Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Random confessions of a dazed mind






Ελεγα καποτε, και το εννοουσα, πως θα κανω τα παντα για ενα ονειρο. Κι ας ειναι η φωτια του να με καψει, ξερεις. Καπου στα μεσα της διαδρομης εχασα τον δρομο για το ονειρο γιατι εδωσα τα παντα στον ερωτα και μ' εκαψε η δικη του φωτια. Δεν το μετανιωσα. Εψαξα να βρω ισορροπιες μα δεν τα παω καλα με οτιδηποτε ισορροπημενο και "κανονικο". Δεν τα παω καλα με την οργανωση ειδικα αν προκειται να οργανωσω το χαος που λεγεται "η ζωη μου". Τη ζω σα να 'ναι εκεινη ανεμος κι εγω καποιο παραξενο πουλι προς εξαφανιση αν και δεν ηταν λιγες οι φορες που με πηρε και με σηκωσε σα να 'μουν ανυπερασπιστο φτερο στο ματι του κυκλωνα. Εκεινες τις φορες ενιωθα σα να 'πρεπε να γραφω σε αυτοκολλητα χαρτακια τα παντα για να τα θυμαμαι: "Μην ξεχασεις να φας", "Μην ξεχασεις να κοιμηθεις", "Μην ξεχασεις να σταθεις στα ποδια σου", "Μην ξεχασεις να πεις πως σε αγαπας", "Μην ξεχασεις ποια εισαι", "Μην ξεχασεις να,να,να...".

Παντα εδινα ο,τι ειχα και δεν ειχα στο συναισθημα. Θαρρεις και γεννηθηκα για ν' αγαπω που λεει και η Αντιγονη (του Σοφοκλη). Η θαρρεις και ξαναγεννιεμαι μεσα απο την αγαπη. Τα δινω ολα. Και το θεμα ειναι καθε φορα πού θα τα δωσω αυτα τα ολα. Αξιζει η οχι θα φανει παντα στο χειροκροτημα, δηλαδη εκ των υστερων, μα αυτο δεν αποτελουσε εμποδιο ποτε. Καποτε. Θα ελεγε κανεις πως εχω -ειχα- αγνοια κινδυνου σε ορισμενες περιπτωσεις. Ενω αλλου την εχω ανεπτυγμενη λες και προσπαθει ετσι να καλυψει τα κενα και ολο αυτο ονομαζεται παρανοια. Φοβιες και θαρρος συνυπηρχαν παντα μεσα μου στον υπερτατο βαθμο και ειχαμε ανυποφορες συγκρουσεις εγω κι ο εαυτος μου ενιοτε. Οταν με νικουσε εκεινος χαιρομουν κι οταν νικουσα εγω εκνευριζομουν τοσο που μου γυριζα την πλατη επιδεικτικα. Αντιφαση ειναι το μεσαιο μου ονομα.Εδωσα τα παντα στον ερωτα λοιπον εκει που ειχα καποτε ερωτευτει το ονειρο και διεψευσα την υποσχεση του εαυτου μου για πληρη αφοσιωση σε αυτο.

Ειπα πως τα δινω ολα. Τοτε πως γινεται και δε δοθηκα ποτε ολοκληρωτικα πουθενα; Παντα εχω αποθεμα κι αλλο κι αλλο κι αλλο κι ομως...Αφηνα στη μεση ο,τι δεν αντεχα. Ο,τι δε μ'αρεσε. Ενιωθα οτι μου τρωει στιγμες που δεν προκειται να ξαναπαρω πισω. Κι αυτο ηταν παραιτηση για πολλους, αντιφατικο με το οτι τα δινω ολα, οπως ισχυριζομαι.

Μπορω να πω ομως οτι ο ερωτας...ναι αυτος ο ατιμος ο ερωτας, ηταν που ηθελα δεν ηθελα μου τα εκλεψε ολα την ωρα που εγω εκανα τα στραβα ματια και τον αφηνα να μπει. Ξερεις τι ωραια ειναι να ζεις στο επακρο την καθε στιγμη; Ομορφα και ασχημα παντα στο υψηλοτερο σημειο του συναισθηματικου σου volume;

Ξερεις τι ψυχοφθορο που ειναι ωστοσο για σενα τιποτε να μην ειναι δεδομενο; Ξερεις τι θα πει να πρεπει να παλεψεις ακομη και για τα στοιχειωδη προκειμενου να μη χασεις αυτο που ολοι οι υπολοιποι θεωρουν πως "εννοειται"; Ξερεις τι ειναι να μην μπορεις να αναφερθεις σε οσα αντεξες κατα τη μοναχικη πορεια σου στο τωρα γιατι ολα οσα πετυχες ηταν νικες άυλες, ψυχολογικης και συναισθηματικης φυσεως την ιδια στιγμη που γυρω σου ο κοσμος πρακτικα προχωραει ονομαζοντας ενηλικιωση πραγματα εξω απο τον ψυχισμο του; Αυτα ειναι τα κρυφα μου κομπλεξ λοιπον. Αυτα τα τελευταια.

Αυτα που λες τα βγαζω μεσα απο τη γλωσσα του σωματος, οχι του στοματος. Αν με δεις καποτε ισως καταλαβεις τι εννοω. Γιατι βλεπεις γαμωτο μ' αρεσει να ειμαι και ειλικρινης. Η για να ειμαι ειλικρινης, μ' αρεσει δε μ' αρεσει, μου βγαινει αυθορμητα. Οποτε οσα δεν προδιδει η φωνη μου τα φωναζει το σωμα μου. Τα πρωτα που θα δεις ειναι τα ασχημα, ξερω τι σου λεω. Ισως και λιγο επιτηδες τωρα πια αφηνονται να ξεχειλιζουν αβερτα για να σε απωθουν, επειδη δεν εχω κατι να σου δωσω αυτη τη στιγμη (κι εγω δεν μπορω ετσι) κι επειδη ισως φοβαμαι να σε αφησω να μου δωσεις κι εσυ. Παμε παρακατω. Αν αντεξεις θα δεις και κατι παραπανω. Θ' ακουσεις και δυο τρεις λεξεις κλειδια της ιστοριας που σερνω μαζι μου. Αν επιδιωξεις ισως σου πω και κατι ακομη. Μα αν επιδιωξεις ειναι που θα τρομαξω πιο πολυ, σαν αγριμι που ακουει βηματα στο δασος να πλησιαζουν. Αν με κυνηγησεις θα πρεπει να με πεισεις. Αν με πεισεις θα πρεπει να μεινεις. Αν μεινεις θα πρεπει να υπομεινεις. Κι αφου υπομεινεις, αν δεν εχεις ηδη ξενερωσει, θα παρεις πια αυτα τα ολα που καποτε θα σου εδινα χωρις δευτερη σκεψη.

Ξερεις γιατι; Θυμασαι πως αρχισα αυτο το κειμενο; Δεν κερδισα μονο. Εχασα κιολας. Πολλα. Παρα πολλα. Κι επειδη οι επιλογες μας ειναι αυτο που ειμαστε φοβαμαι πια κι εμενα κι εσενα. Μα δε φοβαμαι τιποτε την ιδια στιγμη. Σου το ειπα. Παρανοια. Κι ομως...ειμαι ακομη εδω να πιστευω στο "ποτε δεν ειναι αργα". Καλως η κακως θα δειξει. Το συμπαν δεν ξερω τι παιχνιδια μου παιζει. Το θεμα μου πλεον ειναι το δευτερο κομματι του αποφθεγματος: Το "και χειρα κινει"... Εκει τωρα προσπαθω να δωσω "βαρος".

Διαβάστε περισσότερα...

Dream amplifier



Ενα μπασο, μια ηλεκτρικη κιθαρα, ντραμς και μια βαθια ωραια φωνη κατω απ' τ' αστερια. Στο οπτικο μου πεδιο ενα κοκκινο καικακι και τα σταντς του μπαρ γεματα κοσμο διπλα σε φοινικες νανους. Χαρουμενες φωνες και φαναρακια με ρεσο που τρεμοπαιζουν αναμεσα σε ξαναμενα προσωπα. Στο στομα μου γευση απο μπυρα και φυστικοβουτηρο, πριν λιγο ειχα δοκιμασει μια κρεπα που μου θυμιζε φουντουνια. Δινεται ο ρυθμος απ' τις μπαγκετες και πλημμυριζει το υπαιθριο μπαρ ροκαδικες αλητισσες νοτες. Το κοκκινο φως του φαρου αναβοσβηνει στα δεξια μου. Οπως αναβοσβηνουν τα προσωπα σας απ' το 8 χρονια  πριν παρελθον. Μυριζει το αρωμα μου μαζι με λεμονι, πευκο και θαλασσα. Παλι ταξιδεψα. Μου φτανει η παρεα και φευγω! Ψιθυρισματα. Στο χωματινο δρομακι πισω μου παιδακια σα μινιατουρες καθηλωμενα μπροστα στο συγκροτημα που θυμιζει κατι μαγικο μπροστα στην παιδικοτητα τους, ισα που λικνιζονται στο ροκ. Γνωριμα τραγουδια ανατριχιαζουν τις αισθησεις μου και τσιγκλουν τις νυχτες που αποτελεσαν παλιες μου ζωτικες αμαρτιες. Τωρα; Μου φτανει η παρεα και φευγω! Να. Και τα ονειρα μου εναν ενισχυτη χρειαζονται!
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Summernights...



Κιτρινο φως και ισπανοφωνα ατμοσφαιρικα τραγουδια. Νοερα ταξιδια στον χρονο και στα θελω μας. Οταν γινουν τ' απωθημενα πραξη θα μπορουμε να μιλαμε για μια ζωη ολοκληρωμενη. Μα το σημερα στεκει εχθρος του αυριο οπως το καλυτερο στο καλο. Ενα ποτηρι λευκο κρασι η μια μπυρα αναλογα τα κεφια δινουν γευση στους αναστεναγμους. Και μετα οι καπνοι που μυριζουν μηλο και κανελα πλαισιωνουν τις εικονες που χτιζουμε με αισιοδοξα πονηρα κλεισιματα του ματιου. Η φυση θροιζει μεσα στα δεντρα κι εμεις γελαμε χωρις λογο φανερο. Αυτα ειναι τα καλυτερα. Ερχεσαι και καθεσαι στα ποδια μου γελωντας κι εκει ολοκληρωνεται σχεδον η ονειρικη κατασταση που αναβιωνεται καθε νυχτα αναμεσα μας. Μεσα σε τρεις τελειες επεται η συνεχεια...


Διαβάστε περισσότερα...

Διαστροφες



Ακομη και στις διακοπες δεν αποφυγαμε πολιτικες συζητησεις. Ειναι μια μορφη διαστροφης απο τις πολλες που μας χαρακτηριζουν. Εγω ειμαι απο τον πλανητη Κρονο και οι αποψεις μου δεν εχουν σημασια. Παρολαυτα συχνα προκαλουμαι να εκφραστω. Λεω πως δεν αναγνωριζω καμια μορφη εξουσιας. Αδιανοητο. Λεω πως δεν αντιπροσωπευομαι παρα μονο απο τον εαυτο μου και αντιπροσωπευω μονο αυτον. Ανεφαρμοστο και αλαζονικο. Μιλαω για μια κοινωνια οπου θα κανει ο καθενας τη δουλεια του μονο που δε θα εχει κανεις προνομια τοσο δυσαναλογα σε σχεση με τους υπολοιπους ωστε να του εξασφαλιζουν αυτα τη δυνατοτητα να ελεγξει και να καθορισει ξενες ζωες κανοντας πολλες φορες καταχρηση αυτης της δυνατοτητας. Ουτοπικο. Αναρωτιεμαι ποιος εχει πιο μεγαλη αναγκη τον αλλον: Οι εργαζομενοι τ' αφεντικα οι τ' αφεντικα τους εργαζομενους; Ερωτηση ανοητη. Μιλαω για μια κοινωνια οπου οι διαφορετικοτητες θα γινονται δημιουργικες και οι πολλες αποψεις θα προσφερουν εδαφος για πειραματισμο προς αναζητηση του καλυτερου αποτελεσματος. Αφελες. Κι ολες αυτες οι ταμπελες και οι χαρακτηρισμοι πολυ πριν τη σκεψη. Ισως και χωρις καν υπο τη συνοδεια της. Επιστρεφω στον πλανητη μου μα ειμαι και πολιτης αυτης της γης. Με το ενα ποδι εδω με το αλλο στον Κρονο λοιπον συνεχιζω να οραματιζομαι ενα δικο μου μελλον...Η μαχες μου στη γη θα δινονται!


Διαβάστε περισσότερα...

(Not only) Summer love




Σε τραβουσα απο το χερι κι ας αντιστεκοσουν με φωνες. Φαινοταν πως καταβαθος στο τελος θα ακουγα το πολυποθητο ναι σου. Τωρα, καθισμενη στην πλαστικη ασπρη καρεκλα που μυριζει διακοπες, σ' ενα πετρινο μπαλκονι ισα με το υψος μιας ελιας που ορθωνεται ακριβως μπροστα μου, σκεφτομαι αυτο το ονειρο. Ατενιζοντας ενα κομματι θαλασσας, λιγο βουνο κι ενα παραξενο σπιτι που δεσποζει μοναχικο και μυστηριωδες λιγο πιο κατω απο την κορυφη. Σε ξεμοναχιαζω καπου στο μυαλο μου. Σε μια νοερη γωνια που μοιαζει με το σπιτι αυτο στην πιο ειδυλλιακή μορφη του. Βραδυ, μ' ενα φως καπου στη σοφιτα ξεχασμενο. Η μπροστα στο κυμα την ωρα που ενα αερακι θα χαιδευει εμας και το νερο δημιουργωντας παφλασμους στη θαλασσα και τα κορμια μας. Μισο κορμι στην αμμο, μισο στο σβησιμο του κυματος. Σε χρονο ερημικο για ν' ακουω μονο εγω τις φωνες σου, για να ξεχειλιζω μονο με την παθιασμενη σου αληθεια. Βρεγμενες σαρκες γεματες αλμυρα κι επιθυμιες. Νερο και φωτια γινονται ενα . Και καθως σε τραβουσα απ' το χερι μεσα σε ονειρο, ξυπνησα κι αγκαλιασα τον ιδιο τον ερωτα. Καπου σ' ενα μυστηριωδες σπιτι και διπλα στο κυμα που πηγαινοερχεται νωχελικα. Γιατι η πραγματικοτητα ξεπερναει τη φαντασια, λενε...Γι' αυτο τωρα, καθισμενη στην πλαστικη ασπρη καρεκλα που μυριζει διακοπες η μορφη σου αντικατασταθηκε απο τον ερωτα αυτοπροσωπως. Αυτο ηταν το καλυτερο κομματι της δικης μου πραγματικοτητας...
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

I'll be back!



Για μια εβδομαδα που θα ειμαι σε διακοπες, ξεκινωντας απο αυριο, δε θα εχω ιντερνετ... Κατα τα αλλα θα ειναι κατι σαν αποτοξινωση αλλα το ιστολογιο θα μου λειψει! Μεχρι να επιστρεψω θ' αφησω τα κλειδια κατω απο το χαλακι της εισοδου για να μπαινοβγαινετε ελευθερα και να βολταρετε σε παλιοτερες αναρτησεις οποτε σας κανει κεφι! Θα τα ξαναπουμε σε λιγες μερες! Πολλα φιλια και καλα να περασετε ο,τι κι αν κανετε!!



Παω ν' αγκα-λιαστω με τον ηλιο!

Διαβάστε περισσότερα...

This is how you remind me...


of what i really am...



Και καθως με κοιταξες ξαναφερες στο νου μου παλια νοστιμα ατοπηματα. Το αλατοπιπερο της ζωης που λενε. Μου εφερες στο νου παρανομα συνθηματα για ερωτες και ελευθερια. Απεναντι σε πυρηνους λογους και απειλες στεκομουνα, θυμασαι; Με μισο ματι με κοιτουσαν οι αυτοαποκαλουμενοι ευυποληπτοι και θιγμενοι. Μου ειχαν βγαλει ενα παρατσουκλι που το β' συνθετικο του ειχε να κανει με την προκληση. Για καποιον λογο ταραζα τους καθωσπρεπει αλλα την ιδια στιγμη που γελουσα με ολο μου το ειναι, η ζωη μου κατρακυλουσε. Δε χειριζομαι καλα τα πρεπει κι ας ακουγεται οτι το παινευομαι, ποναει. Καμια φορα τα χρειαζομαστε για να παμε παρακατω κι εγω γεμιζω τις λακκουβες με νερο και πνιγομαι μεσα τους αντι να περπαταω. "Πατωνεις!" μου φωναζουν πανικοβλητοι οι γυρω. Κι εγω απλα βαριεμαι να πατησω στα δυο μου ποδια και πνιγομαι, πνιγομαι... Τι σου λεω κι εσενα τωρα. Ξεκινησα να σου μιλαω γι' αυτα που μου θυμισες. "Παναθεμα σε. Σχεδον καθολου δεν αλλαξες λοιπον!" Αυτα ηταν τα πρωτα λογια που μου ειπες χαμογελωντας και κοιτωντας με διαπεραστικα μεσα στα ματια. Χαμηλωσα το βλεμμα για να μη μου θυμισεις οσα με εξοργισαν πληγωνοντας με μαζι με τα υπολοιπα. Μα επειτα κατι μουρμουρισα ανταποδιδοντας το βλεμμα σου. Η προκληση ειναι κατι που δεν επιδιωκω, μου βγαινει αυθορμητα. Δεξου το γιατι μου δινει ζωη. Τωρα για οσους αδιαφορω, ναι, αλλαξα πολυ, ασε τι λες εσυ που με θυμασαι! Μη σε μπερδευει η εφηβεια που σερνω πισω απ' τα χρονια μου. Με τις ηλικιες εχω τσακωθει, αυτο ειναι αληθεια. Αλλαξα που λες για οσους αδιαφορω γιατι δε μου βγαινει να τους δειξω κατι δικο μου. Αμυντικη επιθεση η επιθετικη αμυνα απεναντι στον παραξενο κοσμο που με περιβαλλει; Οπως και να 'χει ο καθενας θα βγαλει τα συμπερασματα του τελικα. Γνωριζοντας το ονομα μου αλλα οχι την ιστορια μου που λενε. Και γιατι να τον κατηγορισεις τον καθενα; Ποιος να του μιλησει για μενα και τι να του πει; Ασε να νομιζει ο κοσμος οτι με εμαθε. Η αφελεια δε με πειραζει τοσο. Η χαζομαρα ειναι αλλο πραγμα οταν περιεχει και κουτοπονηρια. Τοτε ναι, ειναι ικανη να σε τρελανει! Παλι ξεφυγα... Θυμασαι λοιπον πως τσαντιζοσουν με τις "τρελες" μου ; Σκεφτοσουν παντα τι θα πει ο κοσμος και σε αυτο δεν ταιριαξαμε ποτε. Μεσα απο αυτην την αντιθεση μας μου ξαναφερες στο νου λοιπον εκεινο το τοτε. Θυμασαι πως σε πειραζα και κρυφογελουσες σα να ελεγες "τραβατε με κι ας κλαιω"; Θυμασαι οταν με ρωτουσες μηπως αλλαξα γνωμη για καποια αποφαση μου η καποια "σταση ζωης" που θεωρουσες υπερβολικα προκλητικη για τις τελεια δομημενες νορμες σου και ξεφυσουσες οταν ακουγες το "προκλητικο" μου οχι; Αυτα μου θυμισες σημερα. Τι ωραιες μερες...Τωρα, λες, δικαιωθηκα. Κατι θα γινε...ποιος ξερει; ...
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Dandelion



Ενας μεθυστικος και ταξιδιαρης ανεμος να χαιδευει το προσωπο μου κι εγω να ονειρευομαι, να φευγω, να σκορπαω σαν κλεφτης στα περατα της γης... Με εξι αισθησεις να γνωριζω την καθε γωνια των δυο υποστασεων αυτου του κοσμου, τον καθε πορο απο κορμια ιδρωμενα που θ' ανατριχιαζουν κατω απο το αγγιγμα της δροσερης αυρας μου. Να μοιραζω χαδια και χαμογελα, ριγη και συγκινησεις. Να ταλαντευομαι με καθε αλλαγη πορειας του απαλου αερα, καποιες φορες να του πηγαινω κοντρα και να φτανω σε παραξενα μερη, απαγορευμενα και μυστικα κι αλλες παλι να αφηνομαι στην αγκαλια του οπως θα αφηνοταν ενα τεμπελικο και χορτασμενο κορμι στην αγκαλια της γαληνεμενης θαλασσας, ανασκελα με θεα τα συννεφα...Απ' ακρη σ' ακρη να δινομαι και να παιρνω αυτα που δε λεγονται, να κλεινω το ματι πονηρα σε παρελθον, παρον και μελλον, να ετοιμαζω το επομενο ταξιδι μου και να γυριζω γεματη στην αφετηρια μιας μελλοντικης πτησης στους οριζοντες... Κι ολα αυτα συμβαινουν ζευγαρωνοντας απλως τη ζωη με τη φαντασια...


Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Άκου Ανθρωπάκο

Αυτες τις μερες διαβασα ενα βιβλιο που ειχα αργησει εγκληματικα να διαβασω. Ενα πολυ γνωστο βιβλιο που περικλειει μεγαλο κομματι της αληθειας (μου) γι΄αυτο και ο συγγραφεας του λοιδωρηθηκε οπως πολλα μεγαλα πνευματα κατα το περασμα του χρονου. Γιατι οι αληθειες πονανε, δε συμφερουν καποιους και τελος επειδη ειναι πλεον ακομη και δυσνοητες για τους πολλους. Για οσους απο εσας ακομη δεν το εχετε διαβασει λοιπον σημερα θα του αφιερωσω μια αναρτηση για να σας προτεινω να το κανετε το συντομοτερο δυνατον.


Εγω εχω αυτην την εκδοση αλλα κυκλοφορουν κι αλλες. Ακου ανθρωπακο λοιπον. Ακου ομως! Διαβασε και σκεψου...Αξιζει.

Περιγραφη βιβλιου εδω
Διαβάστε περισσότερα...

Αλλο ενα αντιο...



Κι αλλο ενα μεγαλο αντιο με το καλημερα...
Οπως θα μαθατε ηδη εφυγε ο ηθοποιος  Γιωργος Μουτσιος απο κοντα μας σε ηλικια 80 χρονων. Εκτος απο την υποκριτικη ειχε επισης και σπουδαια μουσικη παιδεια και πολυ ομορφη φωνη. Ειναι γνωστος κυριως μεσα απο τους ρολους του "κακου" στον Ελληνικο κινηματογραφο μα το ταλεντο του δεν περιοριζοταν μονο σε τετοιους χαρακτηρες. Δυστυχως αποχαιρετουμε μια ακομη σημαντικη μορφη του καλλιτεχνικου κοσμου της χωρας...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Ενω εσυ γεννιοσουν...

(Yes, that's me)

Εκανα την καθιερωμενη μου μπλογκοτσαρκα και πετυχα ενα "παιχνιδακι". Η ψυχολογια μου ειχε βαρυνει λιγο χτες κι ετσι σημερα λεω να ασχοληθω με λιγοτερο "σκοτεινα" πραγματα... Για να δουμε λοιπον... Επρεπε να βρω ποια τραγουδια ηταν Νο1 στα τσαρτς Μ. Βρετανιας και Αμερικης την εβδομαδα που γεννηθηκα μπαινοντας εδω και εδω. Τα βρηκα λοιπον και τα παραθετω...


Στην Αμερικη:



Oh, thinkin' about all our younger years
There was only you and me
We were young and wild and free
Now nothin' can take you away from me
We've been down that road before
But that's over now
You keep me comin' back for more

[Chorus]
Baby you're all that I want
When you're lyin' here in my arms
I'm findin' it hard to believe
We're in heaven
And love is all that I need
And I found it there in your heart
It isn't too hard to see
We're in heaven

Oh, once in your life you find someone
Who will turn your world around
Bring you up when you're feelin' down
Yeah, nothin' could change what you mean to me
Oh, there's lots that I could say
But just hold me now
'Cause our love will light the way

[Chorus]

I've been waitin' for so long
For somethin' to arrive
For love to come along
Now our dreams are comin' true
Through the good times and the bad
Yeah, I'll be standin' there by you





Και στη Μ. Βρετανια:



When you walk through a storm
Hold your head up high
And don't be afraid of the dark.

At the end of the storm
There's a golden sky
And the sweet silver
Song of a lark.

Walk on through the wind

Walk on through the rain

Though your dreams
Be tossed and blown.

Walk on
walk on

With hope in your hearts

I And you'll never walk alone

You'll never walk alone.

Walk on
walk on
. . .


Νομιζω πως και των δυο οι στιχοι αντιπροσωπευουν κατι απο μενα τελικα...

Βρηκα το παιχνιδακι εδω και ειδα οτι η συγκεκριμενη αναρτηση συμπτωματικα δημοσιευτηκε την ημερα των γενεθλιων μου!

Τωρα λοιπον πρεπει να προσκαλεσω καποιους να κανουν το ιδιο αλλα λεω να αφησω την προσκληση ανοιχτη. Οσοι πιστοι προσελθετε! :)


(Yes, that's me too)
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

Προφητειες σε πεζο λογο




Ουτε καν...


Αγγλιστί: “Democracy (from Greek: demos, people and cratos, power): form of government in which the people rule.”

Γιατι η ψηφος...εχει βαρυτητα. Οχι ομως σε αυτον τον πλανητη...

Δημοκρατια:

Ψηφιζουν οι περισσοτεροι. Απο τα κομματα, οποιοι εχουν την πλειοψηφια (οχι του συνολου του κοσμου) θα κυβερνησουν ολον τον κοσμο. Δε θα τον αντιπροσωπευσουν. Θα τον εξουσιασουν. Ποια ειναι η διαφορα; Το γεγονος οτι οι συγκεκριμενοι θα ειναι προνομιουχοι σε σχεση με τους πολλους και θα εχουν τη δυναμη συνεπως να κανουν ο,τι θελουν. Για να πεισει το καθε κομμα προεκλογικα πρεπει να ειναι ικανο να πει τα καλυτερα ψεματα με τον πιο πειστικο τροπο. Ρητορικη δεινοτητα κοινως κατα τους αρχαιους. Ο κοσμος πειθεται παρολο που δεκαετιες εμπειριας εχουν αποδειξει πως το 90% οσων ακουει πριν τις εκλογες ειναι ψεματα! Πολλοι απο τους ανθρωπους που ψηφιζουν καταληγουν απογοητευμενοι  να παγιδευονται στο σκεπτικο του "το μη χειρον βελτιστον" γιατι πιστευουν οτι "δε γινεται αλλιως".  Καθε φορα η εξουσια (δεν) αλλαζει προσωπο παραμενοντας η ιδια. Καποιοι αλλοι αποφασιζουν για τις ζωες μας χωρις να εχουν καμια σχεση με αυτες. Οσο ζουμε μεσα στη φουσκα δε μας νοιαζει για την εικονικη πραγματικοτητα που εχουμε δημιουργησει. Πειθουμε και τον εαυτο μας οτι ολα ειναι καλα, παραδινομαστε στο περα βρεχει, αλλοι αλωνιζουν σε πραγματα που δε γνωριζουμε αλλα μας αφορουν αμεσα και οι ζωες συνεχιζονται. Προς τα που; Τις περισσοτερες φορες ο,τι κι αν κανουν οι κυβερνησεις θα ειναι εις βαρος μας ειδικα σε περιοδους κρισης οπως η τωρινη για τον απλουστατο λογο οτι ποτε δε θα εκαναν κατι που θα εβλαπτε τα δικα τους συμφεροντα και για τον ακομη πιο απλο λογο οτι εμεις ειμαστε παντα τα ευκολα θυματα. Αυτο εχουμε επιλεξει εξαλλου. Ειναι πιο ευκολο να  εισαι θυμα. Αυτο ωσπου να φανει στην πραξη δε μας ενοχλει. Εθελοτυφλουμε και γουσταρουμε. Με το που θα σκασει η φουσκα αρχιζουμε και ξεβολευομαστε. Παρολαυτα συνεχιζουμε να τους δινουμε το προνομιο να μας κανουν ο,τι θελουν και εξακολουθουμε να μην εχουμε τον ελεγχο σε τιποτε. Ουτε τη γνωση, ουτε τη δυναμη. Βαδιζοντας προς την εξαθλιωση στα λογια γινομαστε ολοι ξαφνικα "κομανταντε" και ανταρτες πολεων. Αποφασιζουμε να διαμαρτυρηθουμε... "εμπρακτως" κανοντας τι; Μα...ψηφιζοντας φυσικα! Οπως στις προηγουμενες εκλογες που ηταν εκλογες οπου φανηκε λεει η διαμαρτυρια του κοσμου. Αποτελεσμα; Μας εξουσιαζουν αυτοι που μας εξουσιαζαν παντα παρεα με υβριδικους συνδυασμους. Συν το οτι βαλαμε φασιστες στη βουλη, ετσι, επειδη μπορουμε. Για διαμαρτυρια βρε αδερφε! Μετα απο ολα αυτα πολλοι περιμενουν τις προφητειες του Γεροντα Παισιου σχετικα με τον πολεμο που θα πραγματοποιηθει και θα μας φερει πισω την Κωνσταντινουπολη ωστε να τρωμε μετα με χρυσα κουταλια ενω οι ξενοι θα εχουν (μισο)καταστραφει. Κι ετσι θα παρουμε το αιμα μας πισω λεει! Θα μας κυβερνησει επι καμποσα χρονια ενας πολυ καλος ανθρωπος και ολοι θα ειμαστε λεει ευχαριστημενοι...Θα ξεχασουμε, θα ξαναεπαναπαυτουμε, θα ειμαστε οι "γαματοι" Ελληνες ξανα! Αυτη θα ειναι η λυση των παντων. Οσοι τωρα κοροιδευουμε θα μας κουνουν το δαχτυλο. Δε θα εχουμε λογο υπαρξης οι αντιεξουσιαστες και οι αντιρρησίες. Ολα θα ειναι γαματα! Παραδεισος. Ωσπου... Μπλινγκ μπλινγκ... Για δες... Οι Ινδιανοι καποτε με χαντρες και γυαλακια μπορουσαν ανετα να ξεγελαστουν για το οτιδηποτε...





Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Διαπίστωση...



Τωρα πια ολοι δηλωνουν εναντια στο πολιτικο συστημα! Ακομη κι αυτοι που το εθρεφαν επι χρονια. Τα ιδια του τα παιδια. Εξηγειται βεβαια. Αφου...ξεβολευτηκαν τωρα ακομη κι αυτοι. Βεβαια το ανεξηγητο ειναι οτι μιλανε σαν ξεβολεμενοι και πραττουν ακομη σα βολεμενοι...Δεν υπαρχει γιατρεια στην παρανοια και τον φιλοτομαρισμο πλεον. Ακομη και για να ειναι ικανος κανεις να αναλαβει τις ευθυνες των πραξεων η των μη πραξεων του χρειαζεται παιδεια. Μας εχει βολεψει παρα πολυ η οποιασδηποτε μορφης εξουσια. Τι πιο απλο απο το να αναλαμβανει αλλος τις ζωες μας κι αν τα κανει τελικα μανταρα να μπορουμε να τον κραξουμε εκ του ασφαλους; Απεχουμε παρα πολυ ακομη κι απο το να προσπαθησουμε να γινουμε ολοκληρωμενοι ανθρωποι...
Διαβάστε περισσότερα...

Born in passion, you destroy...



Σε επλασα οπως ηθελα γιατι αυτο που ηθελα μου ελειπε χρονια τωρα. Σου φορεσα το βαθυ κοκκινο των θελω μου και οσων ποτε δεν ειπα παρα μονο με τα ματια. Σε πηρα απο το χερι κι αρχισα να σε κυκλοφορω αναμεσα στους ανυποψιαστους περαστικους που με ρωτουσαν ενιοτε, οι πιο τολμηροι, τι τους θυμιζεις. Ημασταν αλλοκοτο θεαμα ετσι οπως πηγαιναμε παντου εις διπλουν. Εγω το ασπρο κι εσυ το μαυρο μου αλλα δια δυο. Η επι δυο, οπως το δει κανεις. Κατα βαθος αυτο που ηθελα ηταν να ξαναγινουμε ενα εσυ κι εγω. Να παψω να σε σερνω σαν αδικη καταρα φορτωμενη με κριματα και πικρες αληθειες. Να μου εμφυσησεις και παλι αυτα που ψαχνω μεσα μου και τα βρισκω διαλυμενα στους πεντε ανεμους. Και τα θελω μου να γινουν μπορω. Και τα μπορω να γινουν πραξη...Αυτο ηθελα κατα βαθος. Κανεις το λαθος να περιμενεις το πρωτο μου βημα απο τοτε που μου γυρισε την πλατη ο καιρος. (Ενταξει. Εγω του γυρισα την πλατη, ευχαριστηθηκες;) Η γλωσσα του σωματος πια δε σου λεει τιποτε μα ουτε και της ψυχης μου τελικα. Απαιτεις απο μενα οσα σου ζηταω...Μα δεν καταλαβαινεις; Ειναι φαυλος κυκλος η φυλακη μου, γι' αυτο σου φωναζα. Με πληγωνεις γιατι κατι βραδια σαν το σημερινο μου λες αληθειες. Ξεμαθα τοσα χρονια μεσα στα ψεματα, ηταν βλεπεις και καλοντυμενα καποια απο αυτα... Τελοσπαντων...Τερμα η εξομολογηση! Μεχρι να σε νιωσω μεσα μου δε θα ησυχασω. Η συνουσια του ασπρου και του μαυρου θα με ξαναγεννησει. Οπως ονειρευομαι...
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Ό,τι συμβολίζεις...


Loving...yourself



Δεν υπαρχει συναισθημα. Μονο κατι σαν παθος που μυριζω στην ατμοσφαιρα καθε φορα που περνας ξυστα διπλα μου και για λιγο τα χανω. Σε ακολουθει το βλεμμα μου για μερικα δευτερολεπτα κι επειτα τιποτε. Μαζευω αραια και που φωτογραφιες σ' εναν φακελο με την υποδειξη x. Για να θυμαμαι το προσωπο του παθους και καθε εκφραση του.  Δεν υπαρχει συναισθημα, οχι. Σαρκικος ποθος ακολουθει τα βηματα σου, λαγνειες κι ανασεματα. Και θυμησες. Θυμησες απο παθη που εσβησαν με το ζορι και οι σταχτες τους εγιναν απωθημενα ετοιμα ν' αναζωπυρωθουν. Τωρα αν τυχει και πεσει πανω σου η ματια μου μετατρεπω τα μηνυματα που εκπεμπω σε συγκρατημενη περισκεψη, δεν ταιριαζουν αυτα στα παθη. Αν μ' εβλεπες τοτε...Φλογες πετουσαν τα ματια μου, θα σ' εφερνα σε δυσκολη θεση, η θα με εξευτελιζες η θα με σκεφτοσουν. Μα τολμουσα, αυτο ειναι το θεμα, δε με ενοιαζε! Ισως και μεσα απο αυτα τα καστανομαυρα ματια σου να γυαλιζει κι ο δικος μου παλιος εαυτος που ναρκισσιστικα ερωτευομαι καθε μερα πιο πολυ μεχρι να τον φερω πισω θελει δε θελει. Αν εσυ που αρχιζει το ονομα σου με το αρχικο του δικου μου ησουν το τοτε, εκεινο που στεκομουν στις γωνιες τις νυχτες περιμενοντας να βγει για να το ακολουθησω μα μ' επαιρνε χαμπαρι και γελουσα αμηχανα λεγοντας "καληνυχτα", μπορει να μου δινες μια βραδια παραπανω να νιωθω οταν σκεφτομαι. Τωρα δε θελω. Δε θελω ουτε εγω. Υπερτερει μεσα μου ο ερωτας και το συναισθημα και δε θελω να χαλασω ο,τι εχτισα. Μα τοτε θα ειχα δικαιολογια. Την αιωνια επιπολαιοτητα και την αγνοια κινδυνου, την ευκολη ειλικρινη συγγνωμη, τον τσαμπουκα της αυτοπεποιηθησης και τη σιγουρια οτι εχω ακομη χρονο για ολα τ' αλλα. Μια νυχτα θα σε στριμωχνα κι ας εξευτελιζομουν. Θα σε ειχα ζησει.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Never...land



Χρειαζεται μια αλλαγη στη χωρα του Ποτε. Τα χαμενα παιδια γερασανε. Εγιναν χαμενα κορμια και περιφερονται μεταξυ διαφθορας και αδιαφοριας. Δεν ηταν ετσι το παραμυθι που αγαπησα. Εκει υπηρχε μονο ενας κακος και η αλληλεγγυη τον πολεμουσε βγαινοντας νικητρια. Τωρα ο Καπτεν Χουκ κανει μπιζνες με τα χαμενα κορμια κι ολοι κοιτανε πως θ' αρπαξουν τη μεριδα του λεοντος απο τις πειρατικες λεηλασιες. Η χωρα του Ποτε καποτε λεγοταν ετσι επειδη ποτε κανεις δε γερνουσε εκει. Τωρα πια το ονομα της συμβολιζει την απραξια και την αδρανεια. Δε γινεται τιποτα ποτε! Απο τοτε που οι μεγαλοι επιασαν στα χερια τους το παραμυθι μου το εκαναν αγνωριστο. Το ειπανε ρεαλισμο κι ετσι ασχημυνε πολυ η ιστορια. Απο την αλλη...χωρις ομορφες εικονες στην πραγματικοτητα τους το μελλον μου καταστραφηκε ολοσχερως. Εκτος και αν...


Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

Έρωτας ή τίποτα



Μπαλκόνι, μπυρες, (ζεστο) αερακι και κατω, στο πεζοδρομιο, ηχος απο τουμπερλεκι και γελια. Το μυαλο μου φευγει...Το συνηθιζει εξαλλου. Πριν χρονια, ενας αλλος εγω, ενας εαυτος ξεχασμενος σε παραλληλη πια διασταση, θα χανοταν με τον δικο του τροπο στον κοσμο του αναμεσα σε καπνους και ποτα με τη διαφορα οτι θα φλερταρε ακαταπαυστα με ανθρωπους και με την ιδια τη ζωη. Θα μοιραζε αφειδως free love οπως λεει και το τραγουδι που εχω αφησει να συνοδευει τη νοσταλγια μου και θα μεθουσε απο ερωτα και αισθησεις. Καθετι που με μαγευει, κατασταση, ανθρωπος, αντικειμενο, αρωμα, οτιδηποτε, ειναι διαποτισμενο απο τις αισθησιακες νοτες του ερωτα. Θαρρεις και πλαστηκα απο βαθυκοκκινες βελουδινες νυχτες γεματες εξομολογησεις παρανομες και μυστικα σμιξιματα. Διαπιστωνω οτι πρεπει να ξαναζωντανεψει το παθος μεσα μου γιατι διαφορετικα προδιδω καθημερινα την ιδια μου τη φυση. Ερωτευμενη με καθε ανασα αυτου του κοσμου ζουσα και πορευομουν καποτε. Οτιδηποτε λιγοτερο δε με αφορουσε. Μοιαζει εκεινο το συνθημα στον τοιχο να γραφτηκε για μενα..."Ερωτας η τιποτα". Περασε κι απο εκει το alter ego μου και αφησε τα ιχνη του αποζητωντας μια ματια απο μενα μπας και καταλαβω που παταω και που βρισκομαι. Μπας και με φερω πισω. Ισως θα ηταν πιο ευκολο αν απλως μου χτυπουσε την πορτα τα ξημερωματα για να μην τρεχω ξωπισω του μεσα στα χρονια...Αλλα θα μου πεις...δεν ειμαι γεννημενη για τα ευκολα! Ερωτας η τιποτε λοιπον, ακους; Θα σε βρω!

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Αθωότητα...



Τι χρωμα εχει η αθωοτητα;
Τα χρωματα των παιδικων ονειρων. Ειναι διαφανη σε καθε αποχρωση, κελαριστη σαν το καθαρο νερο και τα παιδικα γελια...Ειναι αερινη, σχεδον αυλη μα καποιοι απο εμας, αλαφροισκιωτοι, τη βλεπουν ακομη κατι στιγμες συγκινησιακα φορτισμενες. Μοιαζει με δακρυ χαρας που γυαλιζει κατω απο τον ηλιο. Θυμιζει τη φωνη αγαπημενων προσωπων την ωρα που σου λενε σ' αγαπω και το χαδι που αναζητας καθε φορα οταν λες πως εισαι ενταξει μα δεν εισαι. Κρυβεται συνηθως στα ματια λιγων καθαρων ψυχων που περιπλανιουνται μεταξυ παιδικοτητας, εφηβειας κι ενηλικιωσης. Μπερδευεται με την ανασφαλεια του διαφορετικου μα συνηθως βγαινει νικητρια και μοιραζει αφειδως χαμογελα αισιοδοξιας. Μπορεις να τη συναντησεις σε απελευθερωμενες συνειδησεις, σε ανθρωπους που δεν καταφεραν να επιβληθουν στον εαυτο τους και ν' ακολουθησουν νορμες αλλων, σε απλες σκεψεις γεματες αληθεια και αγαπη, σε καθετι που ξεφευγει αυθορμητα απο τα χειλη σου και προσπαθεις μετα να δικαιολογηθεις που δεν εκφραστηκες με τροπο "καθωσπρεπει". Βρισκεται μεσα στην περιεργεια του "γιατι;" μπροστα σε καθε ανεξηγητη ασχημια. Εξαπλωνεται με αγκαλιες που λενε πιο πολλα απο τα λογια. Στολιζει τις χουφτιτσες των μωρων που σφιγγουν το δαχτυλο σου θελοντας να σου πουν οτι εχουν μεσα τους τη δυναμη της. Ισως να μπορεις να τη δεις μερικες φορες να φωλιαζει τρομαγμενη ακομη και στον καθρεφτη σου ζητωντας σου να την εμπιστευτεις και να την απελευθερωσεις...
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

You may say I'm a dreamer...


Let me believe in freedom!

Πολλες φορες μου ζητανε οι ανθρωποι που γνωριζω να τους μιλησω για οσα πιστευω και να τους εξηγησω τι ειναι η Αναρχια μιας και ειτε εχουν μια γενικη και συνηθως διαστρεβλωμενη ιδεα γι' αυτην ειτε απλως δεν εχουν ιδεα. Στην αρχη αναρωτιομουν γιατι εφοσον τους ενδιαφερει να μαθουν γι' αυτο, δεν μπαινουν ποτε στον κοπο να διαβασουν καποια πραγματα σχετικα ωστε να μπορεσουν να βγαλουν καποια συμπερασματα και με γνωμονα τη δικη τους κριση. Οσο αφορα εμενα δε μου αρεσει να κανω προπαγανδα με την κακη εννοια και δε μου αρεσει να γινομαι κουραστικη σε οσους δεν εχουν τη διαθεση να με ακουσουν. Παρολαυτα χαιρομουν μεχρι προτινως οταν καποιος μου ζητουσε να του μιλησω για τις ιδεες μου. Μεχρι που διαπιστωσα οτι λιγοι ηταν εκεινοι οι οποιοι θα μπορουσαν να σεβαστουν τελικα τα πιστευω μου εστω κι αν στο τελος διαφωνουσαν μαζι μου. Εστω κι αν οι ιδιοι μου ειχαν αρχικα ζητησει να αναπτυξω την αποψη μου. Απογοητευομαι οταν βλεπω οτι οι ανθρωποι ειναι ετοιμοι και ανοιχτοι στο να πιστεψουν καθετι που κρυβει υποδουλωση και αδικια θεωρωντας το πιο ρεαλιστικο ενω την ιδια στιγμη ειναι ετοιμοι να χλευασουν με τον χειροτερο τροπο καθετι που μιλαει για ελευθερια και δικαιοσυνη ειτε επειδη το θεωρουν αδυνατο ειτε επειδη θεωρουν αυτον που πρεσβευει τα παραπανω γραφικο (για τον ιδιο λογο). Ακομη κι αν εχετε τετοια αποψη για τις ξεχασμενες μας εννοιες δεν εχετε δικαιωμα να χλευαζετε οσους ακομη τις ασπαζονται. Στη ζωη σας ειστε ελευθεροι να διαφωνειτε και στα λογια και στις πραξεις με καποιον που μιλαει για τις ξεχασμενες αυτες εννοιες μα ο χλευασμος ειναι τουλαχιστον λυπηρο παραδειγμα πως δεν ειστε ικανοι να σεβαστειτε τον διπλανο σας. Δεν ειναι αξιο αποριας λοιπον το πως καταντησαμε εδω που καταντησαμε ουτε μπορω να καταλαβω τελικα γιατι παραπονιεστε μεταξυ σας για την ανυπαρξια δικαιοσυνης οταν πρωτοι εσεις τη στελνετε στο εκτελεστικο αποσπασμα γιουχαροντας την. Ποιος περιμενετε να την υπερασπιστει αν οχι εσεις τελικα;  Καποιος Μεσσιας; Καποια εξουσια (σχημα οξυμωρο, δε νομιζετε); Ποιος;  Κι αφου ουτε καν εσεις οι ιδιοι δεν πιστευετε σε αυτην τοτε γιατι τη μνημονευετε τοσο υποκρτικα  μεταξυ σας και την αποζητατε (απο ποιον αληθεια); Γιατι λοιπον να γινω εγω σαν εσας; Ισως κατι να αλλαζε αν εσεις δε χλευαζατε τοσο τις ξεχασμενες αυτες εννοιες οπως σας ειναι ευκολο να κανετε τωρα πλασμενοι μεσα στους αιωνες με ατρανταχτες πλαστες "αληθειες". Αφηστε με να πιστευω σε αυτα που εχουν ξεχαστει μηπως καταφερω καποια στιγμη να τα πραξω χωρις να ποναω. Πιστευω πως δε σας βλαπτω. Αντιθετως εσεις που τοσο ευκολα χλευαζετε τους γραφικους, πολλες φορες ολοι μαζι με τις αποφασεις σας, με την αδιαφορια σας, με την επαναπαυση σας, με τη μη σκεψη σας ισως καθορισατε καποιον τομεα της δικης μου ζωης ηθελημενα η μη. Αφηστε λοιπον τουλαχιστον τη σκεψη μου ανεγγιχτη απο τη χυδαιοτητα της σημερινης μας καταντιας. Αυτο τουλαχιστον εχω το δικαιωμα να το απαιτησω...Ισως οδηγηθω σε καποιου ειδους αυτοκαταστροφη αλλα εσας θα προσπαθησω να μη σας βλαψω. Ειμαστε ενταξει λοιπον;


Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Ασπρα πανινα παπουτσια



Τα ασπρα πανινα παπουτσια αιωρουνταν πανω απο τα κεφαλια των περαστικων κρεμασμενα με τα κορδονια τους απο τα συρματα της Δ.Ε.Η. Ο ηλιος ελαμπε ακριβως πίσω τους. Η εικονα θυμιζε καποιες ελπιδοφορες καλλιτεχνικες φωτογραφιες οι οποιες συνηθως συνοδευονται κι απο ενα αποφθεγμα περι ελπιδας, ζωης, ονειρων κλπ. Τα ανυποψιαστα περιστερια συμπληρωναν τη συνθεση και η ελευθερια ειχε βρει μια μικρη γωνια μεταξυ ουρανου και γης να ξαποστασει και να προσωποποιηθει για λιγο. Να φορεσει εκεινα τ' ανθρωπινα παπουτσια που την περιμεναν υπομονετικα κατω απο τα συννεφα και να σουλατσαρει ξανα περηφανη στα βρωμικα πεζοδρομια της πολης αυτη τη φορα, οπου οι καταραμενες ψυχες δεν κοιμουνται και δεν ησυχαζουν ποτε. Κατω απο τα ματια της οι διαμαρτυριες αγοριων και κοριτσιων, εραστων μιας αλλης εποχης, τα λογια που ξεχυνονται μεσα απο τις ντουντουκες στα τσιμεντα και τα πλακοστρωτα, οι μουσικες που ρεουν απο μεγαφωνα και οργανα του δρομου πανω σε προχειρες ξυλινες εξεδρες πλυμμηριζαν το τοπιο ως τον πορτοκαλομωβ οριζοντα του απογευματος. Μ' ενα μικροφωνο καρφιτσωμενο στην ψυχη μου περπατουσα κι εγω αφηνοντας τα λογια της να ακουστουν στα περατα μεσα απο τα ματια μου που καρφωναν τον ουρανο. Εκεινα τα πανινα παπουτσια... Περπατησαμε κι εδω, λενε τα νιατα μας, αναμεσα στα συννεφα. Καναμε το αδυνατο να συμβει πριν γινει αδιανοητο. Μπορεις κι εσυ. Δε θελει φτερα. Ξερεις τι θελει. Μεσα σου ειναι!


Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

"Προφητειες"



Αυτο που θα δικαιωθει τις μερες που θα ερθουν
ειναι το αδικο
Σε αγνωστο ακομη αυριο
θα ζησουμε ξανα στο φαινεσθαι
κι ολα θα μοιαζουν ομορφα
Θα εχουμε πειστει γι' ακομη μια φορα
πως ενα δεντρο αξιζει πιο πολλα απο το δασος
θα ξεχασουμε, θα επαναπαυθουμε
τις νυχτες θα κοιμομαστε ησυχοι χωρις εφιαλτες
τις μερες θα τις περναμε ξεγνοιαστοι
νομιζοντας πως ολα τελειωσαν
Η περηφανια μας θα καμαρωνει μπροστα στους καθρεφτες
και θα μας κολακευει με λογια ανωτεροτητας
Η πολυτελεια θα γινει το στοιχειωδες μας ιδανικο
Το εγω θα υπερτροφισει κι αλλο
Θα προκαλουμε και παλι θεους και δαιμονες
σαν εκλεκτοι
Θα ανυψωνουμε φρονηματα απ' το τιποτα
Θα ειμαστε νικητες σε ξενες πλατες
Θα παρουμε πισω το αιμα μας με αιμα
Και το χειροτερο πως ολα αυτα θα γινουν
χωρις να εχουμε πριν μαθει τιποτε
για ζωη
μεσα απ' τον θανατο
Ωσπου να σκασει χρονια μετα το κατασκευασμα μας
μπροστα στα εκπληκτα ματια μας
σαν μπαλονι γεματο παρελθον
για να μας γεμισει ηλιθιες ενοχες
οργη που δε θα νοιαζει πια κανεναν
και παραπονα που νομιζαμε θαμμενα.
Ανθρωπαρια σε ταξιδι αδιαφορο
χωρις συνειδηση κι ενσυναισθηση καμια,
τολμω και σας οικτιρω
ακομη και για τα "ομορφα" που θα 'ρθουνε.


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Χυδαιότητες...

Βαρέλι δίχως πάτο...



http://www.newsbomb.gr/koinwnia/story/215750/elliniko-aima-mono-se-ellines

Ένας "κακός" άνθρωπος θα σας ευχόταν να πέσετε στην ανάγκη κάποιου μη Έλληνα κι εκείνος να σας βοηθήσει (γιατί η ανωτερότητα πονάει πιο πολύ). Βέβαια θα μου πεις θέλει τσίπα για να νιώσει κανείς ντροπή... Μην κοροιδεύτε πάντως μια τέτοια πιθανότητα...Ποτέ δεν ξέρεις...

Οι λάθος άνθρωποι παίρνουν τα πάνω τους στις λάθος στιγμές και τότε η βλακεία και η ποταπότητα φορά το στέμμα του ηρωισμού μπροστά στις απερίσκεπτες μάζες. Επιδεικνύουν το απόλυτο μα ωστόσο επικίνδυνο τίποτα στα αποβλακωμένα πλήθη όπως ο γυμνός αυτοκράτορας περπατούσε καμαρωτός μπροστά στον αποχαυνωμένο κόσμο. Το κακό είναι ότι ακόμη και στο γνωστό παραμύθι υπήρχε μια συναίσθηση της αλήθειας έστω κι αν δεν τολμούσε κανείς να την εκφράσει. Η πραγματικότητα όμως ξεπερνά απ' ό,τι φαίνεται κάθε φαντασία μιας κι εμείς έχουμε τυφλωθεί εντελώς. Άραγε ποιο παιδί θα βγει τώρα μπροστά για να ξεμπροστιάσει την κτηνωδία, την κατάντια και το ψέμα; Και ποιος θα βρεθεί να το ακούσει;
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2012

Από καρδιάς



Παρακάτω σας παραπέμπω σε μια ανάρτηση που με συγκίνησε...

http://mundusphilologiae.blogspot.gr/2012/06/blog-post_08.html

ελπίζω να διαθέσετε λίγο από τον χρόνο σας για την ανάγνωσή της, πιστεύω πως αξίζει τον κόπο.
Διαβάστε περισσότερα...

Υποδουλωμένοι σε σκέψεις



Αναρωτιομουν τις τελευταιες μερες τι ακριβως ειναι αυτο που με κανει χωρις να το θελω να νιωθω αρνητικα προκατειλημμένη καθε φορα που ο δρομος μου με φερνει μεσα σε ιστοσελιδες και ιστολογια με περιεχομενο ελληνορθοδοξο, με φωτογραφιες αγιων, της σημαιας, των αρχαιων Ελληνων κλπ. Σαν ανθρωπος αποφευγω να κατακρινω κατι με την πρωτη επαφη- εντυπωση. Ισως να μην το πετυχαινω παντα αλλα πραγματικα προσπαθω να το παταξω εντελως και πιστευω πως τα εχω καταφερει σε μεγαλο βαθμο. Παρολαυτα παρατηρω πως σε καποια θεματα οπως τα παραπανω, δυσκολευομαι να συγκρατησω την πρωτη αρνητικη μου εντυπωση κι ετσι εψαξα μεσα μου να βρω τι συμβαινει και νιωθω ετσι. Τις περισσοτερες φορες που στην εκαστοτε ελληνορθοδοξη σελιδα παρεμενα και διαβαζα το περιεχομενο της εμενα με μια πικρη γευση στο στομα η οποια λειτουργησε προφανως αθροιστικα και εφτασε στη σημερινη κατα καποιον τροπο εμπαθεια μου απεναντι σε ολα αυτα. Θα αναρωτιεστε τι εννοω και με το δικιο σας. Δεν ειμαι ανθελληνας αν αυτο καταλαβατε, ουτε ο αντιχριστος επι της γης για οσους πιστευουν. Αυτο το οποιο με δυσαρεστει ειναι που βλεπω οτι οι ανθρωποι τελικα αντι να χρησιμοποιουν τις ιδεες τους για προοδο και εξελιξη τις περισσοτερες φορες υποδουλωνονται σε αυτες, τις παραφραζουν, τις χρησιμοποιουν για να καταδυναστευσουν και τους υπολοιπους, τις μετατρεπουν σε ξυλινους λογους χωρις προοπτικες και ουσιαστικο περιεχομενο, εν ολιγοις γινονται σκλαβοι στα πιστευω τους αντι να γινονται καλυτεροι μεσα απο αυτα και πιο δημιουργικοι. Η θρησκεια για παραδειγμα οπως πολλοι απο εμας εχουμε συνειδητοποιησει, στα ανθρωπινα χερια λειτουργει σαν καταπιεστικος δυναστης πανω απο τα κεφαλια μας που στο καθε μας βημα βλεπει κι απο μια αμαρτια που πρεπει να καταπολεμησουμε αφηνοντας μας τελικα "αποξηραμενους", χωρις ζωη, μετατρεποντας μας σε ενοχικα οντα με ενα σωρο φοβιες και συνδρομα αντι να απελευθερωνει την ψυχη μας προς τους δρομους της αγαπης και της ειρηνης οπως φανταζομαι οτι θα επρεπε αν ερμηνευοταν σωστα. Αν με ρωτησετε τι πιστευω εγω θα σας πω οτι πιστευω στην αγαπη ο,τι μορφη, ο,τι ονομα κι αν δωσει κανεις σε αυτη. Ξερω πως πολλοι εκει εξω δε θα καλυφθειτε, αλλα αυτο δε με κανει μη αντικειμενικη απεναντι σε οσα διαβαζω η ακουω. Τουλαχιστον οχι λιγοτερο αντικειμενικη απο αυτους που σπευδουν ακριτα να προσκυνησουν οτιδηποτε ακουν. Κατι παρομοιο παρατηρω οτι συμβαινει και με το πατριωτικο κομματι. Τον τομεα αυτον τον εχω εξαντλησει και σε παλιοτερες αναρτησεις οποτε θα περιοριστω στη διαπιστωση οτι πολλοι απο τους ανθρωπους που δηλωνουν πατριωτες καταντουν να υιοθετουν μια γραφικη μισαλλοδοξια κι εναν τυφλο φανατισμο βασιζομενοι σε μια υποτιθεμενη ανωτεροτητα που πηγαζει μεσα απο τα βαθη του παρελθοντος και που δεν ειναι σε θεση να στηριξουν τελικα ουτε με λογια, για τους σκεπτομενους, ουτε, το σπουδαιοτερο, με πραξεις. Ποσο μαλλον τωρα πια. Αντι λοιπον να κοιταξουν να πανε μπροστα σαν Ανθρωποι παραμενουν επαναπαυμενοι στο χτες σαν Ελληνες...Αυτες οι σκεψεις με βοηθησαν να καταλαβω γιατι αντιμετωπιζω αθελα μου καχυποπτα σελιδες με αναλογο περιεχομενο. Ο,τι και να γινει στο μελλον αν δεν "απελευθερωθουμε" απο ανθρωπων εργα κι απο ανθρωπινες ερμηνειες δε θα παμε μπροστα πνευματικα...
Διαβάστε περισσότερα...

Ο μοναχικός ξένος



Εμοιαζε με σκια χωρις περιγραμμα, ενωνοταν αρμονικα με τη νυχτα. Περιμενε να του μιλησει η σιωπη καθε βραδυ κι επειτα εβγαινε στα ομιχλωδη τοπια των πολεων για να περπατησει στις ταρατσες και τις σκεπες των σπιτιων. Ο κοσμος μεσα απο την οπτικη γωνια των ματιων του εμοιαζε καμματι αγνωστου παραμυθιου. Ακομη και τα γκριζα, ασχημα, καπνισμενα σημεια των πολεων ντυνονταν με το μυστηριακο πεπλο της φαντασιας του. Κρυφοκοιταζε μεσα στα παραθυρα, οχι απο αδιακρισια, θελοντας να παρει μερος στα ονειρα των ανθρωπων προσπαθωντας να μαθει πραγματα γι' αυτους μεσα απο το υποσυνειδητο τους. Στους εφιαλτες διασκεδαζε, του ηταν τοσο γνωστοι που συνηθως με την παρουσια του κατεληγαν σε κωμωδια. Τα ομορφα ονειρα ομως τον τρομαζαν. Δεν ηξερε γιατι. Του ηταν ανοικεια και το τελος τους μεσα στο κεφαλι του δεν μπορουσε παρα να ηταν ασχημο. Αν τυχαινε να παγιδευτει καποια νυχτα μεσα σε ενα ομορφο ονειρο εκανε ο,τι μπορουσε για να το μετατρεψει σε εφιαλτη, μια ωρα αρχιτερα, οπως ελεγε. Στο τελος ενιωθε τυψεις αλλα και μεγαλη ανακουφιση την οποια δεν μπορουσε να εξηγησει μιας και ο ιδιος δεν ηταν κακος. Αλλες παλι φορες καθοταν πανω σε καποιο δεντρο, σε καποια σκεπη, σε καποια κολονα και ρουφουσε τα συννεφα λιγο λιγο. Τραβουσε μεσα του μεγαλες ρουφιξιες απο τα συννεφα κι επειτα ξεφυσουσε σιγα σιγα κανοντας συνεφεννια σχηματα στον ουρανο οπως οι ανθρωποι κανουν κυκλακια απο καπνους τσιγαρων. Αυτη ηταν μια συνηθεια που την ειχε υιοθετησει την πρωτη φορα που πιστεψε πως ερωτευτηκε. Ηταν μια ομορφη κοπελα λιγο μετα την εφηβεια που τη συναντησε μεσα σε εναν απο τους εφιαλτες της και μαγευτηκε. Παραδεχτηκε οτι αυτο που ενιωθε ηταν μαλλον ερωτας γιατι εκεινη ηταν η μοναδικη φορα που δεν ενιωσε ανακουφισμενος μεσα σε εναν εφιαλτη. Αντιθετως κατι μεσα του του φωναζε να ξυπνησει την κοπελα κι εκεινος ειχε πεταξει μια πετρα στο παραθυρο της τελικα για να το καταφερει. Εκεινη ομως ειχε τρομαξει τοσο πολυ που της ειχε παρει πολλη ωρα ωσπου να ξανακοιμηθει. Ποσο ηθελε να μπει μεσα στο δωματιο της να της κρατησει το χερι και να την ηρεμησει...Αντι γι' αυτο εμεινε ξαπλωμενος σε μια γωνια του μπαλκονιου της ατενιζοντας τα συννεφα μεχρι που απο τους πολλους αναστεναγμους εκεινα αρχισαν να μετακινουνται και να κοβουν βολτες στον ουρανο. Στην αρχη δειλα δειλα ειχαν κανει ετσι την εμφανιση τους μερικα αστερια κατω απο τις πυκνες λευκες αερινες φορεσιες των συννεφων κι αυτο του αρεσε πολυ. Τ' αστερια του θυμιζαν τα ματια της κοπελας. Προσπαθωντας να διαλυσει τα συννεφα για να φανουν πιο πολλα  αστερια αρχισε να ρουφαει τις βαμβακενιες τουφες τους και να τις σκορπαει επειτα διασπαρτα στον ουρανο ξεφυσωντας οσο πιο απαλα μπορουσε. Περνωντας ο καιρος εμαθε να κανει και συννεφενια σχεδια χρησιμοποιωντας τον απεραντο ουρανο για καμβα. Ξεχασε για λιγο τ' αστερια και καταπιαστηκε μ' εκεινα τα σχηματα. Την κοπελα ομως δεν την ξεχασε ποτε. Την επισκεφτοταν συχνα και προσπαθουσε να εξασφαλισει χαρουμενο τελος σε ολα της τα ονειρα, ασχημα και ομορφα. Στα ταξιδια του συναντουσε ανθρωπους καθε λογης. Προσπαθουσε να μη νιωθει πραγματα γι' αυτους και πιστευε πως τα ειχε καταφερει. Ενα βραδυ ομως που ειχε τολμησει να επισκεφτει δυο πολεις την ιδια νυχτα ενιωσε τοσο εξαντλημενος που τον πηρε ο υπνος σε καποια ταρατσα χωρις να το καταλαβει. Εκεινη τη νυχτα λοιπον, ονειρευτηκε πως καποιοι απο τους ανθρωπους που ειχε γνωρισει  στα ταξιδια του μεσα απο τα ονειρα τους ηταν καλοι του φιλοι και πως εκεινη η ομορφη κοπελα ηταν η κοπελα του. Το ονειρο του ηταν τοσο ομορφο που ξυπνησε κατατρομαγμενος, καταιδρωμενος και πανικοβλητος. Φοβαμαι, μουρμουρισε ασυναισθητα. Φοβαμαι να ζησω...Επανελαβε σα να εκανε μια μεγαλη διαπιστωση. Και τοτε παραδεχτηκε πως μισουσε τα ομορφα ονειρα γιατι ερχοταν σε αντιθεση με την αδεια ζωη του κι επειδη τρομαζε στην ιδεα πως στο τελος θα χαλουσε κατι ομορφο. Μονο που επιτελους καταλαβε πως αυτο που τον ειχε αναγκασει να ζει στα σκοταδια μονος του δεν ηταν τιποτε αλλο παρα ο ιδιος του ο φοβος κι ο φαυλος κυκλος μεσα στον οποιο ειχε παγιδευτει. Αποφασισε λοιπον πως η επομενη του βολτα θα γινοταν μερα για να δει ο κοσμος το πραγματικο του προσωπο εξω απο τα ονειρα και τους εφιαλτες. Οποιος με αγαπησει γι' αυτο που θα δει θα γινει φιλος μου, αποφασισε. Μεχρι τοτε θα συνεχισω να βολταρω κατω απο το φως του ηλιου για να δω κι αυτην την πλευρα της ζωης...
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Σύγχρονος κανιβαλισμός



Οταν πρωτοειδα το 7% της Χ.Α σκεφτηκα, δε θυμαμαι αν το εγραψα, το αυτονοητο. Οτι αν πριν εκτος βουλης δρουσαν σχεδον ανενοχλητοι, τωρα πια θα δρουν ανενοχλητοι και με... τον "νομο". Ημουν πεπεισμενη πως ακομη κι αν εντος βουλης μασκαρευοντουσαν για να κρατησουν τα προσχηματα και να κερδισουν τις εντυπωσεις των εθνοπατριωτολαγνων αλλα και των αγανακτισμενων, εκτος βουλης, στους δρομους, θα εκαναν "παρτυ". Δε νομιζω δυστυχως οτι διαψευστηκα... Πολλοι απο τους αγανακτισμενους ισως σκεφτονται οτι τα λεβεντοπαιδα καλα κανουν κι οτι καποιος επιτελους επρεπε να βαλει ενα τελος στην αχαλινωτη κατασταση που επικρατει. Οι αγανακτισμενοι αυτοι ομως που περιμενουν παντα τον ανθρωπο-μεσσια να κανει κατι (αντι) γι' αυτους δε σκεφτηκαν ποτε το γιατι και πως εχουμε φτασει να κανιβαλιζουμε, ποιες μπορει να ειναι οι δικες μας ευθυνες σε ολα αυτα κι αν τελικα ευθυνονται οι μεταναστες, ολοι ανεξαιρετως, για την καταντια μας. Δε σκεφτηκαν ποτε οτι στους δρομους δε βγαινεις κατευθειαν οταν ειναι να τραμπουκισεις, να σκοτωσεις, να δειρεις, να απειλησεις. Στους δρομους μπορεις και πρεπει να βγεις πριν απ' ολα αυτα, για ολα αυτα και για να κερδισεις την αξιοπρεπεια που φτανεις να απαιτεις καποτε με χυδαια μεσα, εσυ ο ιδιος προτου η κατασταση φτασει στο απροχωρητο. Δε σκεφτονται πως για να συμβουν καποια πραγματα θελουν εγκαιρες θυσιες και αναληψη ευθυνων και καθηκοντων απο τον καθενα μας. Πως καλο ειναι επιτελους να παψουμε να εμπιστευομαστε τις ζωες μας σε χερια τριτων ειτε ανικανων σκετο ειτε ανικανων-τραμπουκων. Τωρα πια, στο απροχωρητο καθως ειμαστε, ολα αυτα φανταζουν ανοητα και ισως να ειναι. Τωρα πια η μονη λυση που μοιαζει δραστικη για τους πολλους ειναι το "ποναει κεφαλι- κοψει κεφαλι". Απογοητευμενη μενω να ρωταω τον εαυτο μου τι καναμε πριν φτασουμε στην προιστορικη φαση "ουγκ" που μας χαρακτηριζει αυτη τη στιγμη και που την επιλεγουν πολλοι απο εμας ως θεαρεστη λυση.



http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63671026
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα