Τα πνευματικα δικαιωματα των ποιηματων και των κειμενων ειναι κατοχυρωμενα.

"Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα. Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα."

Abel Paz

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015



Θα προτιμούσα όλα αυτά τα βιντεάκια που κυκλοφορούν τις τελευταίες μέρες, οι φωτογραφίες και οι αναρτήσεις προκειμένου να νιώσουμε δυνατοί, υπερήφανοι, να υψώσουμε το παράστημά μας κλπ, να είχαν ως στόχο να εξυψώσουν το ανθρωπιστικό μας φρόνημα και όχι απλώς και μόνο το ελληνικό. Ίσως, λέω ίσως, ένας από τους λόγους που πάμε από το κακό στο χειρότερο -όχι σαν χώρα αλλά σαν πλανήτης θα τολμήσω να πω- είναι επειδή αντί κάθε λαός αυτού του κόσμου να θυμηθεί πως είμαστε άνθρωποι, βάζει πάνω απ' όλα την εθνική ταυτότητά του πάντα, ακόμη και στα δύσκολα, ή μάλλον ίσως κυρίως τότε. Αλήθεια, αυτό γιατί στο μικρό μου μυαλό μοιάζει να συμβάλλει στην πάσης φύσεως διάσπαση αντί να προωθεί την ενότητα; Είμαστε διαφορετικοί, δεν είμαστε ανώτεροι. Γι' αυτό και η περηφάνια μου θα ήταν μεγαλύτερη αν κάποιος κοιτούσε να μου δώσει θάρρος και κουράγιο υπενθυμίζοντάς μου πως όλοι είμαστε άνθρωποι και σαν άνθρωποι καλούμαστε να αντιδράσουμε, να πολεμήσουμε, να αντιταχθούμε απέναντι στην αδικία, παρά ότι είμαι Ελληνίδα και πως σαν Ελληνίδα καλούμαι να πολεμήσω λαούς άλλων χωρών. Οι κυβερνήσεις σας δε με αντιπροσωπεύουν ό,τι κι αν είναι, ό,τι χρώμα ή εθνικότητα κι αν έχουν. Στα μάτια μου δεν είναι τίποτε άλλο παρά κυβερνήσεις, δηλαδή εξουσία. Σαν άνθρωπος θέλω και πάντα θα προσπαθώ να βρίσκω το κουράγιο να λέω όχι σε κάθε αδικία απ' όπου κι αν προέρχεται. Και σαν άνθρωποι θα ήθελα επιτέλους κι άλλοι να πάψουν να στηρίζουν τους τυράννους τους. Μόνο έτσι θα βοηθούσαν όποιοι κι αν ήταν απ' όπου κι αν κατάγονταν...Εγώ προσωπικά λοιπόν δεν είμαι υπερήφανη επειδή είμαι Ελληνίδα. Μήπως Έλληνες δεν είναι και κάποιοι από αυτούς που έβαλαν το χεράκι τους να φτάσουμε ως εδώ; Είμαι υπερήφανη επειδή είμαι άνθρωπος με αίσθηση δικαίου. Ή τουλάχιστον προσπαθώ καθημερινά για να είμαι. Και τώρα ξαναγυρνάω στην ουτοπία μου να σας αφήσω να παρακολουθήσετε λίγο ακόμη ρεαλισμό.
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015



Τα "καλοντυμενα" ψεματα ειναι απο τα ελαχιστα πραγματα που χρειαζονται αγονο εδαφος για να ριζωσουν και ν' αναπτυχθουν.
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Για εκεινη τη μια ωρα που λεγαμε…







...και ξαφνικα όλα τα στιχακια, όλα τα συνθηματα κι εκεινα τα ποιηματα που εσπευδα να κοινοποιησω κάθε τοσο στο facebook τείνοντας να γινομαι ολο και πιο γραφικη εφοσον δηλωνω με τον ερωτα ερωτευμενη, απεκτησαν μορφη… «Στην πιο μικρη στιγμη μαζι σου εζησα ολη μου τη ζωη» «ξερεις ποσο πολύ είναι για μενα οι λιγες στιγμες μαζι σου;» κλπ κλπ…
Για κεινη τη μια ωρα που λεγαμε θα σε δω και αυριο ετσι, στα κλεφτα…και θα είναι σα να εχουμε παλι κανει τα παντα μονο επειδη εσυ τολμας και μ’ ένα βλεμμα όλα τα ζητας κι όλα τα θελεις, όλα τα δινεις και σε όλα ναι μου φωναζεις αφηνοντας ένα παθιασμενο υπονοουμενο που δεν ειπωθηκε ποτε να με ακολουθει ωσπου να κλεισω τα ματια μου το βραδυ αποκαμωμενη από σκεψεις κι αισθησεις αδιοχετευτες. Μα ουτε κι αν τα ματια κλεισω απαλλασσομαι απ’ τη μορφη σου, θαρρεις και ξερει ακομη και η αυρα σου πως δε θελω τωρα πια ν’ απαλλαχτω…εκει, σε ονειρο, σε νιωθω μεσα μου να θριαμβευεις καθως αφηνομαι στα χερια σου και παιρνεις μεσα σε μια νυχτα οσα δεν τολμησες , αν και τα σκεφτηκες, ουτε κι εσυ ποτε ανοιχτα να μου ζητησεις. Μια αντιθεση είναι αυτή η βολτα μου μαζι σου…χωρις προορισμο, χωρις αρχη μεση η τελος…μια χαωδης αντιθεση – και σου χα πει ποσο γουσταρω και τις αντιθεσεις και το χαος. Σα μια ασπρομαυρη φωτογραφια με εκατομμυρια χρωματα…γιατι οπου το μαυρο και το ασπρο τολμαν να συναντηθουν η εκρηξη είναι πολυχρωμη σαν εκεινες τις πολυχρωμες πεταλουδες που –αναθεμα τα ρομαντζα που ονομαζουνε κλισε!- νιωθω οτι επαληθευει την υπαρξη τους κάθε χαμογελο σου…
Ναι, αφου με ρωτας, χαιρομαι που με καταλαβαινεις…ναι, χαιρομαι με κάθε «κι εγω!» που ακουω από σενα η ξεφευγει από μενα κάθε φορα που θελουμε κατι φωναχτα…χαιρομαι που εισαι εδώ, χαιρομαι που ειμαι πλεονεκτρα και δε σου ζητησα να φυγεις, χαιρομαι που ακομη αντεχεις κι ας μην ξερω, κι ας φοβαμαι…κι ας κοβομαι στα δυο…χαιρομαι…Σκεφτομαι πως αν δεν ειχα βρει ηδη κατι που αγαπησα πολύ θα ημασταν τωρα καπου δυο μας και θα χτιζαμε με τη φαντασια μας όλα τα «κι εγω» που μας ξεφυγαν ωσπου να τα πραγματοποιησουμε μαζι αργα η γρηγορα…γιατι το βλεπω ότι δεν εχεις μαθει να το βαζεις κατω…και ξερεις…είναι κι αυτό ένα από τα «περιεργα» που γουσταρω λοιπον σε σενα…
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Εκείνα τα βράδια...






Είναι κάτι βράδια, αυτά ντε, που βλέπεις να γίνονται θέμα σε νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα, στιχάκια….είναι εκείνα τα βράδια που τσακίζουν τις υπομονές, τσιτώνουν τις αισθήσεις και σπάνε κάθε έλεγχο στο πείσμα της τάξης που θες να επιβάλλεις στη ζωή σου. Είναι εκείνα τα βράδια που θέλω  να φωνάξω το όνομά σου και να γαμήσω τα πάντα γύρω μου διανύοντας την απόσταση που μας χωρίζει επιτέλους όχι μόνο νοερά! Εκείνα τα βράδια που θέλω να ρισκάρω τα όχι και τα ναι σου, να στα πω όλα και μετά  να περιμένω απάντηση κοιτάζοντας  ίσως μετανιωμένη και τρομοκρατημένη το μήνυμα που μόλις εστάλη από τα χέρια της ίδιας μου της έξαψης, που παραδόθηκε και λίγη ώρα μετά θα διαβαστεί….να περιμένω καταϊδρωμένη, με την καρδιά στο στόμα και την ψυχή μου να κάνει κύκλους γύρω μου σαν ερινύα για να δω πόσο πολύ τελικά τα γάμησα εκείνα τα πάντα γύρω μου κι αν θα μείνω με τη φωτιά μου στα χέρια η θα καούμε μέσα της παρέα…ένα από εκείνα τα βράδια! Μ’ ακούς που σου μιλάω κάθε φορά που σε σκέφτομαι; Πώς να μ’ ακούσεις αφού σε θέλω και τίποτα δε λέω; Πώς να με νιώσεις όταν απλά δεν είσαι εδώ; Δε με παίρνει να κάνω τίποτε  μαζί σου και το ξέρω…μην κοιτάς που η φαντασία μου σε βάζει και μου λες σε όλα ναι…όταν ξυπνάω είναι που πονάω…αλλά θέλω να σου πω…ένα από κείνα τα βράδια…ότι δε με νοιάζει τελικά! Ότι θέλω να σε περιμένω γιατί θέλω να σε βλέπω, γιατί θέλω να σε ακούω, να μυρίζω το άρωμά σου… γιατί σε θέλω!!! Ότι δε με νοιάζει γιατί έχω μάθει στη ζωή μου να τα θέλω όλα όσα θέλω με κάθε τρόπο! Ότι δε με νοιάζει γιατί ξέρω ότι η φαντασία μου δε γουστάρει να είναι ρεαλίστρια αλλά ζωντάνεψε επειδή την ερέθισες εσύ ένα από κείνα τα βράδια! Την ερέθισες εσύ τάζοντας ό,τι μπορούσες ακόμη κι αν δούλεψε για σένα το σκοτεινό υποσυνείδητο κι όχι το εγώ σου. Ότι δε με νοιάζει γιατί μπορεί να έχω μια γαμημένη ελπίδα αν όχι με σένα…με αυτό το σκοτεινό υποσυνείδητο  που λέγαμε….που όπως φαίνεται τολμάει πιο πολλά απ’ όσα εσύ έχεις φανταστεί! Ένα από κείνα τα βράδια, λοιπόν, εγώ για το σκοτάδι σου θα είμαι εκεί! Και δε με νοιάζει που θα είναι σκοτεινά! Μ’ αρέσει να εκρήγνυμαι τις νύχτες στα σκοτάδια…γιατί τότε οι φωτιές και οι εκρήξεις λάμπουν πιο πολύ…!

Έλλη Π.
Διαβάστε περισσότερα...

Vintage

Loading...
Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

Albert Camus
Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

Albert Camus
Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.
Νίτσε
"Out of damp and gloomy days, out of solitude, out of loveless words directed at us, conclusions grow up in us like fungusQ one morning they are there , we know not how, and they gaze upon us, morose and gray. Woe to the thinker who is not the gardener but only the soil of the plants that grow in him."

Νίτσε

Το τραγουδι της Μαριας Νεφελης (Ο. Ελυτης)

"Κρίμας το κορίτσι" λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ'απαρατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ'τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ όπου κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου

Τη χαρά δε τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω από τον γκρεμό

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails

Fly me to the moon

Αγαπημένα Στέκια

Follow by Email

Μπήκαν στο ράφι

'Εχουμε επισκέψεις!

Forum για Bloggers

image

Ελα και στην twitter παρεα μας

" Η πιο αξιόλογη επαναστατική φιλοδοξία είναι να δω τον άνθρωπο απελευθερωμένο από την αλλοτρίωσή του"
Τσε Γκεβάρα