Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013



Γιατι; Αφού σε θέλω γιατι ποτέ μου δεν το είπα να τ' ακούσεις; Τώρα να φεύγεις σε βλέπω και μόνο αυτό αναρωτιέμαι κάτι νύχτες σαν αυτή...γιατί; Κι όμως αυτό μου το γιατί δε θα με βγάλει πουθενά μιας και δεν πρόκειται το εγώ μου να νικήσει...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013


Φωτογραφιες και ρητα επωνυμων και "μη"
σε μια οθονη μονο φως μεσ στο δωματιο
Εξομολογησεις
ερωτευμενων, πληγωμενων, εγωιστων και μη
κι ενα τσιγαρο να θυμιζει απελπισια

Κοιταξες μα δεν ειδες
ημουν τρελη για σενα
και τωρα
δειξε μου απλα με τι λογια
να ρθω ξανα να σου μιλησω
χωρις τιποτε να σου πω
Κοιτας μα δε βλεπεις
οσα δε δειχνω ειναι ολα οσα νιωθω
επειδη δε δειχνω σημαινει οτι αισθανομαι
ναι, ετσι ειμαστε εμεις οι εγωιστες
κι εσυ καποτε περηφανευτηκες
για την παρατηρητικοτητα σου
κι υστερα εφυγες
εσυ καποτε περηφανευτηκες για την υπομονη σου
μα ξοδευτηκε στο πρωτο αγγιγμα
τη στιγμη ακομα που γεννιοταν

κι εγω να μη μιλαω
εγω να μην παραδεχομαι
εγω να παιζω μ' εσενα, μ' εμενα, μ' εμας
να κατηγορω εσενα και να φταιω εγω
Εγω να φταιω
Να φταιω που σε βοηθησα να φυγεις
κι οσο εφευγες χωρις φωνη σου φωναζα
"Σε θελω!"
Να φταιω που μ' εχασες
και που δεν τολμαω να σε δω ν' αποφασιζεις
Να φταιω που ακομη σε βλεπω μεσα απο καθρεφτες
να φταιω που ποτε δε σε κοιταω μεσα στα ματια
για να μη δεις
να φταιω και να ποναω
να φταιω και να θελω
Τοσο πολυ να θελω που να μυριζει ο ερωτας ξεσπασμα κι οργη
κι εσυ να κοιτας...και πια να μη με βλεπεις...

Έλλη Π.

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Fear of the dark (truth)



-Στις φλεβες μου σκοταδι κυλα και μαυρο αιμα
η καρδια μου αγρια χτυπα σαν ακρατητα ν' αγαπα
με τροπο που μονο η οργη μπορει να εκφρασει
Τα σημαδια στη σαρκα μου δεν ειναι τιποτε μπροστα
σ' εκεινα που μαρκαραν τα σπλαχνα μου
σαν πυρωμενο σιδερο σε μια αλλη ζωη-

Για να σε μαθω λιγο περισσοτερο εγινα οσα ηθελες να δεις
(ναι, φταιω)
ολα και τιποτε απ' οσα ενιωσες υπηρξα
και τωρα εδω ξανα, μπροστα σου
μεταμορφωνομαι σε χιλιους εαυτους
και γελαω
οταν ακουω το δριμυ κατηγορω σου για την "ανειλικρινεια μου"
Μα εισαι τοσο αφελης που πιστεψες
πως ενας ανθρωπος μπορει να ειναι μονο ενα πραγμα;
Ο καθρεφτης της ψυχης μου εκπαιδευτηκε
ν' αντανακλα και τις δικες σου αδυναμιες
(γι' αυτο φταιω)
ξεκινησες αγαπωντας με κι ισως στο τελος με αντιπαθησεις
(θα ειναι πιο ευκολο)
μα μη μ' εμπιστευεσαι γιατι δεν εμαθες στον εαυτο σου
να μπορει να διαχειριστει τις αληθειες
Αγαπα η μισησε το σκοταδι μου
διαλεξε εμενα η μακρια μου κρατησου
ζητα με και θα 'ρθω να σε βρω
μα την περιεργεια σου δε γεννηθηκα για να τη θρεφω
το Εγω κανενος εγω δε φτιαχτηκα για να εξυψωσω
τον εαυτο σου μονο εσυ μπορεις να φτιαξεις ετσι
που να μπορεις ν' αγαπησεις καποτε
αν οχι
ουτε εμενα ουτε κανεναν δε θα καταφερεις ποτε
στ' αληθεια να πεις οτι γνωρισες
η αγαπησες...


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Έγινα δόλωμα στα πειραματόζωα επειδή με γοητεύει η ψυχολογία...όχι απλώς να διαβάζω έτοιμες θεωρίες άλλων..περισσότερο να ερευνώ...να βουτάω σε βάθη απύθμενα και να βγαίνω στο φως ίσα για να πάρω μια ανάσα...Ναι..αυτο με γοητεύει. Κι αν έμαθα κάτι είναι να αποφεύγω την απολυτότητα, τα πάγια συμπεράσματα και την αβίαστη κατάκριση. Είναι αυτα που ως δόλωμα δέχτηκα να υποστώ. Είναι απίστευτο όμως το με πόσο όμοιο τρόπο διαφέρουν οι άνθρωποι και με πόσο διαφορετικό τρόπο μοιάζουν. Γι' αυτο εφοσον φοβούνται τους καθρέφτες, χρησιμοποιούν τους άλλους...νομίζω...
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Συγκρουσεις...



Συνηθως οι γνωμες των ανθρωπων για τους αλλους διαμορφωνονται με βαση κατα κυριο λογο οσα χαρακτηριστικα θεωρουν αρνητικα επανω τους. Ειτε γνωριζουν καποιον, ειτε νομίζουν οτι τον γνωριζουν με το πρωτο που θα θεωρησουν αρνητικο, ισως και μονο επειδη δεν αρεσει στους ιδιους και τις περισσοτερες φορες χωρις καν να μπουν στον κοπο να ψαξουν τα γιατι συμβαινει, θα παραβλεψουν οτιδηποτε αλλο στον χαρακτηρα του και θα του κοτσαρουν μια ταμπελα απο δω μεχρι το διαολο που θα εχει συνηθως τη μορφη παγιου συμπερασματος...Τι ειρωνια...ποσα θα γλιτωναν αν κοιτουσαν πρωτα τις δικες τους καμπουρες, ποσο λιγοτερες μαλακιες θα ακουγαμε κι εμεις οι υπολοιποι αν αναλαμβανε ο καθενας τις επιπτωσεις της οποιας συμπεριφορας του αντι να κατηγορει παντα τον διπλανο του και ποσο πιο ξεκουραστα θα ηταν τα πραγματα αν συνειδητοποιουσαν οτι ουσιαστικα με αυτον τον τροπο μοιαζουν τοσο μα τοσο πολυ με αυτους που κατακρινουν! Να δεις που καποτε θα μας πουνε και μαλακες λεει το ασμα...διοτι οποιος επιλεγει να μην ασχολειται με μικροπρεπειες ειναι αφελης αλλα αν κανει το λαθος καποια στιγμη και ξεσπασει, επειδη μετα δεν μπορει να το μαζεψει, αν θελησει να δωσει μια δευτερη ευκαιρια χαρακτηριζεται υπουλος απο τους υπουλους...! Ασε δε που βρισκεται και στην αμηχανη θεση να ακουει τα σχολια ολων για ολους μιας και ο ιδιος τυγχανει να γνωριζει τους περισσοτερους. Δε μιλας φταις, μιλας παλι φταις. Σου ζηταν να εισαι ο εαυτος σου για να σε κρινουν μετα γι' αυτο. Οχι. Θα σας φανει παραξενη ισως η αποψη μου αλλα πιστευω οτι κανεις δεν εχει δικαιωμα να κρινει κανεναν. Τουλαχιστον οχι προτου μπει στον κοπο να κρινει ο ιδιος τον εαυτο του. Το ξερω, κλισε. Μα στη θεωρια. Στην πραξη τα κλισε ειναι για να μπαινοβγαινουν απο αφτια που πιστευουν οτι τα κανουν ολα παντα σωστα η καλυτερα απο τους αλλους. Δεν μπορω να διαχειριστω αυτον τον κοσμο και πολλες φορες με πιανουν τασεις φυγης και απομονωσης. Εχω μαθει αν καποιος πραγματικα με βλαπτει η με ενοχλει να μην ασχολουμαι και να μη συναναστρεφομαι μαζι του. Το πολυ πολυ αν δω οτι η κατασταση φτανει στο απροχωρητο και ασχολειται εκεινος μαζι μου να ψαξω να βρω τα κοτσια που χρειαζεται για να του πω ο,τι ειναι να του πω καταμουτρα κι οχι να τον κατακρινω και να τον σχολιαζω σε τριτους συνηθως οταν αυτος ειναι απων. Βαριεμαι και το θεωρω ανουσιο να καθομαι να ασχολουμαι με μικροπρεπειες, να πλαθω ιστοριες για τους αλλους αν κατι δε μ' αρεσει στον τροπο που φερονται, να τις πιστευω σα να ειναι αληθεια και να τις διαδιδω κι απο πανω! Η γνωμη μου για καποιον που δε γουσταρω ειναι δικη μου υποθεση και αν τον γνωριζω ισως γινει και δικη του στο βαθμο που εμενα με επηρεαζει. Το οτι ξερουμε πεντε πραγματα για εναν ανθρωπο δε σημαινει οτι γνωριζουμε τοσο καλα και τον ιδιο η τις καταστασεις που πλαισιωναν τις εκαστοτε πραξεις του ωστε να εχουμε το δικαιωμα να κατακρινουμε και να συμπεραινουμε αυθαιρετα. Εχεις αραγε σκεφτει εσυ που κατακρινεις αβερτα τους αλλους οτι μπορει με βαση την οποια δικη σου συμπεριφορα να κανουν και οι αλλοι το ιδιο με σενα; Μονο που στη δικη σου περιπτωση οταν το μαθεις θα πεις οτι φταινε και παλι εκεινοι που σε σχολιαζουν γιατι εσυ παντα εχεις μια δικαιολογια για ο,τι κανεις την ιδια στιγμη που δε δικαιολογεις ποτε οσα κανουν οι υπολοιποι... Και καπου μεσα σε ολα αυτα εγω τριγυρναω σα χαμενη αναμεσα σε αντικρουομενες ανθρωπινες σχεσεις θυμα και θυτης την ιδια στιγμη...
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Θάρρος η αλήθεια


Αυτα που δε μου λες
καποτε μονα τους ξεφευγουν απ' τα ματια σου
κι εκεινες τις αβεβαιες στιγμες
εγω αναπνεω
γιατι οπως πνιγομαι σε ολα οσα σωρευω
μεσα στο στηθος μου που καιει
και βραχνη βγαινει η φωνη μου απ' οσα θελω
ετσι να ηξερα οτι αφηνεσαι κι εσυ
εστω κι αν μονο η απουσια μου
της αληθειας σου μαρτυρας γινεται
τον εαυτο σου οταν παυεις να φοβασαι
και εισαι μονη
ας ηξερα τη γλωσσα της σιωπης
για να μου πει
ο,τι απο μενα δινοντας μου παιρνεις πισω
οσα εχει ακουσει να της λες χωρις φωνη
μα μονο αν ηξερα
και μια ζωη να μου παιρνε ετσι να σε θελω
δυναμη θα 'χα να υποφερω κι αλλο τοσο
μονο αν ηξερα
αυτο θα ηταν αρκετο
(κι ομως θα ηταν)
κι ας πορευομουν προς τα μπρος
μενοντας πισω
Μα κι αν δε μαθω
εναν σκοπο - καπως σα στοιχημα- θα βαλω

O,τι κι αν θελησες εσυ απο εμενα
εμενα εσυ
για παντα να θυμασαι...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013




Αν ξερω ν' αγαπαω; Αστο αυτο. Αν ειναι να το μαθεις, θα το μαθεις. Για παθος σου μιλαω...! Τι σε φοβισε...;
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Η κολαση ειναι οι αλλοι...οι αλλοι ειμαστε εμεις.



Μεχρι πριν καμποσο καιρο σχολιαζα σχεδον τα παντα. Ελεγα τη γνωμη μου, φωναζα κυριολεκτικα, φωναζα γραπτως μεσα απο δω, οργιζομουν...Και μια ωραια πρωια ολα αυτα δε μου εφταναν. Ολα τα ξεσπασματα του κοσμου που μεσα σε τεσσερις μερες το πολυ ξεφουσκωναν για να συνεχισουν απλα να κοχλαζουν εσωτερικα δε μου ελεγαν τιποτε. Οι πορειες και οι διαμαρτυριες στους δρομους δε με καλυπταν. Οι απειλες για μια οργη που ερχεται να πνιξει σα χειμαρρος τους φασιστες δε με επειθε. Ξαφνικα ολες οι λεξεις εχασαν το νοημα τους κι εγω αρχισα να νιωθω σαν ενα μουδιασμενο λιονταρι σε κλουβι. Αποπροσανατολισμενο και λαβωμενο, μουδιασμενο μεν αλλα ακομη λιονταρι. Σταματησα να γραφω. Χτες ακουσα για πρωτη ισως φορα τον εαυτο μου να ξεστομιζει φωναζοντας τη λεξη πολεμο. Υπηρξα διαλακτικη και στα περισσοτερα θεματα ακομα ειμαι. Υπηρξα διαλακτικη ακομη και με το τερας που λεγεται φασισμος γιατι ηθελα μεσα μου να κρατω ζωντανη την ελπιδα της ανθρωπιας και την πεποιηθηση οτι ισως αν ξαφνικα αποκτουσαμε παιδεια σα λαος...Και δεν εννοω φυσικα την "παιδεια" που προσφερουν τα σχολεια...Ουτε να γελασω δε μου βγαινει πια, το ανεκδοτακι αυτο εχει παλιωσει. Η ψυχολογικη-πνευματικη παιδεια που εχει σημασια κι επειτα η μορφωση προς καθε δυνατη κατευθυνση ειναι πραγματα οχι αδυνατα να συμβουν αλλα που σιγουρα χρειαζονται restart και ισως αιωνες για να λειτουργησουν. Καποτε ειχα τη διαθεση να παλεψω με στοχο ολα αυτα και ενα εστω και τοσο μακροπροθεσμο μελλον. Δεν την εχασα. Εχασα ομως την πιστη μου σε πολλους απο τους ανθρωπους του σημερα. Ειμαστε εγκεφαλικα υπαναπτυκτοι και το αποδεικνυουμε καθημερινα με περισσο καμαρι... Οπως εχω ξαναπει βαρετα πολλες φορες, ο φασισμος δεν ειναι μια καλοπροαιρετη ιδεολογια που εφαρμοστηκε λανθασμενα απο καποιους οπως ισως θα μπορουσε κανεις να ισχυριστει για καποιες αλλες ιδεολογιες με τις οποιες μπορει κι εγω να διαφωνω στον τροπο λειτουργιας τους. Ο φασισμος ειναι εκ φυσεως και αμιγως μια βιαιη ιδεολογια μισους. Οταν ακομη και αυτο αδυνατουμε να το καταλαβουμε ποσω μαλλον να το ενστερνιστουμε τοτε η ελπιδα εχει πεθανει πια. Και το ακομη πιο ανοητο ολων ειναι οτι η ιστορια παντα ειχε ολη την καλη προθεση να μας προειδοποιησει ακομη κι αν εχει διαστρεβλωθει. Αν αποζητας την αληθεια υπαρχουν τροποι να τη μαθεις. Οταν λοιπον με βλαπτεις και μονο επειδη στηριζεις κατι τοσο βιαιο οπως ο φασισμος (και θα πω εγω και ο καπιταλισμος που τον γενναει, ετσι κι αλλιως μιλαμε για οικονομικο φασισμο σε καθε περιπτωση) ακομη κι αν ο ιδιος δεν εχεις χρησιμοποιησει βια τοτε κι εγω θα αμυνθω. Και μπορει να αμυνθω βιαια. Και τοτε θα επελθει πολεμος και τωρα πια δε θα τον θεωρουσα αποφευκτεα εξελιξη. Το θεμα ειναι πως ακομη κι ενας πολεμος αυτη τη στιγμη που μιλαμε μετα το περας του δε θα ειχε κανενα αποτελεσμα, για τον απλουστατο λογο οτι δεν εχουμε κοινους στοχους, οργανωση και κατευθυνση. Για τον απλουστατο λογο οτι ο ενας θα στρεφοταν εναντια στον αλλον για προσωπικους λογους, για προσωπικα συμφεροντα, για προσωπικες ιδιοτροπιες και το εγω του καθενος δε θα αφηνε τιποτε ορθιο να υπαρξει. Ποιο το νοημα μιας επαναστασης χωρις κοινο σκοπο; Ποιον να κατηγορησω πια οταν ακομη κι εγω δεν ειμαι παρα ενα μουδιασμενο λιονταρι σε κλουβι που παλευει με τη μοναξια του; Τι ζηταν ακριβως ολοι αυτοι οι εξαγριωμενοι γυρω μου; Τι θα ηθελαν απο τη ζωη τους οταν πια ο φασισμος που για πολλους λειτουργει προσχηματικα θα ελαχιστοποιουνταν γυρω μας; Θα λειτουργουσαν για το εμεις η θα ξαναγυρνουσαν στον μικροκοσμο των προσωπικων τους συμεφροντων βοηθωντας ετσι και παλι τον φασισμο να αναγεννηθει απο τις σταχτες του; Και μηπως ακομη κι αν βγαλουμε ολους τους χρυσαυγιτες απ' τη μεση που ειναι το αποτελεσμα και οχι η αιτια, απενεργοποιωντας τους, αυτο που θα βιωνουμε δε θα ειναι και παλι ενα υπουλα φασιστικο χαος; Τι θελω να γινει; Αυτη τη στιγμη που μιλαμε καταστρεφομαστε μονοι μας οποτε δεν εχει νοημα να πω εγω τι θα 'θελα να γινει. Ειχα πει καποτε πως αν μια επανασταση δε γινει σωστα και στη στιγμη της τοτε την αλλαγη θα τη φερει η καταστροφη και κανεις δε θα μπορεσει να μας εξασφαλισει οτι θα ειναι μια αλλαγη επιθυμητη. Αφου ομως ο κοσμος γυρω μου δεν πιστευει σε τιποτε πια η επανασταση παρεμεινε προς το παρον στο συρταρι της ουτοπιας και ολοι διαλεξαν την ανεξελεγκτη καταστροφη. Ποια η λογικη η εστω η εξηγηση σε αυτο; Μη με ρωτατε. Ευθυνοφοβια, ελλειψη πιστης σε στοχους και ιδανικα (τι λεω τωρα, γραφικη ως εκει που δεν παει, ετσι;), παρτακισμος, αδιαφορια, φοβος, τα γνωστα μην τα ξαναλεμε. Παρολαυτα η καταστροφη, κι αυτο μπορει να με τρελανει, δε φοβιζει κανεναν οσο μια οργανωμενη επανασταση με κοινο στοχο. Ισως επειδη σε μια καταστροφη ο ενας μπορει να ριξει ευθυνες στον αλλον και να τις αποποιηθει ο ιδιος ενω σε μια επανασταση ολα πρεπει να μοιραστουν...Αντιο Παυλο Φυσσα. Αντιο κοσμε!
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

I crave you





Σε θελω
Ολο μου το ειναι ουρλιαζει τ' ονομα σου κι εγω απλως προσπαθω να μαλακωσω τις σκεψεις για να μην πληγωνουν οι γωνιες τους το δερμα που δεν αγγιξες ακομη.
Γιατι ερωτευτηκα το αρωμα των μαλλιων σου που συνοδευε την καθε σου αγκαλια
Γιατι ερωτευτηκα τον τροπο που αφηνοσουν στα γεματα υπονοουμενα χαδια μου
Γιατι ερωτευτηκα τα ματια σου που δε φοβηθηκαν ποτε να διεκδικουν
Γιατι ερωτευτηκα τον τροπο που ηθελες
Γιατι μου λειπουν οσες νυχτες δεν τολμησαμε ως τωρα...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Voluptuous pain




Κανω πειραματα στις λεξεις
ποσα στα χρονια κρυμμενα θελω να φορτωσω ξανα;
Επρεπε τοσα να σου πω για να πιστεψεις
μα υπηρξα εκπτωτη στο πριν και το μετα
Σ' ενα βλεφαρισμα για λιγο σε αγγιξα
σ' ενα παιχνιδι αρρωστημενα ηδονικο
μεσα στον πονο σου γεννιομουν για ν' αντεξεις
τι να σου εταζα αφου τα παντα ειναι μεσα μου νεκρα;
κατι φοβηθηκες στα ματια μου, σκοταδι
κατι που ειπα και δεν επρεπε να πω
κατι που εκρυψα η εκανα, δεν ξερω
ηταν στιγμη αυτοκτονιας καθως σκοτωνα το αλλο μου μισο
Υπο το φως μιας απουσιας που πενθει
ειδα το ψεμα στην αληθεια μου κρυμμενο
ησουν κι εσυ θυμα μιας ασκοπης πληγης
που τοσα χρονια ειχα μαθει να υπομενω.
Μα σαν εκδικηση μου θυμισες εμενα
ξυπνησες μεσα μου οτι υπηρχε μυστικο
Κι υστερα σ' εδιωξα και σ' εβλεπα να φευγεις
σ' εναν ρυθμο θλιμμενα μαζοχιστικο.

Και ειπα ψεματα οταν σου ειπα πιστεψε με
και ειπα ψεματα οταν ειπα μη μ' ακους...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Numb



Ελειψα αρκετο καιρο απ' αυτη τη γειτονια...χαθηκα και βρηκα τον εαυτο μου...ναι, τον ειχα χασει για χρονια και οσοι διαβαζετε τις σκεψεις μου απο την αρχη που αποφασισα να ταξιδεψω μαζι σας θα θυμαστε αρκετες αναρτησεις με κεντρικο θεμα το ποσο μου ειχε λειψει η παλια Ε. Θα ηθελα να αρχισω και παλι να μοιραζομαι καποια πραγματα μαζι σας αλλα ειμαι καπως μουδιασμενη τον τελευταιο καιρο...Ειχα ξεμαθει στη ζωη. Ειχα ξεμαθει σ' εμενα την ιδια. Ομολογω, η μαλλον σας εξομολογουμαι οτι εχω πια την αισθηση πως οτιδηποτε καλο δε θα κρατησει για πολυ κι ετσι νεκρωνω τα συναισθηματα μου προκαταβολικα για να μην πονεσω. Παλι. Δεν ειναι οτι δε ζω η δεν αισθανομαι. Απλως εχω σχεδον πεισει τον εαυτο μου οτι συντομα θα βιωσω και παλι ενα επωδυνο τελος. Δεν αντεχω...ας πω καλυτερα πως δε θα ηθελα αλλη μια μεταβατικη περιοδο στη ζωη μου τοσο αρνητικα καθοριστικη οπως ολες εκεινες που περασα και ξαναπερασα επι 9 ολοκληρα συνεχομενα χρονια... Νιωθω τοσο αντιφατικα πραγματα,ειμαι εγω η ιδια τοσο αντιφατικη σαν ανθρωπος, που γι' αυτο και ειμαι τοσο συναισθηματικα μουδιασμενη τωρα. Καμια φορα η φραση δε νιωθω τιποτε απολυτως κρυβει μεσα της τα πιο εντονα συναισθηματα. Παντα ημουν των ακρων. Τωρα σκεφτομαι πως ηρθε η στιγμη να δοκιμασω το αλλο ακρο του εαυτου μου λοιπον. Ισως και να ξανασυστηθω αν χρειαστει. Μπροστα σε ολους οσους αφησα να μπουνε στη ζωη μου και προκειται να φυγουν αργα η γρηγορα, μπροστα στους ελαχιστους που αγαπω, μπροστα στον εναν που ανοιγομαι εντελως, μπροστα στον καθρεφτη και μπροστα στη ζωη. Εζησα τις στιγμες φετος χωρις να σκεφτομαι ποσο θα κρατησουν. Εβγαλα μετα απο πολλα χρονια καποια ξεχασμενα μου κομματια στο φως. ευτυχως οχι τα ευαλωτα. Αυτα δε θελω σε κανεναν να βγουν κι ας θεωρηθει αυτο φοβος. Δεν το παιζω ατρωτη. Νιωθω την αναγκη να σκληρυνω το βλεμμα μου κι ας μεινει η καρδια μου ιδια. Νιωθω την αναγκη να σφιξω τη γροθια μου κι ας μεινει η ψυχη μου κατα βαθος ως εχει. Δε θα ηθελα να γινω αναισθητη για να αποφυγω τον πονο. Αλλα υπαρχει και μια πλευρα μεσα μου πιο σκοτεινη και τωρα νιωθω πως μου πηγαινει πια καλυτερα. Ειμαι οπλισμενη...αληθεια, ειμαι; Ποσο θα μεινει εδω αυτο που πραγματικα ειμαι, ποσο θα με αντεξει; Καμια φορα δε σας κρυβω οτι μεσα μου ηδη εξοργιζομαι και ποναω σιωπηλα για οσα παλι θα χασω. Μου λενε οτι παραλογιζομαι καμια φορα. Οτι ολα αυτα τα λεω για να ξορκισω οσα φοβαμαι. Ισως. Μα το παρελθον μου ειναι γεματο τρυπες και μελανα σημεια. Γεματο πονο και αναπαντητα γιατι. Γεματο καταλοιπα που με βαραινουν σα σκουριασμενες αλυσιδες. Φετος εκανα ενα "κλικ" και αποφασισα να σπασω καποιες. Διαπιστωσα οτι ακομα υπαρχω εκει μεσα. Το χαρηκα πολυ. Ειλικρινα τα εδωσα σχεδον ολα, ενιωσα οσα μου προσφερθηκαν να νιωσω...ομως τωρα; Τωρα τι γινεται; Θ' αναγκαστω να πω στον εαυτο μου ετσι ξεδιαντροπα οτι δεν τον χρειαζομαι πια; Θ' αναγκαστω να του πω ν' αποσυρθει και παλι στα ξεχασμενα κομματια της ψυχης μου; Θ' αναγκαστω να τον φυλακισω ξανα; Δε θελω. Δε χρησιμοποιω ουτε τη λεξη δεν μπορω ουτε τη λεξη δεν αντεχω γιατι λενε πως οτι νομιζεις οτι δεν αντεχεις οταν συμβαινει διαπιστωνεις οτι μπορεις να το αντεξεις επειδη δεν εχεις κι αλλη επιλογη. Οποτε δε θελω να προκαλεσω τη μοιρα μου, απλα δε θελω πια...

Απολογισμος: Tουλαχιστον μπορω να πω οτι φετος ξεκινησα να ταξιδευω προς την κατευθυνση των φοβων μου...ως εναν βαθμο.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013



Δεν μπορω να σου μιλησω
γιατι φοβαμαι οτι θα μ' ακουσεις
Δε μπορω να γραψω αυτα που σκεφτομαι
γιατι φοβαμαι οτι καπου θα τα βρεις
και θα ξεδιπλωθει μπροστα σου ο εγωισμος μου
ακινδυνος πια και διαλυμενος σε σκορπια γραμματα
Δεν μπορω να ειμαι εκει για σενα
γιατι δε θελω ν' ανηκω πουθενα
Δε θελω να σου πω οτι σε...
Οχι!
Εγω
Ποτε
Εγω
Οχι
Ποτε
Σε...
Καποτε ισως
Τωρα ποτε.
Αν φοβαμαι;
Ειναι φοβος η αλαζονεια;
Ειναι ο φοβος αλαζονικος;
Ετσι κι αλλιως ουτε αυτο δε θα σου πω
Μιλα μου και θα σ' ακουσω
Μιλα μου κι αφου σε βασανισω θα...
Η μαλλον μη μου λες...δειξε μου!
Δειξε μου και τοτε για λιγο εγω θα γινω
πλασματικα δική ...


Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Ξαναθυμαμαι...



Μειδιας και το τσιγαρο καπνιζει
στα τρεμαμενα δαχτυλα σου
Σ' ενα τασακι διπλα σου σταχτη οι ενοχες
Στο απεναντι μπαλκονι ξαγρυπνα η ζωη
σε ξενα κρεβατια κυλιεται
πνιγεται μεσα σε ποτηρια
γεματα κοκκινο ημιγλυκο
και ταξιδευει απο ματιά σε ματιά
Το πρωτο πραγμα που σκεφτεσαι
ειναι αυτη που περιμενει
κοιτωντας εξω απ' το παραθυρο
μ' ενα γραμμα αρχικο
να κρεμεται στα χειλη και να μη βγαινει
Παθος.
Σπιθα αναμεσα σε πετρινα κορμια
που ανακαλυψαν τυχαια τη φωτια
καθως εφαπτονταν σε βιαιες ενωσεις
κατι μεσανυχτα οπως αποψε
Η νυχτα εσκυψε και μυρισε τα μαλλια σου
Μου ψιθυρισε "ο ερωτας ειναι"
και σε κοιταξα χωρις να το σκεφτω
Ναι, ησουν εσυ. Ο ερωτας.
Κι αυτο που ποναει πιο πολυ
ειναι οτι δε θα νιωσω ποτε
τον τροπο που φιλας...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013



Οι περισσοτεροι ανθρωποι καταληγουν οχι με αυτο που θελουν αλλα με αυτο που μπορουν να εχουν. Ποτε δεν ημουν τετοιος ανθρωπος. Γι' αυτο ακουω συνεχεια οτι μαλλον θα δυστυχησω...Ξερεις κατι ομως...; Η λεξη παθος στη ζωη μου εγινε πραξη ξανα και ξανα και ξανα και ξανα...ναι...ακομη κι οταν πληγωθηκα με παθος πληγωθηκα. Οποτε μπορω να πω οτι ζω αφου για μενα ζωη σημαινει παθος. Και οσα θελω, οχι, ποτε δε με τρομαξαν. Θα δυστυχησω; Ισως. Εχω ενα μυστικο ομως...πολλα απο αυτα που ηθελα τα κατεκτησα στο τελος. Οσα δεν κατεκτησα; Ε και; Τα διεκδικησα! Για πες μου... εσυ τολμας;
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Hurting me...



Με πονας
και σκεψου λεει να σε ηθελα απ' την αρχη
θα σου πω κι ενα κλισε
σε σκεφτομαι
η διαφορα ειναι στο οτι δεν το περιμενα
δεν το θελα
δεν το χα δει που ερχοταν κατα πανω μου
με πονας
γελαω χωρις να σε κοιταω
κανω οτι δεν...
μα σε βλεπω
με την ακρη του ματιου μου
με ολη την υπερενταση ενος κορμιου που καιγεται
σε θελω
και σκεψου λεει να το ξερα απο τοτε
τοτε που ειπα χαμογελωντας ομορφα ψεματα
απ' αυτα που μονο εγω ξερω να λεω
κοιτα να δεις που με πιστεψα ομως κι εγω στο τελος
και τωρα με πονας
δε σου μιλησα
δε σε πλησιασα
δε σου εδειξα
παρα μονο οσα μισα με κρατουσαν ασφαλη στη σιγουρια μου
μα σκεψου λεει να 'χα παραδοθει
τοτε που ημουν το πιο ηχηρο σου θελω
και τωρα τι;
με πονας
και ποτε δε θα το μαθεις απο μενα
αληθεια...
εχεις ποτε σκεφτει το ενδεχομενο να ψευδομαι;

Έλλη Π.


Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Obsessed with your eyes






Σε μισησα από την πρωτη στιγμη που σε ειδα

Σε μισησα γιατι ηξερα πως θα μπορουσες να με κανεις να σε θελω

Σε μισησα γιατι ηξερα πως θα μπορουσες να με αναγκασεις να σε σκεφτομαι

Σε μισησα τοσο γιατι ηξερα ότι μπορω να σ’ αγαπησω πιο πολυ

μ' εναν δικο μου τροπο...

Μη με ρωτησεις αν τα καταφερες

Δε θα σου απαντησω

Αν το κανω θα σε μισησω περισσοτερο

Μ’ έναν τροπο που πια

Ολο μου το είναι εσενα θα ζηταει

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013



WHAT HURTS THE MOST
IS THAT I WILL NEVER FEEL THE WAY YOU KISS...








Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Ειμαι εγω



Παλι εδω τριγυρνας
στα σκοταδια που φανταστηκα πως αγκαλια θα σε χουν
παλι γεννιεσαι απο στιγμες και με πονας
μα ειμαι εγω που δε μιλαω
ειμαι εγω που ποτε δε θα σου πω
και ειναι οσα παλι απ' το στομα σου ν' ακουσω
κι απ' το χερι σου να αισθανθω σα χαδι κλεμμενο παλι και παλι θελω
μιας και ανεξηγητα ολα χαθηκαν στο φως οταν σε ειδα σε μια επιστροφη
κι ομως δεν παει καιρος που μου πες εμπιστευτικα πως σου χα λειψει τοσο
τι εγινε ποτε δε θα ρωτησω οπως τις νυχτες φωναζω σιωπηλα
δεν παραδεχομαι ποτε, δε φανερωνω
ειμαι εγω που δε μιλαω
ειμαι εγω που ποτε δε θα σου πω
και ειναι οσα σου καταλογιζω φοβος που απο μενα γεννηθηκε
κι απο εγωισμο σε εσπρωξα να καταπιεις το παθος πριν μας πνιξει
μα δε θα μαθεις ποτε αν ηθελα μαζι σου να τολμησω
γιατι δε στο δειξα κι ουτε ποτε
γιατι ειμαι εγω
κι ειναι μεγαλο αυτο το εγω στον ερωτα μου...

Έλλη Π.

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013


Τρεφομαι απο την επιθυμια σου
ζω νιωθοντας το αιμα μου να τρεχει ζεστο μεσα στις φλεβες σου
αναπνεω μεσα απο καθε ανασα σου
μεγαλωνω με καθε δηθεν τυχαια ματια σου
με βλεπω μεσα απο τα ματια σου και
η καρδια μου χτυπαει στο στηθος σου καθε φορα που θες και δεν μπορεις
ποτιζομαι απο τα δακρυα σου οταν με σκεφτεσαι
ανθιζω φωτοσυνθετοντας την απελπισια σου
εχω τις ριζες μου βαθια μεσ στο μυαλο σου και

γεννηθηκα την ωρα
που ενας αγγελος κι ενας δαιμονας ερωτευονταν κρυφα μεσ στο σκοταδι

Έλλη Π.





Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Απόψε





Ελα να παιξουμε μπαλα κατω απ' το φεγγαρι
να ξυσουμε τις ακρες τ' ουρανου για να ξεφυγουν τα ειπωμενα μας
παλι παιδια να γινουμε οπως πρωτα
μιας και οι νυχτες συγχωρουν καμωματα και αληθειες
Ελα να συναρμολογησουμε το ονειρο
να φτιαξουμε μια φορεσια στη μοιρα
ελα να ξαπλωσουμε στο σωμα του σκοταδιου
και ν' αφησουμε τ' απαγορευεται να υπαρξουν στη σκηνη
αγγιξε με οπου ως τωρα δεν τολμουσες
ασε απο μεσα σου να βγουν τα σπλαχνα των μυχιων σου ποθων
ασε το φως της αποπλανησης να καψει το κορμι σου ως το κοκαλο
οι αντιστασεις να καμφθουν και να ενωθεις με το αλλο μου μισο
που αποψε σε ζηταει χωρις αναστολες και ισως
αφηνω το κοκκινο να ξεχυθει πανω στ' ασπρομαυρα κομματια των παλιων μας μη
απλωσε τα χερια στη βροχη και ασε τη φωτια σου να φουντωσει
με αλκοολ και μια αγκαλια αποψε το ξημερωμα θα σε βρει αλλιως
να ουρλιαζεις σαν αγριμι μυστικα στ' αυτι της πανσεληνου
Ελα ν' ανεβουμε μαζι εκει που ανθρωπου ματι δεν εφτασε ως τωρα
να σεργιανισουμε αναμεσα στα ερειπια μιας μπιτνικ εποχης
σα δυο ρεμπελοι χωρις προορισμο να ψαξουμε τη χιμαιρα στη μεση του δρομου
να κανουμε ερωτα μπροστα σε ανοιχτα παντζουρια
να φορεσω το πουκαμισο σου και να ναι ανοιξη εκει εξω
ελα να μαθουμε να πεταμε παρεα πανω απ' τα σπιτια
τα δικα μου φτερα θα ναι ασπρομαυρα. Ναι, ενα ασπρο κι ενα μαυρο θελω
ελα να γραψουμε κατι σ αυτους τους αδειους τοιχους της πολης
να περπατησουμε μπορει και στα συρματα της ΔΕΗ, ετσι, για πλακα
κι επειτα να κοψουμε δρομο μεσα απο ταρατσες
ελα να περιμενουμε στη γωνια κατω απο 'να φαναρι κοκκινο
την αλητεια δυο λογια να μας πει
ας παραδωθουμε στα παθη, ζωη απ'την αρχη να φτιαξουμε δικια μας
ελα ενα ξημερωμα καπνιζοντας να πουμε δυο κουβεντες σιωπηλες
τα βλεμματα μας ν' ακουστουν στα περατα του κοσμου
νιωσε αυτα που δε λες και ζησε αυτα που δε σου λενε
αποψε...

Έλλη Π.


Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Ολα οσα εχεις κανει σε ακολουθουν και ολα οσα δεν εκανες στεκονται μπροστα σου...

Φτιαγμενος εισαι απο στιγμες. Στιγμες που δειλιασες κι αλλες που τολμησες. Στιγμες που εδωσες κι αλλες που πηρες και γεμισες ολακερος αισθηματα.

Για οσα κερδισες ψηλωσες κι απο 'ναν ποντο κι οσα σε στραγγιξαν σημαδι αθεατο αφησαν στη σκοτεινη πλευρα σου.

Εισαι τα οχι και τα ισως που δεν εγιναν ναι κι ολα τα ναι που σε σκορπισαν σαν πυροτεχνημα στον ουρανο της νυχτας.

Εισαι τα θελω που δε ζωντανεψαν και τα απαιτω που σε μεγαλωσαν και σου μαθαν να μιλας πιο δυνατα.

Εισαι αυτο που αλλος κανεις δε θα μπορεσει ποτε να γινει. Εισαι εσυ...κι αυτος δεν ειναι αλλος ενας μονοδρομος...



ειναι η ζωη σου!
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα