Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Ηθοποιός σημαίνει...φαρμακοποιός, αρχιτέκτονας, δικηγορος, γιατρος......



Νιωθω την αναγκη να γινω λιγο κυνικη. Κυνικη για καποιους, δικαιη (οσο γινεται) κατ' εμε. Εχω την τυχη εκτος η εντος εισαγωγικων, να μπορω να λεω οτι κυνηγωντας το ονειρο μου σπουδασα ηθοποιος και παλευω γι' αυτο καθε μερα. Και θα συνεχισω να παλευω γι' αυτο καθε μερα οχι μονο για να γινω καλυτερη, για να εξελιχθω, για να αποδειξω και να εδραιωσω την όποια αξια μου, κατι το οποιο δεν ειναι απλως θεμιτο ειναι και απαιτουμενο, αλλα για να επιβιωσω σε μια χωρα οπου το να ειναι κανεις ηθοποιος ακουγεται τουλαχιστον αδιανοητο! Σε μια χωρα οπου το να εισαι ηθοποιος σημαινει οτι εχεις σπουδασει σιγουρα κατι αλλο και ισως ουτε καν και υποκριτικη! Σε μια χωρα οπου τουλαχιστον στις νεαροτερες ηλικιες ειναι πλεον παρανοια το να θελει κανεις να λεγεται επαγγελματιας ηθοποιος και οπου εξισωνεται με καθε λογης χομπιστες οι οποιοι, ειτε αξιζουν ειτε οχι να ασχολουνται με το θεατρο, οπως και να το κανουμε επελεξαν να ειναι ακριβως αυτο: Χομπιστες! Παλευω λοιπον να ειμαι ηθοποιος σε μια χωρα οπου βρισκομαι συνεχεια σε θεση να συνεργαζομαι με αρχιτεκτονες, γιατρους, δικηγορους, περιπτεραδες, φαρμακοποιους, διαφορους εν ολιγοις πτυχιουχους ΗΔΗ επαγγελματιες και εργαζομενους ο καθενας στον τομεα του, οι οποιοι δηλωνουν ξεκαθαρα πως το θεατρο δε θα το εκαναν μονιμη δουλεια τους γιατι απλως ειναι το χομπι τους και το κανουν για την καυλα τους οπως πολυ χαρακτηριστικα λενε. Οπως ανεφερα ηδη παραπανω οι περισσοτεροι απο αυτους δεν εχουν καν σπουδασει το αντικειμενο κι ακομη κι αν οντως εχουν ενα εμφυτο ταλεντο στην υποκριτικη δεν εκριναν απαραιτητο να το δουλεψουν σε καποια σχολη γιατι πολυ απλα το να εισαι ηθοποιος δεν ειναι τιποτε το αξιοσπουδαστο στη χωρα τουτη. Στη χωρα οπου εγω και οι κατα τα αλλα αξιεπαινοι αυτοι ανθρωποι που κανουν πραξη τα θελω τους ως χομπι, πληρωνομαστε το ιδιο οταν εγω ειμαι ηθοποιος κι εκεινοι απλα δηλωμενοι χομπιστες με ηδη υπαρχοντες πορους!  Οταν εγω εχω απαρνηθει την ασφαλεια μου για να κηνυγησω το ονειρο μου, οταν εγω εχω "χασει τον χρονο μου" σπουδαζοντας πανω στο αντικειμενο αυτο, οταν εγω δεν πηγα να γινω ψυχολογος απο χομπι επειδη απλα μου αρεσει πολυ, εκμεταλλευομενη την εμφυτη κληση μου και την ενσυναισθηση που λενε οι γυρω μου οτι με χαρακτηριζει, ζητωντας να πληρωθω και κανοντας συνεδριες χωρις να εχω σπουδασει το αντικειμενο! Γιατι πολυ απλα οποιοδηποτε αλλο επαγγελμα σε αυτην τη χωρα θεωρειται αξιο εκπαιδευσης και πτυχιου αλλα η υποκριτικη ειναι κατι που μπορει να κανει ο καθενας και να πληρωνεται απο αυτο την ιδια ωρα που η ανεργια στον κλαδο εχει ξεπερασει το 95%.  Ο μισθος του νεου ηθοποιου στη χωρα αυτη χαρακτηριζεται απο τους ιδιους τους θιασαρχες ως χαρτζιλικι, η ασφαλιση για τη συντριπτικη πλειοψηφια ειναι ονειρο απατηλο και οι προβες δεν περιλαμβανονται καν στις ωρες εργασιας λες και το επαγγελμα του ηθοποιου δεν ειναι ο πολυωρος κοπος καιρο πριν το αποτελεσμα αλλα οι 2 ωρες μαξιμουμ που θα βρισκεται πανω στη σκηνη για ενα τριημερο την εβδομαδα! Λες και ο αρχιτεκτονας η ο πολιτικος μηχανικος για παραδειγμα, δεν πληρωνονται για τα σχεδια και την προεργασια μεχρι να ανεγερθει το εκαστοτε κτιριο αλλα με ταριφα 30 ευρω κατα οροφο αμεσως μολις χτιστει. Σε μια χωρα λοιπον οπου σε μια παρασταση που θελει να λεγεται επαγγελματικη και η οποια ανεβαινει σε ενα θεατρο επισης επαγγελματικου βελινεκους, συνυπαρχουν επανω στο σανιδι 10 ανθρωποι εκ των οποιων οι 2 μονο εχουν σπουδασει υποκριτικη και οι υπολοιποι ειναι επαγγελματιες ηδη εργαζομενοι πτυχιουχοι σε ασχετους τομεις, γιατι μας κανει την οποιαδηποτε εντυπωση το βραβειο που πηρε ας πουμε ο Σακης Ρουβας για την ερμηνεια του στην Επιδαυρο? Αν το δουμε αναλογικα λοιπον το θεμα, αν αναλογιστουμε το ποσο εχει εξευτελιστει ο κλαδος μας περισσοτερο απο καθε τι αλλο επισης εξευτελισμενο στη χωρα τουτη, θα δουμε οτι το βραβειο στον Σακη Ρουβα δεν ειναι παρα ενας συμβολισμος που απεικονιζει μια γενικοτερη ανεκδιηγητη κατασταση η οποια ξεκινα απο την πρωτη στιγμη κιολας που καλειται ο νεος ηθοποιος να δικτυωθει στον χωρο του θεατρου. Και να σκεφτει κανεις οτι ο Ρουβας που αναφερω απλως συμβολικα οπως ειπα ηδη, για τον οποιο δεν μπορω να εχω αποψη παρολαυτα μιας και δεν τον εχω παρακολουθησει, αν εχω σωστες πληροφοριες, εχει κανει και κατι πανω στον τομεα της υποκριτικης....ξανατονιζω λοιπον οτι αναλογικα αν ο φαρμακοποιος της γειτονιας μου παιζει μαζι μου σε μια επαγγελματικη παρασταση και πληρωνεται οσο εγω, ο Σακης Ρουβας θα παιξει Επιδαυρο και θα βραβευτει για την αξιοπρεπη του (οπως ακουσα) ερμηνεια...αναλογικα... Κλεινοντας λοιπον να πω οτι αισθανομαι παρα πολυ χαρουμενη και υπερηφανη που η χωρα μου με υπολογιζει τοσο ως επαγγελματια στον τομεα της τεχνης και του πολιτισμου (γελαστε αφοβα δεν παρεξηγω)...αλλα τι να λεμε τωρα....εδω καραβια χανονται θα μου πειτε κι εγω αρμενιζω. Αλλα φιλοι μου μηπως καθετι που μας απασχολει πλεον ετσι δεν το αντιμετωπιζουμε; Απο φοβο μην τυχον και αντιδρασουμε καπου και μας παρουν λεει το κεφαλι! Μονο οργη και λυπηση!

 Απο την αλλη βεβαια μιας και το νομισμα εχει παντα, η σχεδον, δυο οψεις, ο τροπος που κρινεται απο διαφορες επιτροπες το αν ενας νεος ηθοποιος αξιζει η οχι να περασει στην εκαστοτε κρατικη σχολη η στις εξετασεις του υπουργειου πολιτισμου ωστε να αποκτησει το πτυχιο του κρατικη αξια, ειναι τουλαχιστον και επιεικως υποκειμενικος...Μεσα σε 10 λεπτα και με βαση συνηθως αγνωστα κριτηρια που απο καθαρη τυχη πεφτουν μεσα στην αξια καποιων επιτυχοντων μια επιτροπη "ειδικων" κρινει ποιος μπορει να γινει ηθοποιος και ποιος οχι αδιαφορώντας εντελως για τους περισσοτερους εξωγενεις παραγοντες που θετουν υπο αμφισβητηση τις αποφασεις τους. Ισως καποια αλλη στιγμη αναλυσω το θεμα διεξοδικοτερα κι απο αυτην τη σκοπια. Κατα την ταπεινη μου αποψη ενας ηθοποιος δεν μπορει να κριθει μεσα σε 10 λεπτα αμφιβολης αντικειμενικοτητας με βαση εναν μονολογο προετοιμασμενο και κομμενο συνηθως στα μετρα αυτου που εξεταζεται, υπο συνθηκες τετοιας ανουσιας πιεσης πριν καν αποκτησει την εμπειρια ωστε να μπορει να τη διαχειριστει. Αυτο ομως δε σημαινει πως ηθοποιος μπορει να αυτοονομαζεται ο καθενας υποτιμωντας εντελως τον κλαδο και τους ανθρωπους που κοπιαζουν γι' αυτο που αποφασισαν με χιλια δυο ρισκα να ακολοηθησουν. Τι θα μπορουσε ισως να γινει; Μια ιδεα θα ηταν ενα σταδιο (ενα 6μηνο ισως) δοκιμαστικο στις σχολες οπου μεσα απο την καθημερινη τριβη και την προσπαθεια των παιδιων, μεσα απο τις βασικες γνωσεις που αυτα θα αποκτουσαν και εχοντας πια "ξεκλειδωθει" οι περισσοτεροι σπουδαστες, να αποφασιζαν ο καθηγητες τους για το ποιοι απο αυτους τελικα θα μπορουσαν να ανταπεξελθουν στις απαιτησεις αυτου του επαγγελματος ωστε να συνεχισουν. Ισως ακομη και αυτο να μην ειναι απολυτα δικαιο αλλα το απολυτο το στοχευουμε μεσα απο βηματα που μας βοηθανε να εξελιχθουμε, προφανως ισως να μην το φτασουμε ποτε. Μεταξυ του απολυτου και του εξευτελισμου ομως υπαρχει ενα χασμα που απαιτειται να γεφυρωθει... Δυστυχως οι νεοι ηθοποιοι καλουνται να αντιμετωπισουν τη στυγνη εκμεταλλευση τις περισσοτερες φορες μην μπορωντας να αντιδρασουν με τον υπαρκτο φοβο πως αν δε δεχτουν την εκαστοτε δουλεια θα πεσουν για αγνωστο ποσον καιρο στην απραξια...Δεν τους/μας αδικω. Περιμενω εχοντας μια ισως ουτοπικη ελπιδα πως πατωντας λιγο πιο γερα στα ποδια μας με τον καιρο θα μπορουμε να πουμε και κανενα γαμημενο οχι...

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014



Ακομη σε θελω
απο μακρια
σαν ονειρο
που συχνα αναρωτιεμαι
αν υπηρξε στ' αληθεια η οχι
σαν κατι αυτοφωτο που αν αγγιζα θα μ' εκαιγε
μα σε θελω
και δε ζητησα ποτε αυτο το "απο μακρια"
(ποιος θα επελεγε το βασανιστηριο
απ' τη λυτρωση;)
μα εφυγες
κι αυτο το μακρια
χωρις να ειναι επιλογη μου
με σκοτωνει καθε μερα κι απο λιγο
να καω ζητησα
να με καψεις
μα φαινεται ποτε δεν το πα δυνατα
για να τ' ακουσεις

Έλλη Π.

Διαβάστε περισσότερα...


Maybe Cupid took his name from words cute and stupid because when we fall in love we become cute and kind of stupid...
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014




Καλα που κρυφτηκα πισω απ' τον εαυτο μου
(εκεινο τ' ομορφο τεραστιο εγω μου)
και δεν προλαβες πριν φυγεις να με δεις
ετσι τρομακτικη
αδιστακτα γοητευτικη
κι ευαλωτη (σ' εσενα)
ετοιμοπολεμη μα τελεια οχυρωμενη
πισω απο τοιχους θεριους κι ανυπαρκτους
περηφανους μα ευθραυστους
ζωγραφισμενους απο πετρα και ατσαλι
που μ' ενα σου αγγιγμα μπροστα σου θα σωριαζονταν
μ' ενα σου αγγιγμα που ομως ποτε δε (μου) συνεβη
κι ετσι ετοιμοπολεμη εμεινα με σαιτιες και βελη
να στοχευω το ανυπαρκτο σαν ερωτας
απελπισμενος απ' τον ιδιο τον εαυτο του

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014




Τι αλλο να γραψω πια για σενα
που κανεις να μη σου το χει ηδη πει
που να ειναι αρκετο την προσοχη σου
εστω για λιγο πανω μου αμεριστα να προσελκυσει
μια στιγμη ισως να σε κανει ν' αναρωτηθεις
τι μπορει να ενιωσα για σενα που ως τωρα
το μυαλο σου να αγγιξει δεν τολμησε
η αδιαφορια σου να νιωσει δεν καταφερε
ωστε εμεινα μεταιωρη σε μια απουσια
μονη μου τα βραδια να μιλω
και ν' απαντω εκ μερους σου
προς τερψη του αλογιστου ποθου μου
ξεροντας ομως οτι ψεματα μου λεω
παλι και παλι ωσπου ο υπνος αναποφευκτα με παιρνει
γιατι αποκαμω να σε σκεφτομαι
και να παραμιλαω ενσαρκωνοντας ταυτοχρονα
τον ερωτα και το αβεβαιο
οπως αυτο θα ηθελα να ειναι

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014




Το μονο που ισως δεν μπορω να συναγωνιστω ειναι αυτη η μαλλον εμφυτη επιλογη σου...Το θεμα ειναι οτι ποτε δε μ' ενδιεφεραν τα "δεν μπορω". Θα εκανα λοιπον τα παντα γι' αυτο και μονο το "ισως"!

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Τιποτε...



Ισως δεν εχω το δικαιωμα να σου πω οτι μου λειπεις...ουτε πως θα μου λειψεις ακομη πιο πολυ στο μελλον. Δεν εχω δικαιωμα να παραπονεθω για τιποτε γιατι τιποτε δεν ειχα για να χασω. Οταν αντικρισει ομως κανεις αυτο το τιποτε μεσα απ' τα ματια μου, θα καταλαβει οτι μπορω τουλαχιστον να επικαλεστω το δικαιωμα να λεω την αληθεια ακομη κι οταν αυτη μοιαζει παραλογη. Θα καταλαβει οτι εχω την αναγκη να το κανω, ωστε τελικα να τολμησω να σου πω ολα τα παραπανω αφου ειναι η αληθεια μου. Γιατι αυτο το τιποτε που δεν εχασα μιας και ποτε μου δεν το ειχα, εισαι εσυ. Κι απο σενα τιποτε περισσοτερο δε θα ζητουσα αν δεν ηθελες, παρα μονο να υπαρχεις απλως στη ζωη μου.
Μου αρκουσε αυτο το τιποτε οταν στεκοταν μπροστα μου γιατι ο τροπος που με πονουσε ειχε το αρωμα σου
ενω τωρα εχει την αυλη μορφη της απουσιας σου.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Απρόσωπη Έμπνευση



Αν υπηρχε ενας τροπος μαγικος να καταλαβω οτι εχεις καταλαβει, οτι ξερεις, χωρις να χρειαστει να προδοθω θα ηταν αυτο για μενα λυτρωση, η λυτρωση ενος δειλου που κρυβεται στον ιδιο τον εαυτο του. Ενος δειλου που μιλαει χωρις να παραδεχεται, που χρησιμοποιει λεξεις αλλων που νιωθουν για αλλους ωστε να εκφρασει ο ιδιος αυτο που νιωθει για σενα, που μασκαρευει τα αισθηματα του και τα ντυνει απροσωπη εμπνευση, που πεθαινει να σου μιλησει μα περιμενει το θαυμα μηπως οι σκεψεις του ταυτιστουν μεσα απο μια δικη σου πρωτοβουλια με την αληθεια...Ξερει ομως οτι ανοιξε πολεμο με τις πιθανοτητες απο την πρωτη στιγμη που τολμησε να σε κοιταξει αλλιως. Κι αυτος ο πολεμος ακυρωνει τις δυναμεις του γιατι ειναι μία η ελπιδα του εναντια σε 99 ρεαλιστικες εκφανσεις της ζωης. Αν υπηρχε παρολαυτα ενας τροπος μαγικος να καταλαβω οτι εχεις καταλαβει, οτι ξερεις...ακομη κι αν με ακυρωνες εσυ θα ηταν λιγοτερο επωδυνο απο τις αρνητικες μου αβεβαιες βεβαιοτητες που ακυρωνουν εσενα...


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014



Θελησα οσο τιποτα να σου πω μια φορα την αληθεια
Μα προδοθηκα στη μεση ενος ανισου πολεμου
σα να ειχα λαβωθει απο τα ματια σου
Λευκη σημαια σηκωσα μπροστα σου τη νυχτα εκεινη
που οι λεξεις δεν εβγαιναν
και ηξερα
οτι πια θα ειναι η μορφη σου αυτη που θα στοιχειωνει τα βραδια μου
Δεν καταλαβα πως μου συνεβης
κι ουτε μ' ενοιαξε ποτε να μαθω
αν οντως σ' ερωτευτηκα πριν καν το πω στον εαυτο μου
Μπηκες μεσα μου σα γλυκο δηλητηριο
βραδειας δρασης
και μολυνες με παθολογικα αισθηματα τις φλεβες μου
Πονας σαν τραυμα μελαγχολιας
Πονας σαν ερωτας
Κι ισως να φταις
αν και ολα παραγραφηκαν
γιατι παρολαυτα δεν ξεχασα τα λογια σου
εκεινα που αστοχαστα μα τοσο στοχευμενα αφησες
τα θελω μου, χωρις κανενα ελεος λες κι επιτηδες θαρρεις,
να ερεθισουν...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014




Ζωη ειναι η εξεγερση εναντια στο ακατανοητο της υπαρξης.

Έλλη Π.


Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014



Ισως προτιμησα να ρωταω καθε βραδυ τον εαυτο μου

ολα οσα θα 'θελα εσυ να μου απαντησεις

γιατι ειμαι δειλη

πιο ανωδυνο μου φαινεται ν' ακροβατω σε τεντωμενες πιθανοτητες

απ' το να με γκρεμισει μια σιγουρη απαντηση δικη σου...


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

Διαγνωση



Ερωτας υποτροπιαζων
ανθεκτικος απεναντι σε καθε αλλο συναισθημα
επιστρεφει δριμυτερος και πιο επιθετικος
κυριως τις νυχτες
συνοδευεται απο πυρετο, ριγη,
ενιοτε παραισθησεις που σου μοιαζουν
και πονο στην περιοχη του στερνου
εικονικη παρηγορια τα τσιγαρα και το οινοπνευμα
ως συντηρητικη θεραπεια
τα οποια μετα απο μακροχρονια χρηση
εξασθενουν περισσοτερο τον οργανισμo
φαρμακο ενα και μοναδικο
εσυ
αν ομως πασχει κανεις και απο εγωισμο
η κατασταση ειναι μη αναστρεψιμη...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014



Αγαπω το σκοταδι σου
αγαπω τους σκουροχρωμους πολους των ματιων σου
που ελκουν τα δικα μου σαν αντιθετα φορτισμενοι
κι ετσι συνεχεια σε κοιταζω ανημπορη
να τραβηξω τη ματια μου αλλου
Αγαπω το παραξενο βλεμμα σου
το ανεξιχνιαστο που μεσα του κρυβει ολα τα μυστηρια
της παραδοξης υπαρξης σου
Το βλεμμα εκεινο που διαψευδει οσους λενε
πως τα ματια ειναι ο καθρεφτης της ψυχης
Γιατι τα δικα σου πεπλα ειναι που σκεπαζουν τις σκεψεις σου
την ιδια στιγμη που στα μυχια τους σαν ιστος με τραβανε
Αγαπω το βαθος της χροιας σου οταν μιλας
και χανομαι στο ηχοχρωμα της φωνης σου
κι ας μην ακουω παντα τα λογια σου
δε μου χρειαζεται για να σε θελω τοσο
Αγαπω το χαμογελο σου γιατι ειναι σπανιο
τις πιο πολλες φορες μειδιαμα που οταν ξεσπαει
η εκπληξη ταραζει συθεμελα καθε μου κυτταρο
Αγαπω τις ευφανταστες αποριες σου
που με απολυτη φυσικοτητα χαμογελωντας εκφραζεις
τις πιο απροβλεπτες στιγμες
περιμενοντας απαντηση με σχεδον ευλαβικη επιμονη
Δεν εισαι αυτο που νομιζα πως θα ηθελα οταν καταλαβα τι θελω
Εισαι κατι που ποναει πιο πολυ γιατι δε σε περιμενα
Εισαι η απελπισια του απροβλεπτου απωθημενου
Εισαι η κραυγη μου τις νυχτες
το κρυφο μου αγκαθι τα πρωινα
Και αγαπω το οτι μισω που με εχεις κανει να σε σκεφτομαι συνεχεια...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014



Δεκάδες μάτια ερωτεύονται πάνω μου τον έρωτα μου για σένα.
Δεν μπορώ ούτε να περηφανευτώ γιατί πιο πολύ πονάω
Υπήρξα άπληστη με την αγάπη σου
κι όταν έσυ μου χάριζες ψυχή και σώμα
εγώ ζητούσα και τη μετα θάνατον ζωή σου
σκοτώνοντας την ίδια στιγμή τις πιθανότητες να ενδώσω
σε ο,τι περισσότερο ήθελα
και τωρα με σκοτώνει να ξερω πως εξαιτιας μου μ' εχασες...
Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

 
...
Αυτό το κόμμα που ακολουθεί τ' όνομά σου να ξερες πόσο με παιδεύει...κρύβονται οι σκέψεις μου μέσα σε αποσιωποιητικά και μισά αυθάδικα χαμόγελα.
...
Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Οταν τα παντα ειναι ερωτας...ch.1



Ο ερωτας, ναι, ειναι αδυσωπητος! Κι ετσι μονο μπορει να ειναι αυτος. Δε μπορει ομως να γινει αθεμιτος οσο κι αν τα μεσα που καποτε χρησιμοποιει για να καταφερει να υπαρξει μοιαζουν αθεμιτα. Γιατι ο ερωτας πρεπει να ανθιζει καθε φορα που ενας απο τους σπορους του πεφτει σε γονιμη γη...η και σε αγονη για τους πολλους, εκει ειναι ακομη μεγαλυτερη η αναγκη να μεγαλωσει. Ειναι προκληση. Ο ερωτας απαιτειται να αφηνεται ελευθερος και να εκφραζεται. Αρεσει δεν αρεσει στους πολλους, πρεπει (αληθεια, ακομη υπαρχουν αυτα τα πρεπει στον ερωτα;) δεν πρεπει, μπορει δε μπορει...ειναι απαραιτητο να μπορεσει. Ειναι αβυσσαλεος απ' τη φυση του αλλιως δεν ειναι ερωτας. Δεν εχει μετρο, δεν εχει κανονες δε γνωριζει τι παει να πει λογικη. Ο ερωτας ως το πιο παραλογο κι ομως φυσικοτερο ολων, ως το πιο αναγκαιο ενστικτο ταυτοσημο με την ιδια μας την υπαρξη, δεν εξηγειται αλλα νιωθεται. Δεν πρεπει να εξηγηθει αλλα να κατακλυσει. Να πονεσει, να ματωσει, να παθιασει, να κυριευσει (αλλα συνειδητα)...Να εισαι παντα εκει για τον ερωτα. Ειναι η ανασα των πιο μυχιων πτυχων του εαυτου μας. Και επεται συνεχεια...
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

(photo: Lea Seydoux, Adele Exarchopoulos)


Ερωτας ειναι να ζω αναπνεοντας το διοξειδιο του ανθρακα που απελευθερωνει η ανασα σου και να πεθαινω απ' το υπερβολικο οξυγονο που αφηνει ανεκμεταλλευτο γυρω μου η απουσια σου.

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014



Οταν δε μιλας
τις σιωπες σου ερμηνευω
Οταν στις σκεψεις μου
απαιτητικα διεκδικεις
το φοντο να 'σαι
-κι ομως στα χερια μου
τα βραδια δεν κρατω εσενα-
την αποσταση τοτε βιωνω
σαν ασθενεια, σαν μαρμαρυγη
κι ολο τον θανατο αγκαλιαζω
επαναλαμβανομαι
νεκρανασταινομαι
αφηνοντας ουρλιαχτα
που δεν απευθυνθηκαν
λεπιδες να γινουν
και να σχισουν στα δυο (μιση για σενα)
την υπαρξη μου (μιση κραταω να σε ποθω)
Οταν δεν κοιτας
το βλεμμα σου ερμηνευω
Οταν στα λογια μου
εισβαλλεις και δεν αποτελειωνω
τις φρασεις μου
γιατι οι λεξεις ολες
τ' ονομα σου γινονται
-κι ομως αληθειες απο σενα
αλλοιμονο αν ακουσα ποτε μου-
τη βια τοτε ερωτα να κανω θελω
ο ερωτας μου βια γινεται
και βιαια σε θελω
και να φωναξω θελω
και να σου πω
οσα δεν τολμας ν' ακουσεις
να σου πω
οσα ποτε σου δε φανταστηκες
να πω...
μα οταν μου μιλας
τα λογια σου ερμηνευοντας
κι οταν με κοιτας
τα ματια σου ανιχνευοντας
-κι ομως τιποτε δε λες
τα παντα λεγοντας μου-
καταλαβαινω τοτε οτι μπορει
τα μη ειπωμενα μου
εσυ ηδη να τα ξερεις
κι ερμηνευοντας αεναα ξημερωνομαι
ξεροντας μονο
οτι τιποτε δεν ξερω...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014



Να με κερασεις μια νυχτα ερωτα
κι εγω τα δεδομενα σου ν' αλλαξω

να γινω
σκοταδι να με θες πιο πολυ
δαιμονας τις προσευχες σου ν' ακουω
μυστικο που κανεις ποτε δεν εμαθε
ψεμα που πιστεψαν ολοι
παθος που πολλοι το μοιραστηκαν
αληθεια που κανεις δεν κατεχει

θα ειμαι
εγω να με θες πιο πολυ
εγω που τις προσευχες σου ακουω
εγω που κανεις ποτε δε μ' εμαθε
εγω που με πιστεψαν ολοι
εγω που πολλοι με μοιραστηκαν
εγω που κανεις δε με εχει

Να με κερασεις μια νυχτα ερωτα
κι εγω τα δεδομενα σου θ' αλλαξω...


Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014




Ενος λεπτου σιγη για τον αυτοχειρα Θανατο
που παραδοθηκε υποκλινομενος στην ομορφια
του τυραννικου Ερωτα.

(του Ερωτα οπαδος εγω μα σεβομαι τους "αντιπαλους")

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014


Κι οταν οι αντιστασεις μου επεφταν εσυ δεν ησουν εκει. Καποιος προσπαθουσε να με προστατεψει απο ενα μοιραιο λαθος η μηπως η ιδια η μοιρα μου εκανε λαθος; 

Ολα ψεματα...η μονη αληθεια ειναι οτι απλως εγω δεν τολμησα...Ας σου το λεγα κι ας γινοσουν εσυ το λαθος που θα ξεμπροστιαζε για παντα την παρορμητικοτητα μου...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014




Και θελω να φωναξω "γαμωτο με πονας!!!!!" μα στο τελος δε λεω τιποτε γιατι μ' αρεσει εστω απλα να σε κοιταζω...

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Έρωτας Καιόμενος



Η παρουσια σου διπλα μου εντεινει την απουσια σου μεσα μου
Γιατι μπορω και στ' αρωμα σου ταξιδευω
ντυνοντας τις αισθησεις μου με την απατηλη γλυκα της αυρας σου
μα το χαδι σου αμφισημο παντα, αμειλικτο και δηλητηριωδες
σαν τον πιο ενδοξο θανατο που μπορει αυτοχειρας να εχει δοκιμασει
πληγωμενος απο ερωτα ανεκπληρωτο
ξεριζωνει απο τα σπλαχνα μου ο,τι εσυ μου χαριζεις
κι απλοχερα πισω μου ζητας
Οι λεξεις αναρθρες κραυγες σε χειλη διψασμενα αν τ' ονομα σου δεν εχουν στοχο
στυφα τα λογια μου αν εσενα δεν υμνουν
Τα ματια μου αδεια αν τη μορφη σου δε χαιδευουν
κι ο,τι κι αν ταξω στην καρδια να σε ξεχασει
με απειλει πως θα μ' αφησει στα μισα
Δε σε φοβαμαι ερωτα, αγγελε εσυ αποκληρε απ' τους αγγελους
στο προσωπο σου οσοι φοβοι ποθησα ενσαρκωνονται βαναυσα κι ηδονικα
Δε σε φοβαμαι γεννημα των πιο αμαρτωλων συνουσιασεων
που τολμησαν ποτε οι σκεψεις μου να ελπισουν
Εσενα ανασαινω κι εσυ με σκοτωνεις
την ωρα εκεινη που η απαντηση σε ολα τ' ονομα σου μοιαζει να 'ναι
σαν κραυγη ζωτικης σημασιας, καλεσμα σπαρακτικο και πιο οδυνηρο
απο την ιδια την (ρηχη) αναγκη για επιβιωση

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014



Χαλιεμαι που σε ονειρευομαι καθε βραδυ...φαινεται το υποσυνειδητο μου δεν εχει τοσο εγωισμο οσο Εγω...

'Ελλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Όνειρα


Ήρθα απο πισω σου και σ' αγκαλιασα για να σε τρομαξω. Αρχισαμε να προχωραμε μαζι, ετσι, ακομη αγκαλια, ηταν κατι σαν παιχνιδι. Λεγαμε μισολογα. Υπονοουμενα και χαμογελα μισα μας ξεφευγαν παντα ηθελημενα. Μισα…ημι όλα. Αλλα ηθελημενα. Μεχρι που αφησες την αληθεια σου να αποκτησει ηχο μετα από τρια βασανιστικα αποσιωποιητικα που φανηκαν αιωνας. Απροειδοποιητα με σκοτωσες και με ανεστησες την ιδια στιγμη όταν μου ειπες: «…και στο λεει αυτό ενας ανθρωπος που…σ’αγαπαει…». Ηταν τοσο ερωτευσιμο αυτό το δειλο θαρρος που εντυσε την τελευταια λεξη σου! Ηθελες κι αλλα να πεις μα η σιωπη ηταν πιο καταλληλη, γι’αυτο παραχωρησες τη θεση της φωνης στο ρημα νιωθω. Σαστισα για ένα δεκατο του δευτερολεπτου, τοσο μου χρειαστηκε για να συνειδητοποιησω ότι, ναι, κι εγω σ’ αγαπουσα…Κι εγω βασανιζομουν και γω πονουσα και ηταν γι’ αυτό: Επειδη σ’ αγαπουσα περιεργα. Σ’ αγαπουσα μ’ έναν τροπο δικο μου, ασυνηθιστο μα τοσο αληθινο. Αυτό που για μενα είναι αθλος εγινε τελικα η δικη μου φωνη. Μιλησα. «Κι εγω…», σου (το) ειπα. «Κι εγω, σ’αγαπω». Μια ζεστη αυρα μας τυλιξε για να γινω ξαφνικα ρομαντικη κι ετσι να ξαφνιαστω μ’ εμενα. Σε φιλησα. Ωσπου βουλιαξαμε κι οι δυο στους ρυθμικους μα ξεφρενους χτυπους δυο εκπληκτων καρδιων που παλευαν να πεταξουν απο πανω τους τα σωματα μας για να ενωθουν και στην ακρατη επιθυμια δυο κορμιων που τους απαγορευτηκε περισσοτερο απ' οσο μπορουσαν να αντεξουν.


Δε σου κρυβω πως απλα σε ηθελα, μεχρι να καταλαβω ότι νοιαζομαι για σενα. Ότι νοιαζομαι τοσο που θα μπορουσε να είναι αυτό ένα ειδος αγαπης, δε σου ειπα ψεματα. Κατά καποιον τροπο σ’ αγαπω. Κι ας μη με ξερεις κι ας μη σε ξερω, γνωριζομαστε. Με μαθαινεις με κάθε βλεμμα που κλεφτα μου ριχνεις όταν δε σε βλεπω, σε μαθαινω με κάθε ματια που ανταποδιδω όταν δεν κοιτας. Κι εκρηγνυται ο τελευταιος χτυπος της καρδιας μας που συμπιπτει με  οσα βλεμματα μας απροσεχτα συναντιουνται. Τι με κανει να σε νοιαζομαι; Ότι θελησες για λιγο να με μαθεις σα να επεδιωκες ν’ αγαπησεις όλα οσα κρυβω; Οι λιγες λεξεις που ανταλλαξαμε οταν προσπαθησαμε τοτε να 'ρθουμε πιο κοντα; Οι κρυφες μα τοσο επιπολαια φανερες στιγμες μας; Το "δεν πρεπει" που δυναμωνει το παθος μου; Το θελω σου που ξεριζωσα από εγωισμο η καποιου ειδους φοβο; Η τοσο εντονη κραυγη της σιωπης των ματιων σου; Ισως όλα αυτά και τιποτα. Κι όμως εμεις οι δυο μαζι δε θα βρεθουμε ξανα ποτε οπως σ' εκεινα τα ονειρα που βραδυ παρα βραδυ με στοιχειωνουν.
Ονειρα ομοια με αυτό που περιεγραψα πριν λιγο…

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014



Είναι κι εκεινα τα ονειρα που σε ξυπνανε απ’την πραγματικοτητα για λιγο.

Δεν αξιζει λεει να ζεις χωρις αυτα κι όμως…ποναει τοσο η ζωη μετα την επιδραση τους. Ξυπνας μεσα σε μια αδιστακτη κατασπρη αληθεια σαν παγωμενο δωματιο ψυχιατρειου, γυμνος, τοσο δα μικρος και μονος. Και τοτε αρχιζει η στερηση. Τοτε αρχιζει να σωματοποιειται η αναγκη για μια δοση ελπιδας κι ο ερωτας γινεται συμπτωμα οργανικο. Ο πονος σκιζει τα σωθικα σου κι εσυ ταλαντευεσαι αναμεσα στην παραιτηση, στο ξεπουλημα και στο ενστικτο επιβιωσης που φθινει ως αντιστροφως αναλογο με τις πτωσεις. Αν εισαι από αυτους που επιβιωνουν γινεσαι άλλος. Κρατας το σωμα σου ιδιο μονο που ζωγραφιζονται απ’την αρχη οι γραμμες της μοιρας στο κορμι σου κι ο χρονος παρεα με τον πονο χαρακωνουν αλλιως τα ματια σου. Το μεσα σου όμως…το μεσα σου δεν είναι πλεον συμβατο με το παλιο σου αιμα. Αλλαζεις. Το συναισθημα παγωνει και το βλεμμα σκληραινει. Η καρδια χτυπα κυνικα και η ψυχη σου ειρωνευεται ο,τι περισσοτερο εχει αναγκη…Ποσα θα εδινες για μια ακομη δοση ελπιδας ωσπου να καταληξεις να την περιφρονεις εντελως; Αλλαζεις. Κι αν παλευεις ακομη είναι για ένα γαμημενο πεισμα τοσο εγωκεντρικο οσο ο νεος εσυ. Αν ακομη προσπαθεις είναι για έναν υπερτροφικο εγωισμο, το μονο «οργανο» μεσα σου που βραζει ακομα απεναντι στον κοσμο. Κι αν καποτε το κινητρο σου ηταν αυτή, η τοσο ψευτρα ελπιδα, τωρα σκοπος σου γινεται η συγκρουση με την ιδια σου τη μοιρα. Δηλαδη τον εαυτο σου…

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014





Καλη χρονια σε ολους! Ο,τι στερηθηκατε ως τωρα φετος να το βρειτε μπροστα σας, ο,τι σας λυγισε στο παρελθον φετος να μετατραπει σε δυναμη και πεισμα! Να ειστε ολοι καλα, να ερωτευτειτε, να αγαπησετε, να τα δωσετε ολα και μη φοβαστε τιποτε! Σας ευχομαι ενα 2014 γεματο νεες εμπειριες και συγκινησεις που θα σας μεινουν αξεχαστες!
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα