστω θα χαρω πολυ. Προτιμω να ζητησω μια συγγνωμη σε περιπτωση που τα ντοκουμεντα και τα ματια μου με εχουν γελασει και δεν ισχυουν οσα πιστευω παρα να ζησω μερες ζοφεροτερες. Παρολαυτα προς το παρον εχοντας δει και διαβασει καποια πραγματα θελω να πω σε αυτους που τιμησαν τη Χρυση Αυγη χωρις να ανηκουν πληρως ιδεολογικα στους κολπους της και θεωρησαν πως ετσι διαμαρτυρονται, οτι υπαρχουν κι αλλοι δρομοι διαμαρτυριας για οσα τους ενοχλουν. Δρομοι που προφανως πολλοι απο αυτους βολεμενοι καθως ειναι δισταζουν να τραβηξουν και προτιμουν τη λυση του να "καθαρισουν" οι μπραβοι για παρτη τους πριν χρειαστει να ξεκουνηθουν για να διαμαρτυρηθουν στ' αληθεια. Δρομοι που καποιοι αλλοι θεωρησαν λιγοτερο απτους κι ετσι πιστεψαν οτι η αμεσως επομενη λυση ηταν μια οργανωση που ζηταει τον τιτλο του κομματος σε "δημοκρατικη" βουλη. Ισως αυτο το κοστουμι που φορεσαν αυτοι οι οποιοι προκειται να καθισουν στα εδρανα να ειναι αρκετο για να διατηρησει τη βιτρινα τους διαφανη και καθαρη. Ο "αγωνας" τους εκτος βουλης ομως θα συνεχιζεται. Φυσικα θα συνεχιζεται απο ανθρωπους που "δεν ειναι μελη της παραταξης, κανεις δεν τους ξερει κι απλως οικειοποιουνται το ονομα του κομματος" και που παρολαυτα θα πεφτουν προφανως στα μαλακα οταν αγωνιζονται με υπερβολικο ζηλο. Ακομη βεβαια ειναι πολυ "νωρις" να μιλαμε για τετοια. Ακομη δεν ξερουμε καν που παν τα τεσσερα κι ο,τι λεγεται ειναι "υποθετικο".

Κλεινω ευχαριστωντας για ακομη μια φορα τους ανθρωπους που διαμαρτυρηθηκαν για την καταντια της δημοκρατιας επιλεγοντας φασισμο.

Ελπιζω σε διαψευση μου για τη δραση τους τουλαχιστον, αν και οπως και να 'χει ποτε δεν προκειται να εμπνευστω απο τετοιου ειδους εθνικιστικες κορώνες.


Υ.Γ 1 Στη σελιδα τους, στη στηλη με τα βιβλια που προτεινονται ολως τυχαιως υπαρχουν καποια μονο με τον Χιτλερ και το 3ο Ραιχ. Αν απλως τους ενδιαφερει η ιστορια αναρωτιεμαι γιατι δεν προτεινουν στα μελη τους και βιβλια με αλλα ιστορικα προσωπα. Γιατι τετοια επιμονη με τον Χιτλερ αφου δεν εχουν καμια σχεση μαζι του. Ουτε καν μια μικρη αθωα αδυναμια; Ουτε καν;

Εχω μπει επι τουτου στη δικη τους σελιδα ωστε να μην μπορει καποιος να μιλησει για υποκειμενικοτητα και διαστρεβλωση λεγομενων μιας και εχουν αποδειχτει μανουλες σε τετοιες αντιδρασεις. Στη συνεντευξη που εδωσε ο κ. Μιχαλολιακος στη ΝΕΤ (και κακως που δεν τον εβγαλαν να μιλησει αλλου γιατι ετσι τον δικαιωσαν) οταν ο δημοσιογραφος του παρουσιασε δικο του   παλιοτερο αρθρο σε ενα απο τα περιοδικα της Χ.Α. οπου υμνουσε τον Χιτλερ, εκεινος αμφισβητησε ευθαρσως το ιδιο του το αρθρο  στο τελος του οποιου εγραφε το ονομα του, λεγοντας κιολας πως ηταν παλιο. (Φυσικα για τον ιδιο η αναφορα σε παλια μεμπτα γεγονοτα που αφορουν οσους "πολεμα" ειναι αλλο πραγμα.) Αυτο θα πει σε βγαζω τρελο κι οποιος πειστει πειστηκε. Το θεμα ειναι οτι πειστηκε ενας τραγικος αριθμος ανθρωπων των οποιων ξεκαθαρα αμφισβητω την κριτικη ικανοτητα κι ας παρεξηγηθω. Ειναι ισως απο τις απειροελεχιστες φορες που πεφτω στην παγιδα του να γινω απολυτη και να κρινω καποιον.

Μηπως, λοιπον, κι αυτο ειναι κακοηθια και πλασματικη εικονα; Μαλλον εβγαλα δικα μου αδικα συμπερασματα και πανω απ' ολα αυθαιρετα. Τοσο αυθαιρετα: (στο προτελευταιο και τελευταιο βιβλιο  για οσους βαρεθουν να κατεβουν ως το τελος της σελιδας γραφει τα παρακατω στις περιγραφες τους)


1. Ο Αδόλφος Χίτλερ, στον λόγο του της 30/1/1942, περιγράφει την κατάσταση του πολέμου ως εκείνο το έτος, αναφερόμενος και σε διάφορα εσωτερικά ζητήματα του Γ΄ Ράιχ… Στην ομιλία του αποκαλύπτονται όλες οι πτυχές του χαρακτήρα του: ρήτωρ, πολιτικός και θεωρητικός, στρατηγός και στρατιώτης, κυβερνήτης ενός κράτους και πάνω από όλα κυβερνώμενος από την τραγική μοίρα του… Στον λόγο που εκφωνεί, δεν προχωρά σε επιτήδειες ερωταποκρίσεις, αλλά αφήνει ελεύθερο τον προβληματισμό των ακροατών του. Εξηγεί τους λόγους που οδήγησαν στον πόλεμο και των ρόλο των πολιτικών ηγετών των Συμμάχων σε αυτό. Αναλύει την ιμπεριαλιστική γεωπολιτική της αποικιοκρατικής Μεγάλης Βρετανίας και αντικρούει την προπαγάνδα που αντιμετωπίζει, τόσο εκείνης της εποχής όσο και της σύγχρονης…

2. Η «ιέρεια» του Εθνικοσοσιαλισμού, Savitri Devi, σε ένα βιβλίο-οδηγό για τον αποσυμβολισμό των μυστικιστικών προεκτάσεων της κοσμοθεωρίας του Γ’ Ράιχ. Ανάμεσα σε παραλληλισμούς με τον άριας καταγωγής ινδουισμό, δίνει ιστορικές λεπτομέρειες και περιστατικά τόσο της ακόμη μυστηριώδους Ahnenerbe και των SS του Χίμλερ, όσο και της άγνωστης Εθνικοσοσιαλιστικής Κίνησης στην Ινδία.
Στο βιβλίο περιλαμβάνεται μία εκτενής επιστολή της προς μια γερμανίδα συναγωνίστρια, μετά το τέλος του πολέμου, με πλήθος βιογραφικών στοιχείων της, όπου αναφέρεται διεξοδικά στην ελληνική της καταγωγή και τις σχέσεις Ελληνισμού-Χιτλερισμού-Ινδουισμού.

Επαναλαμβανω πως προφανως κατι ερμηνευω λανθασμενα γι' αυτο κι αφηνω στην κριση σας οποια συμπερασματα βγαλετε επειτα απο δικες σας ερευνες γενικα.

Υ.Γ 2 Για οσους πιστευουν πως επειδη καποιος λογω του οτι ειναι αντιρρησίας συνειδησης δε συμβαλλει με την ψηφο του (τουλαχιστον οχι με δικη του αποφαση) σε ενα συστημα που θεωρει διαβρωμενο και διαβρωτικο, δεν εχει δικαιωμα επειτα να πει την αποψη του για τις εκλογες, κανει μεγαλο λαθος. Και αυτο γιατι αδυνατει να ξεχωρισει ποτε η μη συμβολη θεωρειται διαμαρτυρια προς ενα σαπιο ολον και ποτε σημαινει αδιαφορια και ωχαδερφισμο. Η δευτερη κατηγορια σιγουρα δεν αποτελει παραδειγμα προς μιμηση και σε αυτο δε νομιζω να εχει κανεις αντιρρηση. Οσον αφορα την πρωτη ομως καλο θα ηταν να παψει να δαιμονοποιειται μπαινοντας στο ιδιο τσουβαλι με φραπεδακηδες και σταρχιδιστες. Γνωριζω πολυ καλα ποσοι αγωνες εγιναν για την κατακτηση του δικαιωματος της ψηφου και δε σκοπευω να υποτιμησω με αυτη μου την επιλογη την αξια τους. Γνωριζω ομως πολυ καλα και την καταντια στην οποια εχει περιελθει το συστημα.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012



Εξακολουθουν οι φημολογιες οι φιλολογιες και οι παραφιλολογιες σχετικα με το που πηγαινουν και ποιον ευννοουν τα λευκα, τα ακυρα και η αποχη. Ασχετως με το που οι αναλυτες του θεματος απεχουν και που συγκλινουν το σιγουρο ειναι πως ειτε αμεσα, ειτε εμμεσα η επικρατουσα θεωρια θελει ολα τα παραπανω να ευνοουν το κομματικο συστημα το οποιο θελουν ουσιαστικα να καταπολεμησουν, το καθενα με τον δικο του τροπο. Σημερα ειδα τιτλο στο "εγκυροτατο" καναλι του μεγκα, που ελεγε ευθαρσως πως λευκα και ακυρα πηγαινουν στο πρωτο κομμα. Και ερωτω ευλογα: Γιατι εξακολουθειτε και μιλατε για Δημοκρατια; Φωναζουν ορισμενοι και ωρυονται εναντια σε αυτους που επιλεγουν να απεχουν επειδη ειτε ετσι αθελα τους βοηθουν το συστημα αντι να το πολεμησουν, οπως θα ηθελαν, ειτε πιστευουν οτι προκειται για αδιαφορια την κρισιμη στιγμη. Απαντω λοιπον: Ποτε θα καταλαβετε πως ο,τι κι αν κανετε εινα φτιαγμενο ετσι ωστε να ευνοοει το συστημα ετσι κι αλλιως; Η αποχη (οπως και τα ακυρα που ριχνονται συνειδητοποιημενα στην καλπη) μπορει οντως να ευνοει το συστημα, παραλληλα ομως διατηρει τη συνειδηση ολων οσων απηχαν οσο καθαροτερη γινεται γιατι οι ιδιοι προσπαθουν να περασουν ενα μηνυμα το οποιο παρανομως τελικα διαστρεβλωνεται απο αυτους που ψηφιζουν ολοι οι υπολοιποι. Σιγουρα αναμεσα τους θα υπαρχουν και ορισμενοι, ας μου επιτραπει η εκφραση, "σταρχιδιστες" μα αυτοι υπαρχουν παντου. Ακομη και αναμεσα σε αυτους που ψηφιζουν κανονικα και με τον..."νομο"! Μιλωντας για οσους συνειδητα επιλεγουν αποχη, οι οποιοι προσπαθουν να διαμαρτυρηθουν απεναντι σε ολο το διαβρωτικο αυτο κομματικο συστημα που εχει δημιουργηθει, θεωρω πως αντι να φωναζουμε εναντιον τους θα επρεπε να φωναζουμε μαζι τους εναντια σε αυτην τη πλαστη δημοκρατια που μας πλασαρουν τοσα χρονια. Το οτι η αποχη ευνοοει τα κομματα ειναι θεμα του εκλογικου συστηματος το οποιο ειναι ετσι διαμορφωμενο ωστε να λειτουργει εκβιαστικα για τους πολιτες. Οι επιλεγοντες την αποχη λοιπον στεκονται μπροστα σε ενα διλημμα: να υποκυψουν στον εκβιασμο και να συμβαλλουν με μια συμβιβασμενη ψηφο η να συνεχισουν να δρουν με τη συνειδηση τους ελπιζοντας πως καποια στιγμη και οι υπολοιποι θα καταλαβουν πως ειναι δεμενοι χειροποδαρα; Δε διαφωνω ακολουθωντας τη λογικη καποιων οτι προκειμενου να βγουν παλι οι ιδιοι καλο θα ηταν να στηριξουμε καποιους που δεν ειχαν ποτε την ευκαιρια να κυβερνησουν. Αυτοι οι αλλοι ομως αναρωτιεμαι μεσα σε ποιο συστημα κινουνται τοσα χρονια; Ακομη κι αν οι ιδιοι αποδειχθουν "οι καλοι" της υποθεσης, που πολυ αμφιβαλλω αν θα διατηρηθουν ετσι ανεβαινοντας στην περιβοητη εξουσια, το συγκεκριμενο συστημα που τους περιβαλλει καποια στιγμη πρεπει να παταχθει. Ουσιαστικα η αποχη δε θα επρεπε να θεωρειται ως αδιαφορη αποχη αλλα ως μη συμβολη σε ενα σαπιο συστημα που παραπεει πανω απο τα κεφαλια μας ετσι ωστε να της δωθει η πρεπουσα σημασια μπας και αλλαξει κατι. Μπορει οσα λεω να μοιαζουν χαζορομαντισμοι ενος ακομη εφηβικου μυαλου που θελει να αλλαξει τον κοσμο οποτε για καποιους δεν ειναι καν σημαντικα ωστε να σχολιαστουν. Αναρωτιεμαι ομως αν τελικα ολος αυτος ο ρεαλισμος μας οδηγει καπου η αν εχουμε δωσει το ονομα ρεαλισμος στην παθητικη σταση που επιλεξαμε να εχουμε απεναντι στα γεγονοτα. Καλη ψηφο λοιπον σε οσους σημερα θα τηρησουν το εκλογικο τους...δικαιωμα και θα στηριξουν...τη δημοκρατια.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012



Ψαχνοντας βρηκα αυτο:


http://www.prismanews.gr/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CF%83/item/4006-apoxh,-leyko,-akyro-kai-pshfos-sta-mikra-kommata


Οχι οτι λεει κατι που δε γνωριζα ηδη...Ειτε αυτο το κειμενο ισχυει απολυτα τωρα που "μιλαμε" ειτε οχι η φιλοσοφια του συστηματος μας εχει τετοια βαση.  ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΤΕ (ΑΥΤΗ) ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ!

Διαβάστε περισσότερα...
ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΛΟΓΙΑ


Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012



Αραγε μπορω να προσφερω κατι περισσοτερο στον κοσμο απο τον ιδιο μου τον εαυτο;
Διαβάστε περισσότερα...

Υπαρχει ενα ειδος αυνανισμου που τυφλωνει. Ο νοητικος.



Είναι τραγικο, εξηγησιμο η μη, αιτιολογημενο η οχι, το να υπαρχουν η μαλλον να αυξανονται οι ανθρωποι που επιλεγουν μια "παραταξη" σαν τη χρυση αυγη θεωρωντας οτι αντιπροσωπευει τα πιστευω τους κι οτι καλυπτει τις αναγκες τους. Ειναι εξοργιστικο και λυπηρο, εξηγησιμο η μη, αιτιολογημενο η οχι, το γεγονος οτι σε περιοδους κρισης αλλα και γενικοτερα οι ρητορικες μισους και τυφλου φανατισμου εχουν μεγαλυτερη απηχηση απο εννοιες οπως η γραφικη και αστεια πια δικαιοσυνη. Δεν ειναι λογικο αν σκεφτει κανεις πως σε αυτες τις περιοδους κρισης μας οδηγησαν τετοιου ειδους τακτικες. Ειναι περα απο καθε λογικη το οτι ενα μεγαλο ποσοστο μιας χωρας πειθεται με αυνανιστικου τυπου ομιλιες περι εθνικισμου και με βαση το αισθημα ανωτεροτητας που τους εξασφαλιζουν αυτες κλεινουν αφτια και ματια σε οσα κρυβονται στο κατω κειμενο. Γινεται δε ακομη πιο εξωφρενικο οταν αυτο συμβανει σε χωρες οπως η Ελλαδα η οποια δεν εχει τραβηξει και λιγα απο τετοια η παρομοια καθεστωτα. Ποσο δυσκολο ειναι να σκεφτει κανεις οτι αν ολες οι χωρες αποτελουνταν μονο απο φανατικους εθνικιστες αυτο το οποιο θα επικρατουσε στον κοσμο θα ηταν ενας αεναος πολεμος; Θα μου πει κανεις οτι ακομη και τωρα κατι τετοιο συμβαινει ισως πιο εμμεσα και περισσοτερο με οικονομικα κινητρα και στοχους. Μα ακομη κι αυτο οφειλεται στο ίδιον οικονομικο συμφερον καποιων χωρων (καποιων "ισχυρων" ανθρωπων στις χωρες αυτες) που ανθουν εναντι καποιων αλλων. Οταν κατηγορουμε εναν λαο που προσπαθει να βλαψει τη χωρα μας για το δικο του συμφερον πως γινεται να μην αντιλαμβανομαστε οτι τον κατηγορουμε για εθνικιστικη συμπεριφορα; Κατι λοιπον που μισουμε στους αλλους, το επιλεγουμε με περισσια υπερηφανια για εμας τους ιδιους. Εχουμε αραγε σκεφτει τι θα καναμε στους αλλους εμεις οι Ελληνες αν ειχαμε τη δυνατοτητα; Μηπως οσα λεμε οτι μας κανουν δεν τους τα κανουμε κι εμεις οχι επειδη δε θελουμε αλλα επειδη να το πω απλα "δε μας παιρνει"; Εχω ξαναπει οτι το να αγαπας απλως τη χωρα σου δεν ειναι μεμπτο στα πλαισια που ετσι κι αλλιως αγαπας τους ανθρωπους και στα πλαισια του οτι δε θελεις να της συμβει κατι κακο. Ποιος θα το ηθελε εξαλλου; Ο εθνικισμος ομως πιστευω οτι δηλωνει αγαπη για την πατριδα προσπαθωντας να καλυψει το μισος που περιεχει για ολους τους υπολοιπους. Το οτι ο κ. Μιχαλολιακος καταδυκνειει τα κακα του ομολογουμενως σαπιου πολιτικου μας συστηματος και των πολιτικων που το απαρτιζουν, τον κανει για καποιον λογο να φανταζει ο "καταλληλος" στα ματια πολλων γιατι "καλα τα λεει". Μα αναρωτιεμαι τελικα αν ειναι ο μονος που λεει οτι πολλοι πολιτικοι ειναι λαμογια κι αν αυτο αρκει για να θεωρησουμε οτι "καλα τα λεει". Φυσικα γνωριζω πως οτιδηποτε εμπεριεχει τυφλο φανατισμο και εγωιστικα ενστικτα θεωρειται απο τους ανθρωπους πιο ρεαλιστικο αρα και πιο απτο σε σχεση με την απογυμνωμενη απο μισος και ανισοτητες κωμικοτραγικη δικαιοσυνη την οποια επικαλουνται οι τρελοι του χωριου. Και ειμαι σχεδον σιγουρη πως αυτο το επιχειρημα περι ρεαλισμου θα θεωρουνταν ενα ακομη "υπερ" της χρυσης αυγης εναντι οσων πρεσβευουν την δικαιοσυνη, οχι μονο απο τους χρυσαυγιτες αλλα και απο ουδετερους η πολεμιους αυτης της "παραταξης". Δυστυχως οι ανθρωποι, οντως, δεν μπορουν να διδαχτουν απο την ιστορια αν και ισως αυτο να μας γλιτωνε απο αρκετα δεινα κατα περιπτωσεις. Θες επειδη αλλο ειναι να βιωνεις κατι αλλο να το ακους; Θες επειδη οι περιστασεις που οδηγουν σε καποια αποτελεσματα δεν ειναι παντα οι ιδιες με τις ιστορικες αντιστοιχες; Ισως εξαιτιας και των δυο παραπανω πιθανοτητων. Παρολαυτα μια τακτικη πχ που εχοντας εφαρμοστει στο παρελθον γνωριζουμε οτι κατεληξε σε τραγωδια τοτε, καλο θα ηταν να μην ξεχναμε πως εστω κι αν οι περιστασεις που μας οδηγησαν σε αυτην και σημερα δεν ειναι οι ιδιες το αποτελεσμα μπορει να αποβει εξισου καταστροφικο και στο παρον. Αν αυτο πιστευουμε πως μας αξιζει τοτε καλως να ερθει. Τυφλα και ακριτα αυνανιζομαστε μεχρι το τελος...
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα